Isotopos del indium
Indium (49In) consiste de duo nuclides primordial, con le nuclide le plus commun (95,7%) (115In) essente mesurabilemente ben que debilmente radioactive. Su disintegration prohibite per spin ha un periodo de semidisintegration de 4,41×1014 annos, multo plus longe que le etate actualmente acceptate del Universo.
Le isotopo stabile 113In representa solmente 4,3% del indium que occurre naturalmente. Inter le elementos con un isotopo stabile cognoscite, solmente le tellurio e le rhenio ha tamben tote lor isotopos stabile in un abundantia menor que un isotopo radioactive de longe vita, sed le discrepantia non es si frapante. A parte 115In, le radioisotopo de plus longe vita es 111In, con un periodo de semidisintegration de 2,8048 dies. Tote le altere radioisotopos ha periodos de semidisintegration de minus de 5 horas. Iste elemento ha tamben 47 isomeros, le de plus longe vita essente 114m1In, con un periodo de semidisintegration de 49,51 dies. Tote le altere metastatos ha periodos de semidisintegration tamben de minus de 5 horas.
Indium-111 es usate medicalmente in imageria nuclear, como un etiquetta de nuclide radiotraciator pro le localisation per gamma-camera de radiopharmacos proteinic, tal como le octreotido marcate con In-111, le qual se liga a receptores in certe tumores endocrin (Octreoscan).[1] Indium-111 es tamben usate in scannamento de leucocytos con indium, le quales usa technicas de medicina nuclear pro cercar infectiones occulte.
Varie isotopos de indium ric in protones ha essite usate pro adjutar a mesurar le massa del isotopo duplemente magic stanno-100.[2][3]