Friedrich Schiller

Friedrich Schiller
Sexo	mascule
Nascentia	1759-11-10 (Marbach am Neckar)
Decesso	1805-05-09 (Weimar)
Causa de decesso	tuberculosis
Loco de reposo	Jacobsfriedhof Weimar[*], Weimarer Fürstengruft[*]
Ethnicitate	germanos[*]
Citatania	Duchy of Württemberg[*], Duchy of Saxe-Weimar[*]
Educate in	Karlsschule Stuttgart[*], Friedrich-Schiller-Universität Jena[*]
Occupation	poeta[*], philosopho[*], historico[*], bibliothecario, physician writer[*], dramaturgo, romancero[*], professor universitari[*], traductor, jornalista[*], scriptor, medico, military physician[*], aesthetician[*], narrator[*], librettista[*]
Obras notabile	The Robbers[*], Don Carlos[*], Wallenstein[*], Mary Stuart[*], William Tell[*], Intrigue and Love[*], On the Aesthetic Education of Man[*], Die Huldigung der Künste[*], The Maid of Orleans[*]
Religion	Lutheranismo
Conjuge	Charlotte von Lengefeld[*]
Infantes	Emilie von Gleichen-Rußwurm[*], Ernst von Schiller[*], Karl von Schiller[*], Caroline Junot[*]
Parentes	matre Elisabeth Dorothea Schiller[*] patre Johann Kaspar Schiller[*]
Fratres/sorores	Christophine Reinwald[*]
Lingua	francese, germano
Signatura
Identificatores
ISNI	0000000121032691
VIAF	96994450
IMDB	nm0771646
Commons	Friedrich Schiller

Johann Christoph Friedrich Schiller, ab 1802 von Schiller (* 10 de novembre 1759 in Marbach al Neckar; † 9 de maio 1805 in Weimar), esseva un poeta, historico, e philosopho german. Insimul con Christoph Martin Wieland, Johann Wolfgang Goethe e Johann Gottfried Herder, ille es considerate como le plus importante representante del litteratura classic german.

Vita

Summario

Friedrich Schiller esseva le sol filio de un chirurgo e officiero de Württemberg e cresceva con su cinque sorores in Schwäbisch Gmünd, Lorch e plus tarde in Ludwigsburg. Ibi ille frequentava le schola latin e, post haber superate quatro vices le examine national evangelic, comenciava le 16 de januario 1773 le studio del jurisprudentia al Schola Karl. Tres annos plus tarde ille cambiava al medicina e in 1780 obteneva su doctorato. Con su debut theatral, le drama Le Brigantes, representate pro le prime vice in 1782, Schiller faceva immediatemente un contribution importante al drama del Tempesta e Impetu e al litteratura mundial.

Il fugi in septembre 1782 a causa del duca Carl Eugen ab Württemberg, proque il esseva menaciate de incarceration e interdiction de scriber. A fin de 1782, ille trovava protection contra ulterior persecution in Bauerbach apud Meiningen. Ibi ille scribeva le obra Luise Millerin e comenciava le labores sur Don Karlos. In le estate de 1783, ille retornava a Mannheim. Finalmente, ille esseva employate como poeta theatral al Theatro National de Mannheim. Quando su empleo in Mannheim terminava, Schiller viagiava in 1785 a Leipzig apud su futur amico e protector Christian Gottfried Körner. Durante le annos sequente, ille incontrava Christoph Martin Wieland, Johann Gottfried Herder e Johann Wolfgang von Goethe in Weimar. Insimul, illes formava le Classicismo de Weimar.

Ultra su debut theatral e le Don Karlos, le dramas historic Wallenstein, Maria Stuart, Le Virgine de Orleans e Wilhelm Tell pertine particularmente al repertorio standard german. Como autor tanto como theorico, ille esseva un modello e un figura de opposition pro le dramaturgos subsequente. Ultra su obra dramatic, Schiller scribeva numerose tractatos esthetic, como Le scena como institution moral considerate, Super gratia e dignitate, Super le education esthetic del homine, Super poesia naive e sentimental e Del sublime, in le quales ille exponeva su poetica e aperiva nove vias al litteratura per un profunditate de reflexion usque alora incognite. Su balladas es inter le plus cognoscite poemas german. A un nivello equal se trova su lyrica reflexive e le poema didactic.

Friedrich Schiller esseva de nascentia württemberges, e plus tarde deveniva citatan de Saxe-Weimar. In 1792, le citatania francese honorari esseva conferite a ille e assi ille recipeva additionalmente le citatania francese – in recognition de su drama Le Brigantes, representate in Paris e interpretate como un luta pro le libertate contra le tyrannia.

Origine, education e prime successos

Familia

Le casa natal de Schiller in Marbach al Neckar

Friedrich Schiller esseva nascite in 1759 in Marbach al Neckar como le secunde infante del officiero, chirurgo e director del jardinage del corte in Marbach al Neckar Johann Kaspar Schiller e de su sposa Elisabetha Dorothea Schiller, née Kodweiß, qui esseva le filia de un hostiero e panetero. Friedrich esseva duo annos plus juvene que su soror Christophine, con qui ille developpava un relation intime. Quatro altere sorores nasceva solmente post un intervallo de sex annos; duo de illas moriva durante le infantia. Proque le patre obteneva un empleo como officiero de recrutement e laborava in le citate imperial Schwäbisch Gmünd, le familia se transferiva in 1764 a Lorch. Poco post le nascentia in 1766 de Luise, le secunde soror de Friedrich, le familia se moveva a Ludwigsburg. In le mesme anno, Friedrich entrava in le schola latin local. Jam a tredece annos, ille scribeva le obras theatral Absalon e Le Christianos, ambes del quales ha essite perdite.

Per ordine del duca e contra le voluntate de su genitores, Schiller debeva entrar le 16 de januario 1773 al Schola Karl. Al momento de su entrata, le institution portava ancora brevemente le nomine «Schola militar de plantation»; 54 dies plus tarde, desde le 11 de martio 1773, academia militar, e esseva alora installate al Castello Solitude apud Gerlingen (Württemberg) e in Stuttgart. Schiller comenciava primo un studio de derecto. Le alumnos esseva submittite a un disciplina militar sever, lo que pote haber contribuite al facto que ille ancora a etate de dece-cinque annos esseva enuretico; duo vices ille esseva severemente punite pro isto. Schiller aspirava clandestinemente tabaco e legeva con su camaradas obras alora prohibite.

Le Schola Karl in Stuttgart, gravura colorate in acciaio secundo un designo de Karl Philipp Conz

Le plus ancian portrait cognoscite de Schiller es un silhouette, que le representa como studente del Hohe Carlsschule. Le ornamentation artistic circum le silhouette del juvene Friedrich Schiller esseva create per le editor musical Heinrich Philipp Boßler.

Studio de medicina e empleo como medico de regimento

Le academia militar esseva transferite le 18 de novembre 1775 ab le Castello Solitude al centro de Stuttgart. Schiller cambiava su campo de studio e se dedicava al medicina. Durante iste periodo, le obras del poetas del Tempesta e Impetu e le poemas de Klopstock le fascinava. In particular, Friedrich Maximilian Klinger exerceva un influentia formative sur ille. Patrono:Zitat

In le mesme anno ille scribeva le obra theatral (hodie non plus conservate) Le studente de Nassau. In 1776 appareva su prime poema imprimite, Le vespere. Schiller studiava le obras de Plutarch, Shakespeare, Voltaire, Rousseau e Goethe. Anque in 1776 ille comenciava a laborar al drama de libertate Le Brigantes.

Schiller como medico de regimento. Pictura de Philipp Friedrich Hetsch (1781/1782)

In 1779 ille superava le prime examenes medical e peteva su dimission del academia militar pro devenir un medico militar. Su prime disputation scriptural super le philosophia del physiologia (1779) esseva completemente rejectate per le evaluatores — professores e medicos personal del duca Carl Eugen, qui esseva presente al disputation —. Le justification esseva que iste obra monstrava troppo «foco», e que «le integre mundo erudite» debeva sentir se offendite per le alumno Schiller. Un exemplo relativemente cognoscite de iste obra es su refusal de recognoscer le facto ja provate alora que le canales del aure interne es plen de liquidos:

« Qui vorrea creder que le sono, le plus grande producto del elasticitate, pote esser conducite al spirito per aqua, que possede le minor elasticitate.  »

Solmente un anno plus tarde, post un altere tentativa van con un dissertation super le morbos febril, le grado de doctor esseva conferite a ille. Ille voleva ora exercer como medico. Tamen, isto esseva concedite a ille solmente in decembre 1780, post le publication de su dissertation Versuch über den Zusammenhang der thierischen Natur des Menschen mit seiner geistigen. In illo, le juvene medico reflecteva super le connexion, justificabile anthropologicamente, inter le nascent «studio del anima basate super le experientia» e un «scientia del medicina» orientate somaticamente. Pro isto Schiller esseva classificate inter le contemporanee «medicos philosophic», lo que ja indicava su evolution posterior. Inter le amicos de Schiller desde su juventute se trovava le medico Friedrich Wilhelm von Hoven, que ille habeva cognoscite al Academia de Karls in Stuttgart.

Uniform original del regimento de grenaderos de Augé

Le medico Schiller, qui habeva obtenite su doctorato, entrava ora in le Armata Ducal de Württemberg como medico de regimento in le regimento de grenaderos Johann Abraham David von Augé (formate in 1767 ex le duo companias de grenaderos del (5.) Regimento de infantaria de districto Württemberg, anque con von Augé como chef de regimento, e con effectivos del battaliones de grenaderos 2, 3 e 4, dissolvite inter 1765 e 1767). Ille esseva probabilemente discontento con su situation professional desde le principio: non solmente le reputation de su regimento esseva, secundo le relato, poco brillante, proque, secundo le description de Schiller, illo consisteva solmente de «240 quasi exclusivemente invalide e mutilate». Le sold comparativemente modeste del medico de regimento correspondeva aproximativemente a illo de un prime tenente e permitteva, con 18 florinos per mense (o 15 florinos secundo le pede conventional de 20 florinos), solmente un stilo de vita modeste. Proque alora mancava possibilitates de promotion pro le medicos de truppa, non existeva un perspectiva realiste de un melioration futur del situation.

In plus, le duca habeva refusate su requesta de meliorar su ingresos per tractar civiles. Tamen, a altere medicos militar de Württemberg esseva occasionalmente permittite exercer un practica civil, assi como portar vestimentos civil, lo que Schiller habeva requestate al duca. Ma anque isto remaneva prohibite pro ille, ben que le patre de Schiller habeva ja facite conficer un costose costume civil pro su filio.

Le Brigantes

Articulo principal: Le Brigantes

In le fortalitio Hohenasperg Schiller incontrava le poeta Christian Friedrich Daniel Schubart, incarcerate ibi, qui attirava su attention al thema de Le Brigantes. In 1781 Schiller completava su obra theatral, que esseva imprimite anonymemente in le mesme anno. Le 13 de januario 1782, Le Brigantes esseva representate pro le prime vice con grande successo per le Teatro de Mannheim, sub le direction de Wolfgang Heribert von Dalberg. Le obra provocava specialmente inter le publico juvene un grande enthusiasm – juvenes entusiasmate per le libertate fundava in le menses sequente multe «bandas de brigantes» in le sud de Germania. Anque Schiller esseva presente al premiere con su amico Andreas Streicher, e pro isto ille habeva lassate secretemente le Academia de Karl, sin peter permission official. Quando, quatro menses plus tarde, ille viagiava un secunde vice a Mannheim sin permission de absentia, le duca Carl Eugen faceva incarcerar le poeta disobediente, como punition, durante dece-quatro dies in arresto al guardia principal de Stuttgart (hodie superedificate, Königstraße 29) e prohibeva a ille omne contacto ulterior con le exterior del Palatinato.

Fuga ex Stuttgart

Schiller in fuga con su amico Andreas Streicher (pictura de Maximilian Stieler)

Al initio de 1782 appareva le Anthologie pro le anno 1782 con 83 poemas, le major parte de illos autorate per Schiller. Quando in augusto del mesme anno un complainta esseva presentate al duca, accusante Schiller de haber denigrate le Svizzera con su Brigantes (proque ille face dicer a un del brigantes que Graubünden es le «Athenas del fraudatores»), le conflicto inter le sovereign territorial e le autor se aggravava. Schiller esseva menaciate con incarceration in un forte e omne ulteriore scriptura non-medical esseva prohibite. Assi, pro Schiller, qui usque tunc habeva hesitate a fugir per consideration verso su patre, dependente del duca, remaner in Stuttgart deveniva definitivamente impossibile. In le nocte del 22 al 23 de septembre 1782, durante que le duca organisava un grande festa con pirotechnia in honor de le grande-duca russe Paul, le futuro tsar, e de su conjuge, un neptis de Carl Eugen, Schiller profittava del momento favorabile e fugiva del citate con su amico Andreas Streicher. Con iste passo Schiller assumeva un grande risco personal, nam como medico militar ille habeva devenite officialmente un desertor. Ille viagiava primo ancora un vice a Mannheim, ubi ille presentava a Dalberg su nove drama Le Conspiration de Fiesco in Genoa. Sequeva viages a Frankfurt del Main, Oggersheim e Bauerbach in Thuringia. Plus tarde Streicher describeva iste periodo in su libro Le fuga de Schiller ex Stuttgart e su residentia in Mannheim de 1782 a 1785.

Annos incertissime 1783–1789

Friedrich Schiller
Pictura al oleo de Anton Graff (1786–1791)

Quando se diffundeva rumores que le duca Carl Eugen tentava obtener le extradition de Schiller, le poeta, per le intercession de su amico de studios Wilhelm von Wolzogen (qui maritava Caroline von Wolzogen in 1794), recipeva in decembre 1782 presso le matre de ille, Henriette von Wolzogen, un asylum discrete con le pseudonymo Dr. Ritter in le thuringian Bauerbach. Hic ille completava su labor sur Luise Millerin e initiava le prime abbozzos de Don Karlos. In le vicin citate de residentia Meiningen, del ducato de Saxe-Meiningen, ille incontrava durante su visitas al biblioteca del corte ducal le bibliothecario Wilhelm Reinwald. Reinwald forniva Schiller con material de labor e, per su medio, cognosceva le seniora soror de ille Christophine Schiller, qui ille maritava in 1786.

Per invitation del intendente del theatro Dalberg, Schiller retornava in julio 1783 a Mannheim e in septembre assumeva ibi le posto de poeta de theatro. In le mesme mense ille cadeva malade del «febre nervose» (malaria), que esseva endemica in le valle del Rheno, alora ancora paludose. In Mannheim ille cognosceva Charlotte von Kalb. In januario 1784 Fiesco esseva representate pro le prime vice, e in april 1784 le drama Luise Millerin, que intertanto, sur recommendation del actor August Wilhelm Iffland, habeva recipite le titulo plus attractive pro le publico Intriga e amor. Ante le Societate German de le Palatinato Electoral in Mannheim, Schiller teneva in junio 1784 un conferentia sur le question «Que effecto pote realmente producer un bon scena theatral permanente?». In decembre 1784, le duca Carl August de Saxonia-Weimar, qui habeva anteriormente assistite al corte de Darmstadt al lectura per Schiller del prime acto de Don Karlos, le conferiva le titulo de consiliero de Weimar. Post un anno como poeta de theatro in Mannheim, le contracto de Schiller non esseva prolongate per Dalberg, lo que faceva que su ja precari situation financiari se aggravava ancora plus e que le autor multo laudate quasi finiva in le torre de debitores.

Johann Christian Reinhart: Schiller, cavalcante un asino. (1785/87).

In april 1785 Schiller viagiava a Leipzig apud Christian Gottfried Körner, qui le adjutava a sortir de su difficultate economic. Le cognoscentia con Körner, qui inter 1812 e 1816 publicava un edition complete del obras de Schiller, habeva comenciate in junio 1784 con un littera anonyme, ma accompaniate de quatro retratos: Körner e su amico Ludwig Ferdinand Huber esseva fidanzate con Minna e Dora Stock, filias del gravator de Leipzig Johann Michael Stock (1737–1773), e pro iste relation non conforme al lor classe social illes habeva essite criticate per lor patres del grande burguesia, autoritari. Per iste motivo, le duo copulas de fidanzatos poteva particularmente identificar se con le representation del relation non conforme al classe social in le drama de Schiller Intriga e amor e, in le mentionate littera anonyme a Schiller, habeva exprimite lor admiration sin limites pro su dramas coragiose: «In un epocha in que le arte se degrada sempre plus a serva servile de ric e potente voluptuarios, il es benvenite quando un homine grande appare e monstra lo que le esser human ancora es capabile de facer hodie.» Schiller respondeva solmente un medie anno plus tarde a iste littera:

« Vostre litteras […] me attingeva in un del dispositiones le plus triste de mi corde. »

Le casetta de Schiller sur le vigna de Körner in Loschwitz apud Dresden, ubi Schiller habitava ab le 13 de septembre 1785 usque al estate de 1787

Post le felice incontro con le futur amico Körner, nasceva in le estate e autumno de 1785 le Ode An die Freude.

Durante su soggiorno in Loschwitz incontrava in le villaggio de Elbe situate al altere latere del Elbe in un stabilimento de bibita le filia del hospite, Johanne Justine Segedin, qui ille plus tarde in 1797 in Campo de Wallenstein immortalizava como “Gustel de Blasewitz”. In 1786 appareva in le secunde edition del revista Thalia (revista) le narration Verbrecher aus Infamie. Eine wahre Geschichte, que plus tarde esseva publicate sub le titulo Le criminal ex honor perdite. Durante le periodo del 17 de april al 21 de maio 1787 Schiller soggiornava in Tharandt apud Dresde e complereva ibi in le Schillereck (Tharandt) su Don Karlos.

Le 21 de julio 1787 viagiava Schiller a Weimar e ibi faceva le cognoscentia de Herder, Wieland e del prime Kantiano Carl Leonhard Reinhold, qui convinceva Schiller a comenciar su studio de Kant con su scriptos del Mensile Berlinese. Durante un viage per Rudolstadt ille cognosceva Charlotte von Lengefeld e su soror Caroline, qui deveniva cognoscite sub su nomine marital Caroline von Wolzogen, post haber publicate initialmente sub pseudonymo in le revista de Schiller Le Hores le romanzo Agnes von Lilien, que durante un periodo esseva attribuite a Schiller o Goethe. In le mesme anno le drama Don Karlos esseva anque imprimite e immediatemente representate. Le prime incontro inter Schiller e Goethe habeva loco le 14 de decembre 1779 durante le festa de fundation del Stuttgarter Karlsschule in le Nove Castello. Post que Goethe retornava in 1788 de su Viage in Italia, le duo poetas entrava pro le prime vice in contacto plus proxime le 7 de septembre 1788 in le jardin del familia von Lengefeld in Rudolstadt, ben que solmente Schiller habeva interesse a cognoscer se plus proxime.

Consolidation economic 1789–1799

In le anno 1789 Schiller acceptava un professura extraordinari in Jena – contra su sperantias, initialmente sin salario – e inseniava ibi como historico, ben que ille esseva professor de philosophia. Ille se habeva qualificate specialmente con su Historia del defection del Nederlandes unite del governamento espaniol. Le novella que le popular autor del Räuber comenciava su activitate docente in Jena provocava ver fulgures de entusiasmo. Le citate integre esseva in agitation. Le affluencia de studentes interessate a su lection inaugural Que significa e a qual fin studia on historia universal? le 26 de maio 1789 superava le capacitate del sala de conferentias, assi que le innumerabile auditores debeva subitemente transferer se al sala le plus grande del universitate. Quando finalmente se profila un melioration del situation economic de Schiller per medio del professura – a partir de februario 1790 ille recipeva un salario annual de 200 thalers del duca de Weimar –, ille demandava per littera in decembre 1789 a Louise von Lengefeld le mano de su filia Charlotte. Louise von Lengefeld acceptava le matrimonio per littera le 22 de decembre 1789. In le mesme anno appareva le prime edition in libro del romanzo fragmentari Der Geisterseher, e Schiller faceva amicitia con Wilhelm von Humboldt.

Post le publication de bannos matrimonial al dominica Invocavit, le 21 de februario 1790, Schiller maritava le 22 de februario 1790 Charlotte von Lengefeld. Le matrimonio esseva celebrato – in le edificio religiose in Wenigenjena desde alora appellate Ecclesia de Schiller – per le collega del poeta, le professor de philosophia e pastor Carl Christian Erhard Schmid. Il esseva le prime matrimonio celebrate per le ecclesiastico.

Durante un visita a su soror Christophine e su cognato Reinwald in Meiningen, le duca Georg I conferiva a Friedrich Schiller le titulo de consiliero del corte. Multo indicava alora meliorationes professional e felicitate familial.

Ma ja verso le fin del anno Schiller cadeva gravemente malade. Le 3 de januario 1791 ille suffreva in Erfurt un collapso, tussa convulsive e perdite de conscientia intermittente. A fin de januario e in maio sequeva altere attaccos. Probabilemente Schiller esseva malade de tuberculose, del qual ille non se recuperava plus durante su vita. Le rumor de su morte se diffundeva in le pais e attingeva in junio anque Copenhague, ubi le poeta Jens Immanuel Baggesen habeva reunite circa se un communitate de admiratores de Schiller. Quando on apprendeva que Schiller ancora viveva, in decembre del mesme anno Ernst Heinrich Graf von Schimmelmann e Friedrich Christian von Augustenburg, membros del circulo danese de amicos, concedeva a Schiller un pension annual de 1000 thalers, limitate a tres annos – un multo benvenite alleviation del costo del vita, que temporarimente liberava Schiller del obligationes de ganiar su pan, assi que ille poteva concentrar se completemente sur su studios philosophic e aesthetic.

In le anno 1792 Schiller deveniva citatano honorari del Prime Republica Francese pro Die Räuber, insimul con Friedrich Gottlieb Klopstock, Johann Heinrich Campe, Johann Heinrich Pestalozzi, George Washington e Tadeusz Kościuszko. Le motivo esseva plus le reputation de Schiller como rebell que su activitate real. Ben que ille al initio habeva un attitude bastante favorabile verso le Revolution Francese, ille tamen prevideva le transformation in le regime de terror que disprezava libertate e humanitate del Jacobinos, e ille detestava profundemente le executiones de massa subsequente in le Francia revolutionari.

In le mesme anno ille completava le Historia del Guerra de Trenta Annos, e appareva le prime volumine del Nove Thalia e Sur le arte tragic. In 1793 sequeva le scripto Sur gratia e dignitate. Le 14 de septembre nasceva su filio Karl. In 1794 Schiller cognosceva le editor Johann Friedrich Cotta, qui se declarava disposate a continuar publicar le revista mensual Le Hores e plus tarde le Almanac del Musas, publicate in 1796 in su prime volumine per Salomo Michaelis in Neustrelitz.

Ligamine amical con Goethe

Goethe e Schiller in conversation. Caricatura de Johann Christian Reinhart (1804)

Ante que Goethe e Schiller deveniva le legendari par de amicos del Classicismo de Weimar, qui se visitava quasi cata die e se scambiava ideas non solmente litterari, ma anque philosophic e scientific, se adjutava e se motivava reciprocamente, illes esseva rivales. Goethe se sentiva menaciate per le crescente fama del plus juvene. Pro ille, Schiller esseva initialmente nihil altere que un fastidiosa reminiscientia del epocha de Werther e del proprie Tempesta e impeto, jam superate. E Schiller videva in le jam establite Goethe, qui al prime incontro, arrangiate specialmente per Charlotte de Lengefeld (le 7 de septembre 1788 in Rudolstadt), le pareva inaccessibile e arrogante, un «prudessa superbe, a qui on debe facer un infante pro humiliar la ante le mundo». Lo que postea univa le duo rivales esseva le labor commun super lor proprie obras, nam le objectivo declarate de iste amicitia esseva promover e elevar se reciprocamente per un intense intercambio de pensamentos e sentimentos; su historia non esseva minus que un «prova practic del idea de education in le epocha del Classicismo» durante dece annos. Quando Schiller moriva, pro Goethe un epocha terminava. Le relation habeva devenite tanto intime que Goethe, al morte de Schiller — como ille scribeva in un littera a Carl Friedrich Zelter — credeva perder le medietate de su vita. Goethe mesme esseva gravemente malade quando Schiller moriva.

Post que Schiller se habeva installate in Jena in le primavera de 1794 e in le estate habeva obtenite de Goethe le promissa de collaborar al revista mensual Le Horen, se disveloppava le prime correspondentia amical inter le duo. Post que Schiller habeva scribite su secunde littera a Goethe le 23 de augusto 1794, Goethe le invitava in septembre 1794 a Weimar, e Schiller passava duo septimanas in su casa. Ille manteneva su habitual ritmo quotidian, id es, dormiva usque al mediedie e laborava durante le nocte. Sapiente le conceptiones moral conservative de Schiller, Goethe e su compagna de longe data Christiane Vulpius dissimulava lor «union libere». Christiane e su filio de cinque annos Augusto remaneva invisibile in lor proprie casa. In un longe littera a Charlotte de Schimmelmann, cuje marito Ernst Heinrich de Schimmelmann, insimul con Friedrich Christian de Augustenburg, habeva pagate a Schiller un pension desde 1791 durante tres annos pro liberar le de preocupationes financiari post un morbo mortal, Schiller lauda Goethe con insistentia. In le amicitia con Goethe, Schiller vide le plus benefic evento de tote su vita. Goethe possede alte qualitate intellectual. Pro Schiller, ancora plus importante: de tote le personas que ille cognosceva, Goethe habeva, per su ver natura como homine, le plus grande valor. Ille deplora solmente que Goethe esseva aggravate e infelicitate per su cohabitation non-marital con Christiane Vulpius. Iste relation tamen esseva anque ligate a «un parte multo nobile de su character». Pro Goethe, haber Schiller esseva un fortuna. Lor objectivos concordava, e de isto nasceva un ligamine tanto firme que «in fundo, necuno poteva viver sin le altere», ben que illes habeva naturas oposte. Goethe citava como exemplo del differentias que Schiller habeva sempre in su scriptoria un casseta plen de pomos putride, proque lor odor le faceva ben, durante que isto causava mal esser a Goethe.

1795 Le Horen appareva pro le prime vice. Le revista contava inter su collaboratores le plus celebre scriptores e philosophos del epocha. Inter illes se trovava, inter alteres, Herder, Fichte, August Wilhelm Schlegel, Johann Heinrich Voß, Friedrich Hölderlin, Wilhelm de Humboldt e su fratre, le naturalista Alexander de Humboldt. In le mesme anno Schiller anque completava le tractato Super poesia naive e sentimental e su Elegia Le promenada.

1796 moriva tanto le patre de Schiller como su soror Nanette. Su secunde filio Ernst nasceva. De 1796 a 1800 Schiller publicava le Almanac de le Musas, un revista litterari al qual, inter alteres, collaborava Goethe, Herder, Tieck, Hölderlin e August Wilhelm Schlegel. In 1797 appareva in le Almanac de le Musas pro le anno 1797 le Xenias, in le qual Schiller e Goethe ridiculisava insimul le deficitis litterari.

Tabula de petra al qual Schiller sovente sedeva con Goethe, in le jardin de su casa de jardin in Jena

In martio 1797 Schiller acquireva un casa de jardin in Jena. Ille passava ibi con su familia le estates del annos 1797 a 1799.

Le anno 1797 es appellate le «Anno del balladas», proque in ille anno nasceva multe balladas de Goethe e Schiller. Schiller esseva particularmente productive: Le plongeator, Le guanto, Le anulo de Polycrate, Cavaliero Toggenburg, Le marcha al martello de ferro, Le gru de Ibycus; in 1798 sequeva le balladas Le fidejussion e Le combate con le dracon. Schiller recipeva finalmente in le mesme anno le documento que le conferiva le status de citatano honorari del Republica Francese.

Kant e Schiller

Vers 1791, le influentia del philosophia kantian — super toto del esthetica del Critica del judicio — deveniva sempre plus evidente in le opera de Schiller.

Metaphysica e ethica

Immanuel Kant

Kant habeva superate con su Critica del ration pur le forma dogmatic de metaphysica, del qual il diceva que le destino habeva facite le «innamorate». Le metaphysica, si illo voleva presentarse como scientia, poteva esser comprendite solmente como un limitation critic de illo que le ration reflexive habeva cercate desde sempre: le inevitabile questiones concernente Deo, libertate e immortalitate. In fin, le ration non poteva, como le metaphysica dogmatic habeva longemente pretendite, dar informationes certe super iste ideas ultra le experientia, sed solmente monstrar le conditiones del possibilitate del experientia — e dunque etiam le limites del cognoscer. Non le cosas in se es apprehendite, sed lor apparentias. Secundo Kant, illo que le homine apporta de se mesme — a priori — consisteva in formas de intuition e categorias del intellecto. Kant distingueva de isto le ration, plus precisemente le ideas del ration, que habe un function solmente «regulative» e que ergo non es «representate» in le realitate empiric. Solmente in le forma de un analogia un representation indirecte esseva possibile. Ex iste perspectiva se explica le definition de Kant del belle como «symbolo del moralmente bon».

Secundo Kant, un action que se funda super inclination non pote esser moral, proque in iste caso le motivo del voluntate esseva heteronom, dunque dependente de factores externe e non expression del libertate. In un action libere, le subjecto approba le lege moral del imperativo categoric per comprension, mediante le sentimento de «respecto pro le lege» producite per le ration.

Le ethica kantian se oppone al eudemonismo, que considera le virtute como fonte de sentimentos de felicitate. On non age moralmente pro sentir se ben; in le conscientia del libertate (del spontaneitate autonome) ante le lege moral, on senti — como consequentia, non como fin — un sentimento de satisfaction e allegressa. Kant appellava iste complacentia in le virtute «autosatisfaction». Quando le homine es consciente del maximas moral e les seque — sin inclination — ille senti le «fonte de un […] satisfaction invariabile associate con illo». «Le inclination es ceca e servile, sia illo bon de natura o non.» Mesmo le compassion pareva a Kant «moleste», quando illo precedeva le consideration de lo que es deber.

Ethica e esthetica

In le Critica del judicio, Kant explicava le beltate per su effecto super le subjecto e distingueva duo formas de «complacentia». Le complacentia esseva primo «desinteressate», isto es, non fundate super le representation del existentia del objecto belle, e secundo relationate al complacentia del convenientia interne del objecto belle, sin associar con illo un intention practic — per exemplo in le uso del objecto.

Le judicio libere del gusto es, secundo Kant, un prestation creative del receptor. Körner attirava in 1791 le attention de Schiller al facto que Kant describeva le beltate solmente ab le perspective de su effecto super le subjecto, sin examinar le differentias inter objectos belle eationen. Presque duo annos plus tarde, Schiller comenciava a formular su responsas a iste questiones. Como «esthetico del contento», ille definiva le beltate etiam como producto del spirito in le forma del belle artistic. In un littera a Körner in 1792, ille scribeva haber trovate le «concepto objective del belle, al qual Kant habeva desperate», ma plus tarde restringeva de novo iste sperantia.

In le prime del litteras de Kallias del 25 de januario 1793, le difficultate pro Schiller de «stabilir objectivemente un concepto del beltate e de lo legitimar completemente a priori a partir del natura del ration […] era quasi impossibile de abarcar». Le beltate habita «in le campo del apparentias», ubi non existe spatio pro ideas platonic. Le beltate es un proprietate del cosas, del objectos del cognoscentia, e un «cosa sin proprietates» es impossibile. Schiller formulava hic etiam su formula devenite celebre: le beltate es «libertate in le apparentia».

In su tractato philosophic Super gratia e dignitate, le prime grande reaction a Kant, in le qual ille formulava su pensamentos — ben que in maniera rhapsodic e non systematico-deductive — Schiller scribeva: «In le philosophia moral kantian, le idea del deber es presentate con un severitate que face fugir de illo omne le Gratie e poterea facilemente tentar un intellecto debile a cercar le perfection moral per le via de un ascetismo obscur e monastic. Quamquam le grande philosopho del mundo essayava de proteger se contra iste interpretation erronee, […] ille lo habeva tamen […] per le sever e contrastante opposition de ambe le principios que age super le voluntate human, un forte (ben que forsan in su intention vix evitabile) motivo pro illo.»

In contraste con Kant, ille sustineva le ideal de un moralitate que cercava a unir inclination e deber. Il videva iste possibilitate in le dominio del esthetic. Per le arte, le fortias spiritual e sensual debeva developpar se harmonicamente. Le esthetica esseva le via per le qual le homine sensual deveniva rational.

«In un belle anima es ergo ubi sensualitate e ration, deber e inclination harmonisa, e gratia es su expression in le apparentia.»

Libertate in le senso kantian significa pro le subjecto esser libere de determinationes externe e esser su proprie legislator. Pro Schiller, iste autodetermination appare nunc in le autonomia del opera de arte. In su harmonia, illo pare non sequer un fin externe, sed solmente su proprie leges interne. Durante que Kant determina le belle ab le perspectiva del homine observante, Schiller se concentra etiam super le essentia del objecto artistic belle.

Schiller voleva establir un concepto del beltate que mediava inter natura e ration, inter le mundo del sensos e le mundo moral. Le beltate esseva impossibile sin apparentia sensual; le material sensual — le arte — esseva tamen belle solmente quando illo correspondeva al idea del ration. Le beltate debeva ergo esser considerate como le «citadina de duo mundos, a un del quales illa pertine per nativitate, al altere per adoption; illa recipe su existentia del natura sensual e obtene in le mundo del ration le derecto de citatania».

Pro clarificar le relation inter Kant e Schiller, on ha frequentemente recurrite al celebre disticho «Scrupulo de conscientia»:

«Con placer io servi mi amicos, ma io lo face, regrettabilemente, con inclination / E assi isto me tormenta sovente, que io non es virtuose.»

Schiller, tamen, non considerava Kant como adversario, sed como alleato, e ipse indicava le «malinterpretationes» del doctrinas de Kant. Super toto, Schiller evaluava differentemente le interaction inter elementos rational e sensual. Durante que Kant videva isto solmente como un inter multe deberes, Schiller lo considerava essential pro le virtute. Le disticho ergo non reflecte seriemente le opinion de Schiller super le ethica de Kant.

Annios de Weimar ab 1799

Placa commemorative al casa in Windischenstraße 8 in Weimar

Le 11 de octobre 1799 nasceva su filia Caroline Henriette Luise, e le 3 de decembre Schiller se moveva con su familia a Weimar. In iste anno Schiller terminava Wallenstein e Le canto del campana.

In 1800 ille terminava le labor super le drama Maria Stuart, e in 1801 Le Pulcella de Orléans. Su poema Le inauguration del nove seculo esseva publicate. In 1802 ille comprava un casa situate al Esplanada de Weimar, in le qual ille entrava le 29 de april 1802. Le mesme die moriva su matre. In le mesme anno le duca de Saxonia-Weimar demandava al corte imperial de Vienna le elevation de Schiller al nobilitate imperial. Le demanda esseva acceptate le 7 de septembre 1802. Schiller esseva ennobilitate per Imperator Franz II e le 16 de novembre 1802 le diploma de nobilitate le esseva remittite. A partir de ille momento ille poteva appellar se Friedrich von Schiller. Le armas conferite monstra un scuto dividite de auro e blau, in alto un unicorno argentee erecte, in basso un travo transversal de auro. Un casco de torneo es ornate de un corona de lauro, le altere casco es coronate per un unicorno. Le costos del ennobilitation ascendeva a 400 florinos e esseva supportate per le thesauro public de Weimar.

Le casa de Schiller in le actual Schillerstraße in Weimar

Le vista desde le camera de dormir del poeta.

In 1803 Schiller terminava su labores super le drama Le sponsa de Messina. Le 18 de februario 1804 ille terminava Wilhelm Tell e comenciava immediatemente su labores super Demetrius, que tamen ille non haberea le tempore de completar. Le 25 de julio 1804 nasceva su filia Emilie Friederike Henriette. Durante iste periodo ille cadeva malade con sempre plus frequencia.

Morte in 1805

Un jornal diffundeva pauc menses ante le morte de Schiller le false information que ille habeva morite. Ma in februario 1805 Schiller deveniva realmente gravemente malade — le 1 de maio ille incontrava Goethe pro le ultime vice super le cammino al Teatro de Corte de Weimar. Pauc ante su morte Schiller terminava le traduction del tragedia classic de Jean Racine, Phèdre (1677).

Le 9 de maio Friedrich Schiller moriva in Weimar al etate de 45 annos de un pneumonia acute presumibilemente causate per un infection de tuberculose. Secundo le autopsia, le lobo pulmonar dextere de Schiller esseva completemente destruite. Le renes esseva quasi dissolvite. Le musculo cardiac habeva involvite, e le splen e le bile esseva fortemente augmentate. Le autopsia esseva effectuate per Wilhelm Ernst Christian Huschke e Gottfried von Herder. Ferdinand Jagemann faceva un designo de Schiller super le lecto mortuari. Johann Christian Ludwig Klauer fabricava su mascara mortuari.

Durante le nocte del 12 de maio 1805 Friedrich Schiller esseva inhumate al cemeterio del ecclesia de San Jacobo in Weimar.

Le corpore de Schiller esseva primo inhumate in le volta commun del Cemeterio de Jacob in Weimar. In 1826 on voleva recuperar su restos mortal. Tamen, on non poteva plus identificar los. Postea on transfereva le restos que pareva le plus verisimile a esser le sue al Bibliotheca ducissa Anna Amalia. In le autumno de 1826 Goethe subtraheva secretemente le cranio ab illac. Solmente su amico Wilhelm von Humboldt esseva informate de isto, ma ille lo refereva a alteres. Contemplante le cranio, Goethe scribeva le poema Al contemplar le cranio de Schiller. Le restos mortal esseva transferite le 16 de decembre 1827 al cripta del principes in le nove cemeterio de Weimar, ubi plus tarde Goethe, secundo su proprie desiro, esseva inhumate «al latere de Schiller».

Le restos ossee de Schiller

Le Cripta del principes de Weimar al Cemeterio historic de Weimar.

In 1911 un altere cranio esseva trovate, que igualmente esseva attribuite a Schiller. Durante annos on disputava super qual esseva le ver cranio. Pro clarificar isto, sur le mandato del Radiodiffusion Central German (MDR) e del Fundation Classic de Weimar, esseva initiate le projecto de recerca «Le codice Friedrich-Schiller», in le quadro del qual on voleva determinar si un del duo cranios designate como cranios de Schiller esseva realmente le cranio de Schiller in le cripta del principes de Weimar. In le primavera de 2008 on arrivava al conclusion que necun del duo cranios poteva esser attribuite a Schiller. Isto esseva demonstrate per elaborate analyses de ADN del restos ossee del sorores de Schiller e per le comparation de iste ADN con illo extrahite del dentes del duo cranios del cripta del principes.

Al mesme tempore esseva realisate un reconstruction facial del cranio considerate usque alora como authentic. Illa monstrava un similaritate con le visage de Schiller, ben que le scientista non cognosceva le objectivo del projecto. Tamen, proque le analyses de ADN effectuate per duo laboratorios independente esseva considerate definitive, le resultato del reconstruction facial recipeva pauc attention. Le scheletro que se trovava usque alora in le sarcophago de Schiller esseva igualmente examinate. Su partes pote esser attribuite a al minus tres personas differente; le ADN del cranios de Schiller non corresponde al ADN del partes del scheletro.

Assi le Fundation Classic de Weimar decideva lassar vacue le sarcophago de Schiller in le cripta del principes. Secundo le fundation, on non continuara a cercar le ver cranio. Scientistas del Universitate de Friburg anque terminava sin resultato le recerca del cranio authentic post extensive examinationes del collection de cranios del Universitate Eberhard Karl de Tübingen.

Obra

Lyrica

Evolution

Le prime lyrica de Schiller esseva inicialmente influentiate per modellos como Klopstock e Schubart. Le cognoscentia del Biblia, del Ossian e le lectura del poetas Ovidio, Horatio, Shakespeare e del juvene Goethe lassava tracias formal e linguistic que es facile a recognoscer. Duo qualitates le rendeva specialmente popular inter le publico juvene e enthusiastic: le gestos linguistic forti e impetuose e su sensibilitate pro le grande themas actual del societate e del humanitate. Su prime collection de poemas es le Anthologie pro le anno 1782, que, in addition a poemas proprie, contineva etiam poemas de altere juvenes scriptoros de Swabia. Con iste edition ille creava un contraparte rebelliose al Almanac musal de Swabia pro le anno 1782 de Stäudlin, que le pareva epigonal e innocue. Le poesia contemporanee de Swabia deberea in vice esser plus original e provocative. De facto, Schiller realisava in su proprie poemas de iste collection audaciose experimentos lyric — in particular in su poemas de Laura. Precisemente le poemas de Laura dava al provocation literari que ille planeava con su Anthologie un profunditate philosophic. Tres annos plus tarde nasceva le ode de Schiller An die Freude. Illo es le poema le plus cognoscite de su periodo in Leipzig e Dresda, proseque le conceptiones cosmologic del poemas de Laura in le Anthologie e reflecte le periodo comparativemente felice in le circulo de Körner. Ultra le celebre version de Ludwig van Beethoven in le quarte movimento del 9e sinfonia, illo esseva ponite al musica plus de 100 vices.

Ben que multe de su versos classic posterior esseva extrememente popular e influente, ja al initio del 19e seculo appareva voces critic e mesmo negative, que conduceva finalmente a un appreciation ambivalente. Schiller mesme surprendeva per alcun evalutationes de se bastante rigorose, in le quales ille depreciava su proprie obra e questionava su signification. In un littera a Körner, per exemplo, ille scribeva in 1796: „[…] in comparation con Goethe io es e remane un paupere poeta.“ Ille considerava le „campo lyric“ plus tosto como „un exilio, que pro un provincia conquistate“. Illo esseva le „plus mesquin e ingrato inter tote“. Occasionalmente ille scribeva ancora alcun versos, ben que le effortio que le obra Le Artistas habeva exigite le dissuadeva de altere tentativas, durante que ille ancora planeava scriber alcun dramas.

Del altere latere, on videva in multe de su obras frequentemente popular qualcosa de exemplar, minus a causa de lor qualitate poetic proprie que per le facto que illos contineva elementos characteristic del epocha. Le poemas passionate del Anthologie pro le anno 1782, publicate initialmente anonymemente, concludeva le epocha del genio del Tempesta e Impeto. Alcun del obras sequente, attribuite al periodo median, esseva determinate per le spirito del Illuminismo tardive e conduceva al poemas del Classicismo de Weimar, le classification del qual como lyrica de ideas se monstrava problematic pro Schiller: Precisemente illo conduceva, in comparation con le poesia de experientia de Goethe, a evalutationes negative e influentiava le reception posterior. Multe de su balladas, per le contrario, esseva extrememente popular inter le grande publico e provocava imitationes que tosto cadeva in oblivion. Solmente Friedrich Hölderlin se distingue hic como un personalitate poetic tanto original como tragic, in le qual le proximitate a Schiller non le limitava, ma al contrario le stimulava fortemente. Significativemente, Hölderlin se ligava precisemente al prime lyrica de ideas de Schiller e non a su balladas 'classic' e posteriormente multo popular. Ja in su prime poemas Hölderlin entrava deliberatemente in le competition de superation in le qual le prime poemas de Laura de Schiller habeva essite create, pro sviluppar, in le confronto con le lyrica de Schiller, un position proprie in le poesia swabian.

Schiller e Goethe

Durante que Lyrica de Goethe es reducite al perception directe del cosas e le simple beltate de su versos es laudate, criticos vide frequentemente in Schiller le voluntate superexigente de poner principios philosophic e revendicationes social in versos e, per isto, de producer clichés e platitudes.

Johann Wolfgang von Goethe
Designo a creta per Friedrich Bury, 1800

Precisemente le base plus differentiate theoretic de su lyrica essayava Schiller plus tarde facer fructifere in relation a Goethe. Assi, con su ultime grande obra philosophic Über naive und sentimentalische Dichtung, ille voleva inter altere cosas reflecter e justificar su proprie poesia. Si ille la considerava ab un latere deficitaria in comparation con Goethe, ab un altere latere ille la considerava plus avantiate a causa de su fundamento philosophic. Le comparation dolorose con le poeta stilisate como un Olympien, quem ille habeva odiate in silentio durante multe annos, le conduceva assi al question autocritic si, post annos de speculation philosophic, ille forsan poteva esser mesmo le „melior poeta“. A un poesia reflectite e sentimental, ille opponeva le poesia natural e naive. Durante que le poeta naive, cuje incarnation es Goethe, imita le realitate in le „stato de simplicitate natural“ e se refere al beltate, le poeta sentimental representa le ideal in le „stato de cultura“.

Jakob Schlesinger: Portrait de Georg Wilhelm Friedrich Hegel, 1831

Ja Hegel abordava in su Lecturas super le estetica le differentias inter le lyrica de Goethe e Schiller e arrivava a un judicio multo plus moderate que le parolas posterior de Nietzsche e Adorno. Ille advertiva contra le denigration de Schiller in comparation con Goethe. Ben que ille recognosceva le „intention de reflexiones abstracte e mesmo le interesse del concepto philosophic […] in alcun de su poemas“, il esseva tamen injuste de opponer su versos „al simplicitate sempre identic e non turbate per conceptos de Goethe“. Le grande merito de Schiller consisteva in haber superate le subjectivitate e abstraction kantian del pensamento e haber essayate, ultra illos, de apprehender e configurar le reconciliation como le veritate per medio del pensamento. Si Schiller se immersava in le profunditates del spirito, Goethe sequeva le aspectos natural del arte e se concentrava super le natura con su plantas e animales, cristallos e nubes.

Wilhelm von Humboldt sublineava in 1830 le „intellectualitate“ de Schiller como un proprietate particular que habeva besonio de un periodo plus longe pro disveloppar se. Retornante ab un perspectiva psychologic al „theoria-pesantezza“ de Schiller, ille ja poneva in question le schema dualistic. Il esseva injuste de vider su grande poemas como simple lyrica de ideas, proque le intense experientias esseva ligate a su pensamento e assi a su secunde natura. Pro Humboldt, su versos philosophic non esseva dunque minus lyrica de experientia que le poemas del juvene Goethe.

Anque Hans Mayer se opponeva al criterio opprimente del poesia de experientia goethian e essayava determinar le valor particular del lyrica de Schiller. Pro ille, in su obra se manifesta le alternation recurrente inter „exuberantia e resignation“. A differentia de Goethe, ille non cognosceva le „plenitude supreme del momento“, ille momento particular del experientia lyric que pote esser comprendite solmente como un felicitate profunde. Schiller, al contrario, discoperiva in le momento „ante toto su fugacitate“ e „le transitorie in illo“. Le acute antitheses que traversava tote su obra, que dava al su prosa su impeto e a su dramas un passion exacerbate usque al extreme, clarifica iste question central de su vita. Ja su melancolic obra juvene Le Vespere de 1776 oppone al imagine del sol occidente — „perfecte como le heroe“ — le mundos de altere mundos plus felice, pro le quales le facie del vespere es le facie del matino.

Secundo Peter-André Alt, il esserea fatal de mantener le usual „orientation que crea le canon super le lyrica de Goethe“ in relation a Schiller. Ben que alcun poemas de Schiller pote apparer estranie o mesmo imbarassante al lector moderne — per exemplo le Canto del campana como exemplo grat de su derisores — le ration non es le manco de substantia poetic, sed le tendentia de Schiller a formular veritates que „sona banal“, orientate al valores del vita burgese. Le revendicationes frequentemente mediocre de convivialitate Alt explica per le critica de Schiller al consequentias del Revolution Francese. Le poemas in le quales ille opponeva le Antiquitate al modernitate esseva plus mature e testimoniava un reflexion plus profunde. Goethe appare regrettabilemente sovente como un stella fixe, quando in le evolution poetic de Schiller on vide nihil plus que un via verso su linguage imagistic. Le essentia de su lyrica e su qualitate mesmo in comparation con Goethe pote esser recognoscite si on non ignora le signification poetic del allegoria e le relation inter imagine e concepto. Schiller rendeva le abstracto concrete per primo assecurar se del possibilitates del ration human, un via que, in le senso de Kant, pote esser apreciate como acto critic.

Le approcho lyric de Goethe es, in vice, le symbolo. Il mesme se opponeva al procedimento allegoric de Schiller e, annos post le morte de illo, explicava le differentias. Schiller habeva cercate, como poeta, „le particular in le general“, durante que ille habeva vidite le particular in le general, un methodo que corresponde al proprie „natura del poesia“, proque illo exprime „un particular“ „sin pensar al general o monstrar lo“. Anni ante, Goethe habeva notate que alcun „objectos“ le habeva ponite in un „disposition poetic“. Ille explicava se que non le imagination, sed le cosas mesme suscitava sentimentos, proque illos „como representantes de multe alteres se presenta, include in se un certe totalitate […] e assi reclama ab exterior como ab interior un certe unitate e universalitate“. Quando ille communicava iste „felice discoperimento“ a Schiller e iste reagiva de maniera extrememente laconic, ille esseva inicialmente disappointate. Le character symbolic del poesia de Goethe, secundo Schiller, non esseva un proprietate natural del cosa, sed le producto del phantasia e del imagination sentimental. Si le objecto esseva vacue e sin contento poetic, le imagination human debera essayar de dar un senso plus profunde al apparentias. Non le apparentias esseva significative pro Schiller, sed le differente manieras de sentir, que possede lor proprie valor aesthetic.

Le radice del symbolismo de Goethe es su supposition que le apparentias del natura es, in maniera ideal e universal, „profundemente significative“. Le elegias de Goethe del annos 1790 como Alexis und Dora e Die Metamorphose der Pflanzen testifica de su conception de considerar le apparentias del natura mesme como significative. Si le symbolo resulta de un cultura sublime del perception, le allegoria seque solmente le imagination pro poter attribuer al apparentias un senso plus profunde. Le philosophia del natura de Goethe es dunque in su nucleo contrari al concepto de allegoria de Schiller.

Schiller como historiographo

Le occupation de Schiller con le historia es characterisate per le appropriation e le evolution del spectrum del ideas historiographic universal del Illuminismo, que ille disveloppava ante toto consequentemente in su scriptos aesthetic Über die ästhetische Erziehung des Menschen e Über naive und sentimentalische Dichtung. Le aestheticisation del historia como scientia, le giro anthropologic e le accentuation del homine como objecto del historia, le justification del function educative del historia e le proclamation del methodo del analogia historic serviva como elementos clave non solmente pro le ulterior evolution del pensamento historic de Schiller in su obras historic Historia del defection del Paises Unite del governamento espaniol e Historia del Guerra de Trenta Annos, sed etiam pro le genese de su drama historic classic.

Narrationes

Le Principe ex le Visionario
Gravura in acciaio per Conrad Geyer secundo Arthur von Ramberg, circa 1859

Le fama de Schiller non se funda super su narrationes — esseva le dramas e su lyrica que inicialmente le rendeva cognoscite. Assi, il existe solmente un parve quantitate de su prosa, lo que contribueva a facer que ille esseva minus estimato, o mesmo ignorate, como narrator de signification stilistic. Solmente durante le ultime decennios le imagine se cambiava. Le recerca assume hodie que anque su scriptos theoretic debe esser includite in iste categoria, un perspectiva que se reflecte per exemplo in le concepto del edition de Frankfurt, in le qual su narrationes e scriptos historic es reunite in un volumine duple.

Proque le texto Exemplo remarcabile de un vindicta feminine es un traduction de un fonte de Denis Diderot e Haoh-Kiöh-Tschuen es un adaptation fragmentari de un roman traducite del chinese, il existe solmente quatro narrationes del penna de Schiller.

Le roman fragmentari Le Visionario pertine al obras le plus influente del litteratura de terror e evoca, con elementos frequentemente describite in maniera multo concrete como le invocation de spirito e le spiritismo, le timores de un epocha verso le inquietante.

Con le narrationes Joco del destino, Un acto magnanime e Le criminal que perdeva su honor, Schiller se occupava de eventos real. In textos a vices multo dense, ille se concentrava ante toto super le evolution psychologic del protagonistas e poteva al mesme tempore indicar problemas social, inter le quales figura le execution del penas. Le Acto magnanime es un narration moral, un genere que se disveloppava como tal in le 18e seculo. Schiller se refereva al relato del matre de un condiscipulo del tempore de su education al Karlsschule e scribeva ja al initio de su obra que le anecdota habeva „un merito incontestabile — illo es ver“. Como in su prime dramas, Schiller voleva monstrar hic le homine real e prender le lector affectivemente plus fortemente que le scriptor sentimental Samuel Richardson con su romanes Pamela o Sir Charles Grandison. Ille iva usque al puncto de mentionar explicitemente iste desiro in su breve narration.

In iste contexto se pone etiam le question de ubi traher le limite inter le narration literari e le narration historic o historiographia. In un littera a Caroline von Wolzogen del 10/11 decembre 1788, Schiller parlava del facto que le veritate historic pote esser sentite, ben que le cosas non se habeva realiter passate assi. On apprende „per iste via le homine e non le homine, le specie e non le individuo que se perde assi facilemente. In iste grande campo, le poeta es maestro e domino.“

Signification in le historia del litteratura

Schiller es un contemporaneo del transition ab le epocha absolutista al epocha burgese e del Revolution Francese. Proque le burguesia sub le absolutismo — que in Germania esseva sovente dividite in parve statos — non poteva ni se exprimer ni participar politicmente, le litteratura deveniva in le secunde medietate del 18e seculo un medio central pro le fortification del autoconscientia burgese. Le pathos e le sensibilitate in le obras de Schiller usque circa 1785 es expressiones del disveloppamento del human, un principio que se oppone al bruta desiro de domination del aristocratia. Le drama tragic burgese como elemento formal predominante (o, in le prime dramas usque a Intriga e amor, su opposition inter humanitate e desiro de domination) reflecte iste situation.

Post le periodo inter 1785 e 1795, con obras como Don Karlos e tractatos fundamental de theoria litterari como Super le education aesthetic del homine e Super poesia naive e sentimental, surge inter 1795 e 1805 ante toto dramas que pertine al Classicismo de Weimar. In illos Schiller poneva in practica le programma del education aesthetic del homine — unir intellecto e sentimento. Ille intendeva, per le effecto super le publico mediante le alternation inter idyllic e dramatic, formar le homine aesthetic — como condition pro le transition non-violentia verso un stato rational e como programma alternative tanto al Revolution Francese como al politica contemporanee, in le quales ille videva solmente le action de fortias crude.

Schiller non es dunque solmente le autor de dramas de grande fortia linguistic e imagistic como Le Brigantes, Don Karlos, Le Virgine de Orleans o Wilhelm Tell. Ille faceva etiam accessibile a su lectores de lingua german le ideales de ration, humanitate e libertate que se disveloppava durante su (le 18e) seculo. Secundo le proprie parolas de Schiller, le „construction de un ver libertate politic“ es le „plus perfecte de tote le obras de arte“ (Super le education aesthetic del homine. Secunde littera).

Reception

Monumento Goethe-Schiller de Ernst Rietschel in Weimar

Schiller esseva un del plus importante dramaturgos, poetas lyric e essayistas de lingua german, assi como un del representantes le plus importante del litteratura german classic. Su obras esseva recipite con entusiasmo non solmente in Germania, ma anque in multe altere paises europee, per exemplo in le ancora non unificate e opprimite Italia (vide Giuseppe Verdi), in le Russia tsarista e in Danmark. Illo esseva ibi que le admirator de Schiller, Hans Christian Andersen, erigeva in le racconto fantastic Le vetere campana de ecclesia un monumento litterari a ille, in le qual le juvene Friedrich es proclamate como „ille qui un die […] habera grande ricchessas, cuje tesoros benedice le mundo“. Pro alteres, Schiller esseva le poeta del libertate, e tosto anque le defensor del moralitate burgese. Le fortia linguistic e le memorabilitate de su versos, assi como le dialogos de scena precise in lor effecto, faceva que multe de illos deveniva parolas alate. In 1859 su centesime anniversario esseva celebrate in tote Europa, e mesmo in le SUA. Le editor Johann Friedrich Cotta vendeva usque a 1867 in total 2,4 milliones de exemplares del edition de su obras.

Le burguesia german cultivava in le 19e e anque in le prime parte del 20e seculo un relation con le obras de Schiller que deveniva sempre plus reificate. Depost que le reformatores del scholas del 19e seculo los habeva introducite in le libros de lectura, on apprendeva „su Schiller“ de memoria e le usava plus como „capital cultural“ que pro cognoscer le como artista e pensator (vide semi-education). Ille esseva anque appretiate como poeta del libertate in le german movimento del laboratores e in le associationes de education del laboratores. Ma circulos de orientation nationalista essayava tamben de appropriar se del poeta secundo lor proprie intention. Assi, in 1906, esseva fundate le Liga German de Schiller.

Le National-socialistas essayava post lor accession al poter primo de appropriar se de Schiller como un „poeta german“ in lor senso. In 1941, tamen, le representation de Wilhelm Tell esseva prohibite per ordine de Adolf Hitler. Hitler videva in illo le glorification de un tirator de emboscada suisse qui habeva committite un tyrannicidio. Anque Don Karlos non esseva plus representate.

In le RDA on effortiava integrar Schiller ideologicamente. Ibi ille esseva considerate un „burgese progressista“ qui habeva preparate le terreno pro le communismo. In occasion de su 200e anniversario, in 1959, esseva organisate celebrationes elaborat. Le discurso Essay super Schiller, que Thomas Mann pronuntiava pro le 150e anniversario del morte del poeta in maio 1955 (ergo pauc tempore ante su proprie morte) in ambe partes del Germania dividite, esseva un „declaration de amor“ a Schiller e simultaneemente un appello al Germanos, qui pareva non haber apprendite nihil ex le ultime duo guerras.

In le anno Schiller 2005 deveniva tamen manifeste que su obra in le reunificate republica german esseva appretiate plus in maniera calendari que con entusiasmo ver. Le scientia litterari concernente Schiller conobbe certo un nove impulsion, ma le medios de communication de massa tractava le die commemorative principalmente desde le puncto de vista biographic. In manifestationes public, su textos tamen produceva ancora effectos. Travestimentos o adaptationes actualisante, in contraste, incontrava plus de difficultates. Le originales non esseva plus sufficientemente cognoscite. Le typo del burgese de cultura, familiar con le obras de Schiller, non pote plus esser presupponite inter le publico de theatro e le lectores del 21e seculo.

Obras (selection)

Don Karlos (alora ancora sub le titulo Dom Karlos), folio de titulo e frontispicio del prime impression, 1787

Breve scriptos in prosa. 1 (1792)

Obras dramatic

• Le Brigantes (con le Canto de Hector) (1781)
• Le conjuration de Fiesco a Genua (1783)
• Intriga e amor (1784)
• Le matino de Körner (1787, scherzo scenic, probabilemente representate pro le 31e anniversario de Körner)
• Don Karlos (1787)
• Le misanthropo reconciliate (incomplet, 1790)
• Trilogia Wallenstein (1799)
• Maria Stuart (1800)
• Le Virgine de Orleans (1801)
• Le sponsa de Messina (1803)
• Wilhelm Tell (1803/04)
• Le homage al artes (1804)
• Demetrius (incomplet, 1805)

Narrativa in prosa

• Un acto magnanim
• Le criminal per honor perdite (1786)
• Le visionario (fragmento)
• Joco del destino
• Duca de Alba durante un prandio in le castello de Rudolstadt. In le anno 1547 (1788)

Poesia lyric

• Le vehiculo de Venus (1781)
• Fantasia / a Laura (1782)
• Le mysterio del reminiscientia / a Laura (1782)
• A le Allegressa (1786)
• Resignation (1786)
• Le deos de Grecia (prime version 1788, secunde version 1800)
• Le congedo de Hector (1790)
• Le imagine velate a Sais (1795)
• Le promenada (1795)
• Le division del terra (1795)
• Le plongeator (1797)
• Le gruas de Ibycus (1797)
• Cavaliero Toggenburg (1797)
• Le guanto (1797)
• Le cammino al martello de ferro (1797)
• Le anulo de Polycrates (1797)
• Le combate con le dracone (1798)
• Le fideicommisso (1798)
• Le canto del campana (1799)
• Nänie (1800)
• Le inauguration del nove seculo (1800)
• Le festa del victoria (1803)

Scriptos philosophic

• Philosophia del physiologia (1779)
• Super le connexion inter le natura animal del homine e su natura spiritual (1780)
• Super le presente theatro german (1782)
• Le promenada sub le tilias (1782)
• Le juvene e le viro vetere (1782)
• Le scena como institution moral (1784)
• Litteras philosophic (1786)
• Super le motivo del placer in objectos tragic (1792)
• Super le arte tragic (1792)
• Super le pathetico (1793)
• Litteras de Augustenburg (1793)
• Super gratia e dignitate (1793)
• Litteras de Kallias (1793)
• Super le education aesthetic del homine (1795)
• Super poesia naive e sentimental (1795)
• Super le dilettantismo (1799; in collaboration con Johann Wolfgang von Goethe)
• Super le sublime (1801)

Obras historic

• Historia del secession del Nederlandes unite del governamento espaniol (1788)
• Que significa e pro qual fin se studia le historia universal? (discurso inaugural le 26 de maio 1789)
• Historia del Guerra de Trenta Annos (1790), Patrono:DTAW

Traductiones e adaptamentos poetic

• Euripides: Iphigenia in Aulis
• Euripides: Scenas ex Le Phoenicianas
• William Shakespeare: Macbeth (1800)
• Turandot (secundo Carlo Gozzi, 1801)
• Le nepote como oncle (comedia secundo Louis-Benoît Picard, 1803)
• Le Parasito o le arte de facer su fortuna (comedia secundo Louis-Benoît Picard, 1803)
• Racine: Phèdre (1805)
• Denis Diderot: Jacques le fataliste et son maître, traduction partial sub le titulo: Exemplo remarcabile de un vindicta feminin (1785)

Revistas redigite

• Repertorio wirtembergese (1782–1783)
• Thalia (1784–1793)
• Le Horen (1795–1797)
• Almanach del Musas (1796–1800)

Litteratura

Ediciones de obras (selection)

• Christian Gottfried Körner (Hrsg.): Friedrich von Schillers sämmtliche Werke. 12 Bände. Cotta, Stuttgart/Tübingen 1812–1815.
• Schiller’s sämmtliche Werke. Vollständige Ausgabe in Einem Bande. Mit dem Portrait des Dichters, einem Facsimile seiner Handschrift und einem Anhang. Cotta, München/Stuttgart/Tübingen 1830.
• Karl Goedeke (Hrsg.): Schillers sämmtliche Schriften. Historisch-kritische Ausgabe. 17 Bände. Cotta, Stuttgart 1867–1876.
• Fritz Jonas (Hrsg.): Schillers Briefe. Kritische Gesamtausgabe. 7 Bände. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart/Leipzig/Berlin/Wien 1892–1896.
• Eduard von der Hellen (Hrsg.): Sämtliche Werke. Säkularausgabe. 16 Bände. Cotta, Stuttgart/Berlin 1904/05.
• Conrad Höfer (Hrsg.): Sämtliche Werke. Horenausgabe. 22 Bände. Müller, München/Leipzig 1910–1914 (bis Bd. 15) und Propyläen, Berlin 1920–1926.
• Schillers Werke. Nationalausgabe. Historisch-Kritische Ausgabe. Im Auftrag des Goethe- und Schiller-Archivs, des Schiller-Nationalmuseums und der Deutschen Akademie; Hrsg. waren unter anderen Julius Petersen, Gerhard Fricke, Benno von Wiese und Norbert Oellers. 43 Bände. Böhlau, Weimar ab 1943.
• Gerhard Fricke, Herbert G. Göpfert, Herbert Stubenrauch (Hrsg.): Sämtliche Werke. Auf Grund der Originaldrucke. Fünf Bände. Hanser, München 1958/59.
• Sämtliche Werke. Nach den Ausgaben letzter Hand unter Hinzuziehung der Erstdrucke und Handschriften. Einführung von Benno von Wiese, Anmerkungen von Helmut Koopmann. 5 Bände. Winkler, München 1968.
• Hans-Günther Thalheim u. a. (Hrsg.): Sämtliche Werke. Berliner Ausgabe. 10 Bände. Aufbau, Berlin/Weimar 1980–1990 (bis Bd. 5) und Berlin 2005.
• Schiller. Werke und Briefe in zwölf Bänden. Hrsg. waren unter anderen Gerhard Kluge, Otto Dann und Norbert Oellers. Deutscher Klassiker Verlag, Frankfurt am Main 1992–2002.
• Friedrich Schiller, Werke, CD–ROM, Digitale Bibliothek Band 103, Directmedia Publishing, Berlin 2003, ISBN 3-89853-203-8.
• Albert Meier, Peter-André Alt, Wolfgang Riedel (Hrsg.): Friedrich Schiller. Sämtliche Werke in fünf Bänden. dtv, München 2005.

Biographias

• Peter-André Alt: Schiller. Leben – Werk – Zeit (2 Bände). Verlag C. H. Beck, München 2000, ISBN 3-406-45905-6 und ISBN 3-406-46225-1.
• Jörg Aufenanger: Friedrich Schiller. Artemis und Winkler, 2004.
• Jörg Aufenanger: Schiller und die zwei Schwestern. Deutscher Taschenbuch Verlag, München 2004, ISBN 3-423-24446-1.
• Friedrich Burschell: Friedrich Schiller in Selbstzeugnissen und Bilddokumenten. rororo 1958 und öfter.
• Sigrid Damm: Das Leben des Friedrich Schiller. Insel, Frankfurt 2004, ISBN 3-458-17220-3.
• Patrono:Literatur
• Frank Druffner, Martin Schalhorn: Götterpläne und Mäusegeschäfte – Schiller 1759–1805. Marbacher Katalog 58, Marbach 2005, ISBN 3-937384-11-1 (Katalog der Ausstellung im Schiller-Nationalmuseum Marbach und Schiller-Museum Weimar).
• Marie Haller-Nevermann: Friedrich Schiller. Ich kann nicht Fürstendiener sein. Eine Biographie. Aufbau Verlag, 2004.
• Helmut Koopmann (Hrsg.): Schiller-Handbuch. Kröner, Stuttgart 1998, 2. Auflage 2011.
• Helmut Koopmann: Friedrich Schiller (2 Bände). Metzler, Stuttgart 1966, 2. Auflage 1977.
• Helmut Koopmann: Schiller und die Folgen. Metzler, 2016, ISBN 978-3-476-02650-7.
• Peter Lahnstein: Schillers Leben. Biographie. List, München 1981.
• Johannes Lehmann: Unser armer Schiller – eine respektlose Annäherung. Biographie. Rowohlt, Reinbek 2005, ISBN 3-499-23270-7.
• Götz Lothar-Darsow: Friedrich Schiller, Metzler 2000.
• Norbert Oellers: Schiller. Reclam, Stuttgart 1993.
• Patrono:NDB
• Claudia Pilling: Friedrich Schiller. Biographie. Rowohlt, Reinbek 2002, ISBN 3-499-50600-9.
• Rüdiger Safranski: Schiller oder Die Erfindung des Deutschen Idealismus. Biographie. Hanser, München 2004, ISBN 3-446-20548-9 (auch Darmstadt, Wissenschaftliche Buchgesellschaft).
• Rüdiger Safranski: Goethe und Schiller. Geschichte einer Freundschaft. Hanser, München u. a. 2009, ISBN 978-3-446-23326-3.
• Friedrich Schiller. Eine Dokumentation in Bildern. Schiller-Nationalmuseum, Marbach 1979; Lizenzausgabe Insel, Frankfurt am Main.
• Helmut Schmiedt: Friedrich Schiller. Literatur Kompakt, Bd. 4. Tectum, Marburg 2013, ISBN 978-3-8288-2970-1.
• Emil Staiger: Friedrich Schiller. Atlantis, Zürich 1967.
• Gert Ueding: Friedrich Schiller. Beck’sche Reihe, München 1990.
• Barbara Wais: Die Schiller Chronik. Insel Verlag, Frankfurt am Main 2005, ISBN 3-458-17245-9.
• Benno von Wiese: Friedrich Schiller. Metzler/Poeschl, Stuttgart 1959, 3. Auflage 1963.

Altere temas, temas specialisate

• Rostislav Danilevskij: Schiller in der russischen Literatur (= Schriften zur Kultur der Slaven. Band 1). Dresden University Press, Dresden 1998, ISBN 3-931828-53-0.
• Friedrich Dieckmann: „Freiheit ist nur in dem Reich der Träume.“ Schillers Jahrhundertwende. Insel Verlag, Frankfurt am Main 2009, ISBN 978-3-458-17455-4.
• Thilo Dinkel, Günther Schweizer: Vorfahren und Familie des Dichters Friedrich Schiller. Eine genealogische Bestandsaufnahme. Südwestdeutsche Ahnenlisten und Ahnentafeln Band. 4, Verein für Familien- und Wappenkunde in Württemberg und Baden e. V., Stuttgart 2005, ISBN 3-934464-08-4.
• Elmar Dod: Die Vernünftigkeit der Imagination in Aufklärung und Romantik. Eine komparatistische Studie zu Schillers und Shelleys ästhetischen Theorien in ihrem europäischen Kontext (= Studien zur deutschen Literatur, Bd. 84). Max Niemeyer, Tübingen 1985, ISBN 3-484-18084-6
• Nils Ehlers: Zwischen schön und erhaben. Friedrich Schiller als Denker des Politischen. Im Spiegel seiner theoretischen Schriften. Cuvillier, Göttingen 2011, ISBN 978-3-86955-714-4.
• Stephan Füssel: Schiller und seine Verleger. Insel Verlag, Frankfurt am Main/Leipzig 2005, ISBN 3-458-17243-2.
• Georg Günther: Friedrich Schillers musikalische Wirkungsgeschichte. Ein Kompendium. Teil 1: Einleitung und Register. Teil 2: Verzeichnis der musikalischen Werke. Metzler, Stuttgart 2018, ISBN 978-3-476-04619-2.
• Wolfgang Hach, Viola Hach-Wunderle: Von Monstern, Pest und Syphilis. Medizingeschichte in fünf Jahrhunderten. Schattauer, Stuttgart 2017, ISBN 978-3-7945-3210-0, Kapitel 6: Schillers Krankheiten und seine Bestattungen. Neue Erkenntnisse aus der Sicht des Chirurgen, S. 91–118 (eingeschränkte Vorschau bei Google Books).
• Leopold Hartmann: Schillers Jenaer Jahre 1789|1799 (=Schriften des Stadtmuseums Jena Nr. 24), Stadtmuseum Jena, Jena [1977].
• Jonas Maatsch, Christoph Schmälzle: Schillers Schädel – Physiognomie einer fixen Idee. Begleitband zur gleichnamigen Ausstellung im Schiller-Museum Weimar, 24. September 2009 bis 31. Januar 2010. Wallstein, Göttingen 2009, ISBN 978-3-8353-0575-5.
• Marlene Meuer: Hölderlin und der Schwäbische Dichtungswettstreit. In: Hölderlin-Jahrbuch 43 (2022–2023), S. 85–109.
• Walter Müller-Seidel: Friedrich Schiller und die Politik: Nicht das Große, nur das Menschliche geschehe. C. H. Beck, München 2009, ISBN 978-3-406-57284-5.
• Barbara Neymeyr: Moralästhetik versus Pflichtethik: Zur Problematik von Schillers Kant-Kritik. In: Jahrbuch der Deutschen Schillergesellschaft 65 (2021), ISBN 978-3-8353-5085-4, S. 39–68.
• Wilfried Noetzel: Friedrich Schillers Philosophie der Lebenskunst. Zur Ästhetischen Erziehung als einem Projekt der Moderne. Turnshare, London 2006, ISBN 1-903343-91-7.
• Patrono:Literatur
• Norbert Oellers, Robert Steegers: Weimar. Literatur und Leben zur Zeit Goethes (= Reclam Taschenbuch. Nr. 20182). 2., verbesserte Auflage. Reclam, Stuttgart 2009, ISBN 978-3-15-020182-4.
• Georg Ruppelt: Schiller im nationalsozialistischen Deutschland. Der Versuch einer Gleichschaltung. Metzler, Stuttgart 1978, ISBN 3-476-00410-4.
• Georg Ruppelt: Hitler gegen Tell. Die „Gleich- und Ausschaltung“ Friedrich Schillers im nationalsozialistischen Deutschland (= Lesesaal – Erlesenes aus der Gottfried-Wilhelm-Leibniz-Bibliothek. Heft 20). Verlag Niemeyer, Hameln 2005, ISBN 978-3-8271-8820-5.
• Rüdiger Safranski: Schiller als Philosoph. Eine Anthologie. wjs-Verlag, Berlin 2005, ISBN 3-937989-08-0.
• Heinz Stade: Unterwegs zu Schiller. Aufbau Taschenbuch, Berlin 2005, ISBN 3-7466-8117-0.
• Ferdinand Tönnies: Schiller als Zeitbürger und Politiker. Erstausgabe 1905. In: Ferdinand Tönnies Gesamtausgabe. Band. 7. Walter de Gruyter, Berlin/New York 2009, ISBN 978-3-11-015840-3, S. 3–60 (s. a. Tönnies’ Aufsätze über Schiller. S. 294–321).
• Torsten Unger: Freiheitsschwabe und Moraltrompeter – Schillers Kritiker. Sutton, Erfurt 2013, ISBN 978-3-95400-300-6.
• Andreas Maria Hogrebe: Mein Atem dürstet nach Freiheit – Der Reiseführer zu Friedrich Schiller, Olms Presse, Hildesheim, ISBN 978-3-7582-0803-4

Super le obra

• Georg Bollenbeck, Lothar Ehrlich (Hrsg.): Friedrich Schiller: Der unterschätzte Theoretiker. 1. Auflage. Böhlau, 2007, ISBN 978-3-412-11906-5.
• Julius Burggraf: Schillers Frauengestalten. Carl Krabbe, Stuttgart 1897.
• Patrono:Literatur
• Marlene Meuer: Der "Laura"-Zyklus in Schillers "Anthologie auf das Jahr 1782". Universitätsverlag Winter, Heidelberg 2018. Print: ISBN 978-3-8253-6871-5; E-Book: ISBN 978-3-8253-7793-9.
• Arnd Meusburger: Die bürgerlichen Ideale des 18. Jahrhunderts in Schillers Dramen 1780–1804. Dissertation, Universität Innsbruck 1985.
• Barbara Neymeyr: Schillers Moralästhetik als verfehlte Kant-Kritik und die 'Kalokagathia'-Idee. (= Literatur und Philosophie, Bd. 6) Verlag Karl Alber, Baden-Baden 2023, ISBN 978-3-495-99402-3.
• Ulrich Kittstein: Das Wagnis der Freiheit. Schillers Dramen in ihrer Epoche. Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2023, ISBN 978-3-534-30010-5.
• Günter Saße (Hrsg.): Schiller. Werk-Interpretationen. Winter, Heidelberg 2005, ISBN 978-3-8253-5037-6.
• Gert Sautermeister: Idyllik und Dramatik im Werk Friedrich Schillers. Kohlhammer, Stuttgart 1971.
• Karl F. Masuhr: Friedrich Schillers Vita, seine Dramen und medizinischen Schriften. In: Ärzte, Dichter und Rebellen. Würzburg 2018, S. 45–53.