Vice-regno de Nove Granada

De Wikipedia, le encyclopedia libere
Saltar al navigation Saltar al recerca
Vice-regno de Nove Granada
Bandiera de {{{official_name}}}
Bandiera
Scuto de armas of {{{official_name}}}
Scuto de armas
Viceroyalty of New Granada (orthographic projection).svg
Typo viceroyalty of the Spanish Empire[*]
Capital Bogotá
Situate in Imperio Hispanic
Moneta Spanish real[*]
Wikimedia Commons Category
Viceroyalty of New Granada

Le Vice-regno de Nove Granada, Vice-regno de Santafé o Vice-regno del Nove Regno de Granada esseva un entitate territorial, integrante del Imperio Espaniol, establite per le Corona (1717-1723, 1739-1810 e 1816-1819) in le ultime phase de su dominio in le Nove Mundo. Illo esseva create per le rege Philippi V in 1717 inter le nove politica del bourbones e suspendite in 1723, por problemas financiari, essente reinstaurate in 1739 usque le movimento independentista lo dissolve de novo in 1810. In 1815 illo esseva reconquirite per le exercito del rege Fernando VII, essente novemente reinstaurate, usque le exercito liberator attingeva su independentia definitive ex le poter espaniol in 1819.

Le capital del vice-regno se situava in le citate de Santafé (hodie Bogotá). Le emblema de armas del vice-regno esseva hereditate per le citate de Bogotá, actual capital del Republica de Colombia, que lo conserva como su insignia.

Historia[modificar | modificar fonte]

In 1508 le Terra Firme esseva dividite inter Diego de Nicuesa, qui obteneva le governamento de Veragua o Castilla de Auro, que se extendeva desde le fluvio Atrato in le golfo de Urabá usque le capo "Gratias a Deo e Alonso de Ojeda"; le governamento de Nove Andalusia, desde le fluvio Atrato al Capo del Vela. Nicuesa fundava "Nomine de Deo" e Martín Fernández de Enciso "Sancta Maria La Antique del Darién", ambe in 1510. Pauc depost, desde le 1 de martio de 1511 Vasco Núñez de Balboa prende le poter de Veragua (includente le Darién) e ille esseva nominate per le vicerege Diego Colón como su locotenente in Darién. Le rege le nominava capitano le 23 de decembre de 1511 e governator interne del Darién usque julio de 1514. Le 25 de septembre de 1513 ille prendeva possession del "Mar de Sud" que ille discoperiva.

In maio de 1513 Pedrarias Dávila esseva nominate governator e capitano general de Castilla de Auro, que includeva omne le territorio del costa desde le Capo del Vela usque le actual Panama, con exception de Veraguas, arrivante a Darién in julio de 1514. Ille fundava "Nostre Seniora del Assumption de Panama" le 15 de augusto de 1519. Nove Andalusia esseva supprimite e Balboa recipeva le 23 de septembre de 1514 le nomination de "Governator de Coiba e Panama e Proficiente del Mar del Sud" subordinate a Castilla de Auro.

In 1525 Fernández de Oviedo tentava establir un governamento in le zona de Cartagena (Governamento de Cartagena), sed ille non prosperava usque le fundation del citate in 1533.

Le 26 de februario de 1538 esseva establite in le isthmo, le Real Audientia de Panama per Real Cedula expedite per Carlos V.

Circum 1542 il existeva le governamentos de Sancta Martha (fundate in 1525), Cartagena e Popayán (fundate in 1536).

In 1550 se crea le Real Audientia de Santafé de Bogotá inter le Vice-regno de Peru con jurisdiction super le Nove Regno de Granada e le governamentos de Sancta Martha, Cartagena e Popayán.

In 1567 le capitano Andrés Gómez Hernández esseva nominate governator del Governamento de Chocó, Dabaibe e Valle del Baeza, sed ille non arrivava a su destination al morir in Cartagena.

Le debile dependentia del governamento del Nove Regno de Granada in Santafé de Bogotá, con le del vice-regno de Peru in Lima, le lentitude del communicationes inter le duo citates, summate a le constante conflictos desde le anno 1582, inter le governamento del presidentes del Real Audientia de Santafé de Bogotá e le archiepiscopato de Santafé, situation confirmate per le presentia in le colonia de visitatores inviate per le Corona, inter illos Infante de Venegas, portava a recommendar a Felipe V le creation de un vice-regno independente in le Nove Granada in 1717, finalmente decidite in le anno 1718. Per iste maniera, provincias de lo que hodie il poterea corresponder a Colombia, Ecuador, Panama, Venezuela, e regiones de Peru, Brasil, Costa Rica, Nicaragua e Guyana, usque tunc sub differente jurisdictiones, se univa sub un mesme autoritate colonial establite in le citate de Santafé de Bogotá, confirmante se assi le citate como un altere ex le principal centros administrative del colonias espaniol in America, juxta Lima e Citate de Mexico. Tamen, malgrado le intentos sporadic verso reformas incamminate a meliorar le efficientia e centralisation del autoritate, in necun momento le controlo e cohesion de iste colonia attingeva a esser le realmente desirate in Espania.

Inter le considerationes que le corona maneava pro su creation, il ha duo factos essential. In le prime loco, le zona esseva le plus importante del continente referente a le production aurifere. In secunde loco, su situation strategic inter le duo oceanos e le facto que illo esseva uno ex le portas de entrata al west de America del Sud, permitterea a illo affrontar melior le contrabando e le attaccos de piratas e filibusteros con un puncto plus proxime al Caribe. In relation al population del vice-regno, signala Carlos Malamud: "al longe del centuria, le population del vice-regno, con exclusion del territorios integrate in le Real Audientia de Quito, ascendeva a 742.759 habitantes. W. P. McGreevey estimava que le population del territorios que forma le actual Colombia ascendeva a 940.000 habitantes". Finalmente, le major concentration de population (62%) se incontrava in le altiplanos andin colombian.

Tamen, le difficile e diverse geographia del nord de Sudamerica e le deficit de camminos apte faceva difficile le transito e le communication in le interior del vice-regno. Le establimento de un Capitania General in Caracas e un Real Audientia in Quito, totevia legalmente subordinate al vice-rege, esseva un responsa al necessitates de un governamento effective in le regiones plus lontan; ben que alcun analystas considera que illo etiam esseva reflexo, in alcun grado, del tradition local, le qual, eventualmente contribueva a crear differentias politic e national inter le territorios justo independente que Simon Bolivar non attingerea reunificar dum multo tempore, per le fundation del prime Republica de Colombia in 1819.