Promagistrato

In le Roma antique, un promagistrato (latin: pro magistratu) esseva un persona a qui on concedeva le poter, via prorogation, pro ager in loco de un magistrato ordinari in le campo. Isto esseva normalmente pro consule o pro praetore, id es, in loco de un consul o pretor, respectivemente.

Isto esseva un developpamento expediente, que comenciava in 327 a.Ch. e deveniva regular in 241 a.Ch., con le intention de permetter que le consules e pretores continuava lor activitates in le campo sin interruption.

Per permitter que commandantes veteran remaneva in le campo in loco de esser substituite per alcuno qui forsan non habeva multe experientia in le theatro de operationes, le practica adjutava a augmentar le opportunitates de victoria. Tamen, si un commandante remaneva in su posto, isto esseva decidite in grande parte politicmente e frequentemente motivate per le ambitiones del commandantes proprie. Nonobstante, le effecto del prorogation esseva de permitter que le commandantes reteneva lor positiones tanto longe como le supporto politic existeva, lo que debilitava le controlo republican del magistratura annual (e le rotation que isto implicava) super le activitates del commandantes.

Aliquando viros qui non teneva alcun officio public eligite – id es, citatanos private (privati) – recipeva imperium e esseva prorogate, como justificate per emergentias militar percipite. Isto esseva exemplificate specialmente per Scipion le African e Pompeio: le ultime teneva un serie de commandos promagisterial ante unquam haber un magistratura o mesmo junger se al senato. Con le expansion del quaestiones perpetuae (cortes permanente) in le tarde republica, illo deveniva normal que le governatores provincial non esseva un del pretores annual: in loco de illo, un magistrato urban recipeva un provincia post servir su termino urban e esseva prorogate.

Le titulos proconsul e propraetor non es usate per Tito Livio ni per altere fontes litterari del era republican. Iste romanos non considerava un promagistratura como un officio formal in le republica. Per exemplo, un persona non esseva nominate proconsul, sed on lo assignava pro consule (in loco de un consul); isto specificava le modo o le stato con le qual on assumeva un carga (in latin: provincia), in loco de un officio permanente associate a ille carga. Ben que durante le medie republica esseva commun que le pretores esseva prorogate pro praetore e le consules pro consule, post le era de Sulla, practicamente tote le promagistratos esseva pro consule, sin reguardo a lor magistratura urban previe.