Immanuel Kant

Immanuel Kant
Sexo	mascule
Nascentia	1724-04-22 (Königsberg)
Decesso	1804-02-12 (Königsberg)
Loco de reposo	Königsberg Cathedral[*]
Ethnicitate	germanos[*]
Citatania	Regno de Prussia[*]
Educate in	University of Königsberg[*], Collegium Fridericianum[*]
Occupation	philosopho[*], anthropologo[*], physico, bibliothecario, scriptor, pedagogo[*], professor universitari[*], mathematico, philosopher of law[*], naturalista[*], autor[*], in-home tutor[*]
Obras notabile	Kritik der reinen Vernunft[*], Critique of Practical Reason[*], Kritik der Urteilskraft[*], Prolegomena to Any Future Metaphysics[*], Answering the Question: What Is Enlightenment?[*], The Metaphysics of Morals[*], Religion within the Bounds of Bare Reason[*], Groundwork of the Metaphysic of Morals[*]
Religion	Lutheranismo
Conjuge	sin valor
Parentes	matre Anna Regina Kant[*] patre Johann Georg Kant[*]
Lingua	germano, Lingua hebree, latino, lingua grec ancian
Signatura
Identificatores
ISNI	0000000122824025
VIAF	82088490
Commons	Immanuel Kant

Immanuel Kant (nasceva como Emanuel Kant; 22 april 1724 – 12 februario 1804) esseva un philosopho german. Nascite in Königsberg in le Regno de Prussia, ille es considerate un del pensatores central del Illuminismo. Su obras comprehensive e systematic in epistemologia, metaphysica, logica, ethica, esthetica, theoria politic, e le philosophia del religion ha facite de ille un del figuras le plus influente e le plus discutite del philosophia occidental moderne.

Le philosophia de Kant es centrate super le subjecto human e motivate per le desiro de assecurar le possibilitate tanto del cognoscentia como del moralitate contra le menacias del scepticismo e del determinismo. In le Critica del Ration Pur (1781/1787), Kant argumenta in favor de idealismo transcendental, le doctrina que spatio e tempore es solmente "formas de intuition" (German: Anschauung) que structura tote le experientia e que nos ha cognoscentia solmente del "apparentias" e non del natura de cosas in se mesme. Kant faceva un parallel con le Revolution copernican in su proposition de considerar le objectos del experientia como conforme al formas spatial e temporal de intuition del personas e al categorias del intellecto, in loco del methodo traditional de monstrar como le mente poterea conformar se a su objectos.

Kant credeva que le ration es le fonte del moralitate e que le imperativo categoric obliga tote agentes rational. Il credeva que le esthetica nasce de un facultate de judicio disinteressate. Kant sperava que le pace perpetue poterea esser assecurate per medio de un federation international de statos republican e per le cooperation international. Kant credeva que le religion ver es fundate super le moralitate. Le natura exacte de su conceptiones religiose es un question disputate.

Prime annos de vita

Immanuel Kant nasceva le 22 april 1724 in un familia german prussian de fide lutheran in Königsberg in Prussia Oriental (hodie Oblast de Kaliningrad, Russia). Su matre, Anna Regina Reuter, nasceva in Königsberg de un patre originari de Nuremberg. Su supernomine es a vices erroneemente date como Porter. Le patre de Kant, Johann Georg Kant, esseva un fabricante german de harneses originari de Memel, al tempore le citate le plus nord-oriental de Prussia (hodie Klaipėda, Lituania). Kant credeva que su familia esseva de origine scotic, ben que isto non ha essite verificate per recerca genealogic.

Kant esseva baptisate como Emanuel, cambiante le orthographia de su nomine a Immanuel post haber apprendite le hebraico. Il esseva le quarto de novem filios (sex del qual attingeva le etate adulte). Le familia Kant accentuava le valores pietistic de devotion religiose, humilitate, e un interpretation literal del Biblia. Le education initial de Immanuel Kant esseva stricte, punitive e multo disciplinate, con emphase super le latino e le instruction religiose plus tosto que super mathematica e scientia.

In su annos posterior, Kant viveva un vita strictemente ordinate. On diceva que le vicinos poteva regular lor horologios sur su promenadas quotidian. Kant considerava le matrimonio duo vices, primo con un vidua e pois con un femina de Westphalia, ma in ambes occasiones ille expectava troppo longe. Ben que ille nunquam se maritava, ille habeva totevia un vita social satisfaciente; ille esseva un docente popular e un autor modestemente prospere, mesmo ante de comenciar su obras philosophic major.

Studente juvene

Kant demonstrava un aptitude precoce pro le studio. Il frequentava primo le Collegium Fridericianum (alora dirigite per Franz Albert Schultz), del qual il se diplomava al fin del estate de 1740. In 1740, a etate de 16 annos, il se inscribeva al Universitate de Königsberg, ubi il remanerea plus tarde pro le resto de su vita professional. Il studiava le philosophia de Gottfried Leibniz e Christian Wolff sub Martin Knutzen (professor associate de Logica e Metaphysica ab 1734 usque a su morte in 1751), un rationalista qui esseva etiam familiar con le progressos in le philosophia e le scientia britannic e introduceva Kant al nove physica mathematic de Isaac Newton. Knutzen dissuadeva Kant del theoria del harmonia pre-stabilite, quam ille considerava como "le cossino del mente pigre". Il dissuadeva etiam Kant del idealismo, le idea que le realitate es purmente mental, un conception que le majoritate del philosophos del XVIIIe seculo considerava negativemente. Le theoria del idealismo transcendental que Kant includerea plus tarde in le Critica del ration pur esseva sviluppate partialmente in opposition al idealismo traditional. Kant habeva contactos con studentes, collegas, amicos e commensales qui frequentava le loge masonic local. Su principal editor, Johann Friedrich Hartknoch, esseva etiam un francmason.

Le accidente vascular cerebral de su patre e su morte subsequente in 1746 interrumpeva su studios. Kant quitava Königsberg poco post augusto 1748; il retornava ibi in augusto 1754. Il deveniva un tutor private in le citates circum Königsberg, ma continuava su recerca erudite. In 1749, il publicava su prime obra philosophic, Pensamentos super le ver estimation del vires vivente (scribite in 1745–1747).

Durante le occupation russe de Königsberg durante le Guerra de Septem Annos (1758–1762), le situation financiari de Kant se meliorava, proque ille obteneva un numero de assignationes ben pagate como tutor ab officiales militar e administratores civil russe stationate in le citate. In decembre 1758, post le morte de Johann David Kypke, Kant faceva un petition al imperatrice Elisabeth pro esser nominate al cathedra vacante de logica e metaphysica al Universitate de Königsberg, ma le position esseva attribuite a un altere candidato.

Obra precoce

Kant es meliormente cognoscite pro su obras in le philosophia del etica e metaphysica, ma ille etiam contribueva significantemente a altere disciplinas. In 1754, durante que ille considerava un question pro un premio del Academia de Berlin concernente le problema del rotation del Terra, ille argumentava que le gravitation del Luna ralentisarea le rotation terrestre. Ille etiam proponeva le argumento que le gravitation eventualmente causarea que le blocation tidal del Luna coincider con le rotation del Terra. Le anno sequente, ille extendeva iste ratiocinio al formation e evolution del Systema Solar in su Historia natural universal e theoria del celos. In 1755, Kant recipeva un licentia pro docer al Universitate de Königsberg e comenciava a dar cursos super un varietate de themas, includente mathematica, physica, logica e metaphysica. In su essayo de 1756 super le theoria del ventos ("Nove remarcas pro un elucidation del theoria del ventos"), Kant presentava un perception qualitative de lo que es ora appellate fortia de Coriolis.

In 1756, Kant etiam publicava tres articulos super le terremoto de Lisboa de 1755. Le theoria de Kant, que involveva alterationes in enorme cavernas plen de gases calide, ben que incorrecte, esseva un del prime tentativas systematic de explicar terremotos in terminos natural in vice de terminos supernatural. In 1757, Kant comenciava a dar cursos de geographia, faciente de ille un del prime professores a inseniar explicitemente le geographia como subjecto independente. Geographia esseva un del themas de curso le plus popular de Kant, e in 1802, un compilation per Friedrich Theodor Rink del notas de su cursos, Geographia physica, esseva publicate. Post que Kant deveniva professor in 1770, ille amplificava le themas de su cursos pro includer cursos super derecto natural, ethica e anthropologia, insimul con altere themas.

Le casa de Kant in Königsberg in un pictura de 1842

In le Historia natural universal, Kant exponeva le hypothese nebular, in le qual ille deduceva que le Systema Solar se habeva formate ex un grande nube de gas, un nebula. Kant etiam deduceva correctemente que le Via Lactea esseva un grande disco de stellas, del qual ille theorisava que illo se habeva formate ex un nube de gas rotante multo plus grande. Ille suggereva in plus que altere "nebulas" distante poterea esser altere galaxias. Iste postulationes aperiva nove horizontes pro le astronomia, pro le prime vice extendente su dominio ultra le systema solar verso le mundos galactic e intergalactic.

De alora in ultra, Kant dedicava su effortios sempre plus al questiones philosophic, ben que ille continuava a scriber super le scientias durante tote su vita. Al initio del annos 1760, ille produceva un serie de obras importante in philosophia. Le false subtilitate del quatro figuras syllogistic, un obra super logica, esseva publicate in 1762. Duo altere obras appareva le anno sequente: Tentativa de introducer le concepto de magnitudes negative in philosophia e Le sol argumento possibile in supporto de un demonstration del existentia de Deo. In 1764, Kant habeva devenite un autor popular notabile, e scribeva Observationes super le sentimento del belle e del sublime; ille esseva secunde a Moses Mendelssohn in un competition pro le premio del Academia de Berlin con su Investigation concernente le distinction del principios del theologia natural e del moralitate (often appellate "Le essay pro le premio"). In 1766, Kant scribeva un obra critic super Dreams of a Spirit-Seer de Emanuel Swedenborg.

In 1770, Kant esseva nominate Professor Plen de Logica e Metaphysica al Universitate de Königsberg. Pro defender iste nomination, Kant scribeva su dissertation inaugural Super le forma e le principios del mundo sensibile e intelligibile. Iste obra marcava le apparition de plure themas central de su obra matur, includente le distinction inter le facultates del pensamento intellectual e le receptivitate sensibile. Omitter iste distinction significarea committer le error de subreption, e, como ille dice in le ultime capitulo del dissertation, solmente evitante iste error pote le metaphysica prosperar.

Ben que il es ver que Kant scribeva su maxime obras relativemente tarde in su vita, il existe un tendentia a subestimar le valor de su obras plus juvene. Le investigationes recente super Kant ha dedicate plus attention al iste scriptos "pre-critic", e ha recognoscite un certe grado de continuitate con su obra matur.

Publication del Critica del Ration Pur

Articulo principal: Critica del Ration Pur

Le philosophe David Hume per Allan Ramsay

A etate 46, Kant esseva un erudito establite e un philosopho de influentia crescente, e multo esseva expectate de ille. In correspondentia con su ex-studente e amico Markus Herz, Kant admitteva que, in le dissertation inaugural, ille habeva fallite explicar le relation inter nostre facultates sensibile e intellectual. Ille debeva explicar como nos combina lo que es cognoscite como cognition sensorial con le altere typo de cognition —id es, cognition rational— iste duo essente relationate ma habente processos multo differente. Kant attribueva etiam a David Hume le facto de haber le eveliate de un "Patrono:Vanchor" in le qual ille habeva acceptate sin questionar le principios de religiose e de philosophia natural. Hume, in su Treatise on Human Nature de 1739, habeva argumentate que le personas cognosce le mente solmente per un serie subjective, essentialmente illusori, de perceptiones. Ideas como causalitate, moralitate e objectos non es evidente in le experientia, dunque lor realitate pote esser questionate. Kant pensava que le ration poteva remover iste scepticismo, e ille se proponeva resolver iste problemas. Ben que amante del compania e conversation con alteres, Kant se isolava e resisteva al tentativas de su amicos de retirar le de su isolation. Quando Kant emergeva de su silentio in 1781, le resultato esseva le Critica del Ration Pur, imprimite per Johann Friedrich Hartknoch. Kant respondeva al empiricismo de Hume affirmante que alcun cognition existe inherentemente in le mente, independente del experientia. Ille traheva un parallel con le Revolution Copernican in su proposition que le objectos del mundo pote esser intuite a priori, e que le intuition es consequentemente distincte del realitate objective. Forsan le question le plus directemente disputate esseva le argumento de Hume contra omne connexion necessari inter eventos causales, que Hume characterizava como le "cemento del universo". In le Critica del Ration Pur, Kant argumenta in favor de lo que ille considera le justification a priori de tal connexion necessari.

Portraito de Kant per Johann Christoph Frisch, post Johann Gottlieb Becker, c. 1770

Ben que hodie recognoscite como un del maximo grande obras in le historia del philosophia, le Critique disappunctava le lectores de Kant al momento de su publication initial. Le libro esseva longe, con plus de 800 paginas in le edition original in germano, e scribite in un stilo complicate. Kant esseva multo contristate per su reception. Su ex-studente Johann Gottfried Herder criticava le obra pro poner le ration como un entitate digne de critica per se, in vice de considerar le processo de ratiocinio in le contexto del linguage e del personalitate integre de un persona. Simile a Christian Garve e Johann Georg Heinrich Feder, ille rejectava le position de Kant que spatio e tempore possede un forma que pote esser analysate. Garve e Feder etiam criticava le Critique pro non explicar le differentias in le perception de sensationes. Su densitate lo rendeva, como Herder diceva in un littera a Johann Georg Hamann, un "nucleo dur a rumper", obscurate per "tote iste pesante tela de aranea". Su reception contrastava fortemente con le laudes que Kant habeva recipite pro obras anterior, como su Essay del Premio e le obras plus breve que precedeva le prime Critique. Recognoscente le necessitate de clarificar le tractato original, Kant scribeva le Prolegomena to any Future Metaphysics in 1783 como un summario de su opiniones principal. Poco postea, le amico de Kant Johann Friedrich Schultz (1739–1805), un professor de mathematica, publicava Explicationes del Professor Kant super le Critique del Ration Pura (Königsberg, 1784), que esseva un breve ma multo exacte commentario super le Critica del Ration Pur de Kant.

Le reputation de Kant cresceva gradualmente durante le ultime parte del decennio 1780, stimulate per un serie de obras importante: le essay de 1784, "Answer to the Question: What is Enlightenment?"; le Groundwork of the Metaphysics of Morals de 1785 (su prime obra super philosophia moral); e le Metaphysical Foundations of Natural Science de 1786. Le fama de Kant finalmente veniva de un fonte inesperate. In 1786, Karl Leonhard Reinhold publicava un serie de litteras public super le philosophia kantian. In iste litteras, Reinhold presentava le philosophia de Kant como un responsa al controverse intellectual central del epocha: le controversia del pantheismo. Friedrich Jacobi habeva accusate le recentemente defuncte Gotthold Ephraim Lessing (un distinguite dramaturgo e essayista philosophic) de Spinozism. Un tal accusation, equivalente a un accusation de atheismo, esseva energicamente negate per le amico de Lessing, Moses Mendelssohn, e isto conduceva a un dispute public acerbe inter partisanos. Le controversia gradualmente se transformava in un debatto super le valores del Illuminismo e le valor del ration. Reinhold manteneva in su litteras que le Critica del Ration Pur de Kant poteva resolver iste disputa per defender le autoritate e le limites del ration. Le litteras de Reinhold esseva multo legite e faceva de Kant le philosopho le plus famose de su epocha.

Opera posterior

Kant publicava un secunde edition del Critica del ration pur in 1787, profundemente revidente le prime partes del libro. Le major parte de su obra subsequente se concentrava super altere areas del philosophia. Il continuava a disveloppar su philosophia moral, specialmente in le Critica del ration practic de 1788 (cognoscite como le secunde Critica), e le Metaphysica del morales de 1797. Le Critica del potentia del judicio de 1790 (le tertie Critica) applicava le systema kantian al esthetica e al teleologia. In 1792, le tentativa de Kant de publicar le Secunde del quatro partes de Religion intra le limites del simple ration, in le revista Berlinische Monatsschrift, incontrava opposition del rege commission de censura, que habeva essite establite le mesme anno in le contexto del Revolution francese. Kant arrangiava alora que le quatro partes esseva publicate como un libro, transmittente lo per le departamento de philosophia del Universitate de Jena pro evitar le necessitate de censura theologic. Iste insubordination valeva a ille un reprimenda, ora famose, del rege. Quando ille nihilominus publicava un secunde edition in 1794, le censor esseva tanto irate que ille arrangiava un decreto royal que exigeva que Kant nunquam plus publicava ni parlava publicamente super religion. Kant publicava alora su responsa al reprimenda del rege e explicava se mesme in le prefacio de Le conflicto del facultates (1798).

Kant con amicos, includente Christian Jakob Kraus, Johann Georg Hamann, Theodor Gottlieb von Hippel, e Karl Gottfried Hagen

Il etiam scribeva un numero de essayos semi-popular super historia, religion, politica, e altere themas. Iste obras esseva ben recipite per le contemporaneos de Kant e confirmava su stato preeminente in le philosophia del seculo XVIII. Il habeva plure revistas dedicate exclusivemente a defender e criticar le philosophia kantian. Nonobstante su successo, le tendentias philosophic se moveva in un altere direction. Plure del discipulos e sequaces le plus importante de Kant (includente Karl Leonhard Reinhold, Jakob Sigismund Beck, e Johann Gottlieb Fichte) transformava le position kantian. Le etapas progressive del revision del doctrinas de Kant marcava le emergentia del idealismo german. In un de su ultime actos in explication de un position super questiones philosophic, Kant se opponeva a iste disveloppamentos e denunciava publicamente Fichte in un carta aperte in 1799.

In 1800, un studente de Kant nominate Gottlob Benjamin Jäsche (1762–1842) publicava un manual de logica pro docentes appellate Logica, que ille habeva preparate al demanda de Kant. Jäsche preparava le Logica usante un copia de un manual de logica de Georg Friedrich Meier appellate Excerption del doctrina del ration, in le qual Kant habeva scribite copiose notas e annotationes. Le Logica ha essite considerate de importantia fundamental pro le philosophia de Kant e pro su comprehension. Le grande logico del seculo XIX Charles Sanders Peirce remarcat, in un recension incomplete del traduction anglese de Thomas Kingsmill Abbott del introduction al Logica, que "tote le philosophia de Kant gira circa su logica." De plus, Robert S. Hartman e Wolfgang Schwarz scribeva in le introduction del traductores a lor traduction anglese del Logica: "Su importantia reside non solmente in su signification pro le Critica del ration pur, cuje secunde parte es un reformulation de principios fundamental del Logica, ma etiam in su position intra le totalitate del obra de Kant."

Morte e sepultura

Le salute de Kant, sempre precari, se deteriorava. Il moriva in Königsberg le 12 februario 1804, habeva pronunciate Es ist gut ("Es es bon") ante su morte. Su ultime obra incomplite esseva publicate como Opus Postume. Kant faceva sempre un figura curioso durante su vita per su habitos modeste e rigorosemente planificate, que esseva describite como regular como un horologio. Heinrich Heine observava le magnitude de su "pensamentos destructive, que fracassava le mundo" e le considerava un sorta de "executionator" philosophic, comparante le con Maximilien Robespierre con le observation que ambe "representava al plus alte grado le typo del burgese provincial. Natura los habeva destinate a pesar caffe e zucchero, ma le Fato determinava que illes deberea pesar altere cosas e poneva sur le balancia de un un rege, e sur le balancia del altere un deo."

Quando su corpore esseva transferite a un nove loco de sepultura, su cranio esseva mesurate durante le exhumation e trovate esser plus grande que le medie del viros german, con un fronte "alte e large". Su fronte ha essite un objecto de interesse desde que illo deveniva ben cognoscite per su portraits: "In le portrait de Döbler e in le reproduction fidel, ben que expressionistic, de Kiefer, como etiam in multe altere portraits de Kant del fin del seculo XVIII e del initio del seculo XIX, le fronte es remarquabilemente grande e decidite in retro."

Le tumba de Kant in Kaliningrad, Russia

Le mausoleo de Kant adjunge le angulo nord-est del Catedral de Königsberg in Kaliningrad, Russia. Le mausoleo esseva construite per le architecto Friedrich Lahrs e completate in 1924, a tempore pro le bicentenario del nascentia de Kant. Originarimente, Kant esseva sepelite intra le cathedral, ma in 1880 su restos esseva transferite a un cappella neo-gothic adjacente al angulo nord-est del cathedral. Durante le annos, le cappella deveniva in mal stato e esseva demolite pro facer loco al mausoleo, que esseva construite in le mesme loco. Le tumba e su mausoleo es inter le poc artefactos del epocha german que esseva preservate per le Sovietes post que illes capturava le citate.

In le seculo XXI, multe nove maritos porta flores al mausoleo. Artefactos anteriormente possedite per Kant, cognoscite como Kantiana, esseva includite in le Museo del citate de Königsberg; tamen, le museo esseva destruite durante le Secunde Guerra Mundial. Un replica del statua de Kant que, durante le epocha german, stava ante le edificio principal del Universitate de Königsberg, esseva donate per un entitate german al initio del annos 1990 e placiate in le mesme terreno. Post le expulsion del population german de Königsberg al fin del Secunde Guerra Mundial, le Universitate de Königsberg, ubi Kant inseniava, esseva reimplaciate per le Universitate de Stato de Kaliningrad de lingua russe, que se appropriava del campus e del edificios supervivente. In 2005, le universitate esseva renominate Universitate de Stato Immanuel Kant de Russia. Le cambio de nomine, considerate un question cargate politic, a causa del sentimentos mixta del residentes super su passato german, esseva annunciate durante un ceremonia al qual assisteva le presidente russe Vladimir Putin e le cancellero german Gerhard Schröder, e le universitate formava un Societate Kantian, dedicate al studio del kantianismo. In 2010, le universitate esseva ancora renominate Universitate Federal Baltic Immanuel Kant.

Philosophia

Busto de Kant per Emanuel Bardou, 1798

Como multe de su contemporaneos, Kant esseva profundemente impressionate per le progressos scientific facite per Sir Isaac Newton e alteres. Iste nove evidentia del potentia del ration human poneva in question pro multe personas le autoritate traditional del politica e religion. In particular, le vision mecanic moderne del mundo poneva in question le possibilitate mesme del moralitate; nam, si il non existe alcun agentia, il non pote haber responsabilitate.

Le objectivo del projecto critic de Kant es de assecurar le autonomia human, le base del religion e del moralitate, contra iste menacia del mechanismo — e de facer lo in un maniera que preserva le progressos del scientia moderne. In le Critica del Ration Pura, Kant summarisa su preoccupationes philosophic in le sequente tres questiones:

1. Que pote io cognoscer?

1. Que debe io facer?

1. Que pote io sperar?

Le Critica del Ration Pura se concentra super le prime question e aperi un spatio conceptual pro un responsa al secunde question. Illo argumenta que, ben que nos non pote strictemente saper que nos es libere, nos pote — e pro fines practic debe — pensar nos mesme como libere. In le proprie parolas de Kant: «Io debeva negar le cognoscentia pro facer loco al fide.» Le philosophia moral de Kant es ulteriormente disveloppate in le Fundamento del Metaphysica del Moralia, le Metaphysica del Moralia, e le Critica del Ration Practic.

Le Critica del Potentia de Judicar sustene que nos pote rationalmente sperar le unitate harmoniose del dominios theoric e practic tractate in le prime duo Criticas, sur le base de nostre experientia affective del beltate natural e, plus generalmente, del organisation teleologic del mundo natural. In Religion intra le Limites del Pura Ration, Kant tenta completar su responsa al tertie question argumentante pro un forma rationalista de religion fundate super nostre vitas practic (i.e., moral).

Iste obras omnes pone le subjecto human active e rational al centro del mundos cognitive e moral. In breve, Kant argumenta que le mente mesme apporta necessariemente un contribution constitutive al cognoscentia, que iste contribution es transcendental plus tosto que psychologic, e que ager autonomemente significa ager secundo principios moral rational.

Le projecto critic de Kant

Vide etiam: Critica del Ration Pura

Kant per Carle Vernet

Le Critica del Ration Pura de 1781 (revise in 1787) ha sovente essite citate como le obra le plus significative de metaphysica e epistemologia in le philosophia moderne. In le prime Critica, e etiam in obras posterior, Kant formula le «problema general» e le «problema real del ration pura» in terminos del sequente question: «Como es possibile judicios synthetic a priori?» Pro comprender iste assertion, il es necessari definir alcun terminos. Primo, Kant face un distinction inter duo fontes de cognoscentia:

1. Cognoscientias a priori: «cognoscentia independente de tote experientia e mesmo de tote le impression del sensos».
2. Cognoscientias a posteriori: cognoscentias que ha lor fontes in le experientia — isto es, que es empiric.

Secundo, ille face un distinction inter duo typos de judicios:

1. Judicios analytic: judicios in le quales le concepto del predicato es continente in le concepto del subjecto; per exemplo, «Tote le celibes es non-maritate», o «Tote le corpores es extendite». Illos pote etiam esser appellate «judicios de clarification».
2. Judicios synthetic: judicios in le quales le concepto del predicato non es continente in le concepto del subjecto; per exemplo, «Alcun celibes es sol», «Tote le cygnos es blanc», o «Tote le corpores ha peso». Illos pote etiam esser appellate «judicios de amplification».

Tote le judicios analytic es a priori, proque le experientia non es necessari pro analysar le contento de un concepto que nos ja possede. In contrasto, un judicio synthetic es un judicio cuje concepto del predicato contine alco que non se trova in le concepto del subjecto. Le exemplos le plus evidente de judicio synthetic es judicios fundate super observationes empiric. Le duo typos de cognoscentia e le duo typos de judicio produce un tabella a quatro divisiones:

Tabella de Judicios

	A priori	A posteriori
Analytic	analytic a priori (p.ex., «Tote le corpores es extendite.»)	analytic a posteriori (impossibile)
Synthetic	synthetic a priori (p.ex., «Cata effecto ha un causa.»)	synthetic a posteriori (p.ex., «Le systema solar ha octo planetas.»)

Kant credeva que le philosophos anterior habeva negligite le judicios synthetic a priori, e habeva accordate attention solmente al judicios analytic a priori e synthetic a posteriori. David Hume, per exemplo, credeva que tote le cognoscentia es o «relationes de ideas» (que es analytic a priori) o «questiones de facto» (que es synthetic a posteriori). Le taxonomia de Hume exclude le synthetic a priori. Ma, stabiliente le synthetic a priori como un tertie typo de judicio, Kant crede que nos pote resister al scepticismo de Hume concernente a questiones como causalitate e le cognoscentia metaphysic plus generalmente. Isto es proque, a differentia de judicios simplemente a posteriori, le judicios a priori ha «universalitate ver o stricte» e include un assertion de «necessitate». E, a differentia de assertiones simplemente analytic, le judicios synthetic extende nostre cognoscentia ultra le concepto del subjecto. Isto significa que monstrar como judicios synthetic a priori es possibile equivale a monstrar como un cognoscentia substantiv super le characteristicas necessari del mundo es possibile.

Kant mesme considera incontroverse le facto que nos ha cognoscentia synthetic a priori — specialmente in mathematica. Considera le proposition «7 + 5 = 12». Kant asserta que le concepto de «12» non es continente in le conceptos de «5», «7» e del operation de addition. Tamen, ben que ille considera le possibilitate de tal cognoscentia como evidente, Kant assume nonobstante le carga de monstrar como tal cognoscentia synthetic a priori in mathematica e le scientias natural es possibile, e in le Dialectica Transcendental attacca le possibilitate de cognoscentia synthetic a priori del metaphysica traditional. Le objectivo duple del Critica es tanto probar como explicar le possibilitate de iste cognoscentia. Kant dice: «Il ha duo truncos del cognoscentia human, que forsan pote provenir de un radice commun ma pro nos incognite, a saper le sensibilitate e le intellecto, per le prime del qual objectos nos es date, ma per le secunde illos es pensate.»

Le termino de Kant pro le objecto del sensibilitate es «intuition», e su termino pro le objecto del intellecto es «concepto». In terminos general, le prime es un representation non-discursive de un objecto particular, e le secunde es un representation discursive (o mediate) de un typo general de objecto. Le conditiones del experientia possibile require tanto intuitiones como conceptos, i.e., le affection del sensibilitate receptive e le potentia activemente synthesizante del intellecto. Dunque le assertion: «Pensamentos sin contento es vacue, intuitiones sin conceptos es cec.» Le strategia basic de Kant in le prime parte del Critica del Ration Pura consistera in argumentar que certe intuitiones e conceptos es pur — isto es, illos es apportate integremente per le mente, independente de omne cosa empiric. Le cognoscentia generate super iste base, sub certe conditiones, pote esser synthetic a priori. Iste insight es cognoscite como le «Revolution Copernican» de Kant, proque justo como Copernico faceva progressar le astronomia per un cambiamento radical de perspectiva, assi Kant pretende hic facer le mesme pro le metaphysica. Le secunde parte del Critica es le parte explicitamente critic. In le «Dialectica Transcendental», Kant argumenta que multe del assertiones del metaphysica rationalista traditional viola le criterios que ille pretende establir in le prime parte, «constructive», de su libro, e conduce inevitabilemente a contradictiones. Tamen, como Kant observa, «le ration human, sin esser movite per le simple vanitate de saper toto, inexorabilemente perseque, impulsate per su proprie besonio, tal questiones que non pote esser respondite per ulle uso experientiale del ration». Le projecto del Critica es establir usque a qual puncto le ration pote legitime perseverar in tal direction.

Doctrina del idealismo transcendental

Vide etiam: Idealismo transcendental

In le section del Critica intitulate «Le Esthetica Transcendental», Kant argumenta in favor del doctrina del idealismo transcendental. Le doctrina es «transcendental» proque illo explica un condition necessari pro le possibilitate del experientia e es un forma de «idealismo» proque ille conditiones depende de characteristicas del mente. Le detalios del interpretation correcte del idealismo transcendental es controverse, ma existe un large accordo super duo theses basic. Primo, le spatio e le tempore non es cosas in se mesme, ma simple formas de intuition (le spatio es le forma del intuition externe, e le tempore es le forma del intuition interne). Secundo, nos ha cognoscentia solmente del apparentias e non del cosas in se mesme. Le secunde these, secundo Kant, seque del prime: proque nostre formas a priori de intuition es conditiones necessari del possibilitate del experientia, omne cosa que cade foras de lo que nostre facultate sensibile pote reciper es incognoscibile.

Nonobstante, ben que Kant dice que le spatio e le tempore es «transcendentalmente ideal» — le formas pur del sensibilitate human, plus tosto que parte del natura o del realitate como illo es in se mesme — ille asserta etiam que illos es «empiricamente real», per lo que ille vole dicer «que “tote lo que pote presentar se a nos externemente como un objecto” es tanto in le spatio como in le tempore, e que nostre intuitiones interne de nos mesme es in le tempore». Qualcunque sia le interpretation del doctrina de Kant, ille voleva distinguer su position del idealismo subjective de George Berkeley.

Paul Guyer, ben que critic de multe del argumentos de Kant in iste section, scribe super le Esthetica Transcendental que illo «non solmente pone le prime petra del theoria constructive del cognoscentia de Kant; illo etiam pone le fundamento tanto pro su critica como pro su reconstruction del metaphysica traditional. Illo argumenta que tote cognoscentia authentic require un componente sensorial, e assi que assertiones metaphysic que transcende le possibilitate de confirmation sensorial non pote jammais esser cognoscentia.»

Disaccordos interpretative

Un interpretation, cognoscite como le interpretation del «duo aspectos» (o «un sol mundo»), considera le idealismo transcendental como, fundamentalmente, un these epistemologic. Secundo iste lectura de Kant, popularisate specialmente per Henry E. Allison, le cosa in se mesme e le apparentia phenomenal es le mesme objecto, e le idealismo transcendental es un these super lo que es necessari pro mentes finite e discursive pro considerar objectos tal como illos es date a nos per le sensibilitate. Alcun commentatores, durante que illes concorda que il existe un sol insimul de objectos, considera le idealismo transcendental como un these super le proprietates de iste objectos, de qualcun nos ha accesso, dum alteres es incognoscibile pro nos.

Le altere linea prominente de interpretation es le vision del «duo mundos» (a vices associate con interpretationes «phenomenaliste»). Secundo iste vision, le apparentias non es le mesme cosas que le cosas in se mesme, e le idealismo transcendental non es simplemente un these super lo que es necessari pro nos pro considerar objectos que es transcendentalmente independente de nos. Alcun defensores del «duo mundos» considera que Kant asserta que le apparentias es identic con nostre representationes de illos, durante que alteres considera que ille simplemente asserta que le apparentias es partialmente fundate super cosas in se mesme sin esser identic con illas.

Le theoria de Kant super le judicio

Vide etiam: Categoria (Kant)

Statua de Kant in le Schola de Philosophia e Scientias Human del Universitate Federal de Minas Gerais (UFMG), Belo Horizonte, Brasil

Post le «Analytica Transcendental» veni le «Logica Transcendental». Dum le prime se occupava del contributiones del sensibilitate, le secunde se occupa, primo, del contributiones del intellecto («Analytica Transcendental») e, secundo, del facultate del ration como fonte tanto de errores metaphysic como de principios regulative authentic («Dialectica Transcendental»). Le «Analytica Transcendental» es ulteriormente dividite in duo sectiones. Le prime, «Analytica del Conceptos», se occupa de establir le universalitate e necessitate del conceptos pur del intellecto (i.e., le categorias). Iste section contine le famose «deduction transcendental» de Kant. Le secunde, «Analytica del Principios», se occupa del application de iste conceptos pur in judicios empiric. Iste secunde section es plus longe que le prime e es ulteriormente dividite in numerose sub-sectiones.

Deduction transcendental del categorias del intellecto

Le «Analytica del Conceptos» argumenta in favor del validitate universal e necessari del conceptos pur del intellecto, o categorias, per exemplo, le conceptos de substantia e causalitate. Iste dece-duo categorias basic defini lo que significa esser un cosa in general —isto es, illos articula le conditiones necessari secundo le qual alique es un possibile objecto del experientia. Iste categorias, in combination con le formas a priori del intuition, es le base de tote cognoscentia synthetic a priori. Secundo Paul Guyer e Allen W. Wood, «le idea de Kant es que, justo como il ha certe characteristicas essential de tote judicios, assi debe haber certe manieras correspondente in le qual nos forma le conceptos de objectos pro que judicios pote esser facite super objectos».

Kant presenta duo lineas central de argumentation in supporto de su assertiones concernente le categorias. Le prime, cognoscite como le «deduction metaphysic», procede analyticmente ab un tabella del functiones logic aristotelic del judicio. Como Kant esseva consciente, isto assume precisamente lo que le sceptico refuta, a saper, le existentia de cognoscentia synthetic a priori. Pro iste ration, Kant presenta etiam un argumento synthetic que non depende del assumption in question.

Iste argumento, presentate sub le titulo «Deduction Transcendental del Conceptos Pur del Intellecto», es largemente considerate tanto le plus importante como le plus difficile del argumentos de Kant in le Critica. Kant mesme diceva que illo esseva le parte que requireva le plus labor de su parte. Frustrate per le reception confuse del prime edition de su libro, ille lo rescribeva completemente pro le secunde edition.

Le «Deduction Transcendental» presenta le argumento de Kant que iste conceptos pur se applica universal e necessariemente al objectos que es date in le experientia. Secundo Guyer e Wood, «Il centra su argumento super le premissa que nostre experientia pote esser attribuite a un sol subjecto identic, per medio de lo que ille appella le “unita transcendental del apperception”, solmente si le elementos del experientia date in le intuition es syntheticamente combinate assi que illos nos presenta objectos que es pensate per medio del categorias».

Le principio de apperception de Kant es que «Le Io pensa debe poter accompaniar tote mi representationes; nam alteremente alique esserea representate in me que non poterea esser pensate de sorta, lo que equivale a dicer que le representation o esserea impossibile o, al minus, nihil esserea pro me». Le possibilitate necessari del auto-attribution del representationes del autoconscientia, identic con se mesme trans le tempore, es un veritate conceptual a priori que non pote esser fundate super le experientia. Isto es solmente un esquissa general de un del argumentos que Kant presenta.

Principios del intellecto pur

Le deduction de Kant del categorias in le «Analytica del Conceptos», si illo es succedite, demonstra su assertiones concernente le categorias solmente in un maniera abstracte. Le carga del «Analytica del Principios» es monstrar tanto que illos debe applicar universalmente al objectos date in le experientia real (i.e., multitudes de intuition) como como illos face isto. In le prime libro de iste section super le «schematismo», Kant conecta cata un del categorias puramente logic del intellecto al temporalitate del intuition pro monstrar que, ben que illos non es empiric, illos tamen ha application al objectos del experientia. Le secunde libro continua iste linea de argumento in quatro capitulos, cata un associate con un del gruppos de categorias. In certe casos, illo adde un connexion con le dimension spatial del intuition al categorias que illo analysa. Le quarte capitulo de iste section, «Le Analogias del Experientia», marca un cambiamento ab principios «mathematical» a principios «dynamic», isto es, a illos que tracta del relationes inter objectos. Alcun commentatores considera isto le section le plus significative del Critica. Le analogias es tres in numero:

1. Principio del persistentia del substantia: Kant se occupa hic del conditiones general pro determinar le relationes temporal inter le objectos del experientia. Ille argumenta que le unitate del tempore implica que «tote cambiamento debe consister in le alteration de estados in un substantia subjacente, cuje existentia e quantitate debe esser inalterabile o conservate».
2. Principio del succession temporal secundo le lege del causalitate: Hic Kant argumenta que «nos pote facer judicios determinate super le succession objective de eventos, in contrasto con successiones simplemente subjective de representationes, solmente si cata alteration objective seque un regula necessari de succession, o un lege causal». Isto es le responsa le plus directe de Kant al scepticismo de Hume concernente le causalitate.
3. Principio del simultaneitate secundo le lege del reciprocitate o communitate: Le ultime analogia argumenta que «judicios determinate que objectos (o estados de substantia) in differente regiones del spatio existe simultaneemente es possibile solmente si tal objectos es in un relation causal mutual de communitate o interaction reciprocal». Isto es le responsa de Kant al these de Leibniz in le Monadologia.

Le quarte section de iste capitulo, que non es un analogia, tracta del uso empiric del categorias modal. Illo esseva le fin del capitulo in le edition A del Critica. Le edition B include un altere breve section, «Le Refutation del Idealismo». In iste section, per medio de un analyse del concepto de autoconscientia, Kant argumenta que su idealismo transcendental es un idealismo «critic» o «formal» que non nega le existentia de un realitate separate de nostre representationes subjective. Le capitulo final del «Analytica del Principios» distingui le phenomena, del qual nos pote haber cognoscentia authentic, ab le noumena, un termino que se refere a objectos de pensamento pur que nos non pote cognoscer, ma al qual nos pote tamen referer «in un senso negative». Un Appendice al section disveloppa ulteriormente le critica de Kant del rationalismo leibnizian-wolffian argumentante que su metaphysica «dogmatic» confunde le «simple characteristicas del conceptos per medio del qual nos pensa cosas ... [con] characteristicas del objectos mesme». Contra isto, Kant reafirma su proprie insistentia super le necessitate de un componente sensibile in tote cognoscentia authentic.

Critica del metaphysica

Le secunde del duo divisiones de "Le logica transcendental", "Le dialectica transcendental", contine le portion "negative" del Critica de Kant, que se basa super le argumentos "positive" del precedente "Analytica transcendental" pro revelar le limites del speculation metaphysic. In particular, illo cerca a demonstrar como fallace le tentativas del ration de attinger cognoscentia independente del sensibilitate. Iste effortio, argumenta Kant, es condemnate al fallimento, que ille pretende demonstrar monstrante que le ration, non limitate per le sensos, es sempre capace de generar conclusiones opost o alteremente incompatibile. Como "le columba legier, in volo libere per le aere, sentiente le resistentia que illo incontra" , le ration "pote haber le idea que illo poterea facer mesmo melio in un spatio sin aere". Contra isto, Kant sustene que, absente friction epistemic, il non pote haber cognoscentia. Nonobstante, le critica de Kant non es completemente destructive. Il presenta le excessos speculative del metaphysica traditional como inherente a nostre mesme capacitate de ration. In ultra, ille argumenta que lor productos non es sin un certe valor regulative (accuratemente qualificate).

Super le conceptos del ration pur

Kant appella le conceptos basic del metaphysica "ideas". Illos es differente del conceptos del intellecto in tanto que illos non es limitate per le restriction critic que limita le cognoscentia al conditiones de experientia possibile e a lor objectos. "Illusion transcendental" es le termino de Kant pro le tendentia del ration a producer tal ideas. Ben que le ration ha un "uso logic" consistente simplemente in traher inferentias ex principios, in "Le dialectica transcendental", Kant se interessa al pretensive "uso real" del ration pro attinger conclusiones per medio de un ratiocination syllogistic regressive sin controlo. Le tres categorias de relation, quando illos es persequite sin reguardo al limites del experientia possibile, produce le tres ideas central del metaphysica traditional:

1. Le anima: le concepto de substantia como subjecto ultime;
2. Le mundo in su totalitate: le concepto de causalitate como serie complete; e
3. Deo: le concepto de communitate como fundamento commun de tote le possibilitates.

Ben que Kant nega que iste ideas pote esser objectos de cognoscentia genuin, ille argumenta que illos resulta del impulsion inherent del ration a unificar le cognoscentia in un integre systematic. Le metaphysica de Leibniz e Wolff esseva dividite in quatro partes: ontologia, psychologia, cosmologia e theologia. Kant substitue le prime per le resultatos positive del prime parte del Critica. Il propone de substituer le tres sequente per su doctrinas posterior de anthropologia, le fundamentos metaphysic del scientia natural, e le postulation critic del libertate human e del moralitate.

Dialectic inferentias del ration pur

In le secunde del duo libros de "Le Dialectic transcendental", Kant se effortia a demonstrar le natura contradictori del ration sin limites. Il face isto per disveloppar contradictiones in cata un del tres disciplinas metaphysic que, secundo su argumento, es in facto pseudoscientias. Iste section del Critica es longe e le argumentos de Kant es extrememente detaliate. In iste contexto, il non es possibile facer multo plus que enumerar le themas discutite.

Le prime capitulo tracta lo que Kant appella le paralogismos —i.e., inferentias false— que le ration pur face in le disciplina metaphysic del psychologia rational. Il argumenta que on non pote considerar le simple pensamento de "Io" in le proposition "Io pensa" como le cognoscentia correcte de "Io" como objecto. In iste maniera, ille pretende refutar varie theses metaphysic concernente le substantialitate, unitate e identitate de se del anima.

Le secunde capitulo, le plus longe, tracta le thema que Kant appella le antinomias del ration pur —i.e., le contradictiones del ration con se mesme— in le disciplina metaphysic del cosmologia rational. Originalmente, Kant habeva pensate que tote illusion transcendental poterea esser analysate in terminos antinomic. Il presenta quatro casos in le quales, secundo ille, le ration es capace de provar theses opposite con equal plausibilitate:

1. Que "le ration pare esser capace de provar que le universo es simultaneemente finite e infinite in spatio e tempore";
2. que "le ration pare esser capace de provar que le materia es e non es infinite divisibile in partes sempre plus parve";
3. que "le ration pare esser capace de provar que le libero arbitrio non pote esser un parte causalmente efficace del mundo (proque tote le natura es deterministic) e tamen que illo debe esser un tal causa"; e
4. que "le ration pare esser capace de provar que existe e non existe un ente necessari (que alcunos identificarea con Deo)".

Kant argumenta ulteriormente que, in cata caso, su doctrina del idealismo transcendental es capace de resolver le antinomia.

Le tertie capitulo examina argumentos fallace concernente Deo in le theologia rational sub le titulo del "Ideal del Ration Pur". (Dum un idea es un concepto pur generate per le ration, un ideal es le concepto de un idea como un cosa individual.) Hic Kant examina e pretende refutar tres argumentos traditional pro le existentia de Deo: le argumento ontologic, le argumento cosmologic, e le argumento physico-theologic (i.e., le argumento del designio).

Le resultatos del dialectic transcendental usque a iste puncto pare esser completemente negative. In un appendice a iste section, Kant rejecta un tal conclusion. Le ideas del ration pur, ille argumenta, ha un importante function regulative in diriger e organisar nostre investigationes theoric e practic. Le obras posterior de Kant disveloppa iste function a longe e in detalio.

Pensamento moral

Kant disveloppava su ethica, o philosophia moral, in tres obras: Fundamento del Metaphysica del Morales (1785), Critica del Ration Practic (1788), e Metaphysica del Morales (1797). Concernente al moralitate, Kant argumentava que le origine del bon non jace in alique cosa exterior al human subjecto, sia in le natura o date per Deo, ma solmente in le bon voluntate mesme. Un bon voluntate es illo que age per deber, in accordo con le lege moral universal que le esser human autonome se da libere a se mesme. Iste lege obliga un a tractar le humanitate —comprehendite como agentia rational e representate tanto per se mesme como per alteres— como un fin in se mesme e non simplemente como medio pro altere fines que le individuo pote haber. Kant es cognoscite pro su theoria que tote obligation moral es fundate in lo que ille appella le "imperative categoric", derivate del concepto de deber. Il argumenta que le lege moral es un principio del ration mesme, non fundate super factos contingente del mundo, como lo que nos renderea felice; ager secundo le lege moral non ha altere motivo que "dignitate de esser felice".

Nonobstante, le expertos es largemente de accordo que le ethica de Kant precede, in le major parte de su ideas central, le periodo critic.

Idea del libertate

In le Critica del Ration Pur, Kant distingue inter le idea transcendental del libertate, que como concepto psychologic es "principalmente empiric" e refere a "si un facultate de initiar per se mesme un serie de cosas o estados successive debe esser assumite", e le concepto practic del libertate como independentia de nostre voluntate del "coercition" o "necessitation per impulsos sensibile". Kant trova un fonte de difficultate in le facto que le idea practic del libertate es fundate super le idea transcendental del libertate, ma, pro rationes practic, usa le signification practic, non prendente "nulle consideration de ... su signification transcendental", que ille considera esser propriemente "disponite" in le Tertie Antinomia, e que, como elemento in le question del libertate del voluntate, es pro le philosophia "un ver obstaculo" que ha embarrassate le ration speculative.

Kant appella practic "tote lo que es possibile per libertate"; ille appella le leges practic pur que jammais es date per conditiones sensibile, ma que es tenite analogemente al lege universal del causalitate, "leges moral". Le ration pote dar nos solmente le "leges pragmatic de action libere per le sensos", ma le leges practic pur date per le ration a priori dicta "lo que debe esser facite". Le categorias kantian del libertate functiona principalmente como conditiones pro le possibilitate de actiones (i) esser libere, (ii) esser comprendite como libere, e (iii) esser evaluate moralmente. Pro Kant, ben que le actiones como objectos theoric es constituite per medio del categorias theoric, le actiones como objectos practic (objectos del uso practic del ration, que pote esser bon o mal) es constituite per medio del categorias del libertate. Solmente in iste maniera pote le actiones, como phenomena, esser consequentias del libertate, e esser comprendite e evaluate como tal.

Imperative categoric

Kant face un distinction inter imperativos categoric e imperative hypothetic. Un imperative hypothetic es uno que debe esser obsequite pro satisfacer desiros contingente. Un imperative categoric obliga le agente rational independentemente de su desiros: per exemplo, tote agentes rational ha le deber de respectar altere agentes rational como fines individual in se mesmes, independentemente del circumstantias, mesmo si a vices il es in le interesse egoistic de un persona de non facer lo. Iste imperativos es moralmente obligatori a causa del forma categoric de lor maximas, e non a causa de factos contingente concernente un agente.

A differentia de imperativos hypothetic, que nos obliga in tanto que nos es parte de un gruppo o societate a que nos debe deberes, nos non pote optar ex le imperative categoric, proque nos non pote optar ex le facto de esser agentes rational. Nos debe un deber al rationalitate in virtute de esser agentes rational; ergo, principios moral rational se applica a tote agentes rational in tote momentos. Dicite in altere terminos, con tote formas de rationalitate instrumental excludite del moralitate, "le lege moral mesme, sustene Kant, pote esser solmente le forma del legalitate mesme, proque nihil altere remane quando tote contento ha essite rejectate".

Kant propone tres formulationes del imperative categoric. Il asserta que illos es necessariemente equivalente, como expressiones del universalitate pur del lege moral in se mesme; multe estudioses non es convincite. Le formulationes es le sequente:

• Formula del Lege Universal:
  • "Age solmente secundo ille maxima per le qual tu pote al mesme tempore voler que illo deveni un lege universal"; alternativemente,
    • Formula del Lege del Natura: "Age assi como si le maxima de tu action, per tu voluntate, deberea devenir un lege universal del natura."
• Formula del Humanitate como Fin in se mesme:
  • "Age de maniera que tu usa le humanitate, tanto in tu proprie persona como in le persona de cata altere, sempre al mesme tempore como fin e jammais simplemente como medio".
• Formula del Autonomia:
  • "le idea del voluntate de cata esser rational como un voluntate que da lege universal", o "Non eliger alteremente que in maniera que le maximas de tu election sia al mesme tempore comprehendite con illo, in le mesme volition, como lege universal"; alternativemente,
    • Formula del Regno del Fines: "Age secundo maximas de un membro universalmente legislative de un regno simplemente possibile de fines."

Kant defini maxima como un "principio subjective del volition", que es distinguite de un "principio objective o 'lege practic'". Dum le ultime es valide pro cata esser rational e es un "principio secundo le qual ille debe ager", un maxima "contine le regula practic que le ration determina in accordo con le conditiones del subjecto (frequentemente su ignorantia o inclinationes) e es assi le principio secundo le qual le subjecto age".

Le maximas falle a qualificar como leges practic si illos produce un contradiction in conception o un contradiction in le voluntate quando universalizate. Un contradiction in conception occurre quando, si un maxima esseva universalizate, illo cessarea de haber senso, proque le "maxima se destruererea necessariemente a si mesme tosto que illo esseva facite un lege universal". Per exemplo, si le maxima "Es permissibile romper promissas" esseva universalizate, nulle persona haberea confidentia in promissas facite, e assi le idea de un promissa devenirea sin signification; le maxima esserea contradictori a se mesme, proque, quando illo es universalizate, le promissas cessa de haber signification. Le maxima non es moral proque il es logicamente impossibile universalizar lo —nos non pote conceber un mundo in le qual iste maxima es universalisate.

Un maxima pote anque esser immoral si illo crea un contradiction in le voluntate quando universalizate. Isto non significa un contradiction logic, ma que le universalisation del maxima conduce a un stato de cosas que nulle esser rational desira.

"Le doctrina del virtute"

Como Kant explica in le 1785 Fundamento del Metaphysica del Morales e como su titulo indica directemente, ille texto es "nihil plus que le recerca e establimento del principio supreme del moralitate". Su promittite Metaphysica del Morales esseva multo retardate e non appareva usque a su duo partes, "Le Doctrina del Derecto" e "Le Doctrina del Virtute", esser publicate separatemente in 1797 e 1798.

Le prime tracta le philosophia politic; le secunde, le ethica. "Le Doctrina del Virtute" presenta "un narration multo differente del rationamento moral ordinari" ab illo suggerite per le Fundamento. Illo se interessa a deberes del virtute o "fines que al mesme tempore es deberes". Il es hic, in le dominio del ethica, que le major innovation de Le Metaphysica del Morales se trova. Secundo le explication de Kant, "le rationamento moral ordinari es fundamentalmente teleologic —illo es rationamento concernente le fines que le moralitate nos obliga a persequer, e le prioritates inter iste fines que nos es obligate a observar".

Il existe duo classes de fines que es nostre deber haber: nostre proprie perfection e le felicitate de alteres (MS 6:385). "Perfection" include tanto nostre perfection natural (le disveloppamento de nostre talentos, habilitates e capacitate de comprender) como nostre perfection moral (nostre disposition virtuose) (MS 6:387). Le "felicitate" de un persona es le plus grande integre rational del fines que le persona ha fixate pro su proprie satisfaction (MS 6:387–388).

Le elaboration de Kant de iste doctrina teleologic propone un theoria moral multo differente de illo que normalmente es attribuite a ille super le base de su obras foundational sol.

Politica

Vide etiam: Politica philosophic de Immanuel Kant

In Vers le Pace Perpetual: Un Projecto Philosophic, Kant enumerava plure conditiones que ille considerava necessari pro terminar guerras e crear un pace durabile. Inter illas esseva un mundo de republicas constitutional. Su theoria republican esseva extendite in le "Doctrina del Drito", le prime parte del Metaphysica del Morals (1797). Kant credeva que le historia universal conduce al fin ultime de un mundo de statos republican in pace, ma su theoria non esseva pragmatic. Le processo esseva describite in Pace Perpetual como natural plus tosto que rational:

Lo que offere iste garantia (securitate) es nihil minus que le grande artista natura (natura daedala rerum), de cuje curso mechanic appare visibilemente le finalitate, lassante concordia emerger per medio del discordia inter esseres human, mesmo contra lor voluntate; e pro iste ration natura, considerate como necessitate per un causa cuje lege de operationes es incognoscibile a nos, es appellate fato, ma si nos considera su finalitate in le curso del mundo como le profunde sapientia de un causa superior, dirigite verso le fin objective ultime del genere human e predeterminante iste curso del mundo, illo es appellate providentia.

Le pensamento politic de Kant pote esser resumite como governamento republican e organisation international: "In terminos plus characteristicamente kantian, illo es un doctrina del stato fundate super le lege (Rechtsstaat) e del pace eternal. In facto, in cata un de iste formulationes, le duo terminos exprime le mesme idea: celle de constitution legal o de 'pace per le lege'. "Le philosophia politic de Kant, essente essentialmente un doctrina juridic, rejecta per definition le opposition inter education moral e le joco de passiones como fundamentos alternative pro le vita social. Le stato es definite como le union de homines sub lege. Le stato in le proprie senso es constituite per leges que es necessari a priori proque illos deriva del ipse concepto del lege. Un regime pote esser judicate per nulle altere criterios ni assignate altere functiones que illos proprie al ordine legal como tal."

Kant se opponeva al "democratia", que in su epocha significava democratia directe, proque ille credeva que le regula del majoritate poneva in periculo le libertate individual. Ille declarava que "democratia in le stricte senso del parola es necessariemente un despotismo proque illo establi un poter executive in le qual omnes decide pro e, si necesse, contra un (qui assi non concorda), de sorta que omnes, qui tamen non es omnes, decide; e isto es un contradiction del voluntate general con se mesme e con libertate."

Como le major parte del autores de su epocha, Kant distingueva tres formas de governamento —democratia, aristocratia e monarchia— con governamento mixte como le forma plus ideal. Ille credeva in ideales e formas republican de governamento, e in le dominio del lege que resultava de illos. Ben que Kant publicava isto como un "obra popular", Mary J. Gregor observa que duo annos plus tarde, in Metaphysica del Morals, Kant pretende demonstrar systematicamente que "establir un pace universal e durabile constitue non solmente un parte del doctrina del drito, sed plus tosto le integre fin ultime del doctrina del drito intra le limites del ration pur".

Le pensamento politic posterior de Kant esseva profundemente preoccupate per le problema del guerra e le possibilitate de establir un pace durabile inter le statos. In Vers le Pace Perpetual (1795), ille argumentava que un pace durabile non poteva esser securate simplemente per tractatos, ma requireva constitutiones republican, respecto del derecto international e un federation voluntari de statos libere. Ille se opponeva al guerras de conquista, al exercitos permanente e al practicas politic que incoragiava conflictos futur, e ille considerava le developpamento progressive de relationes international legal como un del tarefas politic central del humanitate.

Le Doctrina del Drito, publicate in 1797, contine le contribution le plus mature e systematic de Kant al philosophia politic. Illo tracta del deberes secundo le lege, que es "concernite solmente con le protection del libertate externe del individuos" e es indifferente al motivationes. Ben que existe un deber moral "de limitar nos a actiones que es juste, iste deber non es parte de [le drito] ipse". Su idea politic basic es que "le derecto de cata persona de esser su proprie maestro es compatibile con le derectos de alteres solmente si institutiones juridic public existe". Ille formula le principio universal del drito como:

« Omne action es juste si illo pote coexister con le libertate de omnes secundo un lege universal, o si, secundo su maxima, le libertate de selection de cata uno pote coexister con le libertate de omnes secundo un lege universal. (MS 6:230). »

Scriptores religiose

A partir del seculo XX, commentatores tendeva a vider Kant como habente un relation tensionate con le religion, ben que isto non esseva le opinion predominante durante le seculo XIX. Karl Leonhard Reinhold, cuje litteras adjutava a render Kant famose, scribeva: «Io crede que io pote inferer sin reservation que le interesse del religion, e del christianitate in particular, concorda completemente con le resultato del Critica del Ration.» Secundo Johann Friedrich Schultz, qui scribeva un del prime commentarios super Kant: «E non es iste systema mesme in le plus splendide accordo con le religion christian? Non deveni le divinitate e le beneficentia de iste ultime tanto plus evidente?» Le ration pro iste interpretationes esseva le theologia moral de Kant e le opinion largemente diffundite que su philosophia esseva le grande antithese a Spinozismo, que esseva largemente considerate un forma de pantheismo sophistificate o mesmo de atheismo. Proque le philosophia de Kant negligeva le possibilitate de arguer pro Deo per le ration pur sol, per le mesme ration illo etiam negligeva le possibilitate de arguer contra Deo per le ration pur sol.

Kant dirige su criticas le plus forte contra le organisation e le practicas del institutiones religiose que incoragia lo que ille considera un religion de falso servicio a Deo. Inter le objectos principal de su critica es le rituales externe, le superstition e un ecclesia hierarchic. Ille vide iste practicas como effortios pro render se agradabile a Deo per medios altere que le adherentia conscientiose al principio del rectitude moral in eliger e sequer le maximas proprie. Le criticas de Kant super iste questiones, insimul con su rejection de certe provas theoretic del existentia de Deo fundate super le ration pur, particularmente le argumento ontologic, e su commentario philosophic super certe doctrinas christian, ha resultate in interpretationes que considera Kant hostil al religion in general e al christianitate in particular. Altere interpretes, nonobstante, considera que Kant tentava distinguer le credentias christian defendibile del illas indefendibile.

Concernente le conception de Kant del religion, alcun criticos ha arguite que ille esseva sympathic al deismo. Altere criticos ha arguite que le conception moral de Kant passa del deismo al theismo (como theismo moral), per exemplo Allen W. Wood, e etiam Merold Westphal. Quanto al libro de Kant Religion intra le limites del Ration Pur, esseva accentuate que Kant reduceva le religiositate a rationalitate, le religion a moralitate, e le christianitate a ethica; tamen, multe interpretes, inter illes Wood, insimul con Lawrence Pasternack, ora concorda con le assertion de Stephen Palmquist que un melior maniera de leger le Religion de Kant es vider lo como un tentativa de elevar le moralitate al stato de religion.

Le philosopho german Josef Schmucker monstrava que le critica de Kant del provas traditional del existentia de Deo precede su periodo critic e pote esser traciate retro al annos 1760, como etiam le developpamento de su concepto del ideal transcendental.

Esthetica

Vide etiam: Teleologia de Kant

Gravura de Kant per Friedrich Rosmäsler, 1822, a partir de un pictura de Todd Schorr

Kant tracta le natura subjective de qualitates e experientias esthetic in Observationes super le sentimento del belle e del sublime (1764). Le contribution de Kant al theoria esthetic es disveloppate in le Critica del potentia de judicar (1790), ubi ille investiga le possibilitate e le stato logic de "judicamentos de gusto". In le "Analytica del Belle", le prime division major del Critica del potentia de judicar, Kant usa le termino "esthetic" in un maniera que se approxima a su senso moderne. In le Critica del Ration Pure, pro notar le differentias essential inter judicamentos de gusto, judicamentos moral e judicamentos scientific, Kant abandona le termino "esthetic" como designante le critica del gusto, notante que le judicamentos de gusto nunquam pote esser "dirigite" per "leges a priori". Post Alexander Gottlieb Baumgarten, qui scribeva Aesthetica (1750–58), Kant esseva un del prime philosophos a developpar e integrar le theoria aesthetic in un systema philosophic unificate e comprehensibile, utilisante ideas que habeva un rolo integral in tote su philosophia. In le capitulo "Analytica del Belle" del Critica del potentia de judicar, Kant dice que le beltate non es un proprietate de un obra de arte o de un phenomeno natural, sed plus tosto le conscientia del placer que accompania le "libere joco" del imagination e del intellecto. Ben que il pare que nos usa le ration pro decider lo que es belle, le judicio non es un judicio cognitive, "e per consequentia non logic, sed aesthetic".

Un judicio pure de gusto es subjective pois que illo se refere al responsa emotional del subjecto e es fundate solmente super le appreciation del objecto ipse: illo es un placer disinteressate, e nos senti que le judicios pure de gusto (i.e., judicios de beltate) reclama validitate universal. Iste validitate universal non deriva de un concepto determinate de beltate, sed de le senso commun. Kant credeva anque que un judicio de gusto comparti characteristicas con un judicio moral: ambes es disinteressate, e nos considera les universalmente valide. In le capitulo "Analytica del Sublime", Kant identifica le sublime como un qualitate aesthetic que, como le beltate, es subjective, sed que, a differentia del beltate, se refere a un relation indeterminate inter le facultates del imagination e del ration. Illo comparti anque le character del judicamentos moral in su implication del ration. Le sentimento del sublime, dividite in duo modos distincte (le sublime mathematic e le sublime dynamic), describe duo momentos subjective concernente le relation del facultate del imagination al ration. Alcun commentatores sustene que le philosophia critic de Kant contine un tertie typo del sublime, le sublime moral, que es le responsa aesthetic al lege moral o a un representation, e un disveloppamento del sublime "nobile" in le theoria de Kant de 1764.

Le sublime mathematic resulta del fallimento del imagination a comprender objectos natural que appare sin limites e sin forma, o que appare "absolute grande". Iste fallimento imaginative es alora recuperate per le placer prendite in le assertion del ration del concepto de infinito. In iste movimento le facultate del ration prova esser superior a nostre fallibile self sensibile. In le sublime dynamic, il ha le senso de annihilation del self sensibile quando le imagination tenta comprender un potentia enorme. Iste potentia del natura nos mena, sed per le resistentia del ration a tal annihilation sensibile, le subjecto senti un placer e un senso del vocation moral human. Iste appreciation del sentimento moral per medio del exposition al sublime adjuta a developpar le character moral. Kant developpava un theoria del humor, que ha essite interpretate como un theoria del "incongruentia". Il illustrava su theoria del humor per narrar tres scherzos in le Critica del Judicio. Il pensava que le impacto physiologic del humor es simile a illo del musica.

Kant developpava un distinction inter un objecto de arte como valor material subjecte al conventiones del societate e le condition transcendental del judicio de gusto como un valor "refinate" in su Idea pro un Historia Universal con un Fin Cosmopolita (1784). In le Quarte e Quinte Theses de iste obra ille identificava tote arte como le "fructos del insociabilitate" debite al "antagonismo in societate" del homines e, in le Septime These, affirmava que, ben que tal proprietate material es indicative de un stato civilisate, sol le ideal del moralitate e le universalisation del valor refine per le melioration del mente "appartene a cultura".

Anthropologia

Kant faceva lectiones super anthropologia, le studio del natura human, durante vinti-tres annos. Su Anthropologia ab un puncto de vista pragmatic esseva publicate in 1798. Transcriptiones del lectiones de Kant super anthropologia esseva publicate pro le prime vice in 1997 in germano. Kant esseva inter le prime personas de su epocha a introducer le anthropologia como area intellectual de studio, multo ante que le campo deveniva popular, e su textos es considerate como habente facite progressar le campo. Su puncto de vista influentiava le obras de philosophos posterior como Martin Heidegger e Paul Ricœur.

Kant esseva le prime a suggerer le uso de un approccio dimensional al diversitate human. Il analysava le natura del Hippocrate-Galen quatro temperamentos e representava in duo dimensiones "lo que pertine al facultate del desiderio de un esser human": "su aptitude natural o disposition natural" e "su temperamento o sensibilitate". Le colericos esseva describite como emotional e energetic, le flemmaticos como equilibrate e debile, le sanguinees como equilibrate e energetic, e le melancholicos como emotional e debile. Iste duo dimensiones reapparer in tote le modelos subsequente de temperamento e tractos de personalitate. Kant considerava le anthropologia in duo grande categorias: (1) le approccio physiologic, que ille appellava "lo que le natura face del esser human"; e (2) le approccio pragmatic, que explora le cosas que un human "pote e debe facer de se ipse".

Vistas super le racia

Le theoria de Kant super le racia e su opiniones prejudicial es inter le areas le plus controverse del recerca kantian recente. Ben que pauc, si alcun, contesta le racismo manifeste e le chauvinismo presente in su obra, un question plus contestate es le grado in le qual illo degrada o invalida su altere contributiones. Su criticos le plus sever asserta que Kant manipulava intentionalmente le scientia pro supportar le sclavitude e le discrimination. Alteres recognosce que ille viveva in un epocha de scientia immatur, con multe credentias erronee, alcun racist, tote apparente decennios ante le evolution, le genetica molecular e altere scientias que hodie es considerate como evidente. Kant esseva un del pensatores plus notabile del Illuminismo a defender le racismo. Le philosopho Charles W. Mills es inequivoc: "Kant es etiam considerate como un del figuras central in le nascentia del racismo 'scientific' moderne. Dum altere contributores al pensamento racial precoce como Carolus Linnaeus e Johann Friedrich Blumenbach habeva offerite solmente observationes 'empiric' (virgulettes de cautela necessari!), Kant produceva un theoria complete del racia."

Exemplos de su commentarios racistas pote esser trovate in Observationes super le sentimento del belle e del sublime, ubi ille rejecta le opinion de un "carpintero negro" dicente:

Il poterea haber hic qualcosa digne de consideration, excepto le facto que iste scelerato esseva completemente nigre de capite a pede, un prova distincte que lo que ille diceva esseva stupide.

Il usa etiam assertiones de Hume pro formular opiniones raciste:

Le negros de Africa ha per natura nulle sentimento que se eleva supra le ridiculo. Sr. Hume provoca quicunque a citar un sol exemplo ubi un negro ha demonstrate talentos, e asserta que inter le centos de milles de negros que ha essite transportate alterubi ab lor paises, ben que multes de illes ha essite liberate, tamen nulle ha unquam essite trovate qui ha accomplishite alque grande in le arte o in le scientia o monstrate ulle altere qualitate digne de laude, durante que inter le blancos il ha sempre illes qui se eleva del plus basse plebe e per dons extraordinari gania le respecto del mundo. Assi essential es le differentia inter iste duo typos human, e illo pare esser tanto grande con respecto al capacitate del mente como con respecto al color. Le religion del fetiches, que es diffundite inter illes, es forsan un sorta de idolatria, que cade tanto profundemente in le ridiculo como pare esser possibile pro le natura human. Un penna de ave, un corno de vacca, un concha, o qualcunque altere cosa commun, tosto que illo es consecrate con certe parolas, deveni un objecto de veneration e de invocation durante le juramentos. Le negros es multo vanitose, ma al maniera del Negro, e assi loquace que illes debe esser separate le unes ab le alteres per colpos.

Il deride etiam le costumes de terras non-europee como China, India, Japon e Arabia. Un exemplo es:

In Peking, quando il ha un eclipse del sol o del luna, illes continua ancora le ceremonia de expeller con un grande strepito le dracon que devorarea iste corpos celeste, e illes conserva un costume miserabile ab le plus ancian tempores de ignorantia, ben que ora on es melior informate.

In su De le differente racias del homine, ille usa multo de racismo scientific pro describer differente racias. Un exemplo es:

Le profusion de particulas de ferro que se trova altrimenti in le sanguine de omne esser human, e que, in iste caso, es precipitate in le substantia reticulate per le evaporation del acido phosphoric (lo que explica proque tote le negros ha mal odor), es le causa del nigritie que brilla trans le epidermide. Le pesante contento de ferro in le sanguine pare etiam esser necessari pro impedir le debilitamento de tote le partes del corpore. Le pelle oleose, que debilita le mucus nutritive necessari al crescimento del capillos, permitte a pena le production del lana que coper le testa. In plus, le calor humide generalmente promove le forte crescimento del animales. In breve, tote iste factores explica le origine del Negro, qui es ben adaptate a su clima, isto es, forte, carnal e agile. Tamen, proque ille es assi abundantemente provite per su terra natal, ille es etiam pigre, indolente e morose.

Pro justificar le superioritate del blancos, ille scribe in le mesme essay:

Inter le blancos, tamen, iste acidos e le contento alkaline volatile non es reflectite del toto proque le ferro in le liquores corporee ha essite dissolvite, monstrante assi tanto le perfecte mixtura del liquores como le fortia de iste stirpe human in comparation con alteres.

Usante le quatro temperamentos del Grecia antique, Kant proponeva un hierarchia de categorias racial includente europeos blancos, africanos negros e americanos indigenas. Ben que ille esseva un defensor del racismo scientific durante le major parte de su carriera, le opiniones de Kant super le racia cambiava significantemente durante le ultime decennio de su vita, e ille finalmente rejectava le colonialismo europee in Pace perpetue (1795), e possibilemente abandonava su opiniones super le hierarchias racial tamben (ben que ille nunquam los repudiava explicitemente). Kant esseva un adversario del miscigenation, credente que le blancos esserea "degradate" e que le "fusion de racias" es indesirabile, proque "non cata racia adopta le costumes e le mores del europeos". Il declara que "in loco del assimilation, que esseva intendite per le mixtura del varie racias, le natura ha hic facite un lege justo del contrario". Kant esseva etiam un antisemita, credente que le judeos esseva incapace de transcender le fortias material, lo que un ordine moral exigeva. In iste maniera, le judeos es presentate como le contrario de christianos autonome e rational, e ergo incapace de esser incorporate in un societate christian etic. In su "Anthropologia", Kant appellava le judeos "un nation de fraudatores" e los representava como "un gruppo que ha sequite non le via del libertate transcendental ma illo del sclavitude al mundo material".

Mills scribeva que Kant ha essite "purificate pro le consumption public"; su obras raciste esseva convenientemente ignorate. Robert Bernasconi affirmava que Kant "forniva le prime definition scientific de racia". Emmanuel Chukwudi Eze es creditate con haber portate al lumine le contributiones de Kant al racismo durante le annos 1990 inter le philosophos occidental, qui, secundo ille, frequentemente dissimulava iste parte de su vita e obra. Pauline Kleingeld argumenta que, ben que Kant "defendeva un hierarchia racial al minus usque al fin del annos 1780", su opiniones super le racia cambiava significantemente in obras publicate durante le ultime decennio de su vita. In particular, illa argumenta que Kant rejectava opiniones anterior ligate al hierarchias racial e al derectos o statuto moral diminuite de non-blancos in Pace perpetue (1795). Iste obra contineva etiam argumentos extensive contra le colonialismo europee, que ille declarava moralmente injuste e incompatibile con le derectos equal possedite per le populationes indigene. Kleingeld argumenta que iste cambio in le opiniones de Kant plus tarde in su vita ha essite frequentemente oblidate o ignorate in le litteratura super le anthropologia raciste de Kant, e que le cambio suggere un recognition tardive del facto que le hierarchia racial esseva incompatibile con un quadro moral universalitate.

Ben que le rhetoric raciste de Kant es indicative del stato del erudition e del scientia in le XVIII seculo, le philosopho german Daniel-Pascal Zorn explica le risco de prender citationes del epocha foras de lor contexto. Multe del citationes le plus outrageous de Kant proveni ab un serie de articulos de 1777–1788, un intercambio public inter Kant, Herder, le scientista natural Georg Forster, e altere eruditos eminente de ille epocha. Kant affirma que tote le racias del humanitate es del mesme specie, contestante le position de Forster e alteres que le racias esseva species distincte. Ben que su commentario es clarmente partial in alcun casos, certe assertiones extreme esseva specialmente formulate pro paraphrasar o contradir Forster e altere autores. Considerante le arco complete del erudition de Kant, Zorn nota le progression tanto in su obras philosophic como anthropologic, "con le qual ille argumenta, contra le zeitgeist, pro le unitate del humanitate".

Vistas super le feminas

Le opiniones de Kant super le feminas pote esser trovate in su obras como Observationes (1764) e Anthropologia (1798), in le quales, negante al feminas le plen capacitate pro principios moral e le equal stato civic, ille los tracta como moralmente e politicemente subordinate al homines, e non como agentes complete in lor proprie derecto. Kant credeva que homines e feminas es naturalmente differente e debe sviluppar differente typos de excellentia: le homines es characterisate per ration, principios e le "sublime", durante que le feminas es characterisate per sentimento, beltate e sensibilitate. Il susteneva que le feminas es intelligente, ma credeva que illas non age secundo principios moral abstracte in le mesme maniera que le homines; in vice de isto, illas possede un "belle virtute" fundate super sympathia, cura e judicio emotional plus tosto que super deber rational. In su obra precoce ille videva iste virtute feminine como valorose e socialmente benefic, ma in su scriptos posterior ille negava sempre plus le capacitate del feminas pro ver autonomia moral, argumentante que solmente le action rational governate per principios constitue le plen virtute. Como resultato, Kant veniva a considerar le feminas como inadapte al plen equalitate moral e politic, assignante les un rolo principal in le matrimonio, le harmonia social e le refinamento del societate, plus tosto que in un vita moral o civic independente.

Influentia e hereditage

Poster celebrante le 300 annos del Universitate de Königsberg, 1844. Inter alteres, Kant e Johann Friedrich Herbart es honorate.

Le influentia de Kant super le pensamento occidental ha essite profunde. Ben que le principios basic del idealismo transcendental de Kant (isto es, que le spatio e le tempore es formas a priori del perception human plus tosto que proprietates real e le assertion que le logica formal e le logica transcendental coincide) ha essite declarate false per le scientia e le logica moderne, e non determina plus le agenda intellectual del philosophos contemporanee, Kant es creditate con haber innovate le maniera in que le investigation philosophic esseva effectuate al minus usque al initio del dece-none seculo. Iste cambio consisteva de plure innovationes intimemente relationate que, ben que multo controverse in se mesme, deveniva importante in philosophia ulterior e in le scientias social in senso large:

• Le subjecto human vidite como le centro del investigation del cognoscentia human, de sorta que es impossibile philosophar super cosas como illos existe independentemente del perception human o de como illos es "pro nos";
• le notion que il es possibile discoperir e explorar systematicamente le limites inherente del capacitate human de cognoscer completemente a priori;
• le notion del "imperative categoric", un assertion que le personas es naturalmente dotate del capacitate e del obligation verso le recte ration e le action. Forsan su citation le plus famose es prendite del Critica del ration practic: "Duo cosas plen mi mente de admiration e reverentia sempre nove e crescente ... : le celo stellate supra me e le lege moral intra me";
• le concepto de "conditiones de possibilitate", como in su notion del "conditiones del experientia possibile"; isto es, que cosas, cognoscentia e formas de conscientia se basa super conditiones precedente que los rende possibile, de sorta que, pro comprender o cognoscer los, plure conditiones debe esser comprendite:
  • le assertion que le experientia objective es activemente constituite o construite per le functionamento del mente human;
  • le concepto del autonomia moral como central al humanitate; e
  • le assertion del principio que le esseres human debe esser tractate como fines e non simplemente como medios.
• le distinction analytic-synthetic.

Le ideas de Kant ha essite incorporate in un varietate de scholas de pensamento. Illos include idealismo german, Marxismo, positivismo, phenomenologia, existentialismo, theoria critic, philosophia linguistic, structuralismo, post-structuralismo, e deconstruction.

Influentia historic

Statua de Kant in Kaliningrad, Russia. Replica per Patrono:Interlanguage link del original per Christian Daniel Rauch, que esseva perdite in 1945.

Durante su proprie vita, multo attention critic esseva dedicate al pensamento de Kant. Il influentiava Reinhold, Fichte, Schelling, Hegel, e Novalis durante le annos 1780 e 1790. Samuel Taylor Coleridge esseva grandemente influentiate per Kant e adjutava a diffunder le cognoscentia de ille, e del Idealismo german in general, in le Regno Unite e le Statos Unite. In su Biographia Literaria (1817), ille attribue al ideas de Kant su conviction que le mente non es un agente passive, ma un agente active in le apprehension del realitate. Hegel esseva un del prime grande criticos de Kant. Secundo Hegel, le integre projecto de separar un "subjecto transcendental" (isto es, le conscientia human) tanto del individuo vivente como del natura, historia e societate esseva fundamentalmente defective, ben que partes de ille projecto poteva esser utilisate in un nove direction. Concernements similar motivava le criticas de Hegel del concepto de autonomia moral de Kant, al qual Hegel opponeva un ethica centrate super le "vita ethic" del communitate. In un senso, le notion de Hegel del "vita ethic" es intendite a includer, plus tosto que reimplaciar, le ethica kantian. E Hegel pote esser vidite como attemptante defender le idea de libertate de Kant como un superar le "desiderios" finite per medio del ration. Assi, in contrasto con criticos ulterior como Nietzsche o Russell, Hegel comparti alcun del preoccupationes de Kant.

Le pensamento de Kant super le religion esseva usate in Britannia per philosophos como Thomas Carlyle pro contestar le declino del fide religiose in le dece-none seculo. Autores catholic britanno, notabilemente G. K. Chesterton e Hilaire Belloc, sequeva iste approccio. Criticas de Kant esseva commun in le vistas realista del nove positivismo de ille tempore. Arthur Schopenhauer esseva fortemente influentiate per le idealismo transcendental de Kant. Como Friedrich Heinrich Jacobi, Salomon Maimon, Gottlob Ernst Schulze e Fichte ante ille, Schopenhauer esseva critic de le theoria de Kant del cosa-in-se. Le cosas-in-se, illes argumentava, non es ni le causa de lo que nos observa, ni completemente foras de nostre accesso. Desde le Critica del ration pur, philosophos ha essite criticos del theoria de Kant del cosa-in-se. Multes ha argomentate que, si un tal cosa existe ultra le experientia, alora on non pote postular que illo nos affice causalmente, proque isto implicarea extender le categoria "causalitate" ultra le dominio del experientia.

Con le successo e le large influentia del scriptos de Hegel, le proprie influentia de Kant comenciava a declinar, ma un reevaluation de su ideas comenciava in Germania in 1865 con le publication de Kant und die Epigonen per Otto Liebmann, cu motto esseva "Retro a Kant". Il sequeva un importante renascentia del philosophia theoric de Kant, cognoscite como neo-kantianismo. Le notion de Kant del "critica" ha essite plus largemente influente. Le prime romanticos german, specialmente Friedrich Schlegel in su "Fragmentos de Athenaeum", usava le conception reflexive de Kant del critica in lor theoria romantic del poesia. In le aesthetica tamben, Clement Greenberg, in su essay classic "Modernist Painting", usa le critica kantian, que Greenberg appella "critica immanente", pro justificar le objectivos del pictura abstracte, un movimento que Greenberg videva como consciente del limitation clave — le planitate — que constitue le medio del pictura. Le philosopho francese Michel Foucault esseva etiam grandemente influentiate per le notion de Kant de "critica" e scribeva plure textos super Kant pro reexaminar le Illuminismo como un forma de "pensamento critic". Il iva usque a classificar su proprie philosophia como un "historia critic del modernitate, radicate in Kant".

Kant credeva que le veritates mathematic es formas de cognoscentia synthetic a priori, lo que significa que illos es necessari e universal, ma cognoscite per le intuition a priori del spatio e del tempore, como preconditiones transcendental del experientia. Le commentarios frequentemente breve de Kant super le mathematica influentiava le schola mathematic cognoscite como intuitionismo, un movimento in le philosophia del mathematica opponite al formalismo de David Hilbert e al logicismo de Gottlob Frege e Bertrand Russell.

Influentia super pensatores moderne

Marca postalde Germania Occidental, 1974, commemorante le 250me anniversario del nascentia de Kant

Con su Pace perpetue, Kant es considerate como habente prefigurate multe del ideas que veniva a formar le theoria del pace democratic, un del principal controversias in le scientia politic. Plus concretemente, le theorista constructivista Alexander Wendt proponeva que le anarchia del systema international pote evolver ab le anarchia hobbesian "brutal" comprendite per le theoristas realista, trans Hobbes, per le anarchia lockean, e finalmente verso un anarchia kantian in le qual le estados vidererea lor interesses proprie como inseparabilemente ligate al benesser de altere estados, transformante assi le politica international in un forma multo plus pacific.

Inter le kantians prominente recente se trova le philosophos britanno P. F. Strawson, Onora O'Neill, e Quassim Cassam, e le philosophos american Wilfrid Sellars, Lewis White Beck e Christine Korsgaard. A causa del influentia de Strawson e Sellars, inter alteres, il ha habite un renovate interesse in le conception de Kant del mente. Central a multe debattos in le philosophia del psychologia e le scientia cognitiv es le conception de Kant del unitate del conscientia.

Jürgen Habermas e John Rawls es duo importante philosophos politic e moral cuje obra es fortemente influentiate per le philosophia moral de Kant. Illes ha argomentate contra le relativismo, supportante le opinion kantian que le universalitate es essential a omne philosophia moral viabile. Le studio de Mou Zongsan super Kant ha essite citate como un parte multo crucial in le disveloppamento del philosophia personal de Mou, specialmente le Neo-confucianismo. Largemente considerate le studioso de Kant le plus influente in China, le critique rigorose de Mou del philosophia de Kant — habente traducite le tres criticas de Kant — serviva como un attempto ardente de reconciliar le philosophia chinese e occidental durante que illo accresceva le pression pro occidentalisation in China.

Moneta commemorative del Germania Oriental in honor de Kant, 1974

A causa del profunditate del cambio de paradigma de Kant, su influentia se extende multo ultra isto a pensatores qui ni refere specificamente a su obra ni usa su terminologia. Le influentia de Kant se extendeva al scientias social, comportamental e physic — como in le sociologia de Max Weber, le psychologia de Jean Piaget e Carl Jung. Le obra de Kant super mathematica e cognoscentia synthetic a priori es etiam citate per le physico theoric Albert Einstein como un influentia precoce super su disveloppamento intellectual, ben que illo esseva un influentia que ille plus tarde criticava e rejectava. In le annos 2020, il ha essite un interesse renovate in le theoria de Kant super le mente ab le puncto de vista del logica formal e del informatica.

Lista de obras major

Abbreviationes usate in le corpore del articulo es in grasse inter consolas. Salvo indication contraire, le pagination es celle del edition critic Akademie, que pote esser trovate in le margines del traductiones de Cambridge.

• 1749: Pensamentos super le estimation ver de fortias vivente (Gedanken von der wahren Schätzung der lebendigen Kräfte)
• 1755: Historia natural universal e theoria del celos [UNH] (Allgemeine Naturgeschichte und Theorie des Himmels)
• 1755: Breve esquisse de certe meditationes super le foco (Meditationum quarundam de igne succinta delineatio (thesis de magistro sub Johann Gottfried Teske)
• 1755: Un nove elucidation del principios prime de cognition metaphysic (Principiorum primorum cognitionis metaphysicae nova dilucidatio (thesis doctoral))
• 1756: Le uso in philosophia natural de metaphysica combinate con geometria, parte I: Monadologia physic [PM] (Metaphysicae cum geometrica iunctae usus in philosophia naturali, cuius specimen I. continet monadologiam physicam, abbreviate como Monadologia Physica (thesis de habilitation como requisito pro un position de professor extraordinari))
• 1762: Le false subtilitate del quatro figuras syllogistic (Die falsche Spitzfindigkeit der vier syllogistischen Figuren)
• 1763: Le sol argumento possibile in supporto de un demonstration del existentia de Deo (Der einzig mögliche Beweisgrund zu einer Demonstration des Daseins Gottes)
• 1763: Tentativa de introducer le concepto de magnitudes negative in philosophia [NQ] (Versuch den Begriff der negativen Größen in die Weltweisheit einzuführen)
• 1764: Observationes super le sentimento del belle e del sublime [OFBS] (Beobachtungen über das Gefühl des Schönen und Erhabenen)
• 1764: Essay super le morbo del capite (Über die Krankheit des Kopfes)
• 1764: Investigation concernente le distinction del principios del theologia natural e del moralitate (le Essay premiate) [PNTM] (Untersuchungen über die Deutlichkeit der Grundsätze der natürlichen Theologie und der Moral)
• 1766: Somnios de un visionario de spiritos [DSS] (Träume eines Geistersehers)
• 1768: Super le fundamento ultime del differentiation del regiones in spatio [1768] (Von dem ersten Grunde des Unterschiedes der Gegenden im Raume)
• 1770: Dissertation super le forma e principios del mundo sensibile e intelligibile [ID] (De mundi sensibilis atque intelligibilis forma et principiis [thesis doctoral])
• 1775: Super le differente racias del homines (Über die verschiedenen Rassen der Menschen)
• 1781: Prime edition del Critica del ration pur [CPuR A] (Kritik der reinen Vernunft)
• 1783: Prolegomenos a omne metaphysica futur [PFM] (Prolegomena zu einer jeden künftigen Metaphysik)
• 1784: "Un responsa al question: Quid es le Illumination?" [WE?] ("Beantwortung der Frage: Was ist Aufklärung?")
• 1784: "Idea pro un historia universal con un fin cosmopolita" [UH] ("Idee zu einer allgemeinen Geschichte in weltbürgerlicher Absicht")
• 1785: "Determination del concepto de un racia human" [DCHR] (Bestimmung des Begriffs einer Menschenrace)
• 1785: Fundamento del metaphysica del morales [G] (Grundlegung zur Metaphysik der Sitten)
• 1786: Fundamentos metaphysic del scientia natural [MFNS] (Metaphysische Anfangsgründe der Naturwissenschaft)
• 1786: "Que significa orientar se in le pensar?" [OT] ("Was heißt: sich im Denken orientieren?")
• 1786: Incipiente conjectural del historia human [CB] (Mutmaßlicher Anfang der Menschengeschichte)
• 1787: Secunde edition del Critica del ration pur [CPuR B] (Kritik der reinen Vernunft)
• 1788: Critica del ration practic [CPracR] (Kritik der praktischen Vernunft)
• 1790: Critica del judicio [CPJ] (Kritik der Urteilskraft)
• 1793: Religion intra le limites del ration pur [RBMR] (Die Religion innerhalb der Grenzen der bloßen Vernunft)
• 1793: Super le ancian proverbio: Que pote esser correcte in theoria, ma non functiona in le practica [TP] (Über den Gemeinspruch: Das mag in der Theorie richtig sein, taugt aber nicht für die Praxis)
• 1795: Pace perpetue: un esquisse philosophic [PP] ("Zum ewigen Frieden")
• 1797: Metaphysica del morales [MM] (Metaphysik der Sitten). Le prime parte es Le Doctrina del Jure, que ha sovente essite publicate separatemente como Le Scientia del Jure.
• 1798: Anthropologia desde un puncto de vista pragmatic [APPV] (Anthropologie in pragmatischer Hinsicht)
• 1798: Conflictto del facultates [CF] (Der Streit der Fakultäten)
• 1800: Logica (Logik)
• 1803: Super pedagogia (Über Pädagogik)
• 1804: Opus Postumum [OP]
• 1817: Lectiones super theologia philosophic (Immanuel Kants Vorlesungen über die philosophische Religionslehre, editate per K. H. L. Pölitz) [Le edition anglese de A. W. Wood & G. M. Clark (Cornell, 1978) es basate super le secunde edition de Pölitz, 1830, de iste lectiones.]

Bibliographia

Introduction

• Gottfried Gabriel: Kant. Eine kurze Einführung in das Gesamtwerk. UTB, Paderborn 2022, ISBN 978-3-8252-5793-4.
• Manfred Geier: Kants Welt. Eine Biographie. Rowohlt, Reinbek 2003, ISBN 3-498-02491-4.
• Stefan Gerlach: Immanuel Kant. UTB-Profile/A. Francke, Tübingen 2011, ISBN 978-3-7720-8393-8.
• Jean Grondin: Kant zur Einführung. 3. Auflage. Junius, Hamburg 2004, ISBN 3-88506-363-8.
• Otfried Höffe: Immanuel Kant. 7. Auflage. Beck, München 2007, ISBN 978-3-406-45977-1.
• Heiner F. Klemme: Immanuel Kant. Campus, Frankfurt am Main u. a. 2004, ISBN 3-593-37185-5.
• Heiner F. Klemme, Ansgar Lorenz: Immanuel Kant. Philosophie für Einsteiger. Wilhelm Fink, Paderborn 2017, ISBN 978-3-7705-6044-8.
• Georg Römpp: Kant leicht gemacht. 2. Auflage. UTB/Böhlau, Köln/Weimar 2007, ISBN 978-3-8252-2707-4.
• Arno Schubbach: Immanuel Kant zur Einführung. Junius, Hamburg 2022, ISBN 978-3-96060-331-3.

Biographias

• Steffen Dietzsch: Immanuel Kant. Eine Biographie. Reclam, Leipzig 2004, ISBN 3-379-00806-0.
• Manfred Geier: Kants Welt. Eine Biografie. Rowohlt, Reinbek 2005, ISBN 3-499-61365-4.
• Arsenij Gulyga: Immanuel Kant. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-518-45568-0.
• Patrono:BBKL
• Manfred Kühn: Kant. Eine Biographie. Beck, München 2004, ISBN 3-406-50918-5.
• Wolfgang Ritzel: Immanuel Kant. Eine Biographie. Walter de Gruyter, Berlin 1985, ISBN 3-11-010634-5.
• Uwe Schultz: Immanuel Kant in Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. Erweiterte Neuauflage. Rowohlt, Reinbek 2003, ISBN 3-499-50659-9.
• Karl Vorländer: Immanuel Kant. Der Mann und das Werk. Meiner, Leipzig 1924. (3., erweiterte Auflage, Meiner, Hamburg 1992; Reprint: Fourier, Wiesbaden 2003, ISBN 3-932412-18-4)

Generalitates

• Josef Bohatec: Die Religionsphilosophie Kants in der Religion innerhalb der Grenzen der blossen Vernunft mit besonderer Berücksichtigung ihrer theologisch-dogmatischen Quellen. Hoffmann und Campe, Hamburg 1938. (Reprint: Olms, Hildesheim 1966)
• Ernst Cassirer: Kants Leben und Lehre. Berlin 1921. (Band 8 der Gesammelten Werke.) Meiner, Hamburg 2001, ISBN 3-7873-1408-3.
• Wolfgang Carl: Die transzendentale Deduktion der Kategorien in der ersten Auflage der Kritik der reinen Vernunft. Klostermann, Frankfurt am Main 1992, ISBN 3-465-02532-6.
• Wolfgang Deppert: ZEIT – Die Begründung des Zeitbegriffs, seine notwendige Spaltung und der ganzheitliche Charakter seiner Teile. nz Steiner Verlag, Stuttgart 1989, ISBN 3-515-05219-4, S. 35–79
• Wolfgang Deppert: Individualistische Wirtschaftsethik. Springer Gabler, Wiesbaden 2014, ISBN 978-3-658-03585-3.
• Wolfgang Deppert: Theorie der Wissenschaft. 4 Bände, Springer VS, Wiesbaden 2019, ISBN 978-3658151232.
• Farah Dustdar: Vom Mikropluralismus zu einem makropluralistischen Politikmodell. Kants wertgebundener Liberalismus (= Beiträge zur politischen Wissenschaft. Band 115). Duncker und Humblot, Berlin 2000, ISBN 3-428-09997-4.
• Julius Ebbinghaus: Gesammelte Aufsätze, Vorträge und Reden. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1968 (enthält die wichtigsten Aufsätze Ebbinghaus’ zu Kants theoretischer und praktischer Philosophie).
• Norbert Fischer (Hrsg.): Kant und der Katholizismus – Stationen einer wechselhaften Geschichte. Herder Verlag, Freiburg 2010, ISBN 978-3-451-28507-3.
• Norbert Fischer, Maximilian Forschner (Hrsg.): Die Gottesfrage in der Philosophie Immanuel Kants. Herder Verlag, Freiburg 2010, ISBN 978-3-451-30135-3.
• Volker Gerhardt: Immanuel Kant. Vernunft und Leben. Reclam, Stuttgart 2002, ISBN 3-15-018235-2.
• Patrono:Literatur
• Stefan Gerlach: Wie ist Freiheit möglich? Eine Untersuchung über das Lösungspotenzial zum Determinismusproblem in Kants Kritik der reinen Vernunft. Francke, Tübingen 2010, ISBN 978-3-7720-8360-0.
• Ina Goy: Kants Theorie der Biologie. Ein Kommentar, eine Lesart, eine historische Einordnung (= Kant-Studien, Ergänzunghefte, Bd. 190). de Gruyter, Berlin 2017, ISBN 978-3-11-047110-6.
• Inan Goy (Hrsg.): Kant on proofs for God's existence. de Gruyter, Berlin 2023, ISBN 978-3-11-068890-0.
• Guyer, Paul; Wood, Allen W. (1998). Critique of pure reason. Cambridge University Press. doi:10.1017/CBO9780511804649. ISBN: 978-0-511-80464-9.
• Dietmar Heidemann, Kristina Engelhard (Hrsg.): Warum Kant heute? Systematische Bedeutung und Rezeption seiner Philosophie in der Gegenwart. De Gruyter, Berlin u. a. 2004, ISBN 3-11-017477-4.
• Otfried Höffe (Hrsg.): Immanuel Kant, Kritik der praktischen Vernunft. Akademie-Verlag, Berlin 2002, ISBN 3-05-003576-5.
• Otfried Höffe: Königliche Völker. Zu Kants kosmopolitischer Rechts- und Friedenstheorie. Suhrkamp, Frankfurt am Main 2001, ISBN 3-518-29119-X.
• Otfried Höffe: Kants Kritik der reinen Vernunft. Die Grundlegung der modernen Philosophie. Beck, München 2003, ISBN 3-406-50919-3.
• Dieter Hüning, Burkhard Tuschling (Hrsg.): Recht, Staat und Völkerrecht bei Immanuel Kant. Marburger Tagung zu Kants „Metaphysischen Anfangsgründen der Rechtslehre“. Duncker & Humblot, Berlin 1998, ISBN 3-428-09602-9.
• Karl Jaspers: Kant. Leben, Werke, Wirkung. Piper, München 1975, ISBN 3-492-00424-5.
• Wolfgang Kersting: Wohlgeordnete Freiheit. Immanuel Kants Rechts- und Staatsphilosophie. 3., erweiterte und bearbeitete Auflage. Mentis-Verlag, Paderborn 2007, ISBN 978-3-89785-587-8.
• Nikolai F. Klimmek: Kants System der transzendentalen Ideen (= Kant-Studien, Ergänzungshefte. Band 147). De Gruyter, Berlin 2005, ISBN 3-11-018349-8.
• Rudolf Langthaler und Magnus Striet: Vernunftreligion statt Kirchenglaube? Kants unerledigte Anfragen an die Theologie. Verlag Herder, Freiburg im Breisgau 2024, ISBN 978-3-451-02413-9.
• Darius Koriako: Kants Philosophie der Mathematik. Grundlagen – Voraussetzungen – Probleme. Meiner, Hamburg 1999, ISBN 3-7873-1429-6.
• Günter Lottes, Uwe Steiner (Hrsg.): Immanuel Kant. German Professor and World-Philosopher. Deutscher Professor und Weltphilosoph. Wehrhahn, Hannover 2007, ISBN 978-3-86525-214-2.
• Werner Moskopp: Struktur und Dynamik in Kants Kritiken. Kantstudien Ergänzungshefte. De Gruyter, Berlin 2009, ISBN 978-3-11-021232-7.
• Roland Mugerauer: Immanuel Kants transzendentaler Kritizismus und die Frage nach Gott: eine orientierende Skizze. Tectum Wissenschaftsverlag, Baden-Baden 2021, ISBN 978-3-8288-4711-8.
• Robert Nehring: Kritik des Common Sense: Gesunder Menschenverstand, reflektierende Urteilskraft und Gemeinsinn – der Sensus communis bei Kant. Duncker & Humblot, Berlin 2010, ISBN 978-3-428-13161-7.
• Günther Patzig: Wie sind synthetische Urteile a priori möglich? In: Josef Speck (Hrsg.): Grundprobleme der großen Philosophen. Philosophie der Neuzeit II. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1988, ISBN 3-525-03306-0.
• Jannis Pissis: Kants transzendentale Dialektik. de Gruyter, Berlin 2012, ISBN 978-3-11-028156-9.
• Hermann Schmitz: Was wollte Kant? Bouvier, Bonn 1989, ISBN 3-416-02178-9.
• Jürgen Stolzenberg (Hrsg.): Kant in der Gegenwart. De Gruyter, Berlin 2007, ISBN 978-3-11-017529-5.
• Dieter Sturma, Karl Ameriks (Hrsg.): Kants Ethik. Mentis Verlag, Paderborn 2004, ISBN 3-89785-308-6.
• Werner Thiede (Hrsg.): Glauben aus eigener Vernunft? Kants Religionsphilosophie und die Theologie. Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2004, ISBN 3-525-56703-0.
• Marcus Willaschek: Kant: Die Revolution des Denkens. C. H. Beck, München 2023, ISBN 3-406-80743-7

Critica

• Gottlob Ernst Schulze: Kritik der theoretischen Philosophie, Band 1 und 2, Hamburg 1801 (als Kommentar zur Kritik der reinen Vernunft angelegt; Kritik vom Standpunkt des britischen Empirismus).
• Arthur Schopenhauer: Kritik der Kantischen Philosophie. In: Die Welt als Wille und Vorstellung. (Erster Band. Anhang)
• Broder Christiansen: Kantkritik. 1. Teil. Kritik der kantischen Erkenntnislehre. Clauss und Feddersen, Hanau 1911.
• Bernward Gesang (Hrsg.): Kants vergessener Rezensent. Die Kritik der theoretischen und praktischen Philosophie Kants in fünf frühen Rezensionen von Hermann Andreas Pistorius. In: Kant-Forschungen. Bd. 18, Felix Meiner, Hamburg 2007, ISBN 978-3-7873-1823-0, S. XI (Digitalisat).
• Otto Willmann: Geschichte des Idealismus, Band 3: Der Idealismus der Neuzeit. Scientia-Verlag, Aalen 1979, ISBN 3-511-03710-7 (Darin insbesondere: Kapitel XV: Die Subjektivierung des Idealen durch Kants Autonomismus).
• Engelbert Recktenwald: Gott, Freiheit und moralisches Gesetz. Kritische Untersuchungen zur Ethik Kants. Verlag Karl Alber, Baden-Baden 2025, ISBN 978-3-495-98957-9.

Opus postumum

• Erich Adickes: Kants Opus postumum dargestellt und beurteilt. Reuther & Reichard, Berlin 1920 (Kant-Studien. Ergänzungshefte; Nr. 50).
• Kurt Hübner: Leib und Erfahrung in Kants Opus postumum. In: Gerold Prauss (Hrsg.): Kant: Zur Deutung seiner Theorie von Erkennen und Handeln. Kiepenheuer und Witsch, Köln 1973, ISBN 3-462-00962-1, S. 192–204.
• Dina Emundts: Kants Übergangskonzeption im „Opus postumum“. Zur Rolle des Nachlasswerkes für die Grundlegung der empirischen Physik (= Quellen und Studien zur Philosophie. Band 62). De Gruyter, Berlin 2004, ISBN 3-11-018052-9.

Instrumentos auxiliare

• Rudolf Eisler: Kant-Lexikon. Nachschlagewerk zu Kants sämtlichen Schriften, Briefen und handschriftlichem Nachlaß. Berlin 1930. (Reprint: Olms, Hildesheim 1984, ISBN 3-487-00744-4)
• Heinz Heimsoeth: Astronomisches und Theologisches in Kants Weltverständnis (= Abhandlungen der geistes- und sozialwissenschaftlichen Klasse der Akademie der Wissenschaften und der Literatur in Mainz. Jahrgang 1963, Nr. 9).
• Gerd Irrlitz: Kant-Handbuch. Leben und Werk. Metzler, Stuttgart 2002, ISBN 3-476-01234-4.
• Kant im Kontext. III: Werke, Briefwechsel, Nachlass und Vorlesungen auf CD-ROM. Komplettausgabe 2007 von Immanuel Kant. InfoSoftWare, ISBN 978-3-932094-29-3. (2., erw. Auflage. 2009)
• Rudolf Malter (Hrsg.): Immanuel Kant in Rede und Gespräch. Meiner, Hamburg 1990, ISBN 3-7873-1382-6.
• Carl Christian Erhard Schmid: Wörterbuch zum leichtern Gebrauch der Kantischen Schriften. 4. Auflage Jena 1798 (Google)
• Immanuel Kant: Die drei Kritiken in ihrem Zusammenhang mit dem Gesamtwerk. Mit einem verbindenden Text zusammengefasst von Raymund Schmidt. Leipzig 1933.
• Marcus Willaschek, Jürgen Stolzenberg, Georg Mohr, Stefano Bacin (Hrsg.): Kant-Lexikon. 3 Bände. De Gruyter, Berlin 2015, ISBN 978-3-11-017259-1.