Le Pulchra Dormiente

Le Pulchre Dormiente, un representation picte per John Collier in 1921

Le Pulchra Dormiente (francese: La Belle au bois dormant, germano: Dornröschen), etiam cognite ut Le Pulchra Dormiente in le Silva vel Le Pulchra in le Silva Dormiente, esse un conto de fees que narra de un principessa maledicte per un fee mal e coacte a dormir per 100 annos ante de esser eveliate per un principe formose. Un fee bon – qui time que le principessa pote haber pavor eveliante se completemente sol post assi multe tempore – mitte a dormir per magia omne habitante del silva e del palatio regal pro tener compania al principessa e facer les eveliar insimul a illa.

Le version le plus vetere de iste conto se trova in le Perceforest, un obra francese in prosa scripte inter 1330 e 1344. Un altere version esse le per le scriptor neapolitan Giambattista Basile, qui lo intitulava Sol, Luna e Talia e lo publicava in su Pentamerone inter 1634 e 1636. Postea, illo esseva rurso editate per Charles Perrault qui lo poneva in su Histoires ou contes du temps passé in 1697.

Intriga

Le vetula monstra un fuso pro suer al Pulchra Dormiente, Le Pulchra Dormiente per Alexander Zick (1845–1907)

Le synopse sequente esse basate super le conto per Perrault, que esse scripte in duo partes. Alicun folkloristas crede que al initio iste duo partes esseva duo contos divise – assi como illos esse etiamnunc in le version del Fratres Grimm – que successivemente esseva unificate per Perrault tamben.

Al baptismo del filiola de un rege e de un regina, septe fees bon esseva invitate pro esser le matrinas del principessula e pro donar la alique. Le septe fees se sedeva al banchetto organisate in le palatio, e omne un de illas recipeva un parve capsa auree continente objectos preciose ornate con gemmas. Postea, un altere fee adveniva: illa esseva un vetula antiquate qui, per 50 annos, habeva passate su tempore integre in su domo sin sortir, e del qual omnes jam se habeva oblidate. Malgrado hoc, etiam iste fee recipeva un cathedra pro seder se al tabula insimul al ceteres. Tamen, illa non esseva multo contente, e subito incipeva a murmurar menacias a voce basse. Le septime fee la audiva e – timente que le fee mal voleva nocer al principessula – se abscondeva detra alicun cortinas.

Sex del fees invitate offereva al principessula alicun donos special: pulchritude, argutia, gratia, dansa, canto e talento musical. Le octave fee – adhuc irate pro non esser invitate – faceva un malediction al principessula declarante que un die le puella velle forar su digito con un fuso pro suer e que igitur illa velle morir. Il adveniva le torno del septime fee, qui essayava de disfacer le malediction del fee precedente, quamquam illa succedeva solo partialmente. In vice de morir vermente, le principessula velle solmente addormir se per un periodo de cento annos, e esserea eveliate per le filio de un rege.

Pro essayar de salvar su filiola de un destino assi terribile, le rege imperava que omne fuso de su regno esseva exuste o sequestrate. Post dece-sex annos, un die, quando le rege e le regina non se trovava in le palatio, le principessa se promenava circum le corte usque a incontrar un vetula – probabilemente le fee mal disguisate – suente exactemente con un fuso. Le principessa – qui nunquam habeva vise un tal instrumento – peteva le vetula pro poter lo experir. Ita, le malediction se actualisava quando le principessa forava su digito con le fuso, e subito se addormiva profundemente. Le vetula incipeva a critar e qualicuno essayava de eveliar le principessa, tamen sin succeder. Illa esseva tracte al camera le plus gratiose del castello e posite a reposar super un lecto con drappos brodate de auro e argento. Le septime fee – le bon – adveniva in un carrossa trainate per dracones, e comprehendeva immediatemente que le principessa velle haber pavor eveliante se completemente sol; ita, illa decideva de mandar omnes a dormir, excepte le rege e le regina. Le rege e le regina dava un osculo al filiola e abiva ab le castello, pro non perturbar illes qui dormiva. Le fee faceva un magia e il appareva plure arbores, rubos e spinas pro teger le castello e proteger lo ab le mundo externe.

Le principe evelia le Pulchra Dormiente, Otto Kubel (1868–1951)

Post un centena de annos, un principe de un altere familia regal inveniva le castello occultate dum venante per le silva. Su servitores le contava le historia de celle castello, e un vetulo le disvelava que ibi il habeva un principessa formosissime, coacte a dormir per cento annos usque al filio de un rege non venir a eveliar la. Le principe voleva vermente ir a cognoscer iste principessa assi mysteriose, e omne arbore, rubo e spina se displaciava sicut per magia pro lassar le passar. Al fin, ille adveniva in le camera ubi le principessa dormiva: illa esseva assi pulchre que ille geniculava pro le emotion causate per le vista. Le malediction se rumpeva e le principessa se eveliava e illa incipeva a admirar le principe con oculos assi dulce que illos pareva facte de melle. Illes conversava pro qualque tempore e, interea, le habitantes del castello se eveliava tamben e retornava a facer lor mestieros. Al fin, le principe e le principessa se maritava in le cappella del castello.

Post le maritage, le principe continuava a visitar le Pulchra Dormiente per quattuor annos, e le duo habeva anque filios juncto. Tamen, ille nunquam faceva cognoscer su parentes a illa, quod le matre de ille descendeva de un stirpe de ogros qui devorava infantes. Quando le patre del principe moriva, ille deveniva rege e traheva seco su sponsa e lor filios pro viver in su palatio insimul a ille. Le copula habeva un filia de quattuor annos nominate “Aurora” e un filio de tres nominate “Die”.

Un die, le juvene rege debeva ir a bello contra un regno locate prope le limites del sue; ille dava le regentia a su matre e la lassava a administar toto e a curar se del familia de ille. Post le partita de su filio, le vetere ogressa coageva le nura a abir ab le palatio e refugiar se in un casula in le medio del silva, rogante al coco de cocinar Aurora pro le cena. Le coco – qui non voleva occider le puella – la preparava un agno que satisfaceva assatis le fame del vetere regina. Le ogressa, postea, annunciava de voler eder Die tamben, sed le coco preparava a illa solmente un hedo. Postea, le regina etiam desirava le Pulchra Dormiente, e le coco in loco de illa la dava un cervo. Tamen, le regina tosto discoperiva le deception del coco e ita poneva un alveo in le horto completemente implite con viperas e serpentes. Le rege, quamvis, rediva a domo in celle momento, e le vetere ogressa – nunc discoperte in su iniquitate – se jectava pro le vergonia in le alveo plen de serpentes, que la devorava con edacitate. Post iste evento regrettabile, le rege, le juvene regina e lor filiolos viveva felice per semper.

Referentias

Wikimedia Commons ha files multimedial de: Le Pulchra Dormiente