Le liberalismo es peccato

Le liberalismo es peccato
instantia de: obra litterari[*]
Commons: El liberalismo es pecado

Le liberalismo es peccato es le titulo de un opusculo, que in su momento habeva un ample divulgation, scripte per Félix Sardá y Salvany in 1884, inspirate per Le catholicismo liberal (1875) de Gabino Tejado e altere scriptos de iste autor publicate in le diario traditionalista El Siglo Futuro.

Le these essential, le condemnation del liberalismo como peccato ab un postura catholic traditionalista, esseva sustenite in le Espania del epocha (le fin del Sexennio Revolutionari e le initio del Restauration bourbonic) per le currente politic e intellectual denominate neocatholic, del qual se nutrirea carlistas e integristas (un gruppo intra le carlismo, postea scindite de illo). Su supporto doctrinal es le encyclica de Gregorio XVI Mirari vos (1832) e le Syllabus de Pio IX (1864).

Al libro se opponeva Celestino de Pazos Teijeira con le Processo del integrismo publicate in Madrid le anno sequente. De ibi nasceva un debatto que arrivava a tal puncto que illo debeva esser dirimite per le Congregation del Indice que laudava le texto de Sardá y Salvany:

«in le prime Le liberalismo es peccato nihil io trova contra le san doctrina, antea su autor don Félix Sardá y Salvany merita laude, proque con argumentos solide, clar e ordinatemente exponite, propone e defende le san doctrina in le materia que ille tracta».

In plus, se critica le opusculo assi como le tono del mesme publicate per De Pazos.

Postulatos

Peccato contra le fide

In le opusculo on comencia explicante que le defensa e conviction in le doctrinas liberal suppone un peccato del plus graves, viste que acceptar le premissas liberal suppone negar que le fide es le fundamento de omne ordine natural e supernatural e, per tanto, se tracta de un peccato contra le fide, le qual on explica esser le plus grave de omnes. Le liberalismo es peccato considera le liberalismo como un heresia que, inter altere cosas, nega le jurisdiction absolute de Deo super le individuos e le societates, nega le necessitate del revelation divin e canonisa le principio del moral independente o libere, malgrado le contradiction que suppone le conceptos moral e independente.

Le opusculo critica a continuation le principio fundamental liberal que stabilite que le homine e le societate es perfectamente autonome o libere con total independentia de omne altere criterio natural o supernatural que non sia le sue proprie. Isto porta como consequentia que le criterio del majoritate se converte in le unic lege social.

Classification de liberales

Le autor classifica le liberales secundo lor grado de heterodoxia. Assi, alcun liberales applicava le principios al inseniamento, alteres al economia civil, alteres al formas politic,... Es a causa de iste nuances que surge le distincte partitos politic, le quales illes critica pro lor sectarismo, post que le plus moderatos es tildate per le alteres de retrograde, durante que le plus avantiate es qualificate per lor competitores de demagogos. Ille conclude iste capitulo in le opusculo indicante que liberalismo il ha solmente un, ben que liberales il ha de differente typos e grados.

Super le liberalismo catholic

Sardá y Salvany critica severemente lo que ille qualifica como un tentativa de conciliar ambe posturas inconciliabile. In le obra on oppone le dogma liberal de que le ration individual e social possede independentia absolute con le facto de que le catholicismo se basa sur le dogma de que le ration individual es absolutemente subjecte al lege de Deo. Le liberalismo catholic, assi, pretende separar ecclesia e stato, de maniera que le homine particular debe subjicer se al revelation de Christo, durante que le homine public pote ager obviante le existentia del revelation. In su obra, Sardá y Salvany defini iste contradiction como "un dualismo extravagante" que permitteva al citatano "esser christiano in le prime concepto e permittente le esser atheo in le secunde", lo que illes considera illogic e insostenibile. Post un longe critica al positiones relativista e le substitution del fide per le humana conviction, le opusculo conclude iste capitulo qualificante le liberalismo catholic de "paganismo con linguage e formas catholic".

Liberalismo practic e liberalismo doctrinal

In le obra de Sardá y Salvany on distingue inter liberales theoric e liberales practic. Le liberales theoric es le intellectuales qui defende le doctrina con argumentos e autoritates secundo un criterio rationalista. Le liberales practic es le majoritate qui ignora le principios e forsan los despectarea si illes los cognosceva in profunditate. Iste ultimes es, nonobstante, le ver motor del liberalismo a transverso de actuationes in principio innocue, como es emer un jornal liberal, votar pro un candidato liberal, acceptar situationes liberales,...

Pio IX

Sardá e Salvany cita un serie de scriptos e responsas de Pio IX, a qui illes qualifica de "flagello del liberalismo", ubi iste papa critica severemente le liberalismo catholic e attribue al liberalismo le ruina del statos. Pro le autor de Le liberalismo es peccato, le Syllabus es le ultime e plus solenne condemnation del liberalismo.

De lo que es e lo que non es le liberalismo

In le capitulo titulate "De alique que semblante liberalismo non lo es e de alique que lo es ben que non lo sembla", le autor explica que, pro alcunos, le liberalismo es certe spirito de tolerantia e generositate ante le despotismo e le tyrannia; pro alteres, le equalitate civil; durante que, pro tertios, illo pote esser le opposition al arbitraritate guvernamental.

Nonobstante, Sardá prefere initiar le definition de liberalismo per indicar lo que non es le liberalismo, resumente que "liberalismo" non es le formas politic, per democratic o popular, ni le character de republica o de monarchia. Il es, dunque, le subjection al catholicismo del regimine politic lo que determina le character de liberal, essente que un guvernamento, mesmo republican, essera catholic si illo basa su constitution, legislation e politica sur principios catholic e essera liberal si illo basa su constitution, su legislation e politica sur principios rationalista. On sublinea in le opusculo que le liberalismo ha nihil a vider con le rejection natural que omne homine debe professar al arbitraritate e al tyrannia, ni illo ha relation con le desirabile spirito de tolerantia e generositate, que illo qualifica de virtutes precisemente christian.

In sequida, se detalia situationes que, non semblante liberal, si lo es, como, per exemplo, le monarchias absolute de Russia o Turchia o le guvernamentos conservator, le quales stabili lor constitution e legislation non sur principios de derecto catholic, sed sur altere principios, como le voluntate libere del rege o le voluntate libere del majoritate conservator, essente iste principios liberal e anticatholic.

De le formas in que un catholico pote esser complice del liberalismo

In iste capitulo, le autor comencia explicante que on non es sempre autor directe del peccato, sed complice per mer conniventia de su ver autores. Ille enumera le sequente actiones e attitudes: affiliation a un partito liberal, monstra public de sympathias con partitos liberal, votation pro candidatos liberal, subscription a jornales liberal, collaborar in le diffusion del ideas liberal, occultar le opposition al ideas liberal, participar in le desamortisation, ceder benes pro le disveloppamento de ideas liberal e festar eventos del disveloppamento liberal.

Bibliographia

• Giacomo Martina, La Chiesa nell'età del assolutismo, del liberalismo, del totalitarismo. Da Lutero ai nostri giorni, Morcelliana, Brescia 1970, p. 503-504

Ligamines externe

• Texto del opera