Fagotto

De Wikipedia, le encyclopedia libere
Saltar a: navigation, cercar
Un fagotto german, facte circa 1870.

Le fagotto, o basson, es un instrumento de tubo conic pertinente al familia de vento-ligno e proviste de linguetta duple. Illo comenciava a haber protagonismo in le Baroco insimul con le clavieros.

Le instrumentos del familia del fagotto son le fagottino e le contrafagotto, ultra le instrumentos del familia del oboe e del heckelphon, por ser istos tamben instrumentos de tubo conic in los que le sono se produce per un linguetta duple. Occasionalmente illo es considerate como le basso del familia del oboe. Su tessitura es de 3 octavas e medie et illo se pote divider in 4 registros: basse, medie, acute, e superacute.

Le fagotto habe un altura de 156cm approximatemente e un longitude total del perforation de 250cm. Le fagotto debe su existentia al necessitate musical de ampliar le region basse del sono del instrumentos de vento.

Le accordatura plus basse del fagotto es Si-bemol duo octavas sub medie C, le plus alte es E un octava super medie C.

Historia[modificar | modificar fonte]

Como il occurre con le majoritate del instrumentos integrante del catalogo instrumental europee, le fagotto conta con famose precedentes, uno del quales pote reflecter se in le impulso que portava al musicos roman a ampliar in su parte basse le aulos (un specie de oboe, legate per le grecos, que in le mundo latin prendeva le nomine de tibia bassa, le qual, mesmo tractante se de un lontan embryon, il pote considerar se como le prime intento effectuate in un longe genealogia de instrumentos create pro tal necessitate).

Multe son le hypothesis surgite circum le creation de iste instrumento musical, ben que le plus diffundite concede su paternitate a un canonico de Ferrara, Afranio Teseo (nascite in Pavia, 1495), de qui se dice que trovava su inspiration in un exemplar serbocroate, a modo de cornamusa, alimentate per sufflettos lateral. Ben que iste theoria non frue de plen verisimilitude, illo tamben non debe disestimar se, viste que le professor Curt Sachs, le plus affamate studioso del instrumentos musical, nega que su radice se incontra in un typo de bombarda italian del seculo XVI. Su apparition in le tractatos theoric del mentionate centuria, assi como in les del sequente, ja con forma de dulcian o fagotto, es multo frequente. Assi, Lodovico Zacconi, Domenico Pietro Cerone, inter alteres, monstrava lor interesse por iste basse instrumento.

Le fagotto surgeva como un instrumento differentiate durante le seculo XVII. Non obstante, ja desde le medietate del seculo anterior il existeva un instrumento del que illo pare haber derivate de forma directe: le dulcian. Multo cognoscite in le majoritate de paises europee, iste instrumento frueva de grande fama in le circulos musical ecclesiastic e cortese. De forma natural, le dulcian evolveva progressivemente fin a dar loco al fagotto. Iste, a su vice, experimentava tamben alcun cambios, inter lo que distaccava, sin dubita, le adoption de claves metallic que permitteva aperir o obturar de forma mechanic le orificios de digitation. In aquelle epocha, le fagotto se utilisava pro reinfortiar le linea del basso in le gruppos instrumental e, ben que alcun compositores comenciava a demonstrar certe interesse por ille, ille ancora non frueva de recognoscimento como solista.

Durante le secunde medietate del seculo XVII, le fagotto se incorporava al orchestra, formation in le que desde tunc appare de forma regular. In le seculo XVIII, illo comenciava a abandonar su rolo de basso, lo que coincideva con su progressive assecuration como instrumento solista. Durante le Romanticismo, numerose constructores faceva quanto era in lor mano pro meliorar le qualitates sonor del fagotto. Non obstante, le problemas technic non se solutionava fin al decade de 1820, per le mano de Carl Armenraeder e Johann Heckel.

Le fagotto, que recipeva in alcun momento in Espania le designation de "bajón" (basson), viveva su expansion in le seculos XVII e XVIII, e, ben que al principio illo exerceva su functiones majoritarimente in le musica ecclesiastic, reinfortiante le voces del cantores, su presentia in le arte secular augmentarea con le tempore.

Le physionomia del instrumento remaneva bastante fidel desde su origine fin al medietate del seculo XVIII, mais desde tunc su evolution esseva importante.