Saltar al contento

Philosophia occidental

Non revidite
De Wikipedia, le encyclopedia libere

Philosophia occidental se refere al pensamiento, traditiones e obras philosophic del mundo occidental. Historicamente, le termino se refere al pensamento philosophic del cultura occidental, comenciante con le philosophia grec antique del pre-socraticos. Le parola philosophia mesme ha su origine in greco antique φιλοσοφία (philosophía), litteralmente, “le amor del sapientia”, ab φιλεῖν (phileîn), “amar”, e σοφία (sophía), “sapientia”.

Le philosophia occidental se trova in contrasto con altere traditiones cultural e regional, como le philosophia oriental.

Historia

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Historia del philosophia

Antiquitate

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia grec antique

Le ambito del philosophia occidental antique includeva le problemas del philosophia como illos es comprendite hodie; sed illo includeva tamben multe altere disciplinas, como le mathematica pur e le scientias natural como le physica, le astronomia e le biologia (Aristoteles, per exemplo, scribeva super tote iste topicos).

Presocraticos

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia presocratic

Le philosophos presocratic esseva interessate in le cosmologia (le natura e origine del universo), dum rejectante fabulas sin argumentos in favor de theorias argumentate, i.e. le dogma cedeva le loco al ration.[1][2] Illes esseva specificamente interessate in le arche (le causa o prime principio) del mundo. Le prime philosopho recognoscite, Thales de Mileto (nascite c. 625 a.Chr. in Ionia) identificava le aqua como le arche (affirmante que "tote es aqua"). Su uso de observation e ration pro deducer iste conclusion es le ration pro distinguer le como le prime philosopho.[3] Le discipulo de Thales, Anaximandro, affirmava que le arche esseva le apeiron, le infinito. Sequente ambe Thales e Anaximandro, Anaximenes de Mileto affirmava que le aere esseva le candidato le plus appropriate.

Ionia, fonte del prime philosophia grec, in Asia Minor occidental

Pythagoras (nascite c. 570 a.C.), del insula de Samos al largo del costa de Ionia, plus tarde viveva in Croton in Italia meridional (Magne Grecia). Le pythagoricos sustene que "toto es numero", dante explicationes formal in contrasto con le explicationes material anterior del ionios. Le discoperta de intervallos consonante in musica per le gruppo permitteva stabilir le concepto de harmonia in philosophia, lo que suggereva que oppositos poteva insimul dar origine a nove cosas.[4] Illes etiam credeva in metempsychosis, le transmigration de animas, o reincarnation.

Parmenides argumentava que, a differentia del altere philosophos qui credeva que le arche se transformava in multiple cosas, le mundo debe esser singular, immutabile e eternal, dum que tote lo que suggereva le contrario esseva un illusion.[5] Zeno de Elea formulava su famose paradoxes pro appoiar le opiniones de Parmenides super le illusion de pluralitate e de cambio (in terminos de movimento), demonstrante que illos esseva impossibile.[6] Un explication alternative esseva presentate per Heraclito, qui affirmava que toto esseva in fluxo constante, famosemente signalante que on non poteva entrar in le mesme fluvio duo vices.[7] Empedocles pote haber essite un associato tanto de Parmenides como del pythagoricos. Ille affirmava que le arche esseva de facto composite de multiple fontes, dante origine al modello del quatro elementos classic. Super istos, a lor torno, ageva le fortias de Amor e Discordia, creante le mixturas de elementos que forma le mundo. Un altere vision del arche subponite al action de un fortia externe esseva presentate per su contemporaneo plus vetule Anaxagoras, qui affirmava que le nous, le mente, esseva responsabile de illo.[8] Leucippo e Democrito proposava le atomismo como un explication pro le natura fundamental del universo. Jonathan Barnes appellava le atomismo "le culmination del prime pensamento greco".[9]

In plus de iste philosophos, le Sophistas comprendeva inseniantes de rhetorica qui inseniava a studentes a debater super qualcunque latere de un question. Ben que como gruppo illes non habeva opiniones specific, in general illes promoveva le subjectivismo e le relativismo. Protagoras, un del plus influential philosophos sophista, affirmava que «le homine es le mesura de tote le cosas», suggerente que il non ha veritate objective.[10] Isto esseva etiam applicate a questiones de ethica, con Prodicus argumentante que le leges non poteva esser prendite seriemente proque illos cambiava constantemente, dum Antiphon affirmava que le moralitate conventional debeva solmente esser sequite quando on es in societate.[11]

Periodo classic

[modificar | modificar fonte]
Busto de Socrates, copia roman secundo un original grec del seculo IV a.C.

Le periodo classic del philosophia grec antique se centra in Socrates e le duo generationes de studentes qui sequeva.

Socrates experientiava un evento que transformava su vita quando su amico, Chaerephon, visitava le Oraculo de Delphi, ubi le Pythia le diceva que nemo in Athenas esseva plus sapiente que Socrates. Al saper isto, Socrates subsequentemente passava un grande parte de su vita interrogante quicunque in Athenas voleva dialogar con ille, pro investigar le affirmation del Pythia.[12] Socrates disveloppava un approcha critic, nunc appellate le methodo socratic, pro examinar le opiniones del gente. Ille se concentrava sur questiones del vita human: eudaimonia, justitia, bellessa, veritate e virtute. Ben que Socrates ipse nihil scribeva, duo de su discipulos, Platon e Xenophon, scribeva sur alcunes de su conversationes, ben que Platon etiam utilisava Socrates como un personage fictive in alcunes de su dialogos. Iste dialogos socratic monstra le methodo socratic applicate pro examinar problemas philosophic.

Le interrogationes de Socrates le ganiava inimicos qui finalmente le accusava de impietate e de corrumper le juventute. Pro isto, ille esseva judicate per le democratia athenian, declarate culpabile e condemnate al morte. Ben que su amicos offereva adjutar le a escapar del prison, Socrates optava pro remaner in Athenas e restar fidel a su principios. Su execution consisteva in biber le veneno cicuta. Ille moriva in 399 a.C.

Post le morte de Socrates, Platon fundava le Academia Platonic e le philosophia platonic. Como Socrates habeva facite, Platon identificava le virtute con le cognoscentia. Isto le duceva a questiones de epistemologia super lo que es le cognoscentia e como illo es acquirite.[13][14]

Socrates habeva plure altere discipulos qui etiam fundava scholas de philosophia. Duo de istes esseva de breve duration: le schola eretrian, fundate per Phedon de Elis, e le schola megarian, fundate per Euclide de Megara. Altere duo esseva de longe duration: le cynicismo, fundate per Antisthenes, e le Cyrenaicismo, fundate per Aristippo. Le cynicos considerava que le scopo del vita esseva viver in virtute, in accordo con le natura, rejectente tote le desiderios conventional de ricchezza, poter e fama, e ducente un vita simple, libere de tote possessiones. Le cyrenaicos promoveva un philosophia quasi opposite a illo del cynicos, sustenente le hedonismo, affirmante que le placer esseva le ben supreme, specialmente le gratificationes immediate; e que le personas poteva solmente cognoscer lor proprie experientias, ultra lo qual le veritate esseva incognoscibile.

Aristoteles in Le Schola de Athenas, per Raphael

Le ultime schola de philosophia a esser establite durante le periodo classic esseva le Schola peripatetic, fundate per le discipulo de Platon, Aristoteles. Aristoteles scribeva extensemente super topicos de interesse philosophic, includente physica, biologia, zoologia, metaphysica, esthetica, poesia, theatro, musica, rhetorica, politica e logica. Logica aristotelic esseva le prime typo de logica a tentar categorisar omne syllogismo valide. Su epistemologia comprendeva un forma precoce de empirismo.[15] Aristoteles criticava le metaphysica de Platon como essente metaphora poetic, con su major defecto essente le manco de un explication pro le cambiamento.[16] Aristoteles proponeva le modello del quatro causas pro explicar le cambiamento – material, efficiente, formal e final – omnes basate super lo que Aristoteles nominava le motor immobile.[15] Su opiniones ethic identificava le eudaimonia como le ben supreme, proque illo esseva bon in se ipse.[17] Ille pensava que le eudaimonia poteva esser attingite per viver secundo le natura human, lo que es viver con ration e virtute,[17] definiente virtute como le medio auree inter extremos.[17] Aristoteles videva le politica como le arte le plus alte, proque omne altere occupationes es subordonate a su objectivo de meliorar le societate.[17] Le stato deberea visar a maximisar le opportunitates pro le cultivo de ration e virtute per medio del otio, del apprendimento e del contemplation.[18] Aristoteles esseva le tutor de Alexandro le Grande, qui conquireva un grande parte del antique mundo occidental. Hellenisation e philosophia aristotelic ha exercite un influentia considerabile super quasi omne le subsequente philosophos occidental e del Oriente Medie.

Philosophia hellenistic e roman

[modificar | modificar fonte]
Mappa del imperio de Alexandro le Grande e le ruta que ille e Pyrrhon de Elis sequeva verso India

Le periodos hellenistic e imperial roman videva le continuation del aristotelianismo e del cynicismo, e le emergentia de nove philosophias, incluse le pyrrhonismo, epicureismo, stoicismo e neopythagoreanismo. Le Platonismo tamben continuava, ma recipeva nove interpretationes, particularmente le scepticismo academic in le periodo hellenistic e le neoplatonismo in le periodo imperial. Le traditiones del philosophia grec influentiava fortemente le philosophia roman. In le epocha imperial, le epicureismo e le stoicismo esseva particularmente popular.[19]

Le varie scholas de philosophia proponeva varie e conflictive methodos pro attinger le eudaimonia. Pro alicun scholas, illo esseva per medios interne, tal como le tranquillitate, ataraxia (ἀταραξία), o le indifferentia, apatheia (ἀπάθεια), lo que esseva possibilemente causate per le crescente insecuritate del epocha.[20][21] Le scopo del cynicos esseva viver secundo le natura e contra le convention con courage e autocontrol.[22] Isto inspirava directamente le fundador del Stoicismo, Zenon de Cition, qui adoptava le ideales cynic de constantia e autodisciplina, sed applicava le concepto de apatheia a circumstantias personal plus tosto que a normas social, e reimplaciava le disprecio impudente de iste ultime per un accomplimento resolute de deberes social.[23] Le ideal de 'viver in accordo con le natura' etiam continuava, essente isto considerate como le via a eudaimonia, que in iste caso esseva identificate como le libertate de timores e desiderios e requireva eliger como responder a circumstantias externe, post que le qualitate de vita esseva considerate como basate super le proprie credentias a su respecto.[24][25] Un vista alternative esseva presentate per le Cirenaicos e le epicureos. Le cirenaicos esseva hedonistas e credeva que le placer esseva le ben supreme in le vita, specialmente le placer physic, le qual illes considerava plus intense e plus desirabile que le placeres mental.[26] Le sequitores de Epicuro etiam identificava "le recerca de placer e le evitation de dolor" como le scopo ultime del vita, sed notava que "Nos non vole dicer le placeres del prodigo o del sensualitate . . . nos vole dicer le absentia de dolor in le corpore e de perturbation in le mente".[27] Isto reconduceva le hedonismo al recerca de ataraxia.[28]

Busto roman de Epicuro

Un altere importante currente de pensamento in le pensamento occidental post-classic esseva le question del scepticismo. Pyrrhon de Elis, un philosopho democritee, viagiava a India con le armea de Alexandro le Grande, ubi Pyrrhon esseva influentiate per le inseniamentos buddhista, multo particularmente le tres marcas del existentia.[29] Post retornar a Grecia, Pyrrhon fundava un nove schola de philosophia, le pyrrhonismo, que inseniava que es le opiniones proprie super materias non evidente (i.e., dogma) lo que impedi que on attinge ataraxia. Pro ducer le mente al ataraxia, le pyrrhonismo usa le epoché (suspension de judicio) concernente tote le propositiones non evidente. Post que Arcesilao deveniva capite del Academia, ille adoptava le scepticismo como un principio central del platonismo, rendente le platonismo quasi identic al pyrrhonismo.[30] Post Arcesilao, le scepticismo academic divergeva del pyrrhonismo.[31] Le scepticos academic non dubitava del existentia del veritate; illes simplemente dubitava que le esseres human habeva le capacitate de obtener lo.[32] Illes basava iste position super le Phaedon de Platon, sectiones 64–67,[33] in le qual Socrates discute como le cognoscentia non es accessibile al mortales.[34]

Post le fin del periodo sceptic del Academia con Antiocho de Ascalon, le pensamento platonic entrava in le periodo del Platonismo medie, le qual absorbeva ideas del scholas peripatetic e stoic. Un syncretismo plus extreme esseva realisate per Numenio de Apamea, qui lo combinava con le neopythagorismo.[35] Tamben influentiate per le neopythagoricos, le neoplatonistas, le prime de illes Plotino, argumentava que le mente existe ante le materia, e que le universo ha un causa singular que, per consequente, debe esser un singule mente.[36] Como tal, le neoplatonismo deveniva essentialmente un religion, e habeva un grande impacto super le pensamento christian posterior.[36]

Medieval

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia medieval
Vide etiam: Philosophia christian
Sancto Augustino de Hippo

La philosophia medieval se extende approximativemente desde le christianisation del Imperio Roman usque al Renascentia.[37] Illa es definite in parte per le rediscoperta e le disveloppamento ulterior del philosophia classic grec e hellenistic, e in parte per le necessitate de abordar problemas theologic e de integrar le tunc diffundite doctrinas sacre del religion abrahamic (Judaismo, Christianismo e Islam) con le saber secular. Alcun problemas discutite durante iste periodo es le relation inter fide e ration, le existentia e le unitate de Deo, le objecto del theologia e del metaphysica, le problemas del cognoscentia, del universales e del individuation.

Un figura prominente de iste periodo esseva Augustino de Hippo, un del plus importante Patres del Ecclesia in le christianismo occidental. Augustino adoptava le pensamento de Platon e lo christianisava. Su influentia dominava le philosophia medieval forsan usque al fin del era e le rediscoperta del textos de Aristoteles. Augustinismo esseva le puncto de departita preferite pro le major parte del philosophos usque al seculo XIII. Inter le themas que su philosophia abordava esseva le problema del mal, le guerra juste e lo que es le tempore. In quanto al problema del mal, ille argumentava que le mal esseva un producto necessari del libere arbitrio human.[38] Quando isto suscitava le problema del incompatibilitate inter le libere arbitrio e le prescientia divin, tanto ille como Boethio resolveva le problema argumentante que Deo non videva le futuro, sed plus tosto se situava completemente extra le tempore.[39]

Scholastica

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Scholastica

Un schola de pensamento influente esseva illo de scholastica, que non es tanto un philosophia o un theologia como un methodologia, visto que illo pone un forte emphase super le raciocinio dialectic pro extender le cognoscentia per inferentia e pro resolver contradictiones. Le pensamento scholastic es tamben cognoscite pro un rigorose analyse conceptual e le caute delineation de distinctiones. In le aula e in le scriptura, illo prende frequentemente le forma de un disputation explicite; un thema extrahite del tradition es abordate in le forma de un question, responsas de opposition es date, un contraproposta es argumentate e le argumentos de opposition es refutate. A causa de su emphase super le rigorose methodo dialectic, le scholastica esseva finalmente applicate a multe altere campos de studio.[40][41][42]

Sancte Anselmo de Canterbury es recognoscite como le fundator del scholastica.

Anselmo de Canterbury (appellate le "patre del scholastica") argumentava que le existentia de Deo poteva esser irrefutabilemente provate con le conclusion logic apparente in le argumento ontologic, secundo le qual Deo es per definition le plus grande cosa concevibile, e post que un cosa existente es plus grande que un non-existente, il debe esser que Deo existe o ille non es le plus grande cosa concevibile (le ultime essente per definition impossibile).[43] Un refutation de isto esseva offerite per Gaunilo de Marmoutier, qui applicava le mesme logica a un insula imaginate, argumentante que alicubi debe exister un insula perfecte usante le mesme passos de rationamento (conducente assi a un resultato absurde). Anselmo respondeva asseverante que un tal insula non pote exister in le mente (visto que un insula plus grande pote sempre esser concepite), dum le plus grande cosa concevibile existe sempre como un idea in le mente. Boethio laborava tamben super le problema del universales, argumentante que illos non existeva independentemente como Platon asseverava, sed credeva ancora, in linea con Aristotele, que illos existeva in le substantia de cosas particular.[27] Un altere figura importante pro le scholastica, Petro Abelardo, extendeva isto al nominalismo, le qual affirma (in complete opposition a Platon) que le universales esseva de facto simple nomines date a characteristicas compartite per particulares.[44]Patrono:Multiple image Thomas de Aquino, un philosopho academic e le patre del thomismo, esseva immensemente influential in le christianitate medieval. Ille esseva influentiate per le recentemente discoperite Aristoteles, e visava a reconciliar su philosophia con le theologia christian.[45] Visante a disvelopper un comprension del anima, ille esseva conducite a considerar questiones metaphysic de substantia, materia, forma e cambio.[45] Ille definiva un substantia material como le combination de un essentia e characteristicas accidental, con le essentia sendo un combination de materia e forma, similar al perspectiva aristotelic.[46] Pro le humanos, le anima es le essentia.[46] Anque influentiate per Platon, ille videva le anima como immutabile e independente del corpore.[46]

Altere philosophos occidental del Evo Medie include Johannes Scotus Eriugena, Gilbert de la Porrée, Petro Lombardo, Hildegard de Bingen, Albertus Magnus, Robert Grosseteste, Roger Bacon, Bonaventura, Petro Joannes Olivi, Mechthild de Magdeburg, Robert Kilwardby, Henrico de Gand, Duns Scotus, Marguerite Porete, Dante Alighieri, Marsilio de Padua, Gulielmo de Ockham, Jean Buridan, Nicolas de Autrecourt, Meister Eckhart, Catharina de Siena, Jean Gerson e John Wycliffe. Le tradition medieval de scholastica continuava a florir usque in le seculo XVII, in figuras como Francisco Suárez e Johannes de Sancto Thomas. Durante le Evo Medie, le philosophia occidental esseva tamben influentiate per le philosophos judee Maimonides e Gersonides; e le philosophos musulman Alkindus, Alfarabi, Alhazen, Avicenna, Algazel, Avempace, Abubacer e Averroes.

Le Renascentia («renascentia») esseva un periodo de transition inter le Medievo e le pensamento moderne,[47] in le qual le recuperation de textos philosophic grec antique adjutava a displacar le interesses philosophic ab le studios technic de logica, metaphysica e theologia verso investigationes eclectic in moralitate, philologia e mysticismo.[48][49] Le studio del classicos e del artes humanistic in general, tal como le historia e le litteratura, gaudeva de un interesse academic usque tunc incognite in le Christianitate, un tendentia nominate humanismo.[50][51] Displacante le interesse medieval in metaphysica e logica, le humanistas sequeva Petrarca in facer del humanitate e de su virtutes le foco del philosophia.[52][53]

Al puncto de passage del Renascentia al philosophia moderne precoce/classic, le dialogo esseva usate como un stylo de scriptura primari per philosophos del Renascentia, tal como Giordano Bruno.[54]

Le linea divisori inter lo que es classificate como philosophia del Renascentia versus philosophia moderne es disputate.[55]

Moderne

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia moderne

Le termino "philosophia moderne" ha multiple usages. Per exemplo, Thomas Hobbes es a vices considerate le prime philosopho moderne proque ille applicava un methodo systematic al philosophia politic.[56][57] In contrasto, René Descartes es frequentemente considerate le prime philosopho moderne proque ille fundava su philosophia sur problemas de cognoscentia, plus tosto que sur problemas de metaphysica.[58]

Portraito de René Descartes, secundo Frans Hals, secunde medietate del seculo 17
Retrato de John Locke, per Sir Godfrey Kneller, 1697

Le philosophia moderne e specialmente le philosophia del Illuminismo[59] se distingue per su crescente independentia de autoritates traditional como le Ecclesia, le academia, e le aristotelianismo;[60] [61] un nove foco super le fundationes del cognoscentia e le construction de systemas metaphysic;[62][63] e le emergentia del physica moderne a partir del philosophia natural.[64]

Moderne precoce (seculos 17 e 18)

[modificar | modificar fonte]
Gottfried Wilhelm Leibniz, 1695
Portraito de David Hume, per Allan Ramsay, 1754

Alcun themas central del philosophia occidental in su periodo moderne (tamben moderne classic)[65][66] include le natura del mente e su relation con le corpore, le implicationes del nove scientias natural pro themas theologic traditional tal como le libere arbitrio e Deo, e le emergentia de un base secular pro le philosophia moral e politic.[67] Iste tendentias coalesceva distinctemente pro le prime vice in le appello de Francis Bacon pro un nove programma empiric de expansion del cognoscentia, e bentosto trovava un forma massivemente influential in le physica mechanic e le metaphysica rationalista de René Descartes.[68]

Le epistemologia de Descartes esseva basate super un methodo appellate dubita cartesian, per le qual solmente le credentia le plus certe poteva servir de fundamento pro investigationes ulterior, con cata passo verso ideas ulterior essente tan caute e clar como possibile.[69] Isto lo conduceva a su famose maxime cogito ergo sum ('io pensa, ergo io existe'), ben que argumentos similar habeva essite formulate per philosophos anterior.[70] Isto deveniva fundamental por un grande parte del ulterior philosophia occidental, visto que le necessitate de trovar un via del mundo private del conscientia al realitate externemente existente esseva amplemente acceptate usque al seculo XX.[70] Tamen, un problema major por su pensamento remaneva le problema mente-corpore.[70] Un solution al problema esseva presentate per Baruch Spinoza, qui argumentava que le mente e le corpore es un sola substantia.[71] Isto esseva basate super su conception que Deo e le universo es un e le mesme, comprendente le totalitate del existentia.[72] Al altere extremo, Gottfried Wilhelm Leibniz argumentava in cambio que le mundo esseva composite de numerose substantias individual, appellate monades.[73] Ensemble, Descartes, Spinoza e Leibniz es considerate como influential rationalistas precoce.[74]

In contrasto con Descartes, Thomas Hobbes esseva un materialista qui credeva que toto esseva physic, e un empirista qui pensava que tote cognoscentia proveni del sensation, le qual es suscitate per objectos existente in le mundo exterior, con le pensamento como un specie de computation.[75] John Locke esseva un altere empirista classic, con su argumentos que adjutava le empirismo a superpassar le rationalismo como le perspectiva generalmente preferite.[76] Insimul con David Hume, illes forma le nucleo del 'empirismo britannic'.[76] George Berkeley concordava con le empirismo, sed in loco de creder in un realitate ultime que creava le perceptiones, ille argumentava in favor del immaterialismo e del mundo existente como un resultato de esser percipite.[77] In contrasto, le Platonistas de Cambridge continuava a representar le rationalismo in Britannia.[76]

In terminos de philosophia politic, le argumentos frequentemente partiva del debato super le prime principios del natura human per medio del experimento mental de como le mundo parerea sin societate, un scenario referite como le state of natura. Hobbes credeva que isto serea violente e anarchic, describente le vita sub un tal stato de cosas como "solitari, povre, sgradevole, brutal e breve".[75] Pro prevenir isto, ille credeva que le soberano del stato deberea haber un poter essentialmente illimitate.[78] In contrasto, Locke credeva que le state de natura era un stato ubi le individuos gaudeva de libertate, sed que un parte de illo (excludente lo que es coperite per le derectos natural e derectos legal) debeva esser cedite al formar un societate, sed non usque al grado de un dominio absolute.[79] Jean-Jacques Rousseau, intertanto, argumentava que in le natura le gente viveva in un stato pacific e confortabile, e que le formation del societate duceva al surgimento de inequalitate.[80]

Le fin approximate del periodo moderne precoce es le plus frequentemente identificate con le tentativa systematic de Immanuel Kant de limitar le metaphysica, justificar le cognoscentia scientific, e reconciliar ambes con le moralitate e le libertate.[81][82][83] Mentre que le rationalistas habeva credite que le cognoscentia proveniva del rationamento a priori, e le empiristas habeva arguite que illo proveniva del experientia sensorial a posteriori, Kant intendeva reconciliar iste visiones arguente que le mente usa le comprehension a priori pro interpretar le experientias a posteriori.[84] Ille habeva essite inspirate a adoptar iste approcha per le philosophia de Hume, qui argueva que le mechanismos del mente dava al personas le perception de causa e effecto.[84]

Multe altere contributores esseva philosophos, scientificos, medicos e politicos. Un breve lista include Galileo Galilei, Pierre Gassendi, Blaise Pascal, Nicolas Malebranche, Antonie van Leeuwenhoek, Christiaan Huygens, Isaac Newton, Christian Wolff, Montesquieu, Pierre Bayle, Thomas Reid, Jean le Rond d'Alembert e Adam Smith.

Idealismo german

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Idealismo german
Vide etiam: Idealismo britannic e Idealismo american
Retrato de Immanuel Kant, c. 1790

Idealismo german emergeva in Germania al fin del seculo XVIII e al initio del seculo XIX. Illo se disveloppava a partir del obra de Immanuel Kant in le annos 1780 e 1790.[85]

Idealismo transcendental, propugnate per Immanuel Kant, es le conception que il ha limites a lo que pote esser comprendite, post que il ha multo que non pote esser submittite al conditiones de un judicamento objective. Kant scribeva su Critica del ration pur (1781) in un tentativa de conciliar le approches conflictive del rationalismo e del empirismo, e de stabilir un nove fundamento pro le studio del metaphysica. Ben que Kant sosteneva que le cognoscentia objective del mundo requireva que le mente imponeva un conceptual o quadro categorical sur le fluxo de pur datos sensorial —un quadro que include le spatio e le tempore ipse—, ille manteneva que le cosas in se existeva independentemente del perceptiones e judicamentos human; ille non esseva ergo un idealista in alcun senso simple. Le conception de Kant del cosas in se es e controverse e altemente complexe. Continuante su obra, Johann Gottlieb Fichte e Friedrich Schelling prescindeva del credentia in le existentia independente del mundo, e creava un philosophia idealista radical.

Le obra le plus notabile del idealismo absolute esseva Phenomenologia del Spirito de G. W. F. Hegel, de 1807. Hegel admitteva que su ideas non esseva nove, sed que tote le philosophias anterior habeva essite incomplete. Su scopo esseva completar correctemente lor labor. Hegel affirma que le duple scopo del philosophia es render conto del contradictiones apparente in le experientia human (que surge, per exemplo, del supposite contradictiones inter "esser" e "non-esser"), e tamben, simultaneamente, resolver e preservar iste contradictiones per monstrar lor compatibilitate a un nivello plus alte de examine ("esser" e "non-esser" es resolvite con le "devenir"). Iste programma de acceptation e reconciliation de contradictiones es cognoscite como le dialectica hegelian.

Philosophos influentiate per Hegel include Ludwig Feuerbach, qui cuniava le termino "projection" como pertinente al incapacitate del humanos de recognoscer qualcunque cosa in le mundo externe sin projectar nostre proprie qualitates super ille cosas; Karl Marx; Friedrich Engels; e le idealistas britannic, notabilmente T. H. Green, J. M. E. McTaggart, F. H. Bradley e R. G. Collingwood.

Pauc philosophos del seculo XX amplecteva le principios fundamental del idealismo german post le declino del idealismo britannic. Tamen, non pauc ha amplectite le dialectica hegelian, notabilemente le theoristas critic del Schola de Frankfurt, Alexandre Kojève, Jean-Paul Sartre (in su Critica del ration dialectic), e Slavoj Žižek. Un thema central del idealismo german, le legitimitate del "revolution copernican" de Kant, resta un importante puncto de contention in le philosophia post-continental del seculo XXI.

Moderne tardive (seculo 19)

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia del seculo 19
Vide etiam: Periodo moderne tardive
Georg Wilhelm Friedrich Hegel, gravure in aciero, post 1828

Le philosophia moderne tardive es usualmente considerate comenciar circa le anno crucial de 1781, quando moriva Gotthold Ephraim Lessing e appareva le Critica del ration pur de Immanuel Kant.[86] Le seculo 19 videva le comenciamentos de lo que plus tarde crescerea in le division inter le traditiones philosophic continental e analytic, con le prime plus interessate in quadros general de metaphysica (plus commun in le mundo germanophone), e le secunde focalisate super questiones de epistemologia, ethica, derecto e politica (plus commun in le mundo anglophone).[87]

Le philosophia german exerceva un ample influentia in iste seculo, in parte debite al dominantia del systema de universitates german.[88] Le idealistas german, tal como Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, Georg Wilhelm Friedrich Hegel e le membros del Romantismo de Jena (Friedrich Hölderlin, Novalis e Karl Wilhelm Friedrich Schlegel), transformava le obra de Kant sustenente que le mundo es constituite per un processo rational o similar al mente, e como tal es totalmente cognoscibile.[89][90]

Hegel argumentava que le historia esseva le viage dialectic del Geist (mente universal) verso le auto-accomplimento e le auto-realisation.[91] Le auto-conscientia del Geist es le cognoscentia absolute, le qual in se mesme apporta libertate complete.[92] Su philosophia esseva basate super le idealismo absolute, con le realitate mesme essente mental.[92] Su legato esseva dividite inter le conservative Hegelianos de dextra e le radical Juvenes Hegelianos, del quales iste ultime includeva David Strauss e Ludwig Feuerbach.[93] Feuerbach argumentava in favor de un conception materialista del pensamento de Hegel, inspirante Karl Marx.[93]

Friedrich Nietzsche, photographia per Friedrich Hartmann, c. 1875

Arthur Schopenhauer esseva inspirate per Kant e le philosophia indian.[94] Acceptante le division de Kant del mundo in le realitates noumenal (le real) e phenomenal (le apparente), ille, nihilominus, discordava super le accessibilitate del prime, argumentante que illo de facto poteva esser accedite.[95] Le experientia del voluntate esseva le modo in que iste realitate esseva accessibile, con le voluntate subjacente a tote le natura e con tote le resto essente apparentia.[95] Dum ille credeva que le frustration de iste voluntate esseva le causa del suffrentia, Friedrich Nietzsche pensava que le voluntate de potentia esseva potentiante, ducente al crescimento e al expansion, e per consequente formante le base del ethica.

Jeremy Bentham establiva le utilitarismo, le qual esseva un ethica consequentialista basate super 'le plus grande felicitate pro le plus grande numero', un idea prendite de Cesare Beccaria.[96] Ille credeva que qualcunque acto poteva esser mesurate per su valor in iste respecto mediante le application del calculo felicific.[97] Le filio de su associato James Mill, John Stuart Mill, postea reprendeva su pensamento.[98] Totevia, in contrasto con le valuation del pur placer in le obra de Bentham, Mill divideva le placeres in typos superior e inferior.[99]

Le logica comenciava un periodo de su progressos le plus significative desde le initio del disciplina, a mesura que un crescente precision mathematic aperiva campos integre de inferentia al formalisation in le obra de George Boole e Gottlob Frege.[100] Altere philosophos qui initiava lineas de pensamento que continuarea a fasonar le philosophia in le seculo 20 include:

Pragmatismo

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Pragmatismo

Pragmatismo es un tradition philosophic que comenciava in le Statos Unite circa 1870.[101] Illo afirma que le veritate del credentias consiste in lor utilitate e efficacia, plus tosto que in lor correspondentia con le realitate.[102] Charles Sanders Peirce e William James esseva su co-fundatores, e illo esseva plus tarde modificate per John Dewey como instrumentalismo. Puisque le utilitate de omne credentia in omne momento pote esser contingente del circumstantias, Peirce e James conceptualisava le veritate final como alique stabilite solmente per le futur, final resolution de tote le opiniones.[103]

William James in 1906

Le pragmatismo tentava trovar un concepto scientific de veritate que non depende de intuition personal (revelation) o de referentia a alcun dominio metaphysic. Illo interpretaba le significato de un affirmation per le effecto que su acceptation haberea super le practica. Le investigation portate assatis longe es assi le unic via verso le veritate.[104]

Pro Peirce, le ingagemento in le investigation esseva essential pro le discoperimento del veritate, implicate per le idea e le sperantia que le investigation non es infructuose. Le interpretation de iste principios ha essite subjecte a discussion desde tunc. Le maxima del pragmatismo de Peirce es: "Considera qual effectos, que concipibilemente poterea haber repercussiones practic, nos concipe que le objecto de nostre conception ha. Tunc, nostre conception de iste effectos es le totalitate de nostre conception del objecto."[105]

Le criticos accusava le pragmatismo de cader victima de un simplice fallacia: que, proque alique que es ver se revela utile, ille utilitate es un base appropriate pro su veridicitate.[106] Le pensatores pragmatista include Dewey, George Santayana e C. I. Lewis.

Le pragmatismo esseva postea elaborate per le neopragmatistas Richard Rorty, qui esseva le prime a developpar le philosophia neopragmatista in su Philosophy and the Mirror of Nature (1979),[107] Hilary Putnam, W. V. O. Quine e Donald Davidson. Le neopragmatismo ha essite describite como un ponte inter le philosophia analytic e le philosophia continental.[108]

Contemporanee

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia contemporanee
Martin Heidegger

Le tres major approches contemporanee al philosophia academic es philosophia analytic, philosophia continental e pragmatismo.[109] Illos es ni exhaustive ni mutualmente exclusive.

Le seculo 20 tracta del perturbationes producite per un serie de conflictos intra le discurso philosophic super le fundamento del cognoscentia, con le certitudes classic evertite, e nove problemas social, economic, scientific e logic. Le philosophia del seculo 20 esseva marcate per un serie de tentativas de reformar e preservar, e de alterar o abolir, systemas de cognoscentia plus ancian. Figuras seminal include Bertrand Russell, Ludwig Wittgenstein, Edmund Husserl, Martin Heidegger e Jean-Paul Sartre. Le publication del Investigationes Logic de Husserl (1900–1) e del Le Principios de Mathematica de Russell (1903) es considerate como le initio del philosophia del seculo 20.[110] Le seculo 20 videva tamben le crescente professionalisation del disciplina e le initio del era actual (contemporanee) del philosophia.[111]

Desde le Secunde Guerra Mundial, le philosophia contemporanee ha essite dividite principalmente in traditiones analytic e continental; le prime cultivate in le mundo anglophone e le secunde in le continente europee. Le conflicto percipite inter le scholas de philosophia continental e analytic remane prominente, malgrado le crescente scepticismo concernente le utilitate de iste distinction.

Philosophia continental

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia continental
Sigmund Freud per Max Halberstadt, circa 1921[112]

Philosophia continental es un conjuncto de traditiones philosophic del seculos XIX e XX de Europa continental. Movimentos del seculo XX tal como le idealismo german, phenomenologia, existentialismo, hermeneutica moderne (le theoria e methodologia de interpretation), theoria critic, structuralismo, post-structuralismo e alteres es includite in iste categoria laxe. Ben que le identification de un factor commun non trivial in tote iste scholas de pensamento es destinate a esser controversial, Michael E. Rosen ha hypothesate alcun themas continental commun: que le scientias natural non pote reimplacar le scientias human; que le pensator es affectate per le conditiones del experientia (le proprie loco e tempore in le historia); que le philosophia es tanto theoric como practic; que le metaphilosophia o le reflexion super le methodos e le natura del philosophia mesme es un parte importante del philosophia proprie.[113]

Le fundator de phenomenologia, Edmund Husserl, cercava studiar le conscientia como experimentate ab un perspectiva de prime persona, durante que Martin Heidegger se inspirava in le ideas de Kierkegaard, Nietzsche e Husserl pro proponer un approche existential non-conventional al ontologia.

Le metaphysica phenomenologicamente orientate sustentava le existentialismo—Martin Heidegger, Jean-Paul Sartre, Maurice Merleau-Ponty, Albert Camus—e finalmente le poststructuralismo—Gilles Deleuze, Jean-François Lyotard (le plus cognoscite pro su articulation del postmodernismo), Michel Foucault, Jacques Derrida (le plus cognoscite pro disvelopper un forma de analyse semiotic cognoscite como deconstruction). Le obra psychoanalytic de Sigmund Freud, Carl Jung, Jacques Lacan, Julia Kristeva e alteres ha tamben essite influential in le pensamento continental contemporanee. Inversamente, alcun philosophos ha tentate definir e rehabilitar traditiones plus ancian de philosophia. Plus notabilmente, Hans-Georg Gadamer e Alasdair MacIntyre ha ambe, ben que in manieras differente, revitalisate le tradition del Aristotelianismo.

Søren Kierkegaard, schizzo per Niels Christian Kierkegaard, c. 1840

Existentialismo

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Existentialismo

Existentialismo es un termino applicate al opera de un numero de philosophos del fin del seculo 19 e del seculo 20 qui, malgrate profunde differentias doctrinal,[114][115] habeva in commun le credentia que le pensamento philosophic comencia con le subjecto human — non simplemente le subjecto pensante, sed le individuo human agente, sentiente e vivente.[116] In le existentialismo, le puncto de departita del individuo es characterisate per lo que ha essite appellate "le attitude existential", o un sentimento de disorientation e confusion ante un mundo apparentemente sin senso o absurde.[117] Multe existentialistas ha tamben considerate le philosophia academic o systematic traditional, tanto in stylo como in contento, como troppo abstracte e distante del experientia human concrete.[118][119]

Ben que illes non usava le termino, le philosophos del seculo 19 Søren Kierkegaard e Friedrich Nietzsche es amplamente considerate como le patres del existentialismo. Lor influentia, tamen, se ha extendite ultra le pensamento existentialista.[120][121][122]

Marxismo e theoria critic

[modificar | modificar fonte]
Articulos principal: Marxismo e Theoria critic

Marxismo es un methodo de analyse socioeconomic, originate de Karl Marx e Friedrich Engels. Illo analysa le relationes de classe e le conflicto societal usante un interpretation materialista del disveloppamento historic e un vision dialectic del transformation social. Le analyses e methodologias marxista influentiava le ideologias politic e le movimentos social. Le conceptiones marxista del historia e del societate esseva adoptate per academicos in archeologia, anthropologia, studios de medios de communication, scientia politic, theatro, historia, sociologia, historia e theoria del arte, studios cultural, education, economia, geographia, critica litterari, esthetica, psychologia critic e philosophia.

In le philosophia contemporanee, le termino "theoria critic" describe le philosophia marxista occidental del Schola de Frankfurt, que esseva disveloppate in Germania in le annos 1930. Le theoria critic mantene que le ideologia es le obstaculo principal al emancipation human.[123]

Phenomenologia e hermeneutica

[modificar | modificar fonte]
Edmund Husserl, in le annos 1910

Le phenomenologia de Edmund Husserl esseva un tentativa ambitiose de jectar le fundationes pro un explication del structura del experientia conscious in general.[124] Un parte importante del projecto phenomenologic de Husserl esseva monstrar que tote le actos conscious es dirigite a o super un contento objective, un characteristica que Husserl appellava intentionalitate.[125] Husserl publicava solmente pauc ovras durante su vita, le quales tracta le phenomenologia principalmente in terminos methodologic abstracte; sed ille lassava un enorme quantitate de analyses concrete inedite. Le obra de Husserl esseva immediatemente influente in Germania, con le fundation de scholas phenomenologic in Munich (Phenomenologia de Munich) e Göttingen (phenomenologia de Göttingen). Le phenomenologia attingeva plus tarde fama international per le obra de philosophos tal como Martin Heidegger (anteriormente assistente de recerca de Husserl e un proponente del phenomenologia hermeneutic, un synthese theoric de hermeneutica moderne e phenomenologia), Maurice Merleau-Ponty, e Jean-Paul Sartre. Per le obra de Heidegger e Sartre, le foco de Husserl super le experientia subjective influentiava aspectos del existentialismo.

Structuralismo e post-structuralismo

[modificar | modificar fonte]
Articulos principal: Structuralismo e Post-structuralismo
Ferdinand de Saussure

Inaugurate per le linguista Ferdinand de Saussure, le structuralismo cercava clarificar le systemas de signos per medio del analyse del discursos que illos tanto limita como rende possibile. Saussure concipeva le signo como delimitate per tote le altere signos in le systema, e le ideas como incapace de exister anterior al structura linguistic, que articula le pensamento. Isto deviava le pensamento continental del humanismo, e lo dirigeva verso lo que esseva appellate le decentramento del homine: le linguage non es plus parlate per le homine pro exprimer un ver se interior, sed le linguage parla le homine.

Le structuralismo cercava le dominio de un scientia dur, sed su positivismo tosto esseva attaccate per le post-structuralismo, un vaste campo de pensatores, de qui alcunes habeva essite structuralistas ipse, sed plus tarde passava a criticar lo. Le structuralistas credeva que illes poteva analysar systemas ab un perspectiva externe e objective, per exemplo, sed le post-structuralistas argumentava que isto es incorrecte, que on non pote transcender le structuras e, per consequente, le analyse mesme es determinate per lo que illo examina. Durante que le distinction inter le significante e le significato esseva tractate como crystallin per le structuralistas, le post-structuralistas asseverava que cata tentativa de afferrar le significato resulta in plus significantes, de modo que le senso es sempre in un stato de esser differite, lo que rende impossibile un interpretation ultime.

Le structuralismo dominava le philosophia continental durante le annos 1960 e le initio del annos 1970, comprendente pensatores tan diverse como Claude Lévi-Strauss, Roland Barthes e Jacques Lacan. Le post-structuralismo deveniva predominante ab le annos 1970 in avante, includente pensatores tal como Michel Foucault, Jacques Derrida, Gilles Deleuze e mesmo Roland Barthes; illo incorporava un critica del limitationes del structuralismo.

Philosophia del processo

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia del processo

Philosophia del processo es un tradition que comencia con Alfred North Whitehead, qui comenciava a docer e scriber super le processo e le metaphysica quando ille se univa al Universitate de Harvard in 1924.[126] Iste tradition identifica le realitate metaphysic con le cambio.

Le philosophia del processo es a vices classificate como plus proxime al philosophia continental que al philosophia analytic, perque illo es habitualmente docite solmente in departimentos continental.[127] Totevia, altere fontes affirma que le philosophia del processo deberea esser placiate in alicun parte in le medio inter le polos de methodos analytic versus continental in le philosophia contemporanee.[128][129]

Philosophia analytic

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Philosophia analytic
Bertrand Russell

In le mundo anglophone, le philosophia analytic eveniva le schola dominante durante le major parte del seculo XX. Le termino «philosophia analytic» designa approximativemente un gruppo de methodos philosophic que accentua le argumentation detaliate, le attention al semantica, le uso de logica classic e logica non-classic, e le claritate de significato super tote le altere criterios. Ben que le movimento se ha expandite, illo esseva un schola cohesive in le prime medietate del seculo. Le philosophos analytic esseva fortemente formate per le positivismo logic, unite per le notion que le problemas philosophic poteva e debeva esser solvite per le attention al logica e al linguage.

Logica

[modificar | modificar fonte]
Gottlob Frege, c. 1905

Le Fundamentos del Arithmetica (1884) de Gottlob Frege esseva le prime obra analytic, secundo Michael Dummett (Origins of Analytical Philosophy, 1993). Frege esseva le prime a prender 'le volta linguistic', analysante problemas philosophic per medio del linguage.[130] Ille inventava un systema de notation formal pro le logica.[131] Su position esseva de anti-psychologismo, argumentante que le veritates logic esseva independente del mentes human que los discoperi.[132]

Bertrand Russell e G. E. Moore es tamben frequentemente considerate como fundatores del philosophia analytic. Illes credeva que le philosophia deberea basar se sur le analyse de propositiones.[133] Russell scribeva Principia Mathematica (con Alfred North Whitehead) [134] pro applicar isto al mathematica, dum Moore faceva le mesme pro le ethica con Principia Ethica. Le tentativas de Russell de trovar un fundamento pro le mathematica le conduceva al Paradoxo de Russell, lo que portava Frege a abandonar le logicismo.[135] Russell adoptava le atomismo logic, declarante que "le logica es le essentia del philosophia".[136] In su Tractatus Logico-Philosophicus, Ludwig Wittgenstein presentava un version raffinate de iste perspectiva.[137] Wittgenstein, le 'discipulo' de Russell, argumentava que le problemas del philosophia esseva simplemente productos del linguage que esseva de facto sin senso.[138] Isto esseva basate sur le teoria del pictura del signification.[139] Plus tarde, Wittgenstein cambiava su conception de como le linguage functiona, argumentante in cambio que illo ha multe differente usos, le quales ille appellava differente jocos de linguage.[140]

Philosophia del scientia

[modificar | modificar fonte]

Le positivistas logic del Circulo de Vienna comenciava como un gruppo de studio de Russell e Whitehead.[141] Illes argumentava que le argumentos del metaphysica, del ethica e del theologia era disproviste de significato, proque illos non era logicamente o empiricamente verificabile.[142] Isto era basate sur lor division de enunciatos significative in analytic (enunciatos logic e mathematic) e synthetic (affirmationes scientific).[142] Moritz Schlick e Rudolf Carnap argumentava que le scientia reposava, in su radices, sur le observation directe, sed Otto Neurath notava que le observation jam require un theoria pro haber significato.[143] Un altere participante in le Circulo era le discipulo confesse de Carnap, Willard Van Orman Quine.[144] In 'Duo dogmas del empirismo', Quine criticava le distinction inter enunciatos analytic e synthetic.[145] In loco de isto, ille defendeva un approcha de 'rete de credentias', secundo le qual tote le credentias proveni del contacto con le realitate (incluse le credentias mathematic), sed con alcunes plus distante de iste contacto que alteres.[146]

Un altere ancian participante del Circulo esseva Karl Popper. Ille argumentava que le verificationismo esseva logicamente incoherente, promovente in su loco le falsificationismo como base pro le scientia.[147] Un progresso ulterior in le philosophia del scientia esseva facite per Imre Lakatos, qui argumentava que resultatos negative in tests individual non falsificava theorias, sed plus tosto que programmas de recerca integre eventualmente faliava a explicar phenomenos.[148] Thomas Kuhn argumentava ulteriormente que le scientia esseva composite de paradigmas, que eventualmente cambiava quando evidentia se accumulava contra illos.[149] Basate super le idea que differente paradigmas habeva differente significatos pro le expressiones, Paul Feyerabend iva ancora plus longe, argumentante in favor del relativismo in le scientia.[150]

Philosophia del linguage

[modificar | modificar fonte]

Wittgenstein habeva primo proponite le idea que le linguage ordinari poteva solver problemas philosophic.[151] Un gruppo de philosophos laxemente associate deveniva postea cognoscite como practicantes del philosophia del linguage ordinari.[151] Illo includeva Gilbert Ryle, J. L. Austin, R. M. Hare e P. F. Strawson.[152] Illes credeva que, como le philosophia non esseva un scientia, illo poteva solmente progreder per medio de un attente clarification e connexion conceptual, in vice de observation e experimentation.[152] Totevia, illes habeva abandonate le anterior recerca analytic de usar le logica formal pro exprimer un linguage ideal, sed nonobstante partiva le scepticismo verso le grande theorias metaphysic.[152] A differentia de Wittgenstein, illes credeva que solmente alicun problemas del philosophia esseva artefactos del linguage.[153] Iste approche ha essite describite como le giro linguistic del philosophia analytic.[153] Ryle introduceva le concepto de error de categoria, que describeva le application incorrecte de un concepto in un contexto erronee (lo que ille accusava Descartes de facer con le phantasma in le machina).[154] Un del ideas clave de Austin esseva que certe formas de linguage exerce un function perlocutionari (creante per se un effecto sur le mundo), constituente assi actos de parola.[155] Iste idea esseva postea reprendite per John Searle.[155]

In le ultime tertio del seculo XX, le philosophia del linguage emergeva como un programma proprie.[156] Le theoria del significato deveniva central in iste programma.[157] Donald Davidson argumentava que le significato poteva esser comprendite per medio de un theoria del veritate.[158] Isto esseva basate super le obra de Alfred Tarski.[159] Empiricamente, Davidson trovava le significato de parolas in differente linguas per ligar los con le conditiones objective de lor enunciation, lo que stabiliva lor veridicitate.[160] Le significato, per consequente, emerge del consenso de interpretationes del comportamento del parlator.[160] Michael Dummett argumentava contra iste puncto de vista super le base de su realismo.[161] Isto esseva proque le realismo renderia le veridicitate de multe phrases ultra le mesurabilitate.[162] In loco de isto, ille argumentava in favor del verificabilitate, basate super le idea que on poteva recognoscer le proba del veritate quando illo esseva offerite.[163] Como alternativa a istos, Paul Grice proponeva un theoria que le significato esseva basate super le intention del parlator, lo que con le tempore se stabilisce post un uso repetite.[164]

Theorias de referentia esseva un altere currente principal de pensamento super le linguage. Frege habeva argumentate que le nomines proprie esseva ligate a lor referente per medio de un description de lo que le nomine designa.[165] Russell concordava con isto, addente que "isto" pote reimplaciar un description in casos de familiaritate.[165] Plus tarde, Searle e Strawson expandeva iste ideas, notante que un fasce de descriptiones, cata un de illos usabile, pote esser usate per communitates linguistic.[165] Keith Donnellan argumentava in ultra que a vices un description poteve esser erronee sed totevia facer le referentia correcte, lo que es differente del uso attributivo de un description.[165] Ille, assi como Saul Kripke e Hilary Putnam de maniera independente, argumentava que frequentemente le referentes de nomines proprie non es basate super descriptiones, sed plus tosto super un historia de uso que passa per le usatores.[166] Verso le fin del seculo, le philosophia del linguage comenciava a diverger in duo directiones: le philosophia del mente, e un studio plus specific de aspectos particular del linguage, iste ultime appoyate per le linguistica.[167]

Philosophia del mente

[modificar | modificar fonte]

Le prime theorias de identitate del mente in le annos 1950 e 1960 se basava sur le labor de Ullin Place, Herbert Feigl e J. J. C. Smart.[168] Ben que philosophos anterior como le positivistas logic, Quine, Wittgenstein e Ryle habeva omnes usate alicun forma de conductismo pro prescinder del mental, illes credeva que le behaviorismo esseva insufficiente pro explicar multe aspectos del phenomenos mental.[168] Feigl argumentava que le statos intentional non poteva esser assi explicate.[168] In loco de isto, ille defendeva le externalismo.[169] Intertanto, Place argumentava que le mente poteva esser reducite a eventos physic, dum que Feigl e Sense concordava que illos esseva identic.[169] In contrasto, le Functionalismo argumentava que le mente esseva definite per lo que illo face, plus tosto que per lo sur que illo se basa.[170] Pro argumentar contra isto, John Searle disveloppava le experimento mental del camera chinese.[171] Davidson argumentava in favor del monismo anomal, le qual affirma que, ben que le eventos mental causa eventos physic e tote le relationes causal es governate per leges natural, tamen non existe leges natural que governa le causalitate inter eventos mental e physic.[160] Iste anomalia in le nomine esseva explicate per le supervenientia.[161]

In 1970, Keith Campbell proposite un "nove epiphenomenalismo", secundo le qual le corpore produce le mente que non age super le corpore, un processo que ille affirma esser destinate a remaner mysterioso.[172] Paul Churchland e Patricia Churchland argumentava in favor del materialismo eliminative, le qual affirma que le comprehension del cerebro ducera a un comprehension complete del mente.[173] Isto esseva basate super disveloppamentos in neuroscientia.[173] Totevia, le theorias physicaliste del mente ha debite confrontar se con le problema del experientia subjective sublevate per Thomas Nagel in Como es esser un vespertilio? e le assi-nominate argumento del cognoscentia de Frank Cameron Jackson.[174] David Chalmers etiam argumentava contra le physicalismo in le argumento del zombie philosophic.[175] Ille de plus signalava que le experientia subjective poseva le problema difficile del conscientia.[175] Le incapacitate del theorias physicaliste de explicar le sentimento consciente ha essite denominate le lacuna explanatori.[175] In contrasto, Daniel Dennett ha affirmate que un tal lacuna non existe, proque le experientias subjective es un 'fiction philosophic'.[175]

Ethica

[modificar | modificar fonte]

On ha argumentate que le ethica in le philosophia analytic del seculo XX comenciava con le Principia Ethica de Moore.[176] Moore argumentava que lo que es bon non pote esser definite.[177] In vice de illo, ille considerava le comportamento ethic como un resultato de intuition, lo que conduceva al non-cognitivismo.[178] W. D. Ross, in contrasto, argumentava que le dever formava le base del ethica.[176]

Le pensamento meta-ethic de Russell anticipava le emotivismo e le theoria del error.[137] Isto esseva supportate per le positivistas logic, e plus tarde popularisate per A. J. Ayer.[176] Charles Stevenson etiam argumentava que le terminos ethic esseva expressiones de significatos emotive per le locutores.[176] R. M. Hare visava a expander lor significato de mer expressiones a prescriptiones que es etiam universalisabile.[179] J. L. Mackie supportava le theoria del error super le base que valores objective non existe, proque illos es culturalmente relative e esserea metaphysicamente estranie.[180]

Un altere currente de pensamento ethic comenciava con G. E. M. Anscombe argumentante in 1958 que tanto le consequentialismo como le deontologia esseva basate super le obligation, lo que non poteva functionar sin autoritate divin, promovente in vice le ethica de virtute.[181] Altere notabile ethicos de virtute includeva Philippa Foot e Alasdair MacIntyre.[182] Iste ultime lo combinava con le communitarianismo.[183]

Altere brancas

[modificar | modificar fonte]
Patricia Churchland, 2005

Discipulos notabile de Quine include Donald Davidson e Daniel Dennett. Le obra posterior de Russell e le philosophia de Willard Van Orman Quine es exemplares influente del approchamento naturalista dominante in le philosophia analytic in le secunde medietate del seculo XX. Sed le diversitate del philosophia analytic desde le annos 1970 in avante defia un generalisation facile: le naturalismo de Quine e de su epigonos esseva in alicun sectores superate per un "nove metaphysica" de mundos possibile, como in le obra influente de David Lewis. Recentemente, le movimento del philosophia experimental ha cercate reevalutar le problemas philosophic per medio de technicas de recerca del scientias social.

Alcun figuras influential in le philosophia analytic contemporanee es: Timothy Williamson, David Lewis, John Searle, Thomas Nagel, Hilary Putnam, Michael Dummett, John McDowell, Saul Kripke, Peter van Inwagen, e Patricia Churchland.

Le philosophia analytic ha a vices essite accusate de non contribuer al debato politic o al questiones traditional in le esthetica. Totevia, con le apparition de A Theory of Justice per John Rawls e Anarchy, State, and Utopia per Robert Nozick, le philosophia politic analytic acquireva respectabilitate. Philosophos analytic ha tamben monstrate profunditate in lor investigationes del esthetica, con Roger Scruton, Nelson Goodman, Arthur Danto e alteres disveloppante le materia usque a su forma actual.

Influentias del philosophia oriental

[modificar | modificar fonte]
Vide etiam: Similitudes inter pyrrhonismo e buddhismo
Pyrrhon de Elis, capite de marmore, copia roman, Museo Archeologic de Corfu

Le philosopho grec antique Pyrrhon accompaniava Alexandre le Grande in su campanias oriental, passante circa 18 menses in India. Pyrrhon postea retornava a Grecia e fundava le Pyrrhonismo, un philosophia con similitudes substantial con le buddhismo. Le biographo grec Diogenes Laertio explicava que le equanimitate de Pyrrhon e su distachamento del mundo esseva acquirite in India.[184] Pyrrhon esseva directemente influentiate per le buddhismo in le disveloppamento de su philosophia, le qual se basa super le interpretation de Pyrrhon del tres marcas del existentia buddhista.[185] Secundo Edward Conze, le pyrrhonismo pote esser comparate al philosophia buddhista, specialmente le schola indian Madhyamika.[186] Le scopo del pyrrhonistas de ataraxia (le stato de imperturbabilitate) es un scopo soteriologic simile al nirvana. Le pyrrhonistas promoveva le suspension del judicio (epoche) super dogmas (credentias super materias non evidente) como le via pro attinger le ataraxia. Isto es simile al refusa del Buddha de responder a certe questiones metaphysic, le quales ille considerava como non-conducente al sentiero del practica buddhista, e al «abandonamento de omne opiniones (drsti)» de Nagarjuna. Adrian Kuzminski argumenta in favor de un influentia directe inter iste duo systemas de pensamento. In Pyrrhonism: How the Ancient Greeks Reinvented Buddhism[187] Secundo Kuzminski, ambe philosophias argumenta contra le assentimento a qualcunque assertion dogmatic super un realitate metaphysic ultime detra nostre impressiones sensorial como un tactica pro attinger le tranquillitate, e ambe face de plus uso de argumentos logic contra altere philosophias pro exponer lor contradictiones.[187]

Le philosopho cyrenaico Hegesias de Cirene es considerate per alcunos de haber essite influentiate per le inseniamientos del missionarios buddhista de Ashoka.[188]

Philosophos empirista, como Hume e Berkeley, favoriva le theoria de fasce del identitate personal.[189] In iste theoria, le mente es simplemente 'un fasce de perceptiones' sin unitate.[190] Un interpretation del conception de Hume del se, defendite per le philosopho e psychologo James Giles, es que Hume non argumenta a favor de un theoria de fasce, le qual es un forma de reductionismo, ma plus tosto a favor de un vision eliminative del se. In loco de reducer le se a un fasce de perceptiones, Hume rejecta completemente le idea del se. Secundo iste interpretation, Hume propone un "theoria del non-se" e ha assi multo in commun con le pensamento buddhista (vide anattā). Le psychologa Alison Gopnik ha argumentate que Hume esseva in position de apprender re le pensamento buddhista durante su tempore in Francia in le annos 1730.[191]

Referentias

[modificar fonte]
  1. ↑ Grayling 2019, p. 11.
  2. ↑ Karasmanis, V. (2000). On the first Greek mathematical proof. Hermathena, 169, 7. http://www.jstor.org/stable/23041319
  3. ↑ Grayling 2019, p. 12.
  4. ↑ Grayling 2019, p. 23.
  5. ↑ Grayling 2019, p. 32.
  6. ↑ Grayling 2019, p. 36–37.
  7. ↑ Grayling 2019, p. 28.
  8. ↑ Grayling 2019, p. 43–45.
  9. ↑ Grayling 2019, p. 50.
  10. ↑ Grayling 2019, p. 53.
  11. ↑ Grayling 2019, p. 57.
  12. ↑ West, Thomas G., and Platon. Plato's Apology of Socrates: an interpretation, with a new translation. Ithaca, NY: Cornell University Press, 1979.
  13. ↑ Grayling 2019, p. 68 Platon credeva que le sensos es illusori e non poteva esser digne de fide,Grayling 2019, p. 68 illustrante iste puncto con le allegoria del caverna. Ille pensava que le cognoscentia debeva provenir de objectos eterne, immutabile e perfecte, lo que duceva a su theoria del formas.Grayling 2019, p. 68 Alfred North Whitehead affirmava que "Le philosophia es notas al pede de pagina a Platon".
  14. ↑ Evangeliou, Christos C. (6 de octobre 2001). “European Philosophy: Simply a Series of Footnotes to Plato?”. Mediterranean Studies 10: 167–180. ISSN 1074-164X.
  15. 1 2 Grayling 2019, p. 89.
  16. ↑ Grayling 2019, p. 88.
  17. 1 2 3 4 Grayling 2019, p. 92.
  18. ↑ Grayling 2019, p. 94.
  19. ↑ Roman Philosophy (Internet Encyclopedia of Philosophy).
  20. ↑ Grayling 2019, p. 98–99.
  21. ↑ Adamson, Peter (6 de octobre 2015). Philosophy in the Hellenistic and Roman Worlds. Oxford University Press, 9. ISBN: 978-0-19-872802-3.
  22. ↑ Grayling 2019, p. 99–100.
  23. ↑ Grayling 2019, p. 107–108.
  24. ↑ Grayling 2019, p. 112.
  25. ↑ Grayling 2019, p. 114.
  26. ↑ Annas 1995, p. 231
  27. 1 2 Grayling 2019, p. 106.
  28. ↑ Grayling 2019, p. 107.
  29. ↑ Beckwith, Christopher I. (2015). Greek Buddha: Pyrrho's Encounter with Early Buddhism in Central Asia. Princeton University Press, 28. ISBN: 9781400866328.
  30. ↑ Sexto Empirico, "Esbozos del pyrrhonismo" I.33.232
  31. ↑ Sexto Empirico, "Esbozos del pyrrhonismo" I.33.225–231
  32. ↑ Patrono:SmithDGRBM
  33. ↑ Platon, Phaedon, pagina 64.
  34. ↑ Veres, Máté (2009). “Carlos Lévy, Les Scepticismes; Markus Gabriel, Antike und moderne Skepsis zur Einführung”. Rhizai. A Journal for Ancient Philosophy and Science 6 (1). (Archivate 2021-10-22 al Wayback Machine)
  35. ↑ Eduard Zeller, Outlines of the History of Greek Philosophy, 13e edition, pagina 309
  36. 1 2 Grayling 2019, p. 124.
  37. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “encyclopedia”.
  38. ↑ Grayling 2019, p. 140.
  39. ↑ Grayling 2019, p. 143.
  40. ↑ Patte, Daniel. The Cambridge Dictionary of Christianity. Ed. Daniel Patte. New York: Cambridge University Press, 2010, 11132-1133
  41. ↑ Grant, Edward. God and Reason in the Middle Ages. Cambridge University Press, 2004, 159
  42. ↑ Grayling 2019, p. 148.
  43. ↑ Grayling 2019, p. 146.
  44. ↑ Grayling 2019, p. 149.
  45. 1 2 Grayling 2019, p. 154.
  46. 1 2 3 Grayling 2019, p. 154–155.
  47. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “contemporaries”.
  48. ↑ Frederick Copleston, A History of Philosophy, Volume III: From Ockham to Suarez (The Newman Press, 1953), p. 18: "Quando on examina le philosophia del Renascentia ... on es confrontate a prime vista con un assortimento assatis disconcertante de philosophias."
  49. ↑ Brian Copenhaver and Charles Schmitt, Renaissance Philosophy (Oxford University Press, 1992), p. 4: "on pote identificar le tracto distinctive del philosophia del Renascentia como un interesse accelerate e amplificate, stimulate per textos novemente disponibile, in fontes primari del pensamento grec e roman que previemente esseva incognite, partialmente cognite o pauc legite."
  50. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “transmission”.
  51. ↑ Frederick Copleston, A History of Philosophy, Volume III: From Ockham to Suarez (The Newman Press, 1953), p. 29: "Le majoritate del pensatores, eruditos e scientificos del Renascentia esseva, naturalmente, christianos ... sed nihilominus le renascentia classic ... adjutava a portar al avante-plano un conception de homine autonome o un idea del disveloppamento del personalitate human, le qual, ben que generalmente christian, esseva plus 'naturalistic' e minus ascetic que le conception medieval."
  52. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “intellectual”.
  53. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “The Renaissance Philosophy of Man”.
  54. ↑ James Daniel Collins, Interpreting Modern Philosophy, Princeton University Press, 2015, p. 85.
  55. ↑ Brian Leiter (ed.), The Future for Philosophy, Oxford University Press, 2006, p. 44 n. 2.
  56. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Internet Encyclopedia of Philosophy”.
  57. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Stanford Encyclopedia of Philosophy”.
  58. ↑ Diane Collinson (1987). Fifty Major Philosophers, A Reference Guide, 125.
  59. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “philosophers”.
  60. ↑ Steven Nadler, A Companion to Early Modern Philosophy, 2008, pp. 1–2: "Verso le seculo decesepte [...] il habeva devenite plus commun trovar mentes philosophic original laborante foras del restrictiones del quadro universitari — i.e., ecclesiastic. [...] verso le fin del seculo decesecto, [le philosophia] esseva un interprisa secular."
  61. ↑ Anthony Kenny, A New History of Western Philosophy, vol. 3 (Oxford University Press, 2006), p. xii: "Pro alcuno qui approcha al periodo del philosophia moderne precoce ab un fundo antique e medieval, le characteristica le plus frapante del epocha es le absentia de Aristoteles del scena philosophic."
  62. ↑ Donald Rutherford, The Cambridge Companion to Early Modern Philosophy (Cambridge University Press, 2006), p. 1: "le epistemologia assume un nove significantia in le periodo moderne precoce a mesura que le philosophos se effortia a definir le conditiones e limites del cognoscentia human."
  63. ↑ Kenny, A New History of Western Philosophy, vol. 3, p. 211: "Le periodo inter Descartes e Hegel esseva le grande era del construction de systemas metaphysic."
  64. ↑ Kenny, A New History of Western Philosophy, vol. 3, pp. 179–180: "the seventeenth century saw the gradual separation of the old discipline of natural philosophy into the science of physics [...] [b]y the nineteenth century physics was a fully mature empirical science, operating independently of philosophy."
  65. ↑ Jeffrey Tlumak, Classical Modern Philosophy: A Contemporary Introduction, Routledge, 2006, p. xi: "[Classical Modern Philosophy] es un guida a transverso del systemas del septe brillante philosophos europee del seculos XVII e XVIII le plus regularmente inseniate in cursos universitari de philosophia moderne".
  66. ↑ Richard Schacht, Classical Modern Philosophers: Descartes to Kant, Routledge, 2013, p. 1: "Septe homines ha venite a distinger se de tote lor homologos in lo que ha devenite cognoscite como le periodo 'moderne' in le historia del philosophia (i.e., le seculos XVII e XVIII): Descartes, Spinoza, Leibniz, Locke, Berkeley, Hume e Kant".
  67. ↑ Kenny, A New History of Western Philosophy, vol. 3, pp. 212–331.
  68. ↑ Nadler, A Companion to Early Modern Philosophy, pp. 2–3: "Pro que le periodo moderne precoce in le philosophia deberea comenciar con Descartes e Bacon, per exemplo, in loco de Erasmus e Montaigne? [...] Basta dicer que al initio del seculo XVII, e specialmente con Bacon e Descartes, certe questiones e preoccupationes emerge al primo plano — un varietate de problemas que motivava le investigationes e debates que characterisarea le major parte del pensamento philosophic durante le duo seculos sequente."
  69. ↑ Grayling 2019, p. 201.
  70. 1 2 3 Grayling 2019, p. 206.
  71. ↑ Grayling 2019, p. 213.
  72. ↑ Grayling 2019, p. 212.
  73. ↑ Grayling 2019, p. 236.
  74. ↑ Rutherford, Donald (12 de octobre 2006). The Cambridge Companion to Early Modern Philosophy (in anglese). Cambridge University Press, 1. ISBN: 978-0-521-82242-8.
  75. 1 2 Grayling 2019, p. 207.
  76. 1 2 3 Grayling 2019, p. 218.
  77. ↑ Grayling 2019, p. 226–227.
  78. ↑ Grayling 2019, p. 208.
  79. ↑ Grayling 2019, p. 224.
  80. ↑ Grayling 2019, p. 251–253.
  81. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “rutherford”.
  82. ↑ Kenny, A New History of Western Philosophy, vol. 3, p. xiii.
  83. ↑ Nadler, A Companion to Early Modern Philosophy, p. 3.
  84. 1 2 Grayling 2019, p. 259–261.
  85. ↑ Frederick C. Beiser, German Idealism: The Struggle Against Subjectivism, 1781–1801, Harvard University Press, 2002, parte I.
  86. ↑ Karl Ameriks, Kant's Elliptical Path, Oxford University Press, 2012, p. 307: "On pote dicer que le phenomeno del philosophia moderne tardive comenciava justo circa le anno crucial de 1781, quando appareva le Critica del ration pur de Kant. Esseva circa iste periodo que le pensamento german comenciava a comprender se como existente in un epocha in que le principal optiones traditional del philosophia pareva haber se exhaurite, e il no plus pareva appropriate definir se simplemente como moderne o illuminate."
  87. ↑ Grayling 2019, p. 280.
  88. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “universities”.
  89. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “frederick”.
  90. ↑ Frederick C. Beiser, German Idealism: The Struggle Against Subjectivism, 1781–1801, Harvard University Press, 2002, p. viii: "le juvene romanticos — Hölderlin, Schlegel, Novalis — [esseva] figuras crucial in le disveloppamento del idealismo german."
  91. ↑ Grayling 2019, p. 289.
  92. 1 2 Grayling 2019, p. 291.
  93. 1 2 Grayling 2019, p. 296.
  94. ↑ Grayling 2019, p. 297.
  95. 1 2 Grayling 2019, p. 299.
  96. ↑ Grayling 2019, p. 281.
  97. ↑ Grayling 2019, p. 286.
  98. ↑ Grayling 2019, p. 285.
  99. ↑ Grayling 2019, p. 306.
  100. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “transformation”.
  101. ↑ (13 de septembre 2013) Pragmatism (Stanford Encyclopedia of Philosophy).
  102. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Rorty”.
  103. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Putnam”.
  104. ↑ Peirce, C. S. (1878), "How to Make Our Ideas Clear", Popular Science Monthly, v. 12, 286–302. Republicate frequentemente, includente Collected Papers v. 5, paragraphos 388–410 e Essential Peirce v. 1, 124–41. Vide le fin de §II pro le maxima pragmatic. Vide le tertie e quarte paragraphos in §IV pro le discoperibilitate del veritate e del real per un investigation sufficiente. Vide tamben citationes de Peirce a transverso del annos in le entratas pro "Truth" (Archivate 2013-05-15 al Wayback Machine) e "Pragmatism, Maxim of..." (Archivate 2013-01-13 al Wayback Machine) in le Commens Dictionary of Peirce's Terms, Mats Bergman e Sami Paavola, editores, Universitate de Helsinki.
  105. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “paragraphs”.
  106. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Pratt”.
  107. ↑ Pragmatism – Internet Encyclopedia of Philosophy.
  108. ↑ William Egginton/Mike Sandbothe (eds.). The Pragmatic Turn in Philosophy. Contemporary Engagement between Analytic and Continental Thought. SUNY Press. 2004. Back cover.
  109. ↑ Nicholas Joll, "Contemporary Metaphilosophy" (Archivate 2011-08-05 al Wayback Machine)
  110. ↑ Spindel Conference 2002 – 100 Years of Metaethics. The Legacy of G.E. Moore, University of Memphis, 2003, p. 165.
  111. ↑ M.E. Waithe (ed.), A History of Women Philosophers: Volume IV: Contemporary Women Philosophers, 1900-Today, Springer, 1995.
  112. ↑ Halberstadt, Max (6 de octobre 2026). Sigmund Freud, retrato a medie corpore, voltate a sinistra, tenente un cigaro in le mano dextre.
  113. ↑ Michael Rosen, "Continental Philosophy from Hegel", in A. C. Grayling (ed.), Philosophy 2: Further through the Subject, Oxford University Press (1998), p. 665.
  114. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialism”.
  115. ↑ Oxford Companion to Philosophy, ed. Ted Honderich, New York (1995), page 259.
  116. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialism26”.
  117. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialism27”.
  118. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialism28”.
  119. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialism29”.
  120. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “kierkegaard”.
  121. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Bob”.
  122. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “existentialists”.
  123. ↑ Geuss, R. The Idea of a Critical Theory, Cambridge, Cambridge University Press, ch. 4.
  124. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Smith”.
  125. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “Dreyfus”.
  126. ↑ Alfred North Whitehead (Internet Encyclopedia of Philosophy).
  127. ↑ William Blattner, "Some Thoughts About "Continental" and "Analytic" Philosophy" (Archivate 2015-05-07 al Wayback Machine)
  128. ↑ Patrono:Cite SEP
  129. ↑ Nicholas Gaskill, A.J. Nocek, The Lure of Whitehead, University of Minnesota Press, 2014, p. 4: "il non es de admirar que Whitehead esseva negligite. Ille esseva troppo scientific pro le "continentales", non bastante scientific pro le "analyticos", e troppo metaphysic — es a dicer acritic — pro ambes" e p. 231: "le analyticos e le continentales es ambes inclinate verso presuppositiones kantian in un maniera que Latour e Whitehead renuncia audacemente."
  130. ↑ Grayling 2019, p. 358.
  131. ↑ Grayling 2019, p. 359.
  132. ↑ Grayling 2019, p. 359–361.
  133. ↑ Grayling 2019, p. 347.
  134. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate “russell”.
  135. ↑ Grayling 2019, p. 352.
  136. ↑ Grayling 2019, p. 354.
  137. 1 2 Grayling 2019, p. 356.
  138. ↑ Grayling 2019, p. 371–373.
  139. ↑ Grayling 2019, p. 375.
  140. ↑ Grayling 2019, p. 401.
  141. ↑ Grayling 2019, p. 378.
  142. 1 2 Grayling 2019, p. 380.
  143. ↑ Grayling 2019, p. 380–381.
  144. ↑ Grayling 2019, p. 389.
  145. ↑ Grayling 2019, p. 392.
  146. ↑ Grayling 2019, p. 393.
  147. ↑ Grayling 2019, p. 397.
  148. ↑ Grayling 2019, p. 398.
  149. ↑ Grayling 2019, p. 399.
  150. ↑ Grayling 2019, p. 400.
  151. 1 2 Grayling 2019, p. 404.
  152. 1 2 3 Grayling 2019, p. 405.
  153. 1 2 Grayling 2019, p. 406.
  154. ↑ Grayling 2019, p. 407.
  155. 1 2 Grayling 2019, p. 411–412.
  156. ↑ Grayling 2019, p. 416-417.
  157. ↑ Grayling 2019, p. 418.
  158. ↑ Grayling 2019, p. 419.
  159. ↑ Grayling 2019, p. 421.
  160. 1 2 3 Grayling 2019, p. 422.
  161. 1 2 Grayling 2019, p. 423.
  162. ↑ Grayling 2019, p. 424.
  163. ↑ Grayling 2019, p. 425.
  164. ↑ Grayling 2019, p. 427.
  165. 1 2 3 4 Grayling 2019, p. 428.
  166. ↑ Grayling 2019, p. 429.
  167. ↑ Grayling 2019, p. 433.
  168. 1 2 3 Grayling 2019, p. 434.
  169. 1 2 Grayling 2019, p. 435.
  170. ↑ Grayling 2019, p. 436.
  171. ↑ Grayling 2019, p. 437.
  172. ↑ Griffin, David (1998). Unsnarling the World-Knot. Berkeley, California: University of California Press, 5. ISBN: 9781556357558.
  173. 1 2 Grayling 2019, p. 440.
  174. ↑ Grayling 2019, p. 442.
  175. 1 2 3 4 Grayling 2019, p. 443.
  176. 1 2 3 4 Grayling 2019, p. 446.
  177. ↑ Grayling 2019, p. 365.
  178. ↑ Grayling 2019, p. 366.
  179. ↑ Grayling 2019, p. 448.
  180. ↑ Grayling 2019, p. 451-452.
  181. ↑ Grayling 2019, p. 453.
  182. ↑ Grayling 2019, p. 455.
  183. ↑ Grayling 2019, p. 456.
  184. ↑ "Ille se retirava del mundo e viveva in solitude, rarmente monstrante se a su familiares; isto proque ille habeva audite un indiano reprochar Anaxarcho, dicente le que ille nunquam serea capace de inseniar a alteres lo que es bon dum ille ipse faceva le cortisano ante reges in lor corte. Ille manteneva le mesme serenitate a omne tempore." (Diogenes Laertio, IX.63 super Pyrrhon)
  185. ↑ Beckwith, Christopher I. (2015). Greek Buddha: Pyrrho's Encounter with Early Buddhism in Central Asia. Princeton University Press, 28. ISBN: 9781400866328.
  186. ↑ Conze, Edward. Buddhist Philosophy and Its European Parallels (Archivate 2019-02-07 al Wayback Machine). Philosophy East and West 13, p.9-23, no.1, januario 1963. University Press of Hawaii.
  187. 1 2 Adrian Kuzminski (2008), Pyrrhonism How the Ancient Greeks Reinvented Buddhism; pro un studio recente vide Georgios T. Halkias, "The Self-immolation of Kalanos and other Luminous Encounters among Greeks and Indian Buddhists in the Hellenistic World" (Archivate 2022-12-08 al Wayback Machine), 2015, Journal of the Oxford Centre for Buddhist Studies 8, 163–186.
  188. ↑ "Le philosopho Hegesias de Cirene (surnominate Peisithanatos, "Le advocato del morte") esseva un contemporaneo de Magas e esseva probabilemente influentiate per le inseniamientos del missionarios buddhista a Cirene e Alexandria. Su influentia esseva tal que ille esseva finalmente prohibite de inseniar." Jean-Marie Lafont, Inalco in "Les Dossiers d'Archéologie", No. 254, p. 78
  189. ↑ Dicker, Georges (4 de januario 2002). Hume's Epistemology and Metaphysics: An Introduction. Routledge, 15. ISBN: 978-1-134-71425-4.
  190. ↑ Western philosophy | History, Figures, Schools, Movements, Books, Beliefs, & Facts.
  191. ↑ Garfield, Jay L. (6 de octobre 2015). Engaging Buddhism : why it matters to philosophy. Oxford: Oxford University Press, 45, 107. ISBN: 978-0-19-020434-1. OCLC 884817774.

Bibliographia

[modificar | modificar fonte]
Obtenite de “https://ia.wikipedia.org/w/index.php?title=Philosophia_occidental&oldid=699176”