Saltar al contento

Tetrarchia

Non revidite
De Wikipedia, le encyclopedia libere
Tetrarchia

subclasse de: entitate territorial administrative, governance
Classe forma de governamento[*], tetrarchia[*], historical period[*]
Wikimedia Commons Category
Tetrarchy

Le Tetrarchia esseva le systema instituite per le imperator roman Diocletiano pro guvernar le antique Imperio Roman per divider lo inter duo imperatores, le augusti, e lor collegas junior e successores designate, le caesares[1][2][3]. Illo esseva mantenite in vigor inter le annos 293 e 324 post Christo.

Initialmente Diocletiano selectionava Maximiano como su caesar in 285, elevante le a co-augustus le anno sequente; Maximiano deberea guvernar le provincias occidental e Diocletiano administrerea le orientales. Le rolo del augustus esseva comparate a Jupiter, durante que su caesar esseva simile al filio de Jupiter, Hercule. Galerio e Constantio esseva nominate caesares in martio 293. Diocletiano e Maximiano se retirava le 1 de maio 305, elevante Galerio e Constantio al rango de augustus. Lor placias como caesares esseva a lor vice prendite per Valerio Severo e Maximino Daza[4][5][6].

Le systema ordinate de duo governatores senior e duo junior durava usque Constatio moriva in julio 306, e su filio Constantino esseva unilateralmente proclamate augustus e caesar per le armea de su patre. Le filio de Maximiano, Maxentio, contestava le titulo de Severo, se titulava princeps invictus, e esseva nominate caesar per su patre retirate in 306. Severo se rendeva a Maximiano e Maxentio in 307. Maxentio e Constantino esseva ambe recognoscite como augusti per Maximiano le mesme anno. Galerio nominava Licinio augustus pro le occidente in 308 e elevava Maximino Daza a augustus in 310.[7][8][9]

Le victoria de Constantino super Maxentio in le Battalia del Ponte Milvio in 312 lassava le in controlo del parte occidental del imperio, durante que Licinio remaneva in controlo del est post le morte de Maximino Daza. Constantino e Licinio recognosceva conjunctemente lor filios – Crispo, Constantino II e Licinio II – como caesares in martio 317. Finalmente, le systema tetrarchic durava usque a circa 324, quando guerras civil mutualmente destructive eliminava le majoritate del pretendentes al poter: Licinio resignava como augustus post perder le Battalia de Chrysopolis, lassante Constantino in controlo de tote le imperio.[10][11][12]

Le imperatores del dynastia constantinian reteneva alcun aspectos de governamento collegiate; Constantino nominava su filio Constantio II como un altere caesar in 324, sequite per Constante in 333 e su nepote Dalmatio in 335, e le tres filios supervivente de Constantino in 337 esseva declarate augusti conjuncte insimul, durante que le concepto del division del imperio sub plure imperatores conjuncte perdurava usque al cadita del Imperio Roman de Occidente. In le Imperio Roman de Oriente, augusti e caesares continuava a esser nominate sporadicamente. [13][14][15]

Referentias

[modificar fonte]
  1. ↑ Barnes, T. D. (1982). The New Empire of Diocletian and Constantine. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  2. ↑ Potter, David S. (2004). The Roman Empire at Bay, AD 180–395. London: Routledge.
  3. ↑ (2005) in Bowman, A. K.: The Cambridge Ancient History, Volume XII: The Crisis of Empire, A.D. 193–337. Cambridge: Cambridge University Press.
  4. ↑ Williams, Stephen (1985). Diocletian and the Roman Recovery. London: Routledge.
  5. ↑ Leadbetter, Bill (2009). Galerius and the Will of Diocletian. London: Routledge.
  6. ↑ Barnes, T. D. (1982). The New Empire of Diocletian and Constantine. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  7. ↑ Odahl, Charles M. (2004). Constantine and the Christian Empire. London: Routledge.
  8. ↑ Potter, David S. (2004). The Roman Empire at Bay, AD 180–395. London: Routledge.
  9. ↑ (2005) in Bowman, A. K.: The Cambridge Ancient History, Volume XII: The Crisis of Empire, A.D. 193–337. Cambridge: Cambridge University Press.
  10. ↑ Barnes, T. D. (1981). Constantine and Eusebius. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  11. ↑ Odahl, Charles M. (2004). Constantine and the Christian Empire. London: Routledge.
  12. ↑ Potter, David S. (2004). The Roman Empire at Bay, AD 180–395. London: Routledge.
  13. ↑ Barnes, T. D. (1982). The New Empire of Diocletian and Constantine. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  14. ↑ Odahl, Charles M. (2004). Constantine and the Christian Empire. London: Routledge.
  15. ↑ (2005) in Bowman, A. K.: The Cambridge Ancient History, Volume XII: The Crisis of Empire, A.D. 193–337. Cambridge: Cambridge University Press.
Obtenite de “https://ia.wikipedia.org/w/index.php?title=Tetrarchia&oldid=693785”