Michel Foucault

Michel Foucault
Sexo	mascule
Nascentia	1926-10-15 (Poitiers)
Decesso	1984-06-25, 1984-06-26 (13th arrondissement of Paris)
Causa de decesso	SIDA, maladia
Loco de reposo	Q110358956[*]
Citatania	Francia
Educate in	Lycée Henri-IV[*], École normale supérieure - PSL[*], Sorbonne Universitate de Paris[*]
Occupation	anthropologo[*], psychologo[*], historico[*], scriptor, sociologo[*], Professor, scenarista[*], critico litterari[*], ethnologist[*], professor universitari[*], philosopho[*]
Obras notabile	Discipline and Punish[*], The Order of Things[*], The Archaeology of Knowledge[*], L'usage des plaisirs[*], Histoire de la sexualité, Madness and Civilization[*]
Partito politic	Parti communiste français[*]
Religion	atheismo
Conjuge	sin valor
Parentes	patre Paul Foucault[*]
Lingua	francese, germano
Signatura
Identificatores
ISNI	000000012146278X
VIAF	104722665
IMDB	nm0288223
Commons	Michel Foucault

Michel Foucault (Poitiers, Francia le 15 de octobre 1926 – Paris, Francia le 26 de junio 1984) esseva un philosopho e historico francese. Ille essva inter alia professor in le Collegio de Francia e in le Universitate de California, in Berkeley, ab 1975 usque su morte in 1984. Foucault es principalmente cognoscite pro su analyse critic de plure institutiones social, per exemplo le psychiatria, le medicina, le education e le carceres. Ille anque se ha dedicate al historia del conducta sexual. Su theorias re le poter o re le relation inter poter, cognoscentia e "discurso" in le cultura occidental ancora es discutite e es applicate.

Influite per Marx, Nietzsche e Heidegger, Foucault ha investigate ab un puncto de vista structuralista e historic, le phenomenos del civilisation, specialmente le technicas del poter.

Prime annos de vita

Prime annos: 1926–1938

Paul-Michel Foucault nasceva le 15 de octobre 1926 in le citate de Poitiers, in le centro-west de Francia, como le secunde de tres filios in un prosper, socialmente conservative familia del classe medie superior. Le tradition de familia prescribeva nominar le secundo su patre, Paul Foucault (1893–1959), sed su matre insisteva super le addition de Michel; appellate Paul al schola, ille exprimeva un preferentia pro "Michel" durante tote su vita.

Su patre, un chirurgo local de successo nascite in Fontainebleau, se moveva a Poitiers, ubi ille stabiliva su proprie consultation. Ille sposava Anne Malapert, le filia del prosper chirurgo Prosper Malapert, qui possedeva un consulta private e inseniava anatomia al Schola de Medicina del Universitate de Poitiers. Paul Foucault postea assumeva le consultation medical de su patre affin, dum Anne se occupava de lor grande domo del medie del seculo 19, Le Piroir, in le village de Vendeuvre-du-Poitou. Insimul le copula habeva tres filios—un puera nominate Francine e duo pueros, Paul-Michel e Denys—qui omnes compartiva le mesme capillos blonde e oculos blau brillante. Le infantes esseva elevate como catholicos nominal, assistente al missa in le Ecclesia de Saint-Porchaire de Poitiers, e ben que Michel deveniva brevemente un ministrante, nulle membro del familia esseva devote.

Plus tarde in su vita, Foucault revelava multo pauco super su infantia. Describente se ipse como un "delinquente juvenil", ille diceva que su patre esseva un "tyranno" qui le puniva severmente. In 1930, con duo annos de anticipation, Foucault comenciava su scholaritate al Lycée Henry-IV local. Ibi ille percurreva duo annos de education elementari ante de entrar in le lycée principal, ubi ille remaneva usque a 1936. Postea, ille faceva su prime quatro annos de education secundari in le mesme stabilimento, distinguente se in francese, greco, latino e historia, ben que ille habeva mal resultatos in mathematica, inclusive in arithmetica.

Desde adolescentia usque juvene etate adulte: 1939–1945

In 1939, le Secunde Guerra Mundial comenciava, sequite per le occupation de Francia per le Germania nazi in 1940. Le parentes de Foucault se opponeva al occupation e al regime de Vichy, sed non se univa al Resistentia. In ille anno, le matre de Foucault le inscribeva in le Collège Saint-Stanislas, un stricte institution catholic dirigite per le Jesuitas. Ben que ille plus tarde describeva su annos ibi como un «dur proba», Foucault excelleva academicamente, particularmente in philosophia, historia e litteratura. In 1942, ille entrava in su ultime anno, le terminale, ubi ille se concentrava super le studio del philosophia, obtenente su baccalauréat in 1943.

Retornante al Lycée Henry-IV local, ille studeva historia e philosophia durante un anno, adjutate per un tutor personal, le philosopho Louis Girard. Rejectante le desiderio de su patre que ille deveniva chirurgo, in 1945 Foucault iva a Paris, ubi ille se inscribeva in un del scholas secundari le plus prestigiose del pais, que esseva etiam cognoscite como le Lycée Henri-IV. Ibi ille studeva sub le philosopho Jean Hyppolite, un existentialista e experto in le obra del philosopho german del seculo 19 Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Hyppolite se habeva dedicate a unir le theorias existentialista con le theorias dialectic de Hegel e Karl Marx. Iste ideas influentiava Foucault, qui adoptava le conviction de Hyppolite que le philosophia debe disveloppar se a transverso de un studio del historia.

Studios universitari: 1946–1951

Io non esseva sempre intelligente, io esseva de facto multo stupide in le schola. ... [I]l habeva un puero multo attractive qui esseva ancora plus stupide que io. E pro ingratiar me con iste puero qui esseva multo belle, io comenciava a facer su deberes pro ille — e es assi que io deveniva intelligente, io debeva facer toto iste travalio pro simplemente remaner un pauc in avante de ille, pro adjutar le. In un certe senso, tote le resto de mi vita io ha tentate facer cosas intellectual que attraherea pueros belle.

— Michel Foucault, 1983

In autumno 1946, obtenente excellente resultatos, Foucault esseva admittite al élite École Normale Supérieure (ENS), pro le qual ille subiva examines e un interrogation oral per Georges Canguilhem e Pierre-Maxime Schuhl pro ganiar le entrata. Ex le cento studentes qui entrava in le ENS, Foucault se classificava in le quarte loco a partir de su resultatos de entrata, e incontrava le natura altemente competitive del institution. Como le major parte de su condiscipulos, ille viveva in le dormitorios communal del schola in le Rue d'Ulm parisian.

Ille remaneva in grande parte impopular, passante multo tempore sol, legente voracemente. Su condiscipulos notava su amor pro le violentia e le macabre; ille decorava su camera con imagines de tortura e guerra designate durante le Guerras Napoleonic per le artista espaniol Francisco Goya, e in un occasion ille persequeva un condiscipulo con un daga. Prone al autolesion, Foucault presumibilemente tentava suicidar se in 1948; su patre le inviava a consultar le psychiatra Jean Delay in le Centro Hospitalari Sainte-Anne. Obsedite per le idea de automutilation e suicidio, Foucault tentava iste ultime plure vices in le annos sequente, laudante le suicidio in scriptos posterior. Le medico del ENS examinava le stato mental de Foucault, suggerente que su tendentias suicidal emergeva del angustia circa su homosexualitate, proque le activitate sexual inter personas del mesme sexo esseva socialmente tabu in Francia. A dclic tempore, Foucault se dedicava a activitates homosexual con viros que ille incontrava in le scena gay clandestine de Paris, e etiam se livrava al uso de drogas; secundo le biographo James Miller, ille frueva del emotion e del senso de periculo que iste activitates le offereva.

Ben que ille studiava varie materias, Foucault tosto gravitava verso le philosophia, legente non solmente Hegel e Marx, sed etiam Immanuel Kant, Edmund Husserl e, le plus significativemente, Martin Heidegger. Ille comenciava a leger le publicationes del philosopho Gaston Bachelard, prendente un interesse particular in su obra que explorava le historia del scientia. Ille se diplomava del ENS con un licentia (B.A.) in philosophia in 1948 e un Patrono:Interlanguage link (DES, grossiermente equivalente a un titulo de M.A.) in philosophia in 1949. Su these de DES sub le direction de Hyppolite esseva titulate La Constitution d'un transcendental dans La Phénoménologie de l'esprit de Hegel (Le constitution de un transcendental historic in le Phenomenologia del spirito de Hegel).

In 1948, le philosopho Louis Althusser deveniva un tutor in le ENS. Como marxista, ille influentiava tanto Foucault como un certe numero de altere studentes, incoragiante los a adherer al Partito Communista Francese. Foucault lo faceva in 1950, sed ille nunquam deveniva particularmente active in su activitates, e nunquam adoptava un puncto de vista marxista orthodoxe, rejectante dogmas central del marxismo como le lucta de classes. Ille tosto deveniva insatisfacite con le intolerantia que ille experientiava intra le rangos del partido; ille faceva face personalmente al homophobia e esseva consternate per le antisemitismo exhibite durante le «complot del medicos» de 1952–53 in le Union Sovietic. Ille quitava le Partito Communista in 1953, sed remaneva le amico e defensor de Althusser pro le resto de su vita. Ben que ille fiascava in le prime tentativa in 1950, ille passava su agrégation in philosophia in le secunde essayo, in 1951. Exemptate del servicio militar per motivos medic, ille decideva comenciar un doctorato in le Fondation Thiers in 1951, concentrante se sur le philosophia del psychologia, sed ille lo abandonava post solmente un anno in 1952.

Foucault esseva etiam interessate in le psychologia e ille assisteva al cursos de Daniel Lagache in le Universitate de Paris, ubi ille obteneva un licentia (B.A.) in psychologia in 1949 e un Diploma de Specialista in Psychopathologia (Diplôme de psychopathologie) del instituto de psychologia del universitate (ora appellate le Institut de psychologie de l'université Paris Descartes) in junio 1952.

Cariera initial (1951–1960)

Al initio del annos 1950, Foucault veniva sub le influentia del philosopho german Friedrich Nietzsche, qui remaneva un influentia central in su obra durante tote su vita.

Francia: 1951–1955

Durante le sequente pauc annos, Foucault interprendeva un varietate de travalios de recerca e inseniamento. De 1951 a 1955, ille travaliava como instructor de psychologia al ENS al invitation de Althusser. In Paris, ille compartiva un appartamento con su fratre, qui se formava como chirurgo, sed durante tres dies del septimana ille viagiava al citate septentrional de Lille, inseniante psychologia al Universitate de Lille de 1953 a 1954. Multe de su studentes amava su stilo de dar conferentias. Intertanto, ille continuava a travaliar in su these, visitante le Bibliothèque Nationale cata die pro leger le obras de psychologos como Ivan Pavlov, Jean Piaget e Karl Jaspers. Interprendente recercas al instituto psychiatric del Hospital Sainte-Anne, ille deveniva un interno inofficial, studiante le relation inter medico e patiente e assistente in experimentos in le laboratorio electroencephalographic. Foucault adoptava multe del theorias del psychanalysta Sigmund Freud, interprendente le interpretation psychanalytic de su proprie sonios e facente su amicos passar testes de Rorschach.

Abbraciante le avant-garde parisian, Foucault initiava un relation romantic con le compositor serialista Jean Barraqué. Insemble, illes tentava producer lor obra le plus grande, consumeva intensivemente drogas recreational e practicava activitates sexual sado-masochistic. In augusto 1953, Foucault e Barraqué passava vacantias in Italia, ubi le philosopho se immergeva in Meditationes intempestive (1873–1876), un serie de quatro essayos per le philosopho Friedrich Nietzsche. Describente plus tarde le obra de Nietzsche como "un revelation", ille sentiva que le lectura del libro lo affectava profundemente, essente un momento decisive in su vita. Foucault posteriormente experimentava un altere autorevelation revolutionari quando ille spectava un representation parisian del nove piesa de Samuel Beckett, In attendente Godot, in 1953.

Interessate in le litteratura, Foucault esseva un lector avide del recensiones de libros del philosopho Maurice Blanchot publicate in le Nouvelle Revue Française. Inamorate del stilo litterari e del theorias critic de Blanchot, in obras posterior ille adoptava le technica de Blanchot de "intervistar" se ipse. Foucault anque discoperiva le roman de 1945 de Hermann Broch, Le morte de Virgilio, un obra que obsessionava tanto a ille como a Barraqué. Dum iste ultime tentava converter le obra in un opera epic, Foucault admirava le texto de Broch pro su depiction del morte como un affirmation del vita. Le cupla habeva un interesse mutue in le obra de autores como le Marchese de Sade, Fiodor Dostoievski, Franz Kafka e Jean Genet, de qui tote le obras explorava le themas del sexo e del violentia.

Io pertine a ille generation que, como studentes, habeva ante su oculos, e esseva limitate per, un horizonte consistente de marxismo, phenomenologia e existentialismo. Pro me, le ruptura esseva in primo In attendente Godot de Beckett, un representation stupende.

— Michel Foucault, 1983

Interessate in le obra del psychologo suisse Ludwig Binswanger, Foucault adjutava le amica de familia Jacqueline Verdeaux a traducer su obras in francese. Foucault esseva particularmente interessate in le studios de Binswanger super Ellen West qui, como ille ipse, habeva un profunde obsession con le suicidio, e qui finalmente se suicidava. In 1954, Foucault scribeva un introduction al articulo de Binswanger "Sonio e existentia", in le qual ille argumentava que le sonios constitueva "le nascentia del mundo" o "le corde ponite a nude", exprimente le desiderios le plus profunde del mente. In le mesme anno, Foucault publicava su prime libro, Maladie mentale et personnalité (Maladia mental e personalitate), in le qual ille monstrava su influentia recipite tanto del pensamento marxista como del heideggerian, tractante un ample gamma de temas, desde le psychologia de reflexos de Pavlov usque al psychanalyse classic de Freud. Referente se al obra de sociologos e anthropologos como Émile Durkheim e Margaret Mead, ille presentava su theoria de que le maladia esseva culturalmente relative. Le biographo James Miller notava que, ben que le libro exhibiva "erudition e evidente intelligentia", illo careva del "typo de ardor e brio" que Foucault monstrava in obras posterior. Illo esseva in grande parte ignorate per le critica, recipiente solmente un recension al epocha. Foucault comenciava a detestar lo, tentante sin successo impedir su republication e su traduction in anglese.

Svedia, Polonia, e Germania Occidental: 1955–1960

Foucault passava le sequente cinque annos al exterior, primo in Svedia, laborante como diplomate cultural al Universitate de Uppsala, un empleo obtenite per medio de su cognoscentia con le historico de religiones Georges Dumézil. In Uppsala, ille esseva nominate lector de lingua e litteratura francese, e simultaneemente laborava como director del Maison de France, aperiente assi le possibilitate de un cariera cultural-diplomatic. Ben que ille trovava difficile adaptar se al "melancholia nordic" e al longe hibernos, ille developpava amicitates intime con duo franceses, le biochimico Jean-François Miquel e le physico Jacques Papet-Lépine, e initiava relationes romantic e sexual con varie homines. In Uppsala ille deveniva cognoscite pro su grande consumo de alcohol e su conduction temerari in su nove automobile Jaguar. In le primavera de 1956, Barraqué rumpeva su relation con Foucault, annunciante que ille voleva abandonar le "vertigine del folia". In Uppsala, Foucault passava multo de su tempore libere in le bibliotheca Carolina Rediviva del universitate, facente uso de su collection Bibliotheca Walleriana de textos super le historia del medicina pro su recerca in curso. Terminante su these doctoral, Foucault sperava que le Universitate de Uppsala lo acceptarea, sed Sten Lindroth, un historico positivista del scientia ibi, non se monstrava impressionate, affirmante que illo esseva plen de generalisationes speculative e que illo esseva un mediocre obra de historia; ille recusava permitter que Foucault recipeva un doctorato in Uppsala. In parte a causa de iste rejection, Foucault partiva de Svedia. Plus tarde, Foucault admitteva que le obra esseva un prime redaction con un certe carentia de qualitate.

De novo a instantia de Dumézil, in octobre 1958 Foucault arrivava in Varsovia, le capital del Republica Popular de Polonia, e assumeva le direction del Centre Français del Universitate de Varsovia. Foucault trovava le vita in Polonia difficile debite al carentia de benes material e servicios post le destruction del Secunde Guerra Mundial. Presenciante le consequentias del Octobre polonese de 1956, quando studentes habeva protestate contra le governante communista Partito Obriere Unificate Polonese, ille sentiva que le major parte del poloneses dispreciava lor governamento como un regime marionette del Union Sovietic, e pensava que le systema functionava "mal". Considerante le universitate como un enclave liberal, ille viagiava per le pais dante conferentias; revelante se popular, ille adoptava le position de attachato cultural de facto. Como Francia e Svedia, Polonia tolerava legalmente sed disapprobava socialmente le activitate homosexual, e Foucault habeva relationes con un certe numero de homines; un de istes esseva con un agente de securitate polonese qui sperava attrapar Foucault in un situation embarrassante, lo que per consequente reflecterea negativemente super le ambassada francese. Involvite in un scandalo diplomatic, on le ordinava de abandonar Polonia pro un nove destination. Varie postos esseva disponibile in Germania Occidental, e assi Foucault se transfereva al Institut français de Hamburgo (ubi ille serviva como director in 1958–1960), inseniante le mesme cursos que ille habeva date in Uppsala e Varsovia. Passante multo de su tempore in le districto de lanternas rubie de Reeperbahn, ille initiava un relation con un travestite.

Carriera crescente (1960–1970)

«Folia e civilisation»: 1960

Histoire de la folie non es un texto facile a leger, e illo defia tentativas de summarisar su contento. Foucault refere a un varietate perplexante de fontes, que va de autores ben cognoscite como Erasmo e Molière a documentos de archivo e figuras oblidate in le historia del medicina e del psychiatria. Su erudition deriva de annos de meditation, pro citar Poe, «super multe volumines curiose e singular de un saber oblidate», e su saber non es sempre portate legiermente.

— Biographo de Foucault David Macey, 1993

In Germania Occidental, Foucault completava in 1960 su these principal (thèse principale) pro su doctorato de Stato, titulate Folie et déraison : Histoire de la folie à l'âge classique (trad. "Folia e insania: Historia del folia in le epocha classic"), un obra philosophic basate super su studios re le historia del medicina. Le libro discuteva como le societate de Europa Occidental habeva tractate le folia, argumentante que illo esseva un constructo social distincte del morbo mental. Foucault seque le evolution del concepto de folia a transverso de tres phases: le Renascentia, le fin del 17e e le seculo 18, e le experientia moderne. Le obra allude al obra del poeta e dramaturgo francese Antonin Artaud, qui exerceva un forte influentia super le pensamento de Foucault in ille epocha.

Histoire de la folie esseva un obra expansive, consistente de 943 paginas de texto, sequite per appendices e un bibliographia. Foucault lo presentava al Universitate de Paris, ben que le regulamentos del universitate pro le attribution de un doctorato de Stato exigeva le presentation tanto de su these principal como de un these complementari plus curte. Obtener un doctorato in Francia in ille periodo esseva un processo de plure etapas. Le prime etapa esseva obtener un rapporteur, o "sponsor" pro le obra: Foucault seligeva Georges Canguilhem. Le secunde esseva trovar un editor, e como resultato Folie et déraison esseva publicate in francese in maio 1961 per le casa editorial Plon, le qual Foucault seligeva in loco de Presses Universitaires de France post haber essite rejectate per Gallimard. In 1964, un version multo abbreviate esseva publicate como un libro de tasca de grande diffusion, e postea traducite in anglese pro su publication le anno sequente sub le titulo Madness and Civilization: A History of Insanity in the Age of Reason.

Folie et déraison recipeva un reception mixte in Francia e in revistas estranier dedicate al affaires francese. Ben que illo esseva criticamente acclamate per Maurice Blanchot, Michel Serres, Roland Barthes, Gaston Bachelard e Fernand Braudel, illo esseva in grande parte ignorate per le pressa de sinistra, multo al deception de Foucault. Illo esseva notabilmente criticate pro defender le metaphysica per le juvene philosopho Jacques Derrida in un conferentia de martio 1963 al Universitate de Paris. Respondente con un replica acerbe, Foucault criticava le interpretation de Derrida de René Descartes. Le duo remaneva rivales acerbe usque a lor reconciliation in 1981. In le mundo anglophone, le obra deveniva un influentia significative super le movimento de antipsychiatria durante le annos 1960; Foucault habeva un attitude ambivalente a iste respecto, associante se con un certe numero de antipsychiatras, sed argumentante que le major parte de illes malcomprendeva su obra.

Le these secundari de Foucault (thèse complémentaire), scribite in Hamburgo inter 1959 e 1960, esseva un traduction e commentario del Anthropologia ex un puncto de vista pragmatic (1798) del philosopho german Immanuel Kant; le these esseva titulate Introduction à l'Anthropologie. Consistente in grande parte in le discussion de Foucault super le datation de textos — un "archeologia del texto kantian" —, ille concludeva le these con un evocation de Nietzsche, su major influentia philosophic. Le rapporteur de iste obra esseva le ancian tutor de Foucault e tunc director del ENS, Hyppolite, qui cognosceva ben le philosophia german. Post que ambe theses esseva defendite e examinate, ille sustineva su defensa public de su these doctoral (soutenance de thèse) le 20 de maio 1961. Le academicos responsabile del examine de su obra esseva preocupate per le natura non conventional de su these principal; le examinator Henri Gouhier notava que illo non esseva un obra de historia conventional, facente vaste generalisationes sin un sufficiente argumentation particular, e que Foucault clarmente "pensa in allegorias". Tuttavia, illes omnes concordava que le projecto global habeva merito, accordante a Foucault su doctorato "malgrado reservationes".

Universitate de Clermont-Ferrand, Le nascentia del clinica, e Le ordine del cosas: 1960–1966

In octobre 1960, Foucault obteneva un posto titular de philosophia al Universitate de Clermont-Ferrand, viagiante al citate cata septimana ab Paris, ubi ille viveva in un edificio de grande altura in le rue du Dr Finlay. Responsabile del inseniamento de psychologia, que esseva subsumite in le departimento de philosophia, ille esseva considerate un inseniante "fascinante" sed "assatis traditional" in Clermont. Le departimento esseva dirigite per Jules Vuillemin, qui bentosto developpava un amicitate con Foucault. Foucault alora assumeva le posto de Vuillemin quando iste ultime esseva elegite al Collège de France in 1962. In iste position, Foucault concipeva un antipathia pro un altere membro del personal a qui ille considerava stupide: Roger Garaudy, un figura prominente in le Partito Communista. Foucault rendeva le vita in le universitate difficile pro Garaudy, lo que duceva a iste ultime a transferer se a Poitiers. Foucault causava tamben controversia per obtener un posto universitari pro su amante, le philosopho Daniel Defert, con qui ille manteneva un relation non-monogame pro le resto de su vita.

Foucault adorava le obra de Raymond Roussel e scribeva un studio litterari super illo.

Foucault manteneva un grande interesse pro le litteratura, publicante recensiones in jornales litterari, incluse Tel Quel e Nouvelle Revue Française, e facente parte del comité de redaction de Critique. In maio 1963, ille publicava un libro dedicate al poeta, romancero e dramaturgo Raymond Roussel. Illo esseva scripte in minus de duo menses, publicate per Gallimard, e describite per le biographo David Macey como "un libro multo personal" que resultava de un "idillio" con le obra de Roussel. Illo esseva publicate in anglese in 1983 sub le titulo Death and the Labyrinth: The World of Raymond Roussel. Recipiente pauc recensiones, illo esseva in grande parte ignorate. In le mesme anno ille publicava un continuation de Folie et déraison, titulate Naissance de la Clinique, postea traducite como Le nascentia del clinica: Un archeologia del perception medic. Plus curte que su predecessor, illo se concentrava super le cambiamentos que le institution medic subiva al fin del 18e e initio del seculo 19. Como su obra precedente, Naissance de la Clinique esseva in grande parte ignorate per le critica, sed plus tarde illo ganiava un popularitate de culto. Illo esseva de interesse in le campo del ethica medic, post que illo considerava le manieras in que le historia del medicina e del hospitales, e le formation que recipe le personas qui labora in illos, produce un modo particular de mirar le corpo: le 'regardo medic'. Foucault esseva tamben seligite pro facer parte del "Commission de Dece-octo Homines" que se reuniva inter novembre 1963 e martio 1964 pro discuter le reformas universitari que debeva esser implementate per Christian Fouchet, le gaullista Ministro de Education National. Implementate in 1967, illos provocava greves del personal e protestas de studentes.

In april 1966, Gallimard publicava Patrono:Interlanguage link (Parolas e cosas) de Foucault, postea traducite como Le ordine del cosas: Un archeologia del scientias human. Explorante como le homine deveniva un objecto de cognoscentia, illo argumentava que tote le periodos del historia ha possedite certe conditiones subjacente de veritate que constitue lo que esseva acceptabile como discurso scientific. Foucault argumenta que iste conditiones de discurso ha cambiate con le tempore, ab le épistémè de un periodo a un altere. Ben que concipite pro un publico specialisate, le obra attraheva le attention del medios de communication, deveniente un bestseller de surprisa in Francia. Apparente in le apogeo del interesse pro le structuralismo, Foucault esseva rapidemente gruppate con academicos como Jacques Lacan, Claude Lévi-Strauss e Roland Barthes, como le plus recente unda de pensatores preste a subverter le existentialismo popularisate per Jean-Paul Sartre. Ben que initialmente ille acceptava iste description, Foucault bentosto lo rejectava vehementemente, proque ille "nunquam postulava un theoria universal del discurso, sed plus tosto cercava describer le formas historic assumite per le practicas discursive". Foucault e Sartre se criticava regularmente le un le altere in le pressa. Tanto Sartre como Simone de Beauvoir attaccava le ideas de Foucault como "burgese", durante que Foucault replicava contra lor credentias marxista proclamante que "le marxismo existe in le pensamento del seculo 19 como un pisce existe in le aqua; es dicer, illo cessa de respirar in omne altere parte."

Universitate de Tunis e Vincennes: 1966–1970

Io viveva [in Tunisia] durante duo annos e medie. Isto faceva un impression real. Io esseva presente in grande e violente tumultos studentesc que precedeva per plure septimanas lo que occurreva in maio in Francia. Isto esseva in martio 1968. Le agitation durava un anno integre: greves, cursos suspendite, arrestos. E in martio, un greve general del studentes. Le policia entrava in le universitate, colpeava le studentes, vulnerava gravemente plures de illes, e comenciava a facer arrestos... Io debe dicer que io esseva tremendemente impressionate per ille juvene viros e feminas qui prendeva riscos terribile per scriber o distribuer folietos o per appellar a greves, illes qui vermente riscava perder lor libertate! Isto esseva un experientia politic pro me.

— Michel Foucault, 1983

In septembre 1966, Foucault acceptava un posto de inseniamento de psychologia al Universitate de Tunis in Tunisia. Su decision de facer lo esseva in grande parte proque su amante, Defert, habeva essite destinate al pais como parte de su servicio national. Foucault se installava a pauc kilometros de Tunis, al vico de Sidi Bou Saïd, ubi su collega academic Gérard Deledalle viveva con su sposa. Pauc post su arrivata, Foucault declarava que Tunisia esseva «benedicite per le historia», un nation que «merita viver pro sempre proque illo esseva le loco ubi Hannibal e Sancte Augustino viveva». Su conferentias al universitate se revelava multo popular, e esseva multo frequentate. Ben que multe juvene studentes esseva enthusiastic super su inseniamento, illes criticava lo que illes considerava su opiniones politic de dextera, vidente in ille un «representante del technocratia gaullista», malgrado que ille se considerava un de sinistra.

Foucault esseva in Tunis durante le tumultos antigovernamental e propalestinian que succuteva le citate in junio 1967, e que continuava durante un anno. Ben que multo critic del natura violente, ultranationalista e antisemitic de multe protestatores, ille usava su stato pro tentar impedir que alcunes de su studentes militante de sinistra esseva arrestate e torturate pro lor rolo in le agitation. Ille celava lor pressa de imprimer in su jardin, e tentava testimoniar in lor favor in lor processos, sed ille esseva impedite quando le processos deveniva a portas claudite. Durante que ille esseva in Tunis, Foucault continuava a scriber. Inspirate per un correspondentia con le artista surrealista René Magritte, Foucault comenciava a scriber un libro super le artista impressionista Édouard Manet, sed nunquam lo completava.

In 1968, Foucault retornava a Paris, installante se in un appartamento in le Rue de Vaugirard. Post le protestas studentesc de maio 1968, le Ministro de Education Edgar Faure respondeva per fundar nove universitates con major autonomia. Le plus prominente de istos esseva le Centre Expérimental de Vincennes in Vincennes, al peripheria de Paris. Un gruppo de academicos prominente esseva invitate a seliger inseniantes pro diriger le departimentos del centro, e Canguilhem recommendava Foucault como chef del Departimento de Philosophia. Devenite un professor titular de Vincennes, le desiderio de Foucault esseva obtener «le meliore del philosophia francese de hodie» pro su departimento, empleante Michel Serres, Judith Miller, Alain Badiou, Jacques Rancière, François Regnault, Henri Weber, Étienne Balibar, e François Châtelet; le major parte de illes esseva marxistas o activistas de ultra-sinistra.

Le conferentias comenciava al universitate in januario 1969, e immediatemente su studentes e personal, includente Foucault, esseva implicate in occupationes e affrontamentos con le policia, lo que resultava in arrestos. In februario, Foucault faceva un discurso denunciante le provocation policial ante le protestatores al Maison de la Mutualité. Tal actiones marcava le adhesion de Foucault al ultra-sinistra, indubitabilmente influentiate per Defert, qui habeva obtenite un empleo in le departimento de sociologia de Vincennes e qui habeva devenite un maoista. Le major parte del cursos in le departimento de philosophia de Foucault esseva de orientation marxista, ben que Foucault ipse dava cursos super Nietzsche, «Le fin del metaphysica» e «Le discurso del sexualitate», que esseva multo popular e habeva un excesso de inscriptiones. Durante que le pressa de dextera criticava severmente iste nove institution, le nove Ministro de Education Olivier Guichard esseva irritate per su inclination ideologic e le absentia de examines, con studentes qui recipeva lor diplomas de maniera aleatori. Ille refusava le accreditation national del diplomas del departimento, lo que resultava in un refutation public de Foucault.

Vita posterior (1970–1984)

Collège de France e Disciplina e punition: 1970–1975

Foucault desiderava quitar Vincennes e devenir un membro del prestigiose Collège de France. Il demandava su admission, occupante un cathedra in lo que il appellava le «historia del systemas de pensamento», e su requesta esseva defendite per le membros Dumézil, Hyppolite e Vuillemin. In novembre 1969, quando un posto deveniva vacante, Foucault esseva elegite al Collège, ben que con le opposition de un grande minoritate. Il pronunciava su lection inaugural in decembre 1970, lo que esseva posteriormente publicate como L'Ordre du discours (Le ordine del discurso). Il esseva obligate a dar 12 lectiones septimanal per anno — e lo faceva pro le resto de su vita — tractante le topicos que il investigava a ille epocha; istos deveniva «un del eventos del vita intellectual parisian» e esseva repetitemente plen de gente. Le lundis, il dava etiam seminarios a un gruppo de studentes; multe de illes deveniva un «tribo foucauldian» que laborava con ille in su recercas. Il amava iste travalio in equipa e recerca collective, e insimul illes publicava un numero de libros breve. Laborar al Collège le permitteva viatjar amplement, dante conferentias in Brasil, Japon, Canada e le Statos Unite durante le sequente 14 annos. In 1970 e 1972, Foucault serviva como professor in le Departimento de Francese del Universitate de Buffalo in Buffalo, New York.

In februario 1971, Foucault co-fundava le Groupe d'Information sur les Prisons (GIP) insimul con le historico Pierre Vidal-Naquet e le jornalista Jean-Marie Domenach. Le GIP mirava a investigar e denunciar le mal conditiones in le prisiones e dar un voce al prisioneros e ex-prisioneros in le societate francese. Illo esseva multo critic del systema penal, credente que illo converteva parve criminales in delinquentes indurate. Le GIP dava conferentias de pressa e organisava protestas circa le eventos del tumulto in le prision de Toul in decembre 1971, insimul con altere tumultos in prisiones que illo provocava; facente lo, illo se confrontava con le repression policial e arrestos repetite. Le gruppo deveniva active in tote Francia, con inter 2.000 e 3.000 membros, sed se dissolveva in decembre 1972. Campaniante etiam contra le pena de morte, Foucault co-redigeva un libro breve super le caso del assassino condamnate Pierre Rivière. Post su recercas super le systema penal, Foucault publicava Surveiller et punir: Naissance de la prison (Disciplina e punition: Le nascentia del prision) in 1975, offerente un historia del systema in Europa occidental. In illo, Foucault examina le evolution penal ab le castigamento corporal e capital usque al systema penitentiari que comenciava in Europa e le Statos Unite circa le fin del seculo 18. Le biographo Didier Eribon lo describeva como «fortasse le plus belle» del operas de Foucault, e illo esseva ben recipite.

Foucault esseva etiam active in campanias anti-racista; in novembre 1971, il esseva un figura de prime plano in le protestas post le homicidio, considerate racista, del migrante arabe Djellali Ben Ali.^{[require referentia]} In isto il laborava insimul con su ancian rival Sartre, le jornalista Claude Mauriac, e un de su heroes litterari, Jean Genet. Iste campania se formalisava como le Comitato pro le Defensa del Derectos del Immigrantes, sed habeva tensiones in lor reuniones proque Foucault se opponeva al sentimento anti-israeli de multe laboratores arabe e activistas maoista. In un protesta in decembre 1972 contra le homicidio per le policia del laborator algerian Mohammad Diab, tanto Foucault como Genet esseva arrestate, lo que resultava in un grande publicitate. Foucault esseva etiam implicate in le fundation del Agence de Presse-Libération (APL), un gruppo de jornalistas de sinistra qui intendeva reportar novas negligite per le pressa majoritari. In 1973, illes stabiliva le diario Libération, e Foucault suggereva que illes creava comitatos in tote Francia pro colliger novas e distribuer le jornal, e defendeva un columna cognoscite como le «Chronica del memoria del laboratores» pro permitter al laboratores exprimer lor opiniones. Foucault voleva un rolo journalistic active in le jornal, sed isto se monstrava insostenibile, e ille tosto deveniva disillusionate con Libération, credente que illo distorqueva le factos; ille non publicava in illo usque a 1980.

In 1975, ille habeva un experientia con LSD con Simeon Wade e Michael Stoneman in le Valle del Morte, California, e plus tarde scribeva que «illo esseva le plus grande experientia de su vita, e que illo cambiava profundemente su vita e su opera». Fronte a Zabriskie Point illes prendeva LSD dum escoutava un programma musical ben preparate: Quatro ultime cantos de Richard Strauss, sequite per Tres locos in Nove Anglia de Charles Ives, finiente con alicun pecias de avant-garde de Stockhausen. Secundo Wade, immediatemente post su retorno a Paris, Foucault eliminava le manuscripto del secunde volumine de Le historia del sexualitate e repensava totalmente le integre projecto.

«Le historia del sexualitate» e le Revolution Iranian: 1976–1979

In 1976, Gallimard publicava le opera de Foucault Histoire de la sexualité: la volonté de savoir (Le historia del sexualitate: Le voluntate de saper), un libro breve que explorava lo que Foucault appellava le «hypothese repressive». Illo girava in grande parte circa le concepto de poter, rejectante tanto le theoria marxista como le freudian. Foucault lo intendeva como le prime de un exploration del materia in septe volumines. Histoire de la sexualité esseva un best-seller in Francia e obteneva recensiones positive in le pressa, sed un tepide interesse intellectual, un cosa que perturbava Foucault, qui sentiva que multe personas miscomprendeva su hypothese. Ille tosto deveniva insatisfacite con Gallimard post haber essite offendite per le alto cargo Pierre Nora. Insimul con Paul Veyne e François Wahl, Foucault lanceava un nove serie de libros academic, cognoscite como Des travaux (Alicun operas), a transverso del editorial Seuil, lo que il sperava meliorarea le stato del recerca academic in Francia. Ille etiam scribeva introductiones pro le memorias de Herculine Barbin e My Secret Life (Mi vita secrete).

Le Histoire de la sexualité de Foucault se concentra super le relation inter veritate e sexo. Ille defini le veritate como un systema de proceduras ordinate pro le production, distribution, regulation, circulation e operation de enunciationes. A transverso de iste systema de veritate, structuras de poter es create e imponite. Ben que le definition de veritate de Foucault pote differer de illo de altere sociologos ante e post ille, su travalio super le veritate in relation con le structuras de poter, tal como le sexualitate, ha lassate un marca profunde in le theoria del scientias social. In su opera, ille examina le crescente curiositate re le sexualitate que induceva un «mundo de perversion» durante le seculos, elite e capitalista, in le mundo occidental. Secundo Foucault in Le historia 18 e 19 del sexualitate, le societate del era moderne es symbolisate per le conception de discursos sexual e lor union con le systema de veritate. In le «mundo de perversion», includente affaires extramarital, comportamento homosexual e altere tal promiscuitates sexual, Foucault conclude que le relationes sexual de iste typo es construite circa le production del veritate. Le sexo deveniva non solmente un medio de placer, sed un question de veritate. Le sexo es lo que confina un persona al obscuritate, sed etiam lo que lo duce al lumine.

Similemente, in Le historia del sexualitate, le societate valida e approba le personas basate sur le grado de lor correspondentia con le modello discursive del veritate sexual. Como Foucault nos recorda, in le seculos 18 e 19, le Ecclesia esseva le epitome del structura de poter intra le societate. Assi, multe personas alineava lor virtutes personal con illos del Ecclesia, interiorisante ancora plus lor credentias super le significato del sexo. Tamen, illes qui unifica lor relation sexual con le veritate deveni de minus in minus obligate a condivider lor opiniones interne con illos del Ecclesia. Illes non videra plus le arrangiamento del normas societal como un effecto del structura de poter profundemente radicate del Ecclesia.

Existe un citatanitate international que ha su derectos e su deberes, e que se compromitte a sublevar se contra omne abuso de poter, sin importar qui es le autor, sin importar qui es le victimas. Post toto, nos omnes es governate, e como tal, nos es solidari.

— Michel Foucault, 1981

Foucault remaneva un activista politic, concentrante se in protestar contra le abusos guvernamental del derectos human in tote le mundo. Ille esseva un actor clave in le protestas de 1975 contra le governamento espaniol que se preparava a executar 11 militantes condamnate al morte sin un processo juste. Esseva su idea viatjar a Madrid con altere sex personas pro dar un conferentia de pressa ibi; illes esseva posteriormente arrestate e deportate de retorno a Paris. In 1977, ille protestava contra le extradition de Klaus Croissant a Germania Occidental, e su costa esseva fracturate durante le affrontamentos con le policia de choc. In julio de ille anno, ille organisava un assemblea de dissidentes del Bloco del Est pro marcar le visita del secretario general sovietic Leonid Brezhnev a Paris. In 1979, ille campaniaba pro que le dissidentes politic vietnamese obteneva asylo in Francia.

In 1977, le jornal italian Corriere della sera demandava a Foucault de scriber un columna pro illes. In iste contexto, in 1978 ille viatjava a Tehran in Iran, dies post le massacro del Venerdi Nigre. Documentante le Revolution Iranian in developpamento, ille se incontrava con duces del opposition tal como Mohammad Kazem Shariatmadari e Mehdi Bazargan, e discoperiva le supporto popular al islamismo. Retornante a Francia, ille esseva un del jornalistas qui visitava le Ayatollah Khomeini, ante de visitar Tehran. Su articulos exprimeva admiration pro le movimento islamista de Khomeini, pro lo que ille esseva amplemente criticate in le pressa francese, includente per expatriatos iranian. Le responsa de Foucault esseva que le islamismo devenirea un fortia politic major in le region, e que le Occidente debe tractar lo con respecto in loco de hostilitate. In april 1978, Foucault viatjava a Japon, ubi ille studeva buddhismo zen sub Omori Sogen in le templo Seionji in Uenohara.

Annos final: 1980–1984

Ben que ille remaneva critic del relationes de poter, Foucault exprimeva un caute supporto al governamento del Partito Socialista de François Mitterrand post su victoria electoral in 1981. Sed su supporto tosto se deteriorava quando ille partito refusava de condemnar le repression del governamento polonese contra le demonstrationes de 1982 in Polonia orchestrate per le syndicato Solidaritate. Ille e le sociologo Pierre Bourdieu redigeva un documento que condemnava le inaction de Mitterrand, lo que esseva publicate in Libération, e illes participava etiam in grande protestas public super iste question. Foucault continuava a supportar Solidaritate, e con su amica Simone Signoret viatjava a Polonia como parte de un expedition de Médecins du Monde, prendente tempore pro visitar le campo de concentration de Auschwitz. Ille continuava su recerca academic, e in junio 1984 Gallimard publicava le secunde e le tertie volumines de Histoire de la sexualité. Le volumine duo, L'Usage des plaisirs (Le uso del placeres), tractava del «technicas del se» prescribite per le moralitate pagan del Grecia antique in relation con le ethica sexual, dum le volumine de tres, Le Souci de soi (Le sollicitude de se), explorava le mesme thema in le textos grec e latin del prime duo seculos del era commun. Un quarte volumine, Les Aveux de la chair (Le confessiones del carne), devia examinar le sexualitate in le prime christianismo, sed illo non esseva finite.

In octobre 1980, Foucault deveniva professor visitante in le Universitate de California, Berkeley, dante le Conferentias Howison super «Veritate e subjectivitate», dum in novembre ille dava conferentias in le Instituto pro le Humanitates del Universitate de New York. Su crescente popularitate in le circulos intellectual american esseva notate per le revista Time, dum Foucault continuava a dar conferentias in le Universitate de California, Los Angeles in 1981, le Universitate de Vermont in 1982, e in Berkeley novemente in 1983, ubi su conferentias attraheva grande multitudes. Foucault passava multe vesperas in le scena gay de San Francisco, frequentante banyos public gay sado-masochista, e habente sexo non protegite. Ille laudava le activitate sado-masochista in interviews con le pressa gay, describente lo como «le ver creation de nove possibilitates de placer, del quales le gente non habeva idea previemente». Foucault contraheva le VIH e eventualmente developpava SIDA. On sapeva pauc re le virus a ille epocha; le prime casos habeva essite identificate solmente in 1980. Foucault initialmente se refereva al SIDA como un «morbo imaginate». In le estate de 1983, ille developpava un tusse sic persistente, lo que preoccupava su amicos in Paris, sed Foucault insisteva que illo esseva solmente un infection pulmonar. Solmente quando ille esseva hospitalisate, Foucault esseva correctemente diagnosticate como seropositive al VIH; tractate con antibioticos, ille pronunciava un serie final de lectiones al Collège de France. Foucault entrava in le Hôpital de la Salpêtrière de Paris — le mesme institution que ille habeva studiate in Follia e civilisation — le 10 de junio 1984, con symptomas neurologic complicate per sepsis. Ille moriva in le hospital le 25 de junio.

Morte

Tumbas de Michel Foucault, su matre (a dextra) e su patre (a sinistra) in Vendeuvre-du-Poitou

Le 26 de junio 1984, Libération annunciava le morte de Foucault, mentionante le rumor que illo habeva essite provocate per le SIDA. Le sequente die, Le Monde publicava un bulletin medic autorisate per su familia que non faceva alcun referentia al VIH/SIDA. Le 29 de junio, se celebrava le ceremonia de la levée du corps de Foucault, in le qual le ataut esseva transportate ab le morgue del hospital. Centenas de personas assisteva, includente activistas e amicos academic, dum Gilles Deleuze pronunciava un discurso usante excerptos de Le historia del sexualitate. Su corpo esseva tunc sepelite in Vendeuvre-du-Poitou in un parve ceremonia. Pauc post su morte, le companion de Foucault, Daniel Defert, fundava le prime organisation national contra le VIH/SIDA in Francia, AIDES; un joco de parolas inter le parola francese pro «adjuta» (aide) e le acronymo in anglese pro le morbo. In le secunde anniversario del morte de Foucault, Defert revelava publicamente in The Advocate que le morte de Foucault esseva ligate al SIDA.

Vita personal

Le prime biographo de Foucault, Didier Eribon, describerea le philosopho como «un character complexe, multifacetic», e que «sub un masca il ha sempre un altere». Il notava etiam que ille manifestava un «enorme capacitate de labor». Al ENS, le condiscipulos de Foucault lo summarizava unanimemente como un figura que esseva al mesme tempore «disconcertante e estranie» e «un laborator passionate». Con su invecchiamento, su personalitate cambiava: Eribon notava que, durante que ille esseva un «adolescente torturate», post 1960 ille deveniva «un homine radiante, relaxate e allegre», etiam essente describite per le personas qui laborava con ille como un dandy. Il notava que in 1969 Foucault incarnava le idea del «intellectuale militante».

Foucault esseva un atheista. Il amava le musica classic, in particular le obras de Johann Sebastian Bach e Wolfgang Amadeus Mozart, e deveniva cognoscite pro portar pullovers a collo alte. Post su morte, le amico de Foucault Georges Dumézil lo describerea como habente possedite «un profunde bonitate e benignitate», manifestante etiam un «intelligentia [que] literalmente non cognosceva limites». Su companio de vita Daniel Defert heredava su patrimonio, cuje archivo esseva vendite in 2012 al Bibliotheca National de Francia pro €3,8 milliones ($4,5 milliones in april 2021).

Politica

Politicamente, Foucault esseva un homine de sinistra durante le major parte de su vita, ben que su position particular in le sinistra cambiava frequentemente. In le initio del annos 1950, ben que ille nunquam adoptava un position marxista orthodoxe, Foucault esseva membro del Partito Communista Francese, lassante le partito post tres annos, pois que ille exprimeva disgusto verso le prejudicio existente intra su rangos contra le judeos e le homosexuales. Post haber passate un periodo laborante in le Polonia, ille deveniva ancora plus disillusionate con le ideologia communista. Como resultato, al initio del annos 1960, Foucault esseva considerate «violentemente anticommunista» per alcun de su detractores, ben que ille participava in campanhas de sinistra insimul con le majoritate de su studentes e collegas.

Obra philosophic

Le collega de Foucault Pierre Bourdieu summarizava le pensamento del philosopho como «un longe exploration del transgression, del passar ultra le limites social, sempre inseparabilemente ligate al cognoscentia e al poter».

Le thema que subjace a tote le obra de Foucault es le relation inter poter e cognoscentia, e como le prime es usate pro controlar e definir le secunde. Lo que le autoritates presenta como «cognoscentia scientific» es in realitate simplemente medios de controlo social. Foucault monstra como, per exemplo, in le seculo 18, le «insania» esseva usate pro categorisar e stigmatizar non solmente le malate mentalmente, sed etiam le pauperes, le malades, le sin-tetto e, in effecto, quicunque cuje expressiones de individualitate esseva indesirate.

— Philip Stokes, Philosophia: 100 Pensatores Essential (2004)

Le philosopho Philip Stokes del Universitate de Reading notava que, in general, le obra de Foucault esseva «obscure e pessimistic». Tamen, illo lassa alcun spatio pro le optimismo, proque illo ilustra como le disciplina del philosophia pote esser usate pro poner in evidentia areas de domination. In faciente isto, como Stokes affirmava, le manieras in que nos es dominate deveni melior comprendite, de sorta que nos pote effortiar nos a construer structuras social que minimisa iste risco de domination. In tote iste disveloppamento, il esseva necessari prestar grande attention al detalio; es le detalio que finalmente individualisa le personas.

Plus tarde in su vita, Foucault explicava que su obra esseva minus concernite con le analyse del poter como phenomeno e plus con le essayar de caracterisar le differente manieras in que le societate contemporanee ha exprimite le uso del poter pro «objectivar subjectos». Iste ha prendite tres formas general: un concernente le autoritate scientific pro classificar e «ordinar» le cognoscentia super le populationes human; le secunde esseva categorisar e «normalisar» le subjectos human (per identificar le insania, le maladia, characteristicas physic, e assi de suite); e le tertie se refere al maniera in que le impulso de formar identitates sexual e de adestrar le proprie corpore a participar in routinas e practicas termina per reproducer certe patronos intra un societate date.

Litteratura

In addition a su obra philosophic, Foucault scribeva etiam super litteratura. Morte e le Labyrintho: Le Mundo de Raymond Roussel, publicate in 1963 e traducite in anglese in 1986, es le sol obra de Foucault de dimensiones de libro dedicate al litteratura. Il lo describerea como «de longe le libro que io scribeva le plus facilemente, con le plus grande placer, e le plus rapidemente». Foucault explora le theoria, le critica e le psychologia in relation con le textos de Raymond Roussel, un del prime notabile scriptores experimental. Foucault etiam pronunciava un conferentia respondente al celebre essayo de Roland Barthes «Le Morte del Autor», intitulate «Que es un Autor?» in 1969, ulteriormente publicate integralmente. Secundo le theoretico litterari Kornelije Kvas, pro Foucault, «negar le existentia de un autor historic a causa de su irrelevantia pro le interpretation es absurd, proque le autor es un function del texto que organisa su senso».

Poter

Le analyse del poter de Foucault veni in duo formas: empiric e theoretic. Le analyses empiric concerne formas historic (e moderne) del poter e como illos emergeva de formas anterior del poter. Foucault describe tres typos de poter in su analyses empiric: poter soveran, poter disciplinari, e biopoter.

Foucault es generalmente critic verso le «theorias» que tenta dar responsas absolute a «tote». Pro iste ration, ille considerava su proprie «theoria» del poter como plus proxime a un methodo que a un «theoria» typic. Secundo Foucault, le major parte del personas comprehende mal le poter. Pro iste ration, ille clarifica que le poter non pote esser completemente describite como:

• Un gruppo de institutiones e/o mechanismos cuje objectivo es facer que un citatano obedi e se submitte al stato (un definition liberal typic del poter);
• Submission a regulas (un definition psychoanalytic typic del poter); o
• Un systema general e opprimente ubi un classe o gruppo societal oppresse un altere (un definition typic feminista o marxista orthodoxe del poter).

Foucault non critica le consideration de iste phenomenos como «poter», sed affirma que iste theorias del poter non pote describer completemente omne formas del poter. Foucault affirma etiam que un definition liberal del poter ha efficacemente celate altere formas de poter al puncto que le personas los ha acceptate sin critica.

Le analyse del poter de Foucault comencia al micro-nivello, con «relationes de fortia» singular. Richard A. Lynch defini le concepto foucauldian de «relation de fortia» como «quicunque cosa in le interactiones social de un persona que le pulsa, incita o constrange a facer alique». Secundo Foucault, le relationes de fortia es un effecto de differentia, inegalitate o desequilibrio existente in altere formas de relationes (tal como le relationes sexual o economic). Fortia, e poter, non es tamen alique que un persona o gruppo «possede» (como in le definition soveran del poter); in loco, le poter es un gruppo complexe de fortias que veni de «omne» e ergo existe ubique. Le facto que le relationes de poter resulta sempre de inegalitate, differentia o desequilibrio significa etiam que le poter ha sempre un fin o proposito. Le poter veni in duo formas: tacticas e strategias. Le tactica es le poter al micro-nivello, que pote per exemplo esser le maniera in que un persona selige exprimer se per su vestimentos. Le strategia, del altere latere, es le poter al macro-nivello, que pote esser le stato del moda a un momento particular. Le strategias consiste de un combination de tacticas. Al mesme tempore, le poter es non-subjective secundo Foucault. Isto crea un paradoxon, secundo Lynch, proque «alcuno» debe exercer poter, durante que al mesme tempore il non pote haber «alcuno» que exerce iste poter. Secundo Lynch, iste paradoxon pote esser resolvite con duo observationes:

• Per considerar le poter como alique que se extende plus longe que le influentia de personas o gruppos singular. Mesmo si individuos e gruppos tenta influentiar le moda, per exemplo, lor actiones habera sovente consequentias inesperate.
• Mesmo si individuos e gruppos ha un libere election, illes es etiam affectate e limitate per lor contexto/situation.

Secundo Foucault, le relationes de fortia cambia constantemente, interactante continuamente con altere relationes de fortia que pote debilitar, fortificar o cambiar le un le altere. Foucault scribe que le poter include sempre resistentia, lo que significa que il existe sempre un possibilitate que le poter e le relationes de fortia cambia in alcun maniera. Secundo Richard A. Lynch, le proposito del obra de Foucault super le poter es augmentar le conscientia del personas super como le poter ha formate lor maniera de esser, pensar e ager, e, per augmentar iste conscientia, render possibile que illes cambia lor maniera de esser, pensar e ager.

Poter soveran

Con «poter soveran», Foucault allude a un structura de poter que es similar a un pyramide, ubi un persona o un gruppo de personas (al vertice del pyramide) detene le poter, durante que le personas «normal» (e opprimite) es al base del pyramide. In le partes intermedi del pyramide se trova le personas qui impone le ordines del sovrano. Un exemplo typic de poter soveran es le monarchia absolute.

In le monarchias absolute historic, le crimes esseva considerate un offensa personal contra le sovrano e su poter. Le punition esseva sovente public e spectaculaire, partialmente pro dissuader alteres de committer crimes, ma etiam pro restabilir le poter del sovrano. Isto esseva tamen costose e inefficace — illo conduceva troppo sovente al facto que le personas sympathisava con le criminal. In le tempore moderne, quando le poter disciplinari es dominante, le criminales es in loco subjicite a varie technicas disciplinari pro «remodelar» le criminal in un «citatano obediente al lege».

Secundo Chloë Taylor, un characteristic del poter soveran es que le sovrano ha le derecto de prender le vita, le ricchessa, le servicios, le labor e le productos. Le sovrano ha le derecto de subtraher — prender le vita, asservir le vita, etc. — ma non le derecto de controlar le vita in le maniera que evenira plus tarde in le systemas disciplinari de poter. Secundo Taylor, le forma de poter que le philosopho Thomas Hobbes considera es le poter soveran. Secundo Hobbes, le personas es «libere» tanto longe que illes non es literalmente ponite in catenas.

Poter disciplinari

Lo que Foucault appella «poter disciplinari» cerca utilisar le habilitates del corpos le plus efficacemente possibile. Quanto plus utile deveni le corpore, tanto plus obediente ille debe etiam devenir. Le proposito de isto non es solmente utilisar le habilitates del corpos, sed etiam impedir que iste habilitates sia usate pro revoltar se contra le poter.

Le poter disciplinari ha le «individuos» como su objecto, alvo e instrumento. Secundo Foucault, le «individuo» es tamen un construction create per le poter disciplinari. Le technicas del poter disciplinari crea un «autocontrolo rational», que in le practica significa que le poter disciplinari es internalisate e ergo non necessita continuamente de fortia externe. Foucault dice que le poter disciplinari non es primarimente un forma de poter oppressive, sed potius un forma productive de poter. Le poter disciplinari non oppresse interesses o desiros, sed in vice submete le corpos a patronos reconstruite de comportamento pro reconstruer lor pensamentos, desiros e interesses. Secundo Foucault, isto occurre in fabricas, scholas, hospitales e prisiones. Le poter disciplinari crea un certe typo de individuo per producer nove movimentos, habitos e habilitates. Illo se concentra super le detalios, le movimentos singular, lor temporalitate e velocitate. Illo organisa le corpos in tempore e spatio, e controla cata movimento pro un effecto maximal. Illo usa regulas, surveillance, examines e controlos. Le activitates seque certe planos, cuje proposito es conducer le corpos verso certe objectivos pre-determinate. Le corpos es etiam combinate le un con le altere, pro attinger un productivitate que es plus grande que le summa del activitates de tote le corpos.

Secundo Foucault, le poter disciplinari ha habite particular successo a causa de su uso de tres technologias: observation hierarchic, judicio normalisante e examines. Per le observation hierarchic, le corpos deveni constantemente visibile al poter. Le observation es hierarchic proque il non ha un sol observator, sed potius un «hierarchia» de observatores. Un exemplo de isto es le asylos pro le malademente mental durante le seculo 19, quando le psychiatra non esseva le sol observator, sed etiam le infermieres e le personal auxiliar. A partir de iste observationes e discursos scientific, un norma es establite e usate pro judicar le corpos observate. Pro que le poter disciplinari continua a exister, iste judicio debe esser normalisate. Foucault mentiona plure characteristicas de iste judicio: (1) tote deviationes, mesmo parve, del comportamento correcte es punite, (2) violationes repetite del regulas es punite additionalmente, (3) exercitios es usate como technica de correction del comportamento e punition, (4) recompensas es usate insimul con le punition pro establir un hierarchia de bon e mal comportamento/personas, (5) rango/notas/etc. es usate como punition e recompensa. Le examines combina le observation hierarchic con le judicio. Le examines objectiva e individualisa le corpos observate per crear un documentation extensive super cata corpore observate. Le proposito del examines es ergo colliger plus information super cata individuo, sequer lor disveloppamento e comparar lor resultatos con le norma.

Secundo Foucault, le «formula» pro le poter disciplinari pote esser vidite in le plano del philosopho Jeremy Bentham pro le «prison optimal»: le panopticon. Un tal prision consiste de un edificio in forma de circulo ubi cata cella es habitate per un sol prisionero. In cata cella il ha duo fenestras — un pro lassar entrar le lumine ab foras e un dirigite verso le centro del edificio circular. In iste centro il ha un turre ubi un guardia pote esser ponite pro observar le prisioneros. Pois que le prisioneros nunquam pote saper si illes es observate o no a un momento date, illes internalisa le poter disciplinari e regula lor proprie comportamento (como si illes esseva constantemente observate). Foucault dice que iste construction (1) crea un individualitate per separar le prisioneros le un del altere in le spatio physic, (2) pois que le prisioneros non pote saper si illes es observate a un momento date, illes internalisa le poter disciplinari e regula lor proprie comportamento como si illes esseva sempre observate, (3) le surveillance rende possibile crear un documentation extensive super cata prisionero e su comportamento. Secundo Foucault, le panopticon ha essite usate como modello etiam pro altere institutiones disciplinari, como le asylos mental durante le seculo 19.

Biopoter

Vide etiam: Biopoter

Con «biopoter», Foucault se refere al poter super le bios (vita) — le poter super populationes. Le biopoter se basa primarimente super normas que es internalisate per le personas, plus tosto que super fortia externe. Illo incoragia, fortifica, controla, observa, optimisa e organisa le fortias que se trova sub illo. Foucault ha alcun vices describite le biopoter como separate del poter disciplinari, ma a altere vices ille ha describite le poter disciplinari como un expression del biopoter. Le biopoter pote usar technicas disciplinari, ma, in contraste con le poter disciplinari, su alvo es le populationes plus tosto que le individuos.

Le biopoter studia populationes concernente, per exemplo, le numero de nascimentos, le expectation de vita, le sanitate public, le habitation, le migration, le criminalitate, qual gruppos social es superrepresentate in le deviationes del norma (concernente le sanitate, le criminalitate, etc.) e tenta adjustar, controlar o eliminar iste deviationes del norma. Un exemplo es le distribution del etates in un population. Le biopoter es interessate in le distribution del etates pro compensar futur (o currente) mancamentos de fortia de labor, domos pro retiratos, etc. Un altere exemplo es le sexo: proque le sexo es connectite al crescimento del population, le sexo e le sexualitate ha essite de grande interesse pro le biopoter. Al nivello disciplinari, le personas qui participava in actos sexual non reproductive esseva tractate pro diagnoses psychiatric como «perversion», «frigidezza» e «dysfunction sexual». Al nivello del biopoter, le uso de contraceptivos ha essite studiate, certe gruppos social ha essite (per varie medios) incoragiate a haber infantes, durante que alteres (como le pauperes, le malades, le feminas non-maritate, le criminales o le personas con incapacitate) ha essite dissuadite o impedite de haber infantes.

In le era del biopoter, le morte ha devenite un scandalo e un catastrophe, ma, nonobstante isto, secundo Foucault le biopoter ha occidite plus personas que qualcunque altere forma de poter ante illo. Sub le poter soveran, le rege soveran poteva occider personas pro exercer su poter o initiar guerras simplemente pro extender su regno, ma durante le era del biopoter le guerras ha essite in vice motivate per un ambition de «proteger le vita mesme». Motivationes similar ha etiam essite usate pro genocidio. Per exemplo, le Germania nazi motivateva su tentativa de exterminar le judeos, le malademente mental e le personas con incapacitate per le idea que le judeos esseva «un menacia al sanitate german» e que le pecunia expendite pro le cura del personas con maladias mental e incapacitate esserea melior expendite pro «germanos viabile». Chloë Taylor mentiona etiam que le Guerra de Iraq esseva motivate per principios similar. Le motivation esseva al initio que Iraq esseva considerate como possedente armas de destruction massive e connexiones con Al-Qaida. Tamen, quando le administrationes del presidentia de Bush e del prime ministerio de Blair non trovava evidentia a supporto de alcun de iste theorias, le motivation pro le guerra cambiava. In le nove motivation, le causa del guerra esseva dicite esser que Saddam Hussein habeva committite crimes contra su proprie population. Taylor significa que in le tempore moderne, le guerra debe esser «occultate» sub un rhetoric de auxilio humanitari, nonobstante le facto que iste guerras causa sovente crises humanitari.

Durante le seculo 19, le barrios de tugurios cresceva in numero e dimensiones trans le mundo occidental. Le criminalitate, le maladia, le alcoholismo e le prostitution esseva commun in iste areas, e le classe medie considerava le personas qui viveva in iste barrios como «immoral» e «pigre». Le classe medie timeva etiam que iste classe inferior tosto o tarde «prendere le controlo», proque le crescimento del population esseva plus grande in iste barrios que in le classe medie. Iste timor dava origine al studio scientific de le eugenica, cuje fundador Francis Galton habeva essite inspirate per Charles Darwin e su theoria del selection natural. Secundo Galton, le societate impediva le selection natural per adjutar «le debiles», causante assi le diffusion del «qualitates negative» al resto del population.

Le corpore e le sexualitate

Secundo Foucault, le corpore non es qualcosa objective que existe foras del historia e cultura. In vice, Foucault argumenta que le corpore ha essite e es continuamente formate per le societate e le historia—per le labor, le dieta, le ideales corporal, le exercitio, le interventiones medical, etc. Foucault non presenta un "theoria" del corpore, sed scribe super illo in Disciplinar e punir e in Le historia del sexualitate. Foucault esseva critic de tote explicationes purmente biologic de phenomenos como le sexualitate, le follia e le criminalitate. Plus, Foucault argumenta que le corpore non es sufficiente como base pro comprender se mesme e pro comprender alteres.

In Disciplinar e punir, Foucault monstra como le potentia e le corpore es ligate insimul, per exemplo per le facto que le potentia disciplinari se concentra principalmente super le corpores individual e lor comportamento. Foucault argumenta que le potentia, per manipular le corpores e le comportamento, manipula etiam le mentes del personas. Foucault transforma le parola platonic "le corpore es le prision del anima" (Fedon, 66a–67d) e propone in vice que "le anima es le prision del corpore".

Secundo Foucault, le sexologia ha tentate de presentar se como un "scientia" per referer se al material (le corpore). In contrasto con isto, Foucault argumenta que le sexologia es un pseudoscientia, e que le "sexo" es un idea pseudoscientific. Pro Foucault, le idea de un sexualitate natural, biologicamente fundate e fundamental es un constructo historic normative que ha etiam essite usate como instrumento de potentia. Per describer le sexo como le causa biologic e fundamental del identitate de genero, identitate sexual e comportamento sexual del personas, le potentia ha essite capace de normalisar le comportamento sexual e de genero. Isto ha rendite possibile evaluar, pathologisar e "corriger" le comportamento sexual e de genero del personas, comparante le corpores e comportamentos con le comportamento "normal" construite. Pro Foucault, un "sexualitate normal" es tanto un constructo como un "sexualitate natural". Per consequente, Foucault esseva etiam critic del discurso popular que dominava le debatte super le sexualitate durante le annos 1960 e 1970. Durante iste periodo, le discurso popular demandava le "liberation" del sexualitate ab un oppression cultural, moral e capitalistic. Foucault, tamen, argumenta que le opiniones del personas super le sexualitate e lor experientias de illo es sempre un resultato de mechanismos cultural e de potentia. "Liberar" le sexualitate de un gruppo de normas significa simplemente que un altere gruppo de normas prende su loco. Isto, tamen, non significa que Foucault considera le resistentia como futile. Foucault argumenta plus tosto que es impossibile devenir completemente libere del potentia, e que il existe simplemente nulle sexualitate "natural". Le potentia implica sempre un dimension de resistentia, e per consequente etiam un possibilitate de cambiamento. Ben que Foucault considera impossibile sortir del toto ab le rete de potentia, il es sempre possibile cambiar iste reticules o navigar los de un altere maniera.

Secundo Foucault, le corpore non es solmente un "objecto obediende e passive" que es dominato per discursos e potentia. Le corpore es etiam le "semine" del resistentia contra le discursos dominante e le technicas de potentia. Le corpore nunquam es completemente conforme, e le experientias nunquam pote esser completemente reducite a descriptiones linguistic. Il existe sempre un possibilitate de experir qualcosa que non es possibile describer con parolas, e in iste discrepantia existe etiam un possibilitate de resistentia contra le discursos dominante.

Le conception de Foucault del construction historic del corpore ha influentiate multe theoricos feminista e de theoria queer. Secundo Johanna Oksala, le influentia de Foucault super le theoria queer ha essite tanto grande que ille pote esser considerate como un del fundatores del theoria queer. Le idea fundamental del theoria queer es que il non existe un fundamento natural que jace detra identitates como homosexual, lesbian, heterosexual, etc. In vice, iste identitates es considerate constructiones cultural que ha essite construite per discursos normative e relationes de potentia. Feministas ha studiate, con le adjuta del ideas de Foucault, le differente manieras in que feminas forma lor corpores: per chirurgia plastic, dieta, disordines alimentari, etc. Le historisation de sexo per Foucault ha etiam influentiate theoricos feminista como Judith Butler, qui usava le theorias de Foucault super le relation inter subjecto, potentia e sexo pro questionar le subjectos de genero. Butler seque Foucault dicente que il non existe un "vero" genero detra le identitate de genero que constitue su fundamento biologic e objective. Tamen, Butler es critic de Foucault, argumentante que Foucault presenta "ingenue" le corpores e le placeres como un base pro resistentia contra le potentia sin extender su historisation del sexualitate al subjectos e corpores de genero. Foucault ha recipite criticas de altere feministas, como Susan Bordo e Kate Soper.

Johanna Oksala argumenta que Foucault, dicente que sexo/sexualitate es construite, non nega le existentia del sexualitate. Oksala argumenta etiam que le objectivo de theorias critic como illo de Foucault non es liberar le corpore e le sexualitate ab oppression, sed plus tosto questionar e negar le identitates que es presentate como "natural" e "essential", monstrante como iste identitates es constructiones historic e cultural.

In maio 1977, Foucault signava un petition al parlamento francese, demandante le reduction del etate de consentimento homosexual de 21 a 15 annos pro equalisar lo con le etate pro relationes heterosexual. In un emission de 1978, Foucault argumentava que infantes poteva dar consentimento sexual, dicente que "assumer que un infante es incapace de explicar lo que eveniva e es incapace de dar su consentimento es duo excessos que es intolerabile, completemente inacceptabile."Patrono:Primary-inline

Subjectivitate

Foucault considerava que su projecto principal esseva le investigation de como le personas, a transverso del historia, ha essite transformate in "subjectos". Pro Foucault, le subjectivitate non es un stato de esser, sed un practica—un "esser" active. Secundo Foucault, "le subjecto" ha essite generalmente considerate per le philosophos occidental como qualcosa date; natural e objective. In contrario, Foucault considera le subjectivitate como un construction create per le potentia. Foucault parla de "assujettissement", un termino francese que pro Foucault se refere a un processo in que le potentia crea subjectos durante que illo etiam los opprime usante normas social. Pro Foucault, "normas social" es standards que incita le personas a sequer, e que es etiam usate pro comparar e definir le personas. Como exemplo de "assujettissement", Foucault mentiona "homosexual", un typo de subjectivitate historicamente contingente que esseva create per le sexologia. Foucault scribe que sodomia esseva anteriormente considerate un grave deviation sexual, sed un deviation temporari. Le homosexualitate, tamen, deveniva un "specie", un passato, un infantia e un typo de vita. Le "homosexuals" esseva discriminate per le mesme potentia que habeva create iste subjectivitate, proque le homosexualitate esseva considerate un deviation ab le sexualitate "normal". Tamen, Foucault argumenta que le creation de un subjectivitate tal como "homosexualitate" non ha solmente consequentias negative pro le personas subjectivate—le subjectivitate del homosexualitate ha etiam conducite al creation de bares gay e del parada del orgulho gay.

Secundo Foucault, le discursos scientific ha jocate un rol importante in le systema del potentia disciplinari, per classificar e categorisar le personas, observar lor comportamento e "tractar" los quando lor comportamento ha essite considerate "anormal". Il define discurso como un forma de oppression que non require fortia physic. Il identifica su production como "controlate, seligite, organise e redistribute per un certe numero de proceduras", que es impulsate per le aspiration del individuos al cognoscentia pro crear "regulas" e "systemas" que se traduce in codices social. Plus, le discurso crea un fortia que se extende ultra le institutiones societal e pote esser trovate in campos social e formal como le systemas de assistentia medical, le education e le application del lege. Le formation de iste campos pote parer contribuir al developpamento social; tamen, Foucault adverti contra le aspectos nocive del discursos super le societate.

Sciencias como le psychiatria, biologia, medicina, economia, psychoanalyse, psychologia, sociologia, ethnologia, pedagogia e criminologia ha categorisate le comportamentos como rational, irrational, normal, anormal, human, inhuman, etc. Facente isto, illes ha create varie typos de subjectivitate e normas, que es postea internalisate per le personas como "veritates". Le personas ha alora adaptate lor comportamento pro aproximar se al que iste sciencias ha designate como "normal". Per exemplo, Foucault asserta que le observation/surveillance psychologic e le discursos psychologic ha create un typo de subjectivitate centrate super le psychologia, que ha conducite le personas a considerar le infelicitate como un defecto in lor psychologia in vice de un problema in le societate. Isto ha etiam essite, secundo Foucault, un maniera pro le societate de resister al critica—le critica del societate ha essite dirigite contra le individuo e su sanitate psychologic.

Subjectivitate auto-constituente

Secundo Foucault, le subjectivitate non es necessariemente qualcosa que es imponite externemente super le personas—illo es etiam qualcosa que se establi in le relation de un persona con se mesme. Isto pote, per exemplo, evenir quando un persona intenta "trovar se mesme" o "esser se mesme", qualcosa que Edward McGushin describe como un activitate modern typic. In iste recerca del "vero self", le self es establite a duo nivellos: como un objecto passive (le "vero self" que es cercate) e como un "cercator" active. Le Cynicos antique e le philosopho del seculo 19 Friedrich Nietzsche postulava que le "vero self" pote solmente esser trovate per medio de grande suffrentia e/o periculo. Le Stoicos antique e le philosopho del seculo 17 René Descartes, tamen, argumentava que le "self" pote esser trovate per introspection tranquille e solitari. Un altere exemplo es Socrates, qui argumentava que le autoconscientia pote solmente esser trovate per medio de debates con alteres, in que le debattentes questiona reciprocamente lor conceptiones e opiniones fundamental. Foucault, tamen, argumentava que le "subjectivitate" es un processo, plus tosto que un stato de esser. Assi, Foucault argumentava que il ha nulle "vero self" a trovar. Plus tosto, le "self" es constituite/create in activitates como illos empleate pro "trovar" le "self". In altere parolas, exponer se a difficultates e periculos non "revela" le "vero self", secundo Foucault, sed crea plus tosto un particular typo de self e subjectivitate. Tamen, secundo Foucault, le "forma" del subjecto es ja in grande parte constituite per le potentia ante que iste practicas auto-constituente es empleate. Scholas, locos de labor, familias, institutiones governamental, medios de divertimento e le sector del assistentia medical contribui tote, per medio del potentia disciplinari, a formar le personas como typos particular de subjectos.

Libertate

Todd May defini le concepto foucaultian de libertate como lo que nos es possibile facer per nos mesme intra nostre specific contexto historic. Un condition pro isto, secundo Foucault, es que nos sia consciente de nostre situation e de como illo ha essite create/afficite (e es ancora afficite) per le poter. Secundo May, duo del aspectos de como le poter ha formate le maniera in que le personas es, pensa e age es describite in le libros ubi Foucault tracta del poter disciplinari e del historia del sexualitate. Tamen, May argumenta que il habera sempre aspectos del formation del personas que les es incognite; ergo, il existe un necessitate constante del typo de analyses que Foucault faceva.

Foucault argumenta que le fortias que ha afficite le personas pote esser cambiate; le personas ha sempre le capacitate de cambiar le factores que limita lor libertate. Le libertate non es dunque un stato de esser, ma un practica—un maniera de esser in relation con se mesme, con alteres e con le mundo. Secundo Todd May, le concepto foucaultian de libertate include etiam le construction de historias como los que Foucault faceva super le historia del poter disciplinari e del sexualitate—historias que investiga e describe le fortias que ha influentiate le personas a devenir qui illes es. A partir del cognoscentia attingite per tal investigationes, le personas pote postea decider qual fortias illes considera acceptabile e qual illes considera intolerabile e debe esser cambiate. Pro Foucault, le libertate es un typo de "experimentar" con differente "transformationes". Quia iste experimentos non pote esser completemente controlate, May argumenta que illes pote conducer sia al reconstruction de relationes de poter intolerabile sia al creation de nove relationes de poter. Assi, May argumenta que il es sempre necessari continuar con tal experimentos e analyses foucaultian.

Practica del critica

Le "alternative" de Foucault al subjectivitate moderne es describite per Cressida Heyes como "critica". Pro Foucault, il non existe formas "bon" e "mal" de subjectivitate, proque tote illos es resultato de relationes de poter. In le mesme maniera, Foucault argumenta que il non existe normas "bon" e "mal". Tote le normas e institutiones es simultaneemente habilitante e oppressive. Ergo, secundo Foucault, il es sempre crucial continuar le practica del "critica". Pro Foucault, le critica es un practica que cerca le processos e eventos que ha conducite a nostre maniera de esser—un questionamento de qui nos "es" e de como iste "nos" ha devenite lo que illo es. Un tal "ontologia critica" del presente monstra que le actual "esser" del personas es in facto un construction historic contingente, instabile e cambiabile. Foucault insista que, proque le maniera actual de esser non es un necessitate, il es etiam possibile cambiar lo. Le critica include etiam le investigation de como e quando le personas es habilitate e quando illes es opprimite per le normas e institutiones actual, le recerca de manieras de reducer le limitationes del libertate, de resister al normalisation e de disveloppar nove e differente manieras de relationar se a se mesme e a alteres. Foucault argumenta que il es impossibile vader ultra le relationes de poter, ma que il es sempre possibile navigar le relationes de poter in un altere maniera.

Epimeleia heautou, "cura del se"

Como un alternative al moderne "recerca" del "ver veritate self", e como parte del "labor de libertate", Foucault tracta del antique termino grec epimeleia heautou, "cura del se" (ἐπιμέλεια ἑαυτοῦ). Secundo Foucault, inter le philosophos grec antique, le autoconscientia non esseva un fin in se mesme, ma al contrario qualcosa que esseva cercate pro "haber cura de se". Le cura del se consiste in lo que Foucault appella "le arte de viver" o "technologias del se". Secundo Foucault, le fin de iste technicas esseva transformar se in un persona plus ethic. Como exemplo de isto, Foucault mentiona le meditation, le activitate stoic de contemplar le actiones passate e future e evaluar si iste actiones es conforme a su valores e objectivos, e le "contemplation del natura". Le contemplation del natura es un altere activitate stoic, que consiste in reflecter super quanto "parve" es le proprie existentia in comparation con le cosmo plus grande.

Cognoscentia

Foucault es describite per Mary Beth Mader como un constructivista epistemologic e un historicista. Foucault es critic del idea que le humanos pote attinger un cognoscentia "absolute" super le mundo. Un objectivo fundamental in multe del obras de Foucault es monstrar como lo que ha essite traditionalmente considerate absolute, universal e ver es in facto contingente historic. Pro Foucault, mesmo le idea de cognoscentia absolute es un idea historicamente contingente. Isto tamen non conduce al nihilismo epistemologic; al contrario, Foucault argumenta que, in materia de cognoscentia, nos "sempre recommencia". Simultaneemente, Foucault es critic del philosophia occidental moderne pro su carentia de "spiritualitate". Per "spiritualitate", Foucault se refere a un certe typo de esser ethic, e al processos que conduce a iste stato de esser. Foucault argumenta que tal spiritualitate esseva un parte natural del philosophia grec antique, ubi le cognoscentia esseva considerate como qualcosa accessibile solmente a illes qui habeva un character ethic. Secundo Foucault, isto cambiava in le "momento cartesian", le momento quando René Descartes attingeva le "perception" que le autoconscientia esseva qualcosa date (Cogito, ergo sum, "Io pensa, ergo io existe"), e ab iste "perception" Descartes traheva conclusiones super Deo, le mundo e le cognoscentia. Secundo Foucault, depost Descartes le cognoscentia ha essite qualcosa separate del etica. In le epoca moderne, Foucault argumenta, quicunque pote attinger "cognoscentia", a condition que ille es un esser rational, educate, disposite a participar in le communitate scientific e a usar un methodo scientific. Foucault es critic de iste conception "moderne" del cognoscentia.

Foucault describe duo typos de "cognoscentia": "savoir" e "connaissance", duo terminos francese que pote ambe esser traducite como "cognoscentia", ma que ha significatos distincte pro Foucault. Per "savoir", Foucault se refere a un processo in le qual subjectos es create, durante que iste subjectos deveni etiam objectos de cognoscentia. Un exemplo de isto pote esser vidite in le criminologia e le psychiatria. In iste scientias, subjectos como "le persona rational", "le persona mentalmente malade", "le persona que obedi al lege", "le criminal", etc. es create, e iste scientias concentra lor attention e cognoscentia super iste subjectos. Le cognoscentia super iste subjectos es "connaissance", durante que le processo per le qual subjectos e cognoscentia es create es "savoir". Un termino similar in le corpus de Foucault es "pouvoir/savoir" (poter/cognoscentia). Per iste termino Foucault se refere a un typo de cognoscentia considerate como "sens commun", ma que es create e mantenite in iste position (como "sens commun") per le poter. Le termino poter/cognoscentia deriva del idea de Jeremy Bentham que le panoptico non esserea solmente carceres, ma esserea usate etiam pro experimentos in le qual le comportamento del criminales esserea studiate. Poter/cognoscentia se refere assi a formas de poter in le qual le poter compara individuos, mesura differentias, establi un norma e postea impone iste norma super le subjectos. Isto es particularmente efficiente quando le norma establite es internalisate e institutionalizate (per "institutionalisate", Foucault se refere al situation in le qual le norma es omnipresente). Proque, quando le norma es internalisate e institutionalizate, illo ha effettivemente devenite un parte del "sens commun" del personas—le "evidente", le "date", le "natural". Quando isto ha occurrite, iste "sens commun" affice etiam le cognoscentia explicite (le cognoscentia scientific), argumenta Foucault. Ellen K. Feder declara que le premissa "le mundo consiste de feminas e viros" es un exemplo de isto. Iste premissa, argumenta Feder, ha essite considerate como "sens commun", e ha conducite al creation del diagnose psychiatric disordine de identitate de genere. Per exemplo, durante le annos 1970, infantes con comportamentos que non esseva considerate appropriate pro lor genere esseva diagnoseate con iste disordine. Le tractamento consisteva alora in tentar facer que le infante se adaptava al normas de genere dominante. Feder argumenta que isto es un exemplo de poter/cognoscentia, proque le psychiatria, a partir del premissa de "sens commun" que "le mundo consiste de feminas e viros" (un premissa mantenite in iste position per le poter), creava un nove diagnose, un nove typo de subjecto e un integre corpore de cognoscentia circa iste nove subjecto.

Influentia e reception

Le obras de Foucault ha exercite un potente influentia super numerose disciplinas humanistic e scientias social, como un del scholares le plus influente e controversate del periodo post le Secunde Guerra Mundial. Secundo un analyse del London School of Economics in 2016, su obras Discipline and Punish e The History of Sexuality esseva inter le 25 libros le plus citate de tote le tempore in le scientias social, con poco plus de 100 000 citationes. In 2007, Foucault esseva classificate como le singule scholar le plus citate in le humanitates per le ISI Web of Science, inter un grande numero de philosophos francese. Le autor del compilation commentava que "Lo que isto dice super le erudition moderne es pro le lector a determinar—e on pote imaginar que le judicios variara ab admiration usque disperation, dependente de como on lo considera".

Secundo Gary Gutting, le "detaliate observationes historic de Foucault super le emergentia del biopoter disciplinari e regulatori ha essite largemente influente". Leo Bersani scribeva:

"[Foucault] es nostre plus brillante philosopho del poter. Plus originalmente que omne altere pensator contemporanee, ille ha tentate definir le constrangimentos historic sub le quales nos vive, al mesme tempore que ille se ha preoccupate de explicar—si possibile, mesmo de localisar—le punctos in le quales nos poterea resister a iste constrangimentos e contracarar certe del movimentos del poter. In le clima presente de disgust cynic verso le exercitio del poter politic, le importantia de Foucault a pena pote esser exaggerate."

Le labor de Foucault super le "biopoter" ha essite largemente influente in le disciplinas del philosophia e del theoria politic, particularmente in le obras de autores como Giorgio Agamben, Roberto Esposito, Antonio Negri, e Michael Hardt. Su discussiones super le poter e le discurso ha inspirate multe theoricos critic, qui crede que le analyse de Foucault del structuras de poter pote adjutar le lucta contra le inequalitate. Illes sustene que, per analyse del discurso, le hierarchias pote esser discoperite e questionate mediante le analyse del campos correspondente de cognoscentia per le quales illos es legitimatisate. Isto es un del manieras in le qual le obra de Foucault es ligate al theoria critica.

Su obra Discipline and Punish influentiava su amico e contemporaneo Gilles Deleuze, qui publicava le articulo "Postscript on the Societies of Control", in le qual ille laudava le obra de Foucault ma argumentava que le societate occidental contemporanee habeva in facto evolvite ab un "societate disciplinari" a un "societate del controlo". Deleuze publicava postea, in 1988, un libro dedicate al pensamento de Foucault, con le titulo Foucault.

Le discussiones de Foucault super le relation inter poter e cognoscentia ha influentiate le criticas postcolonial in lor explication del formation discursive del colonialismo, particularmente in le obra de Edward Said, Orientalismo. Le obra de Foucault ha essite comparate con illo de Erving Goffman per le sociologo Michael Hviid Jacobsen e Soren Kristiansen, qui lista Goffman inter le influentias super Foucault.

Le scripturas de Foucault, particularitate The History of Sexuality, ha etiam essite multo influente in le philosophia feminista e le theoria queer, particularmente in le obra del importante scholare feminista Judith Butler, a causa de su theorías concernente le genealogia del masculinitate e del femininite, le poter, le sexualitate e le corpore.

Criticas e confrontos

Crypto-normativitate, auto-refutation, defeatismo

Un critica importante del pensamento de Foucault concerne su refusar de proponer solutiones positive al problemas social e politic que ille critica. Pois que nulle relation human es sin poter, le libertate deveni elusive — mesmo como ideal. Iste position, que critica le normativitate como socialmente construite e contingente, ma que se basa super un norma implicite pro formular le critica, ha ducite le philosopho Jürgen Habermas a describer le pensamento de Foucault como "crypto-normativista", dependente secretemente del principios del Illuminismo mesme contra le quales ille tenta argumentar. Un critica simile ha essite formulate per Diana Taylor, e per Nancy Fraser, qui argumenta que "le critica de Foucault comprende le sistemas moral traditional, ille se nega a se mesme recurrente a conceptos como 'libertate' e 'justitia', e ergo manca le capacitate de generar alternativas positive".

Genealogia como methodo historic

Le philosopho Richard Rorty ha argomentate que le "archéologia del cognoscentia" de Foucault es fundamentalmente negative e ergo falla a establir adequatemente ulle theoria "nove" del cognoscentia per se. In loco, Foucault simplesmente offere alcun maximas valorose concernente le lectura del historia. Rorty scribe:

Secundo lo que io pote vider, tote lo que ille ha a offerer es brillante redescritiones del passato, supplementate per utile indicationes super como evitar de esser capturate per vetule presuppositiones historiographic. Iste indicationes consiste largemente in dicer: "non cerca progresso o senso in le historia; non considera le historia de un activitate date, de ulle segmento del cultura, como le disveloppamento de rationalitate o de libertate; non usa ulle vocabulario philosophic pro characterisar le essentia de tal activitate o le fin que illo servi; non suppone que le maniera in que iste activitate es actualmente conducite da ulle inditio super le fines al quales illo serviva in le passato".

Le genealogia emergeva in le scripturas de Foucault al initio del annos 1970 como un correction al insufficentias que ille videva in le methodologia precedente que ille habeva describite como archeologia. Specificamente, le genealogia permitteva a Foucault un methodo pro explicar como "le succession epistemologic de formationes discursive" pote occurre intra le methodologia del veter Archeologia.

Foucault ha frequentemente essite criticate per historiographos pro lo que illes considera un manca de rigor in su analyses. Per exemplo, Hans-Ulrich Wehler criticava severemente Foucault in 1998. Secundo Wehler, le obras de Foucault non es solmente insufficiente in lor aspectos historic empiric, ma es frequentemente contradictori e manca claritate. Per exemplo, le concepto de poter de Foucault es "desesperantemente non differenciate", e le these de Foucault super un "societate disciplinari" es, secundo Wehler, solmente possibile proque Foucault non distingue adequatemente inter autoritate, fortia, poter, violentia e legitimita.

T'Jampens e Jelle Versieren describe Foucault como habente experite un grave crise personal al initio de su serie de conferentias "Il faut défendre la société", basate super le relato de Gilles Deleuze. Illes describe iste crise como le culmino del dubitas proprie de Foucault concernente "certe aspectos clave del methodo genealogic". Illes describe iste conferentias como le construction de un dialectica inter le veter methodo archeologic e le plus nove methodo genealogic, usante le instrumentos methodologic del prime pro corriger le defectos que Foucault mesme habeva identificate in le secunde.

Criticas feminista

Ben que feministas american ha construite super le criticas de Foucault del construction historic del roles de genere e sexualitate, alcun feministas nota le limitationes del subjectivitate masculinista e del orientation ethic que ille describe. Un problema connexe levate per le scholares Elizabeth Povinelli e Kathryn Yusoff es le quasi complete absentia de discussion del racie in su scripturas. Yusoff (2018, p. 211) dice que "Povinelli dirige nostre attention al provincialitate del projecto de Foucault in su conceptualisation de un genealogia de Europa occidental".

Sexualitate

Le philosopho Roger Scruton argomenta in Sexual Desire (1986) que Foucault esseva incorrect a afirmar, in The History of Sexuality, que le moralitate sexual es culturalmente relative. Il critica Foucault pro supponer que poterea exister societates in le quales un "problematization" del sexual non eveniva, concludente que "nulle historia del pensamento poterea monstrar le 'problematization' del experientia sexual como particular a certe formationes social specific: illo es characteristic del experientia personal in general e ergo de omne ordine social authentic".

Le approccio de Foucault al sexualitate, que ille considera como socialmente construite, ha devenite influente in le theoria queer. Le resistentia de Foucault al politica identitari e su rejection del concepto psychoanalytic de "objecto de selection" es in contradiction con alcun theorias de identitate queer.

Constructionismo social e natura human

Foucault es a vices criticate pro su supponite constructionismo social, que alcunos considera un affronto al concepto de veritate. In le debate televisate de 1971 inter Foucault e Noam Chomsky, Foucault argumentava contra le possibilitate de un natura human fixe, como postulate per le concepto de Chomsky de facultates human innate. Chomsky argumentava que le conceptos de justitia habeva lor radices in le ration human, dum Foucault rejectava le base universal de un concepto de justitia. Post le debate, Chomsky esseva frappate per le total rejection de Foucault del possibilitate de un moralitate universal, dicente: "Il me pareva completemente amoral; io nunquam habeva incontrate alcuno qui esseva si totalmente amoral [...] io vole dicer, personalmente io le appreciava, il es solmente que io non poteva comprender le. Il esseva como si ille veniva de un altere specie, o qualcosa del genere."

Defeatismo in le education e le autoritate

Le scriptor peruvian Mario Vargas Llosa, ben que ille recognosce que Foucault contribueva a dar un derecto de citate in le vita cultural a certe experientias marginal e eccentric (de sexualitate, de repression cultural, de follia), sustene que su critica radical del autoritate esseva nocive al education.

Oblidar Foucault

Le tractate de Jean Baudrillard de 1977, Oublier Foucault (trans. Oblidar Foucault), rendeva Baudrillard immediatemente infame in Francia, proque illo esseva un analyse critic devastante del libro de Foucault The History of Sexuality — e del opera integre de Foucault. In 1976, Jean Baudrillard inviava iste essay al revista francese Critique, ubi Michel Foucault esseva un editor. Foucault esseva invitate a responder, ma remaneva silentiose. In illo, Baudrillard etiam lanceava attaccos contra philosophos como Gilles Deleuze e Félix Guattari, qui credeva que le desiderio sexual e le liberation sexual poterea esser un fortia revolutionari. Baudrillard affirmava que "le discurso de Foucault es un speculo del poteres que illo describe". Pois que "il es finalmente possibile parlar con tal comprension definitive super le poter, le sexualitate, le corpore e le disciplina [...] il es proque a un certe puncto tote isto es hic e nunc finite". Ergo, "le coincidentia inter iste nove version del poter e le nove version del desiderio proponite per Deleuze e Lyotard [...] [non esseva] accidental: il es simplemente que in Foucault le poter prende le loco del desiderio [...] Ecce proque il non ha desir in Foucault: su loco es ja occupate [...] Quando le poter se misce con le desir e le desir se misce con le poter, oblida les ambes".

Oublier Foucault esseva publicate in anglese in 1998 como parte del serie Foreign Agents de Semiotext(e), sub le titulo Forget Foucault.

Obras

• 1954: Maladie mentale et personnalité; reeld. Maladie mentale et psychologie (1995).
• 1961: Histoire de la folie à l'âge classique - Folie et déraison.
• 1963: Naissance de la clinique - une archéologie du regard médical.
• 1966: Les mots et les choses - une archéologie des sciences humaines.
• 1966: La pensée du dehors.
• 1969: L'archéologie du savoir.
• 1970: Sept propos sur le septième ange.
• 1971: L'ordre du discours.
• 1973: Ceci n'est pas une pipe.
• 1975: Surveiller et punir.
• 1976-1984: Histoire de la sexualité. Tres volumines.

Referentias

Fontes

• Eribon, Didier (1991). Michel Foucault, Betsy Wing (translator), Cambridge, MA: Harvard University Press. ISBN: 978-0-674-57286-7.
• Halperin, David M. (1997). Saint Foucault: Towards a Gay Hagiography. Oxford and New York: Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-511127-9.
• Macey, David (1993). The Lives of Michel Foucault. London: Hutchinson. ISBN: 978-0-09-175344-3.
• Miller, James (1993). The Passion of Michel Foucault. New York City: Simon & Schuster. ISBN: 978-0-674-00157-2.
• Smart, Barry (2002). Michel Foucault. London: Routledge. ISBN: 978-0-415-28533-9.
• Stokes, Philip (2004). Philosophy: 100 Essential Thinkers. Kettering: Index Books. ISBN: 978-0-572-02935-7.

Lectura ulterior

• Derrida, Jacques. 1978. "Cogito and the History of Madness", pp. 31–63 in Writing and Difference, translated by Alan Bass. Chicago: Chicago University Press.
• Dreyfus, Herbert L., and Paul Rabinow. 1983. Michel Foucault: Beyond Structuralism and Hermeneutics (2nd edn). Chicago: University of Chicago Press.
• Foucault, Michel. "Sexual Morality and the Law" [originally published as "La loi de la pudeur"], pp. 271–285 in Politics, Philosophy, Culture.^{[require referentia]}
• Foucault, Michel, Ignacio Ramonet, Patrono:Interlanguage link, Jorge Majfud, and Patrono:Interlanguage link. 2018. Cinco entrevistas a Noam Chomsky (in Spanish). Santiago: Aun Creemos en los Sueños. ISBN: 978-956-340-126-4.
• Garland, David. 1997. Patrono:"'Governmentality' and the Problem of Crime: Foucalt, Criminology, Sociology". Theoretical Criminology 1(2):173–214.
• Ghamari-Tabrizi, Behrooz. 2016. Foucault in Iran: Islamic Revolution after the Enlightenment. Minneapolis: University of Minnesota Press.
• Deleuze, Gilles. 1988. Foucault. Minneapolis: University of Minnesota Press, ISBN: 978-0816616756. Retrieved via University of Minnesota Press.
• Deleuze, Gilles, and Félix Guattari. 1983. Anti-Oedipus. Minneapolis: University of Minnesota Press.
• Patrono:Cite encyclopedia
• MacIntyre, Alasdair. 1990. Three Rival Versions of Moral Enquiry: Encyclopaedia, Genealogy, and Tradition. Notre Dame, IN: University of Notre Dame Press.
• Merquior, J.G. 1987. Foucault. Berkeley, Calif.: University of California Press. A critical view of Foucault's work.
• Mills, Sara (2003). Michel Foucault. London: Routledge. ISBN: 978-0-415-24569-2.
• Olssen, M. 2009. Toward a Global Thin Community: Nietzsche, Foucault and the Cosmopolitan Commitment. Boulder, CO: Paradigm Press.
• Roudinesco, Élisabeth. 2008. Philosophy in Turbulent Times: Canguilhem, Sartre, Foucault, Althusser, Deleuze, Derrida. New York: Columbia University Press.
• Veyne, Paul. 2008. Foucault. Sa pensée, sa personne. Paris: Éditions Albin Michel.
• Wolin, Richard. 1987. Telos 67, Foucault's Aesthetic Decisionism. New York: Telos Press Ltd.

Ligamines externe

Wikimedia Commons ha files multimedial de: Michel Foucault

• www.foucault.info Michel Foucault, info (anglese)
• Stanford Encylopedia of Philosophy (anglese)
• Michel-Foucault.com (Archivate 2006-02-01 al Wayback Machine) (anglese)