Prece
,_by_Jules_Breton.jpg)
Un prece, sive oration, esse un invocation a un deo, al spirito de un progenitor o un altere entitate metaphysic – subinde obsecrante les pro acquirer alique – o un essayo de establir un connexion inter le individuo e le objecto de su veneration trans le communication. In senso late, un prece pote etiam esser un petito a qualcunque figura de autoritate e, in alicun religiones, illo esse strictemente ligate a formas de expression spiritual, sicut le meditation, amuletos e incantamentos.[1] Le prece pote prehender formas differente: illo pote appertiner a costumes liturgic e ritualistic specific, o pote esser un action facte per un homine sol.
Hodie, le majoritate del religiones habe lor modo de facer e practicar lor activitates precative: alicunes sole ritualisar los e exige de sequer comportamentos vel restrictiones particular; alteres, in vice, affirma que le prece pote esser practicate spontaneemente per quemcunque quandocunque ille voler.
Etymologia
[modificar | modificar fonte]Le termino “prece” deriva directemente ab le latino prex (id esse “prece”); “oration”, in vice, proveni ab oratio, un vocabulo latin utilisate in le Vulgata pro traducer le grec προσευχή, significante exactemente “prece” o “loco ubi on preca”.
Origine
[modificar | modificar fonte]
Anthropologicamente, le concepto de prece esse ligate a le de rendition e supplication. Le postura precative traditional in Europa medieval esse un geniculate o supine con manos juncte e elevate, quamquam le pre-christian e pagan esseva stante, con le oculos revolute verso le celo, le brachios distense e le capite discoperte. Le position geniculate con manos juncte parerea un interpretation de un gesto de homage feudal, primo introducte in le Medievo.[2]
Le prece in su senso litteral non esse usate in le animismo, quamquam le communication con le mundo del spiritos sia alique vital in le approche animistic. Altere modos pro perciper le messages del spiritos esse trans le uso del astrologia vel le interpellation de vel un augure vel un curator.[3]
In le polytheismo antique, le veneration de progenitores esse indistinguibile ab le veneration theistic. Vestigios de iste practica adhuc supervive, plus o minus, in traditiones religiose moderne site ubicunque in le mundo integre, supertoto in le Shinto e in le religiones popular de China.
Le preces e le sacrificios roman esseva concepte qua un sorta de contracto legal inter le deitate e le venerator. Le tractatos re agricultura de Caton le Vetere contine exemplos de preces traditional preservate; in un, un fermero adressa un deitate incognite o forsan un silva sacrate, e sacrifica un porco pro appaciar le deo o le dea del loco petente su permission pro abater alicun arbores del silva.[4]
Le religiones celtic, germanic e slave esseva registrate multo plus tardemente e esse considerabilemente plus fragmentari quam les del Antiquitate classic. Tamen, al minus in le caso de les germanic, le practica del prece esse fidelmente attestate, quamquam il habe nulle liturgia ver que ha essite registrate de su prime periodo.
Referentias
[modificar | modificar fonte]- ↑ F.B. Jevons, An Introduction to the Study of Comparative Religion (1908), p. 73
- ↑ “Cultural Evolution of Behaviour” (1989). Netherlands Journal of Zoology 40 (4): 745–62. doi:.
- ↑ Animism Profile in Cambodia. OMF. Archivo del original create le 12 de septembre 2007. Recuperate le 14 de septembre 2025.
- ↑ e.g.: Cato's Mars Prayer, found in De Agri Cultura (141), English translation at: Indo-European Texts: Old Latin. Linguistics Research Center at UT Austin (13 de maio 2014).
Ligamines interne
[modificar | modificar fonte]Ligamines externe
[modificar | modificar fonte]- Index precum Catholicorum (latino)
- De oratione in Catechismus Catholicae Ecclesiae (latino)