Saltar al contento

Historia de Portugal

Pendente
De Wikipedia, le encyclopedia libere

Le historia de Portugal como nation europee remonta al Basse Medievo, quando le comtato Portucalense deveniva autonome del regno de Leon. Totevia, le historia del presentia human in le territorio correspondente a Portugal initiava multo antea. Le prehistoria registra le prime hominidos circa 500 milles annos retro.

Le territorio esseva visitate per diverse populos: le phenicios, qui fundava factorias e plus tarde esseva substituite per le cartaginenses. Populos celtic se establiva e se misceva con le nativos. In le seculo III a.C., diverse populos habitava le region quando occurreva le invasion roman del Peninsula Iberic. Le romanisation lassa marcas durabile in le lingua, le lege e le religion. Con le declino del Imperio Roman, le territorio esseva occupate per populos germanic e plus tarde per musulmanos (mouros e alcun arabes), durante que le christianos se retirava al nord, in Asturias.

In 1139, durante le Reconquesta christiana, le Regno de Portugal esseva fundate a partir del comtato Portucalense, nascite inter le fluvios Minho e Douro. Le stabilisation de su frontieras in 1297 faceva de Portugal le pais europee con le plus ancian frontieras fixate. Como pioneiro del exploration maritime durante le Era del Discopertas, le Regno de Portugal expandeva su territorios inter le seculos XV e XVI, establiente le prime imperio global del historia, con possessiones in Africa, America del Sud, Asia e Oceania.

In 1580, un crise de succession resultava in le Union Iberic con Espania. Sin autonomia pro defender su possessiones ultramarin contra le offensive hollandese, le regno perdeva multe de su ricchessa e statuto. In 1640, le independentia de Portugal esseva restaurate sub le nove dynastia de Bragança.

Le terramoto de 1755 in Lisboa destrueva grande parte del citate. Su reconstruction durava plure annos, e le nove architectura pote ancora esser vidite in le Terreiro do Paço.

Le invasiones espaniol e francese causava instabilitate politic e economic. In 1820, un revolta portava al approbation del prime constitution portugese, initiando le monarchia constitutional, que affrontava le perdita de su plus grande colonia, Brasil. Al fin del seculo XIX, Portugal perdeva su statuto in le division colonial de Africa.

Un revolution in 1910 deponeva le monarchia, ma le prime republica portugese non succedeva a resolver le problemas de un pais immergite in conflicto social, corruption e confrontationes con le Ecclesia. Un colpo de stato in 1926 duceva a un dictatura. A partir de 1961, iste governo manteneva un guerra colonial que se prolongava usque 1974, quando un revolta militar abatteva le governamento. In le anno sequente, Portugal declarava le independentia de tote su possessiones in Africa. Post un periodo revolutionari agitate, le pais se dirigiva verso un democratia pluralista. Le constitution de 1976 defini Portugal como un republica semipresidentialista.

A partir de 1986, Portugal reforciava su modernisation e su integration in le sphera europee con su adhesion al Communitate Economic Europee (CEE).

Prehistoria e Protohistoria

[modificar | modificar fonte]
Mappa Ethnico-Linguistic del Peninsula Iberic circa Patrono:AC

Le plus antique fossiles cognoscite de hominides in Europa, datate de 1,1 a 1,2 milliones de annos, esseva trovate in le nord del Peninsula Iberic, in le Serra de Atapuerca.[1] In Portugal, le vestigios human le plus antique data de circa 500-300 mille annos,[2] quando le region esseva habitate per neanderthales.[3] Le vestigios le plus antique cognoscite de Homo sapiens es de homines de Cro-Magnon con "tratos" de neanderthal, con Patrono:Fmtn annos. Le fossile de un infante trovate in le Valle do Lapedo[1] es interpretate como indicator de populationes hybride resultante del cruciamento del duo species. Illos es etiam le vestigios de esseres con characteristicas neanderthal le plus recente que on cognosce, possibilemente le ultime de lor specie.[4] Istes esseva societates paleolithic de subsistentia, de chassatores-collectores que lassava vestigios como le arte rupestre del Valle del Coa al nord[5] e le gruta do Escoural, al sud.[6]

Post le fin del ultime etate de gelo, circa 12 a 11 mille annos retro, le alterationes climactic permitteva initiar le domestication de animales de pastura, alcun culturas de cereales e le pisca.[1] Le neolithic es testimoniate in le sud de Portugal per utensiles de petra e per le cultura megalithic, con dolmenes como le anta Grande do Zambujeiro,[7] menhires como in le cromeleque dos Almendres, ben como arte schematic como in le anta pintada de Antelas e in idolo-plattas.[8]

Le etate del bronzo del Peninsula, con le disveloppamento del poteria e altere metallos como auro e argento, initiava se circa Patrono:AC al sud, in locos como El Argar, de ubi illo se diffundeva.[7] In le Patrono:AC, varie undas de populos indoeuropee celtes venite de Europa Central invadeva le territorio. Miscente se con le populationes local, illos formava differente gruppos ethnic, con numerose tribos.[7] Le principal de iste tribos esseva le gallaicos, que stabiliva le cultura castrese al nord, le lusitanos in le centro, le celticos in Alentejo, e le conios in le extreme sud de Portugal (regiones del Algarve e Alentejo). Illic se disveloppava le scriptura del sud-west, un del scripturas paleo-hispanic. Al sud, al mesme epocha, se stabiliva etiam alcun postos commercial coster semipermanente de phenicios[7] e a partir del Patrono:-séc de carthagineses.[9]

Romanisation

[modificar | modificar fonte]
Le provincias roman Lusitania e Gallecia, reorganidation del Hispania de Diocletiano, 298

Le Romanos initiava le invasion del Peninsula Iberic (que illes appellava "Hispania") in Patrono:AC, durante le Secunde Guerra Punic contra Carthago. Illic illes annexava initialmente duo regiones como provincias, le Hispania Citerior (nord-est) e le Hispania Ulterior (sud-west)[10] Le mineria esseva le prime factor de interesse in le region: un del objectivos strategic de Roma esseva blocar le connexion de Carthago con le minas hispanic de cupro, stanno, auro e argento.[11]

Al fin del Patrono:-séc, esseva create le provincia de Lusitania, que correspondeva a grande parte del actual Portugal al sud del Rio Douro e al Estremadura espaniol, con capital in Emerita Augusta (Mérida).[10] Le Romanos explorava con intensitate minas como Aljustrel (Vipasca) e São Domingos, in le Fasce Pyritose Iberic que se extende usque a Sevilla.[12]

Durante que le sud esseva occupate con relative facilitate, le annexation del nord occurreva solmente multo postea, in parte a causa del resistentia del populos native. Populos celte, como le Lusitanos ducite per Viriato, un supponite pastor in le Montes Herminios (Serra da Estrela), succedeva a contener le expansion roman durante annos.[13] Perito in tacticas de guerrilla, Viriato luctava un guerra incassabile contra le invasores, defaitante successivemente varie generales roman, usque ille esseva assassinate per tradition in Patrono:AC. Le conquesta total del Peninsula Iberic occurreva duo seculos post le arrivata, quando le Romanos vinceva le guerras cantabric, in le tempore del imperator Augusto (Patrono:AC).[10] In 74 Vespasiano concedeva le "Derecto latin" (equiparação al municipalitates de Italia) a grande parte del municipalitates de Lusitania. In 212 le Constitution Antonin attribueva le citatano roman a tote le subjectos (libere) del Imperio e, al fin del seculo, le imperator Diocletiano fundava le Gallecia, que integrava le nord del actual Portugal, le Galicia e le Asturias, ultime territorios conquirite.[10]

Ponte de Trajano super le Rio Tâmega, Chaves (Portugal)

Le economia del Hispania habeva un enorme expansion. Ultra le mineria, le Romanos disveloppava le agricultura in illos que esseva alicun del melior terras agrari del Imperio. In le actual Alentejo illes cultivava vigna e cereales, e in le litoral illes disveloppava le industria piscari pro le fabrication de garum in le litoral de Algarve, in Lisbona,[14] in Póvoa de Varzim, in Matosinhos e in Troia[15] que illes exportava per le rutas commercial roman pro tote le imperio. Le transactiones commercial esseva facilitate per le cunniage de moneta e per le construction de un extense rete viari, aqueductos e pontes, como illo de Trajano in Aquas Flavias (actual Chaves).[10] Le Romanos fundava numerose citates como: Olisipo (Lisbona), Bracara Augusta (Braga), Eminio (Coimbra), Pax Julia (Beja)[16] e lassava un importante legato cultural in lo que es hodie Portugal: le Latino vulgar deveniva le idioma dominante del region,[17] base del lingua portugese.

A partir del Patrono:Séc, le Christianismo se diffundeva in tote le Hispania.[18]

In le secunde medietate del seculo IV, in le nord de Portugal e in le Galicia, surgeva un movimento religiose de tendentia ascetic. Illo habeva como mentor Prisciliano. Iste movimento se appella Priscillianismo.[19][20] Episcopos de altere dioceses moveva se contra le movimento, considerate heretic.[19][20]

In le anno 385, Prisciliano es judicate e condemnate al morte. Le movimento continuava a exister durante alicun seculos e esseva semper condemnate per le ecclesia.[19][20]

Invasion Barbaric

[modificar | modificar fonte]
Peninsula Iberic c. 560: Territorio sueve con capital in Braga (blau); territorio visigothic con capital in Toledo (ochra)

In 409, con le declino del Imperio Roman, le Peninsula Iberic esseva occupate per populos de origine germanic, que le Romanos appellava barbaros.[21] In 411, in un contracto de federation con le imperator Honorio, plure de iste populos se installava in Hispania: suevos e vandalos Asdingos in Gallecia, alanos, de origine perse, in Lusitania e Carthaginense.[22] De iste populos, suevos e visigodos esseva illos que habeva un presentia plus durabile in le territorio correspondente a Portugal. Como in tote le Europa occidental, le citates suffreva un accentuate decadentia, e tanto in le vita urban como in le economia se verificava un ruralisation.[23]

Le suevos fundava le Regno Sueve con capital in Braga, arrivante a dominar usque a Eminio (Coimbra).[24] Con le invasiones le institutiones roman dispareva, ma le organisation ecclesiastic se manteneva, que le suevos adoptava jam in le Patrono:Séc, sequite per le visigodos, e que esseva un importante instrumento de stabilitate. Nonobstante que initialmente illes esseva adherentes del Arianismo e del Priscillianismo,[25] illes adoptava le Catholicismo del populationes local hispano-roman in le anno 449, evangelisate per influentia de S. Martin de Braga.[26] Le governamento sueve se basava in le parochias, describite in le Parochiale suevorum de c.569. [25] e le regno sueve deveniva le prime regno christian de Europa, essente etiam le prime a cuniar moneta proprie.[27]

In 415, le visigodos, initialmente installate in Gallia, avanzava verso le sud como alliatos del Imperio Roman pro expeller alanos e vandalos,[28] e fundava un regno con capital in Toledo. A partir de 470, le conflictos inter le regno sueve e le vicin regno visigothic cresceva. In 585, le rege visigothic Leovigildo conquireva Braga e annexava Gallecia.[29] A partir de hic, tote le Peninsula Iberic remaneva unificate sub le regno visigothic (excepte alicun zonas del litoral sud e levantin, controlate per le Imperio Byzantin e al nord per le vascones). Le stabilitate interne del regno esseva semper difficile, proque le visigodos esseva un minoritate e professava le Arianismo, durante que le population local esseva catholic. Lor strategia initial esseva mantener se como minoritate dirigente strictemente separate del majoritate autochthone. Nonobstante, le consolidation de lor regnos occurreva precisamente a causa del integration con le population local, adoptante le lingua latin, adaptante le lege roman e convertente se con Reccaredo I al Catholicismo,[23] ma in 710 un crise dynastic inter partisanos del reges Rodrigo e Agila II conduceva al invasion musulman que resultava in le collapse del regno.[30]

Occupation arabe

[modificar | modificar fonte]
Antique mesquita de Mértola, in le sud de Portugal, hodie Ecclesia de Nostre Seniora del Annunciation

In 711, un armea omayyade de berberos e arabes recentemente convertite al Islam ducite per Tárique,[31] disimbarcava in Gibraltar post haber conquirite le nord de Africa.[32] Profitante se del luctas interne que divideva le visigodos o essente appellate como alliatos del faction de Agila II, illes vinceva le Battalia de Guadalete contra le fortias del rege visigothic Rodrigo. Rapidemente illes avanzava usque a Zaragoza, beneficiante del repopulation disperse pro conquirer quasi tote le Peninsula.[33] Al territorio occupate como provincia del Caliphato Omayyade illes appellava Al-Andalus. Le west del Peninsula, correspondente a Portugal, illes appellava le Al-Gharb al-Andalus o simplemente Al-Gharb (le occidente).[34]

Le populationes local poteva remaner in lor terras mediante pagamento. Lor habitos, christian e judee, esseva tolerate.[35] Ben que arabisate, le Mozarabes manteneva un continuo de dialectos romanic — le lingua mozarabe — e rituales christian. Le nove occupantes disveloppava le agricultura, meliorante le systemas de irrigation roman, introducente le cultura de ris e de citrinos, alperges e persicos.[36] Le nove technicas de irrigation permitteva le existentia del parve proprietate, como le hortos.[37]

In le lingua portugese remaneva alicun parolas de origine arabe, ligate al agricultura: azeite, azeitona, açafrão, cenoura; in le systemas de irrigation: albufeira, chafariz, nora; in le commercio remaneva: armazém, calibre, quintal.[37]

In 756, Abderraman I, resistente al domination abbaside, fundava in Al-Andalus un emirato independente que deveniva le floride Caliphato de Cordoba.[38] Su economia se basava in le commercio, in le agricultura e in le industria artisanal multo disveloppate. Le cunniage de moneta esseva fundamental e un del plus importante al epocha. Le capital, Cordoba, esseva durante le Patrono:Séc un del plus grande citates del mundo e un centro financiari, cultural, artistic e commercial con bibliothecas, universitate, un schola de medicina e de traductores de grec e hebraic al arabe.[39]

In 1009, un colpo de stato initiava un periodo de guerra civil in Al-Andalus, le fitna, que conduceva al fragmentation del caliphato in regnos rival, le Taifas.[40] Le territorio al sud del Douro esseva dividite inter le taifas de Badajoz, de Sevilla e de Silves. Libere de un poter central, citates como Alcácer do Sal, Lisbona e Silves se disveloppava a base de commercio. A partir de 1090, le Almoravides, que predicava le complimento orthodoxe del Islam, esseva appellate per Al-Mutamid, le rege poeta del taifa de Sevilla, pro adjutar in le defensa in fronte al avante de Alfonso VI de Leon e Castilia e reunificava Al-Andalus pro alicun tempore usque que illo se desintegrava de novo, originante nove taifas. Inter 1144-1151, existeva tres taifas in lo que es hodie Portugal: le Taifa de Mértola, le Taifa de Silves e le Taifa de Tavira, postea integrate in le Caliphato Almohade venite de Marocco, discontento con le insuccesso in revigorar le statos musulman e detener le reconquesta christian. Le occupation arabe del Peninsula durava quasi octo seculos, (del VIII al XV), durante le quales, partiente del Asturias, le unic region que resisteva al invasion arabe, se disveloppava un movimento de Reconquesta del Peninsula.[41]

Formation del Regno de Portugal (1139-1385)

[modificar | modificar fonte]
Evolution del frontieras del territorios in le Peninsula Iberic inter 914 e 1250

Desde 718, refugiate del subite invasion musulman del Peninsula Iberic, un gruppo de christianos visigothic resisteva cantonante se al nord, in le region montaniose del Asturias. Illic, ducite per Pelagio, illes fundava le Regno de Asturias e initiava le reconquesta de territorios.[42] Iste processo gradual originava le nascentia de parve regnos, que se ampliava a mesura que le conquestas habeva successo. Sic nasceva le Regno de Leon, de Navarra, de Aragon, de Castilia e del Galicia.[43]

In 1096, le rege Alfonso VI dava le governamento del Contato Portucalense, formate, in 868, inter le Minho e le Douro,[44] a Henrique de Burgundia per le maritage con su filia Teresa de Leon. Post le morte de D. Henrique, D. Teresa tentava allargar su dominios e obtener le autonomia alliate al alte nobilitate gallec contra su medie-soror Urraca de Leon e Castilia. Ma, in 1121, illa debeva recular e negociar un tractato, remanente le Contato un vassallo del regno de Leon.[45]

Teresa habeva exercite le regentia durante le minoritate de su filio, Alfonso Henriques. Ma, in 1122, le interesses de ambe collideva, quando iste se opponeva a un union gallec-portugese. Le position de favor de D. Teresa re le nobiles gallec e le indifferentia re le fidalgos e ecclesiasticos portucalense originava le revolta que ille duceva. D. Alfonso Henriques armava se cavallero e comenciava a viver in Coimbra.[46] In 1128, ille vinceva le Battalia de São Mamede contra le fortias de su matre e Fernão Peres de Trava. Ille assumeva tunc le governamento del contato e concentrava effortios in negotiationes con le Sancte Sede pro attinger le autonomia. Simultaneemente ille cercava allargar su dominios, conquirente territorio al musulmanos, durante que ille luctava contra le fortias de su cosino Alfonso VII de Leon e Castilia.[47]

In 1139, post un importante victoria contra un contingente mauro in le Battalia de Ourique, D. Alfonso Henriques comenciava a intitular se rege del portugeses in 1140 con le supporto de su sequitores. Sic nasceva le Regno de Portugal, con capital in Coimbra e initiava se le prime dynastia. Le independentia portugese esseva recognoscite per Leon e Castilia in 1143 per le Tractato de Zamora e accordate per bulla pontifical Manifestis Probatum de 1179. In 1147, con le supporto de cruciatos nord-europee,[48] Alfonso I de Portugal conquireva Lisbona. Con le pacification interne, ille prosequeva le conquestas al mauros, impulsante le frontieras verso le sud, desde Leiria al Alentejo.

On considera que esseva in 1211, regno de D. Alfonso II de Portugal, le prime vice que esseva reunite Cortes in Coimbra, in le prime anno de su governamento,[49][50] con representantes del clero e nobilitate.[51][52] Importante leges esseva publicate pro proteger le benes del Corona,[53] garantir le libertates e prohibir le abusos del officiales regal. D. Alfonso II, con iste Curia, intendeva demonstrar que ille voleva governar con le supporto del nobilitate e del clero, ma defendente un programma politic de affirmation del poter regal.[54]

In 1249, le Algarve maure esseva includite in le regno christian de Portugal, concludente le Reconquesta portugese.[55] Isto occurreva in le regno de D. Alfonso III de Portugal, qui addeva al su intitulation "Rege de Portugal e de Algarve". In 1254, Cortes esseva realisate in Leiria, ubi esseva pro le prime vice representantes del villas e citates.

In 1297, D. Dinis sigillava le pace con le regnos de Leon e de Castilia e fixava le limites frontieral per le Tractato de Alcanizes. Annos ante, in 1290, ille adoptava como lingua official del regno de Portugal, in loco del latino, le "lingua vulgar" (Gallego-portugese), que ille appellava lingua portugese. In le mesme anno, le prime Universitate in Portugal esseva fundate.[56]

Le rege Alfonso IV

In 1336, essente rege Alfonso IV, un expedition al Insulas Canari esseva realisate. Le resultatos non esseva le expectate. Le archipelago esseva disputate per le rege de Castilia, Alfonso XI qui succedeva a obtener del papa le possession de ille insulas.[57]

In le mesme regno de Alfonso IV, in 1348, le pais esseva affligite per le Peste nigre de septembre a decembre.[58] Isto victimava multe gente e le manco de fortia de travalio comenciava a esser sentite. Leges esseva create pro impedir le vagabondage e illes qui travaliava in le previe officios debeva retornar a laborar in illos.[58]

Un altere mesura del rege anterior esseva le creation del appellate judices de foras. Le judices esseva ora nominate per le rege e non plus eligite per le consilios. Isto esseva un importante mesura de centralisation regal.[59]

Le ultime rege del prime dynastia esseva D. Fernando, filio del rege D. Pedro I e nepote de Alfonso IV. Iste regno esseva marcate per le guerras contra le vicin castiliano.[60] Istos esseva appellate guerras fernandin, comenciante le prime in 1369, duo annos post esser rege e terminante le ultime in 1382. In ille anno le Tractato de Salvaterra de Magos esseva signate.

Il esseva etiam un tempore de confusion religiose causate per le grande scisma de occidente. Portugal cambiava ora pro le papa de Roma, ora pro le papa de Avignon, secundo le alliantias. Quando in guerra illo esseva pro Roma. In tempore de pace con Avignon.

Il esseva in iste regno que le lege del sesmarias esseva create.[60]

Le muralia de Lisbona esseva ampliate e meliorate, proque le citate habeva crescite immensmente desde le seculo XIII e esseva un importante centro de commercio.[60]

Consolidation e expansion (1385-1580)

[modificar | modificar fonte]

Crisi de 1383-1385 e dynastia de Avis

[modificar | modificar fonte]
Le Battalia de Aljubarrota que assecurava le independentia re Castilia, le nove Dynastia de Avis e le Alliantia Luso-Britannic. Pictura del Patrono:Séc de Jean d'Wavrin, British Library

Desde 1369, al initio de su regno, Fernando I de Portugal luctava le guerras fernandin contra fortias castilian, reclamante se herede del throno de Castilia. Plus tarde, in le contexto del Guerra de Cento Annos que divideva Europa, ille supportava le pretension de Johannes de Gaunt, duce de Lancaster, al mesme throno.[61] Totevia, poco ante morir, ille videva su impopular sposa Leonor Teles de Menezes negociar le maritage del filia Beatriz de Portugal con Johannes I de Castilia, planante de dar le throno de Portugal a ille.[61]

Post le morte de Fernando I, sin heredes mascule, le regentia de Leonor Teles lanceava le regno in un periodo de guerra civil e anarchia, con un parte significative del population revoltate in fronte al possibilitate del perdita de independentia.[62] Durante le crisi de 1383-1385, le regina partiva le governamento con le nobile gallec João Fernandes Andeiro. Le faction pro le independentia que se opponeva a illa esseva ducite per le medie-fratre de D. Fernando, D. João, Maestro de Avis. In decembre 1383, D. João duceva un revolta contra le regina assassinante Andeiro. Post le morte del conte, le populo de Lisbona aclamava le Regitor e Defensor del Regno. Immediate le fortias de João I de Castilia entrava in Portugal e assediva Lisbona. In april 1384, Nuno Álvares Pereira, nominate frontier del Alentejo, vince un fortia castilian de numero superior al su, in le Battalia del Atoleiros.

In 1385, le castilianos avanzava pro prender le throno de Portugal.[63] Tunc le Cortes de Coimbra de 1385 esseva convocate. Illic, un gruppo de nobiles como Nuno Álvares Pereira (São Nuno de Santa Maria) e burgeses como Álvaro Pais,[64] se opponeva al Partito Legitimista leal a Leonor. Cercante assecurar le independentia del regno, illes nominava tunc como rege de Portugal D. João, filio illegitimate de Pedro I de Portugal.[65] Sic terminava le Dynastia de Burgundia e initiava se un secunde dynastia portugese, le Dynastia de Avis.

Con alliatos anglese, João I de Portugal duceva un victoria determinante in le Battalia de Aljubarrota, que annihilava definitivemente le armea castilian e assecurava le independentia del regno. Le armeas portugese esseva commandate per Nuno Álvares Pereira, nominate Condestable del Regno. Menses postea, le Condestable invadeva Castilia e infligeva un nove defaite in le Battalia de Valverde. Le maritage de João I con Philippa de Lancaster, princessa anglese filia de Johannes de Gaunt, e le signatura del Tractato de Windsor (1386) sigillava le Alliantia Luso-Britannic.

Le filios del nove rege con su sposa es appellate le inclite generation.

Le nove dynastia marcava un periodo de grande cambio in le societate, substituente le antique aristocratia per un nove que essera responsabile de un nove era in le historia de Portugal.

Discopertas e formation del imperio portugese

[modificar | modificar fonte]
Discopertas portugese de 1415-1543, principal rutas in le Oceano Indian (blau), territorios portugese in le regno de João III de Portugal (verde)

In 1415, le fortias de João I de Portugal conquireva le citate de Ceuta, in le nord de Africa, movite per le spirito de continuation del Reconquesta e per le interesse commercial. Il esseva le initio del expansionismo portugese.[66]

A mesura que le musulmanos retaliava e disviava le rutas commercial, il esseva decidite de investir in le exploration per mar al longo del costa african. Pro diriger le exploration le Infante D. Henrique esseva nominate.[67] A partir de 1419, con le incentivo del infante, navigatores experte e le plus avantiate disveloppamentos nautic e cartographic del epocha, explorava le costa occidental de Africa systematicamente, cata vice plus al sud. In 1418/19 illes arrivava al archipelago de Madeira e in 1427 al Azores ubi illes stabiliva capitanias que prosperava del agricultura e de un floride industria de sucre.[68]

Le infante Henrique
Le infante Henrique, principal impulsator del discopertas.

Gil Eanes transponeva le difficile Cap Bojador in 1434.[69] Post perfectionar le caravella in le medietate del seculo, in 1479 illes passava le Equator. In 1471 in le Golfo de Guinea le factoria de São Jorge da Mina esseva stabilite pro supportar un floride commercio de auro de alluvion. Partiente de Mina Diogo Cão faceva le prime contacto con le Regno del Congo.[70] Illes intensificava tunc le cerca de un cammino maritim pro le "Indias", alternative al Mediterranee dominate per le republicas maritim italian, per le Ottomanos, per le mauros e per piratas in le lucrative commercio de specierias. Post successive viages exploratori, in 1488 Bartolomeu Dias circumduceva le Cap de Bon Sperantia, entrante pro le prime vice in le Oceano Indian a partir del Atlantic.[71]

Le arrivata de Christophoro Columbo al America in 1492 precipitava un negotiation inter D. João II de Portugal e le Reges Catholic de Castilia e Aragon. Como resultato le Tractato de Tordesilhas esseva signate in 1494, dividente le mundo in duo areas de exploration demarcarte per un meridiano situate inter le insulas de Cap-Verde (a 370 ligas al west de iste archipelago) e le recentemente discoperite Caraibes: le terras "discoperite e a discoperir" situate al est de iste meridiano pertineva a Portugal, e le terras al west de ille linea a Espania.[72] In 1498, Vasco da Gama arrivava al India, stabiliente le prime contacto directe de Europa con Asia e inaugurante le importante ruta del Capo.[73] In 1500, in le secunde viage pro le India, Pedro Álvares Cabral deviava del costa African e apportava in Brasil.[74] In Lisbona le Casa da Índia esseva alora stabilite pro administrar tote le aspectos del commercio e del navigation ultramar e le prime vice-rege del India con base in Cochim esseva nominate.[75]

In 1492, post le Expulsion del judeos de Espania, multe cercava refugio in Portugal, que permitteva lor entrata mediante un alte resgate, con le condition que illes lassarea le pais usque april 1493. In 1495, le rege Manuel I decideva expeller le judeos como parte del negotiationes de su maritage con Isabel de Aragon.[76] Ben que ille prefereva que le judeos remaneva in le pais a causa de lor ricchessa e habilitates, ille finiva per optar pro le conversion coercite post que le majoritate seligeva le exilio.[76] In martio 1497, ille ordinava le apprehension del infantes judee de minus de 14 annos pro esser educate per familias christian. Usque octobre 1497, le majoritate del judeos adulte esseva coercite a baptisar se in Lisbona. Alicun judeos seligeva le suicidio, durante que alteres fugiva al Nord de Africa, con illes foras de Lisbona essente etiam baptisate coercite in altere citates.[76] Ben que ille sapeva que le conversiones non esseva genuine, Manuel sperava que, con le tempore, le judeos devenirea christianos genuine. Nonobstante, multe judeos continuava a practicar le judaismo secretemente, currente le risco de persecution per le Inquisition Portugese.[76] In 1506, 3 000 christian-novos esseva massacrate in Lisbona.[76]

Rutas commercial portugese de Lisbona a Nagasaki inter 1580-1640 (blau); rutas rival espaniol (blanc) con le appellate galleon de Manila stabilite in 1565

Le victoria in le Battalia de Diu removeva Mamelucos e arabes, facilitante le dominio portugese del Indiano. In 1510, sub le governamento de Afonso de Albuquerque le Stato Portugese del India esseva constituite con capital in Goa, prime conquesta territorial. Albuquerque conquireva Malaca in 1511, attingente le ambitionate "insulas del specierias" (Insulas Moluccas) in 1512, e apportante in China un anno plus tarde. Intertanto altere navigatores explorava le Oceano Pacific al servicio del Imperio Espaniol, como Fernando de Magalhães. In consequentia de su viage de circumnavigation, quando le explorationes portugese e espaniol convergeva in le Insulas Moluccas le Tractato de Zaragoza (1529) esseva firmate in 1529 que demarcava le explorationes in le oriente: le Moluccas esseva attribuite a Portugal e le Philippinas a Espania.[77]

De 1415 usque 1534, quando le colonisation del interior in le Capitanias de Brasil per D. João III de Portugal initiava, le Imperio Portugese esseva un thalassocratia,[78] includente le oceanos Atlantic e Indian. Un catena de fortificationes coster protegeva un rete de factorias, con le commercio reforciate per licentias de navigation, le cartazes, con le supporto de numerose relationes de alliantias diplomatic con le Regno de Siam, Imperio Safavide de Persia, Vijayanagara, Ethiopia, inter alteres. Illo esseva completate per le action de missionarios sub le Padroado portugese, un accordo del corona portugese con le Sancte Sede.

In 1542 o 1543, commerciantes portugese apportava in Japon,[79] ubi plus tarde illes adjutava a fundar Nagasaki. In 1557, le autoritates chinese autorisava le portugeses a establir se in Macau, que deveniva le base de un prospere commercio triangular inter China, Japon e Europa, via Malaca e Goa.[80] In 1571, un catena de postos ligava Lisbona a Nagasaki: le prime imperio global del historia habeva nascite,[81] apportante enorme ricchessas a Portugal.

In 1572, Luís Vaz de Camões publicava "Os Lusíadas", tres annos post retornar del Oriente, cuje action central es le discoperta del cammino maritim al India per Vasco da Gama.[82]

Union Iberic (1580-1640)

[modificar | modificar fonte]

Dynastia Philippin

[modificar | modificar fonte]
Imperio portugese (verde) con le zonas disputate inter 1588-1654 per le nederlandeses del companias del Republica del Septe Provincias Unite (orange)

Le rege D. Sebastião partiva pro le Battalia de Alcácer-Quibir, con 24 annos, e moriva in illo le 4 de augusto 1578. Como ille non habeva descendentes, un problema de succession esseva originate.[83] Le Cardinal D. Henrique, fratre de D. João III, qui ja assumeva le functiones de regente desde 23 de decembre 1562, finiva per remaner con le throno, post le morte de D. Sebastião. Le 31 de januario 1580, ille finiva per morir, e a causa de su etate avantiate, ille non poteva lassar descendentes al throno.

Portugal affrontava, assi, un grave crisi dynastic in 1580.

Consequentemente, tres nepotes de Manuel I de Portugal surgeva pro reclamar le throno: Catarina, duchessa de Bragança, António, Prior del Crato e Philippo II de Espania.[84] Le 9 de junio, D. António, esseva acclamate rege per le populo de Santarém, ma Philippo II, supportate per le Consilio de Governatores e per parte del aristocratia portugese, entrava in le pais e lo vinceva in le Battalia de Alcântara.[85]

In 1581, Philippo II convocava le Cortes de Tomar. Illic, post compromitter se a mantener le lingua, leges e cargas in le manos de portugeses, ille esseva coronate rege de Portugal sub le forma de monarchia dual — duo regnos, un rege — initiante le Union Iberic sub le dynastia Philippin, malgrado le opposition del partisanos de D. António in le Azores.[86] Le Guerra del Succession Portugese se prolongava per duo annos usque al Disimbarcamento del Bahia das Mós. Le governamento iberic — del duo regnos e lor immense imperios — esseva assecurate per Consilios (Consejos) con sede in Madrid.[87] In Lisbona, un vice-rege nominate per le rege dirigeva le governamento.

Durante le union le Imperio Portugese suffreva grande revesos, essente involvite in le conflictos del Habsburgos con Anglaterra, Francia e Nederlandia. Inter 1595 e 1663 le Guerra Luso-Nederlandese esseva luctate con le Companias Nederlandese del Indias Occidental e Oriental, que tentava prender le retes de commercio portugese de specierias asiatic, sclavos del Africa occidental e sucre del Brasil.[88] Le nederlandeses se appropriava successivemente de Ternate e Amboina in Indonesia, del Capitania de Pernambuco in Brasil, de São Jorge da Mina, Arguim, Axim, prendente le loco del portugeses in Japon in 1639 e assediante Macau. Durante que le angleses prendeva Ormuz, in 1622.

Restauration e Invasiones (1640-1820)

[modificar | modificar fonte]

Restauration

[modificar | modificar fonte]
Acclamation de D. João IV de Portugal como Rege de Portugal, pingite per Veloso Salgado, Museo Militar de Lisbona

In le regno de Philippo III (IV de Espania) (1621-1640) plure problemas minava le supporto portugese al union: le augmento de impostos super commerciantes portugese, le perdita de importantia del nobilitate in le cortes espaniol, le cargas de governamento occupate per le espanioles e le pression pro divider le carga financiari e militar del guerras de Espania. Le portugeses esseva poco inclinate a adjutar, un vice que Espania non habeva succedite a evitar le occupation nederlandese de lor possessiones colonial. Isto malgrado le facto que tanto portugeses como nederlandeses esseva nominalmente sub su corona.[89]

Le situation culminava in un revolution facite per le nobilitate e alte burgessia in 1 de decembre 1640. Le revolution, ben que previsibile, esseva discatenate quando João, 8tie Duce de Bragança esseva convocate pro organisar truppas e luctar contra revoltosos in Catalonia. Le complot esseva planate per le appellate "Quaranta Conjuratos", qui profiteva del facto que le truppas castilian esseva occupate in le altere latere del Peninsula. Le supporto del populo esseva immediate, e tosto le duce de Bragança esseva acclamate rege de Portugal in tote le pais, initiante le dynastia de Bragança como João IV de Portugal.

In le subsequente Guerra del Restauration contra Philippo IV le portugeses vinceva plure battalias. In 1641, pro proteger le territorios ultramar, un tregua esseva celebrate con le nederlandeses. Sin effecto, proque istes occupava São Tomé, Luanda, Ceylon e Malaca. Inter 1645 e 1654, recifenses commandate per Salvador Correia de Sá recuperava Recife e succedeva a reconquirer Angola e São Tomé. In 1661 le secunde Pace del Hague esseva sigillate. Portugal acceptava le perditas in Asia e le nederlandeses le soveranitate portugese del Nordeste brasilian, mediante le pagamento equivalente a 63 tonnas de auro.[90] In ille anno, pro obtener un alliantia con le angleses, D. João IV negotiava le maritage de su filia Catarina de Bragança con Carolo II de Anglaterra, cedente como dote Tanger e Bombay.

Le pace definitive con le nederlandeses esseva attingite post que istes prendeva Cochin e le Costa de Malabar. Le pace con Espania esseva attingite finalmente in 1668, post le victoria portugese in le Battalia de Montes Claros, e un vice morte le renitente Philippo IV de Espania. Illo esseva sigillate per le Tractato de Lisbona (1668) inter Alfonso VI de Portugal e Carolo II de Espania, ponente fin a quasi 30 annos de guerra. Espania recognosceva le independentia de Portugal e le prisionieros e conquestas esseva retornate, excepte le citate de Ceuta, que remaneva in le possession de Espania.

Era Pombalin e Absolutismo

[modificar | modificar fonte]
Marques de Pombal e le reconstruction de Lisbona post le Seismo de Lisbona de 1755

Le prime medietate del Patrono:Séc esseva marcate per le florescer del mineria in Brasil, post le discoperta de auro e de petras preciose. Le rege João V de Portugal deveniva tunc un del plus ric monarchas de Europa.[91]

Le 1 de novembre 1755, in le regno de su successor D. José I de Portugal, occurreva le grande seismo de Lisbona que destrueva quasi tote le citate e que esseva un colpo in le corde del imperio.[92] Le prime ministro Sebastião José de Carvalho e Melo, Marques de Pombal, dirigeva un rapide reconstruction.[93] In le Baixa de Lisbona ille applicava le conceptos urban e esthetic del Illuminismo e initiava un periodo de modernisation e europeisation, con reformas profunde in le administration, economia e education, in direction a un monarchia absolute[94] imponente le despotismo illustrate al nobilitate.[95]

Le Cortes nunquam se reuniva. In 1757, le jesuitas, esserea expellite del palatio e, postea, de Portugal con le acquiescentia del Vaticano, con impacto in tote Europa.[96] Un anno postea, le tentativa de assassinato del rege esseva profitate per le Marques de Pombal pro initiar un campania de punition del familias reticente in le processo del Távora. Relative al Brasil, le Marques lo considerava un colonia strictemente dependente de Lisbona e al servicio del ricchimento del Regno de Portugal.

Le 19 de septembre 1761, per le mano de Sebastião José de Carvalho e Melo, alora Conte de Oeiras e signate per D. José, un patente con fortia de lege esseva emittite liberante tote le sclavos nigre proveniente de America, Africa o Asia tosto que illes arrivava al metropole post disimbarcamento.[97] Iste lege, expandite posteriormente in nove patentes, faceva de Portugal le prime pais a abolir le traffico de sclavos in le metropole.[98]

Le rege José moriva in 1777, ascendente al throno D. Maria I de Portugal e con le supporto de su sposo D. Pedro III de Portugal, illes derocava le Marques de Pombal e lo fortiava a refugiar se foras del capital. Iste scenario esseva cognoscite como viradeira. Le imperio decadeva e le declino se accentuava con le Guerras napoleonic.

Invasiones francese

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Guerra Peninsular
Disimbarcamento pro Brasil de João VI de Portugal e de tote le familia regal, in Belém, le 27 de novembre 1807. Gravure de Francisco Bartolozzi

In 1807, Portugal refusava participar in le Blocade Continental decretate per Napoleon Bonaparte, respectante le traditional Alliantia Luso-Britannic. Le Francia Imperial exigeva que tote le statos europee adhereva, como parte del strategia pro eliminar Grande Britannia como principal potentia del epocha e assecurar le hegemonia in Europa.[99]

In 1801, Napoleon habeva signate un tractato con Espania, per le qual iste declararea guerra a Portugal si le regno manteneva le supporto al britannicos, lo que discatenate le Guerra del Oranges, un campania de dece-octo dies in que le armea espaniol prendeva un dozen de populationes frontieral in le alto Alentejo.[100] Le resistentia esseva minime e le pace esseva signate poco postea, retornante le conquestas, excepte Olivenza e Vilareal, antique disputas frontieral. In octobre 1807, Napoleon sigillava le Tractato de Fontainebleau (1807) con Espania, previdente le conquesta e partita de Portugal. Al mesme tempore ille planava appropriar se del Brasil e del colonias espaniol.

Le invasion de Portugal esseva initiate ancora in ille anno, per le truppas del general Junot, reinforce per tres corpos del armea espaniol. Traversante le Beira Baixa, illos prendeva Lisbona le 1 de decembre 1807. Totevia, le planos de Napoleon falleva: ante le arrivata a Lisbona, tote le corte portugese habeva partite pro Brasil, in un total de circa 15 mille personas, sub le protection de un convention secrete con Anglaterra.[101] Illes lassava le territorio europee de Portugal in le manos de un regentia, con instructiones pro non "resister" al invasores. Le decreto de Napoleon banniente le Casa de Bragança del throno de Portugal remaneva vacue de contento. A partir del Rio de Janeiro le corte prosequeva le politica international portugese e João VI de Portugal mandava invader le Guyana Francese[102] e le Cisplatina (Uruguay), como retaliation.

Con le rebellion popular espaniol, le truppas espaniol abandonava Portugal, lassante marigine pro un revolta in Porto le 7 de junio 1808 e pro le constitution del Junta Provisional. Al mesme tempore, in tote le territorio se diffundeva un movimento de resistentia popular que ni le ferose repression del fortias francese, in que se destacava le general Loison (le famigerate «maneta»), succedeva a debellar. Le disimbarcamento de un fortia britannic commandate per Arthur Wellesley, Duce de Wellington presso Figueira da Foz le prime de augusto destruiva le planos de occupation de Portugal. Vencite in Roliça e in le Vimeiro, Junot signava un armistitio, le Convention de Sintra, que, in augusto 1808, le permitteva abandonar Portugal in naves britannic, con le truppas e le sacco.[99] Le guerra se extendeva a tote le Peninsula, fininte per compromitter le politica imperial de Francia.

Le adjuta britannic esseva crucial pro expeller le invasores. In le duo invasiones subsequente, illo de Soult (1809) e illo de Massena (1810), le resistentia luso-britannic, que culminava in le Battalia del Buçaco in 1810 e del Lineas de Torres Vedras,[103] frangeva le alas del politica imperial super le Peninsula Iberic.

Monarchia Constitutional (1820-1910)

[modificar | modificar fonte]

Revolution Liberal de 1820

[modificar | modificar fonte]
Le Cortes Constituente de 1822 que approbava le prime Constitution, per Oscar Pereira da Silva

Al initio del Patrono:Séc Portugal viveva un crisi motivate per le consequentias destructive del invasiones napoleonic, per le absentia del familia regal in Brasil, per le fin del pacto colonial e apertura del Brasil al commercio mundial, que habeva causate un ruptura de 75% del commercio externe e le ruina de multe commerciantes.[104] Le condition sui generis de esser governate per le regentia militar britannic de Beresford, durante que D. João VI de Portugal regnava desde 1816 como rege del Regno Unite de Portugal, Brasil e Algarves in le Rio de Janeiro, que habeva devenite le capital del regno desde 1808, disaccordava ancora plus le portugeses.

Al mesme tempore, le ideologia liberal se implantava in parve gruppos del burgessia. Le die 24 de augusto 1820, un revolution explodeva in Porto cuje objectivo immediate esseva convocar cortes que dotarea Portugal de un constitution. Iste revolution non incontrava opposition. Habente le citate de Lisbona adherite al movimento, un Junta Provisori esseva formate cuje objectivo esseva organisar le electiones pro eliger le cortes. Le deputatos eligite, proveniente de tote le territorios controlate per Portugal (Brasil, Madeira, Azores, dependentias de Africa e Asia) formava le Cortes Constituente.[105]

D. João VI esseva intimate per le cortes constituente a retornar a Portugal. Ante retornar, ille nominava su filio D. Pedro como regente del regno de Brasil, lo que displaciava le Cortes que intendeva que le soveranitate poteva solmente residir in Portugal continental. Post le retorno del rege, le 26 de april 1821, Lisbona recuperava su statuto de capital e un intense agitation politic initiava in le senso de restringer le privilegios de Brasil.[106] Le cortes ordinava alora que D. Pedro lassava Brasil pro esser educate in Europa. Iste attitude generava le discontentamento del 65 deputatos brasilian presente, qui retornava a Brasil.[106] D. Pedro non acceptava le determinationes facite per le Cortes que exigeva su retorno a Portugal e, le die 7 de septembre 1822, le prince D. Pedro recipeva un nove message de Lisbona, que ille lacerava ante su companiones, exclamante "Independentia o morte!", dante initio al independentia de Brasil.[107][108] Con le recognition per Portugal del declaration de independentia de Brasil, in 1825, le nove nation independente negotiava con Grande Britannia e acceptava pagar indemnisationes de 2 milliones de libras sterline a Portugal in un accordo cognoscite como Tractato de Amicitia e Alliantia firmate inter Brasil e Portugal.

In ille anno le Cortes approbava le Constitution portugese de 1822, que le rege acceptava, initiante le monarchia constitutional.[109] Inspirate in le Constitution francese de 1791 e in le Constitution Espaniol de 1812, illo consagrava le division tripartito del poteres (legislative, executive e judiciari), limitava le rolo del rege a un simple function symbolic, ponente le poter in le governamento e in un parlamento unicameral eligite per suffragio directe. Isto monstrava le forte influentia illuminista.

Guerra Civil Portugese (1828-1834)

[modificar | modificar fonte]
Caricatura representante Pedro IV de Portugal e Miguel I de Portugal disputante le corona portugese, per Honoré Daumier, 1833

Le morte del rege D. João VI de Portugal in 1826 discatenate un disputa super le succession regal inter constitutionalistas e traditionalistas. Le herede immediate esseva D. Pedro, alora Imperator de Brasil e constitutionalista convicte.[110] Ille esseva sequite per Miguel I de Portugal, un traditionalista que habeva essite expellite del regno post haber tentate duo colpos traditionalista - le Vilafrancada e le Abrilada. Appellate per le regentia, D. Pedro esseva pro tres menses rege de Portugal como Pedro IV de Portugal. Ma, pressionate per le refusal del brasilianos al union del duo regnos e per le Miguelistas, ille abdicava poco postea a favor de su filia Maria da Glória alora con septe annos.

Como parte del accordo de succession, in april 1826 D. Pedro creava un Carta Constitutional que revideva le Constitution de 1822 pro conciliar traditionalistas e liberales, permittente que ambe factiones obteneva postos in le governamento. Ille retornava a Brasil, lassante le throno a D. Maria da Glória e le regentia a su fratre D. Miguel usque que illa attingeva le etate necessari pro maritar se.[111]

D. Miguel regressava a Portugal pro jurar le Carta Constitutional de 1826 e exercitar le regentia. Ma, un mense postea, ille convocava cortes traditional, con nobilitate, clero e homines libere. Illic ille esseva coronate como rege D. Miguel I de Portugal, annullante le Constitution e deponente le monarchia constitutional de D. Maria. Sex annos de guerra civil sequeva con interventiones militar estranier. Prendente le partito del liberales, Pedro IV abdicava del throno brasilian pro su filio Pedro II de Brasil e sigillava un alliantia international pro vincer su fratre in Portugal. Le defaitas successive de Miguel lo fortiava a renunciar al lucta in le Convention de Évora Monte, e permitter le restauration del monarchia constitutional e del throno de Maria II de Portugal.

Liberalismo

[modificar | modificar fonte]
Sceptro del regina D. Maria II de Portugal con le Carta Constitutional de 1826

Post le defaite del miguelistas, le politica portugese del Patrono:Séc esseva marcate per ideas liberal. Inter 1834 e 1836 le appellate devorismo esseva in vigor,[112][113] de influentia massonic. Sub le Carta Constitutional portugese de 1826 le benes national esseva vendite in licitation public, facilitante le accesso al chefes liberal.

Ma illo non attingeva le pace desirate. Le liberales esseva un gruppo heterogenee que se habeva unite pro luctar contra le traditionalistas, ma illes habeva multe discrepantias inter illes. Pro iste ration, illes se divideva ab le initio in moderate e progressistas. Le prime puncto de discordia esseva le Constitution. Durante que le moderate, appellate cartistas, voleva imponer le Carta Constitutional, le progressistas, appellate setembristas, defendeva le soveranitate popular, luctante activemente pro un constitution approbate per un congresso democraticamente eligite per le populo.

Le Revolution de Septembre de 1836 conduceva al promulgation del Constitution Portugese de 1838. Totevia, su duration esseva ephemere. Le regina D. Maria II, que esseva favorabile al cartistas, dava le poter a António da Costa Cabral, Marques de Tomar, nominante le ministro del justitia. Costa Cabral procede a un colpo de stato e restaura le Carta Constitutional. De 1842 a 1846, ille governava le pais como un dictator, causante discontentamento inter le population. Le cabralismo terminava con le Revolution de Maria da Fonte e un nove periodo de guerra civil sequeva. Le Guerra del Patuleia inter Cartistas e Setembristas terminava con un clar victoria cartista ma le regina debeva retirar Costa Cabral del governamento e appellar le governamento del Partito Progressista.

Inauguration, le 28 de octobre 1856, del prime linea de camino de ferro in Portugal, aquarella de Alfredo Roque Gameiro

Alora un phase de stabilitate initiava, le Regeneration, initialmente presidite per le Marshal Saldanha, in que Fontes Pereira de Melo se destacava.[114] Con le morte de D. Maria II in 1853 le Casa de Bragança-Saxe-Coburgo e Gota comenciava a regnar in Portugal. Le successor esseva su filio D. Pedro V, cuje regno initiava un longe periodo in que Portugal esseva un modello de monarchia constitutional, in que le derectos individual esseva respectate e habeva un ample libertate de pressa.

Le partidos liberal habeva arrivate a un consenso super le avantages del promotion del disveloppamento material, includente del ferrovias, del commercio e del industria, lassante de latere le divergentias constitutional de 1830 e 1840. Nonobstante, malgrado le pace social, le industrialisation e modernisation del agricultura e del literacitate del population, esseva plus lente in Portugal que in ulle altere pais in Europa Occidental.

Le rotativismo comenciava a esser in vigor, in que le duo principal partidos politic, le Partito Regenerator (conservative) e Partito Historic (progressista) alternava in le poter. In le decennio de 1880 il habeva un extension del derecto de voto a tote le capites de familia, approximante se multo al suffragio universal. Nonobstante, le majoritate del population, rural e analphabeto, viveva foras del politica permittente al chefes politic controlar le systema politic.

Durante le appellate "Partita de Africa", Portugal entrava in collision con le principal potentias europee al reclamar vaste areas a base del "derecto historic". In consequentia del Conferentia de Berlin, in 1890 il habeva un crisi colonial in Africa,[115] sequite per un serie de campanias militar pro le occupation effective del territorio que Portugal reclamava como colonias. Iste campanias creava un corpore de officiales africanista e anti-liberal que esserea multo importante in le historia portugese. Intertanto, le movimentos republican ganiava adherentes.

Le regicidio e le fin del Monarchia

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Regicidio de 1908
Representation del Regicidio de 1908 in le Terreiro do Paço in Lisbona

Le regicidio del 1 de februario 1908, occurrite in le Terreiro do Paço, in Lisbona, marcava profundemente le Historia de Portugal, un vice que de illo resultava le morte del rege Carolo I de Portugal e de su filio e principal herede, le Prince Regal D. Luís Filipe de Bragança, marcante le fin del ultime tentativa seriose de reforma del Monarchia Constitutional e, consequentemente, originante un nove escalation de violentia in le vita public del Pais.

Post le morte del rege e del Prince Regal, le filio mascule supervivente, D. Manuel de Bragança, ascendeva del grado de infante al de rege prendente le nomine de Manuel II de Portugal. Totevia, a causa del implantation del Republica le 5 de octobre 1910, le tempore de su regno effective esseva curte e le nove monarcha se videva obligate a partir pro le exilio, assi como tote le altere membros del familia regal portugese del dynastia de Bragança. Pro le effecto, le Republica Portugese decretava le Lege del Proscription.

In le exilio, le rege D. Manuel II maritava se con D. Augusta Vitória, princessa de Hohenzollern-Sigmaringen, sin lassar filiation. Durante su vita in le exilio ille arrivava a incontrar se in Fulwell Park, London, con su allegate medie-soror D. Maria Pia de Saxe-Coburgo e Bragança, le qual manteneva, posteriormente, un accentuate disputa dynastic contra su cosinos distante del branca Miguelista.

Republica (1910-1926)

[modificar | modificar fonte]

Implantation del Republica

[modificar | modificar fonte]
Illustration allusive al Proclamation del Republica Portugese le 5 de octobre 1910

Le subjugation del pais post le ultimato britannic[116] e le sever crisi financiari occurrite inter 1890-1891, le expensas del familia regal,[117] le poter del ecclesia, le instabilitate politic e social, le rotativismo de duo partidos in le poter (progressistas e regeneratores), le dictatura de João Franco,[118] le apparente incapacitate de accompaniar le evolution del tempores — toto contribueva al erosion del monarchia[119] portugese.

Le defensores del republica, particularmente le Partito Republican Portugese, sapeva profitar le melior, [120] appoiate indirecte e directemente in organisationes secrete como le massoneria e le carbonaria. Le republicanismo se accentuava de tal maniera que in 1908 le rege D. Carolo I de Portugal e le prince herede D. Luís Filipe esseva occidite a tiras in le Praça do Comércio in Lisbona per membros del carbonaria. Manuel II de Portugal culpava del regicidio le prime ministro de su patre, João Franco qui habeva governate como un dictator in le ultime annos. João Franco esseva demittite, ma le nove rege non succedeva a meliorar le imagine del monarchia ni detiner le pression del movimento republican.

In octobre 1910, un revolta erumpeva. Le reluctantia del armea a combatter le circa duo mille soldatos e marinieros revoltose provocarea le deposition de D. Manuel II de Portugal e le proclamation del Republica Portugese, partiente le rege pro le exilio in Grande Britannia. Le Republica esseva proclamate le die 5 de octobre 1910, del balcon del Paços do Concelho de Lisboa.[121] Un governamento provisori ducite per Teófilo Braga dirigeva le destinationes del pais usque al approbation del Constitution de 1911 que dava initio al Prime Republica.[122] Inter altere cambios, con le implantation del republica, le symbolos national esseva substituite: le hymno national e le bandiera[123] assi como le moneta, con le scuto reimplaciante le real.

Prime Republica

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Prime Republica Portugese
Disimbarcamento de truppas pro Angola durante le Prime Guerra Mundial

Post le revolution in Lisbona, le monarchia esseva succedite per un republica parlamentarista, que durava de 1910 a 1926. Le republican esseva un minoritate urban in un pais rural, e le derecto de voto esseva restrigite al homines alphabetisate. Il esseva un periodo de grande instabilitate politic: in le dece-sex annos de duration illo habeva nove presidentes e 45 governamentos.

Le parlamento esseva le centro del systema politic e eligeva le presidente del republica, qui habeva pauc poter de arbitrar inter le differente factiones. Le systema de partidos esseva fragmentate e governamentos sin sufficiente majoritate parlamentari se succedeva. Un faction del Partito Republican Portugese, le "democrates" de Afonso Costa, deveniva le centro del systema politic e controlava le administration e, per medio de caciquismo, le electiones.[124] Le resto del factiones republican e monarchic recurreva al insurrection pro prender le poter. Il habeva numerose conspirationes e colpos de stato. Le regime esseva debile e le politicas secularista e de controlo del Ecclesia Catholic confrontava iste e le population rural.[125]

Portugal participava in le Prime Guerra Mundial (1914-1918) e le mobilisation militar e le collapso del commercio maritim causava multe problemas social, tal como inflation e penuria. Le movimento obrer, in que le organisation del anarcho-syndicalistas prevaleva, etiam non se sentiva representate per le Republica e esseva multo combative, con multe greves contra le carestia in que illo usava le violentia politic. Le colpo de stato in 1917 de Sidónio Pais tentava crear un republica presidentialista e integrar in le regime monarchistas e catholicos, ma post su assassinato un anno plus tarde e un parve guerra civil inter januario-februario 1919 inter Monarchia e Republica, le Constitution de 1911 esseva restaurate. Le systema superviveva ancora octo annos, ma illo affrontava innumerabile problemas social, colpos e insurrectiones, usque que le colpo militar de 1926 imponeva un dictatura.

Dictatura (1926-1974)

[modificar | modificar fonte]

Dictatura (1926-1933)

[modificar | modificar fonte]

Le colpo militar de 1926 poneva fin al Prime Republica, initiante un dictatura militar ducite per le general Carmona. In 1928 le situation financiari del pais deveniva le principal preoccupation del governamento e Carmona nominava ministro del Financias António de Oliveira Salazar, un prestigiose professor de financias del Universitate de Coimbra.[126] Le regime, progressivemente plus autoritari, promulgava in 1930 un Acto Colonial[127] centralisator, que restringeva le autonomia financiari e administrative del colonias in lo que illo appellava Imperio Colonial Portugese. Le ancian partidos politic portugese dispareva, excepte le Partito Communista Portugese, cuje dirigentes esseva durmente persequite per le politia politic (PVDE e postea, PIDE). Le censura, restablite in 1926, esseva consolidate e le greves prohibite.[128]

Stato Nove (1933-1974)

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Estado Novo (Portugal)
António de Oliveira Salazar (tertio ab le sinistra), fundator del Stato Nove visita obras del Ponte de Santa Clara in Coimbra

Salazar ganiava peso in le governamento e in 1932 deveniva Presidente del Consilio de Ministros con poteres dictatorial.[126] Profundemente conservative e nationalista, ille rejectava le communismo e le liberalismo: su modello esseva le medio rural, que ille considerava ideal. In 1933, ille promulgava un nove constitution inspirate in le corporativismo, in le doctrina social del Ecclesia e in le nationalismo. Le base del nove regime politic, le Stato Nove, esseva jectate. De character presidentialista e anti-parlamentarista, in practica le presidente del Republica esseva un figura pallide e le poter se concentrava in Salazar. Un partito unic (Union National), supportator del regime, dominava le Assemblea National e le economia esseva regulate per un Camera Corporative componite per elementos connectite al professiones.[129]

In 1936 le regime creava le Juventute Portugese (Mocidade Portuguesa), pro doctrinar le juventute. Le qualification del regime de Salazar como fascista non es unanime in le historiographia, usante se frequentemente le termino regime autoritari o fascismo clerical, ma le similaritate es clar con le Italia de Mussolini e le dictatura espaniol de Primo de Rivera e Franco, que ille supportava in le Guerra Civil Espaniol (1936-1939).

Agricultores beirões (c.1950)

In 1939, Portugal declarava officialmente le neutralitate in le Secunde Guerra Mundial. In ille anno ille signava un pacto de non-aggression con Espania ma refusava adherer al Pacto Anti-Komintern. Simultaneemente, ille accordava le cooperation con Grande Britannia e in 1943 ille arrivava a conceder le Base Aeree de Lajes in le Azores. Salazar intendeva que Portugal habeva pauc a vider con le politica europee, essente su vocation ultramar, cercante a distantia se del conflicto.[130] Portugal exportava productos pro le paises in conflicto, como sucre, tabaco e wolframium, usate in material bellic. Al fin del guerra, le governamento decretava luto official de tres dies pro le morte de Hitler. In 1949, Portugal entrava in le Organisation del Tractato del Atlantico del Nord (OTAN) e, in 1955, in le Organisation del Nationes Unite.

De 1949 a 1958, oppositores al dictatura como Norton de Matos e Humberto Delgado defendeva le democratisation. Humberto Delgado duceva le principal tentativa de derocamento del dictatura per electiones, al reunir tote le opposition democratic e grande supporto popular. Ben que ille perdeva le electiones de 1958 in un processo electoral fraudulente,[131] ille incertava le poter del Stato Nove e dava sperantia al opposition.

Guerra del Ultramar

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Guerra Colonial Portugese
Soldatos portugese in le mattas del Rio Onzo, in Angola

Le decolonisation massive europee post le Secunde Guerra Mundial faceva crescer le condemnation del colonialismo e le resistentia al domination portugese. Post le proclamation del Independentia de India in opposition al britannicos in 1947, Portugal refusava le petition de India pro rescinder le possession del Stato Portugese de India. Iste attitude esseva condemnate per le Tribunal International e per le Assemblea del Nationes Unite.

Pro detiner le pressiones politic international, in le sperantia de preservar un Portugal intercontinental, le Stato Nove formulava un nove politica Ultramarin in 1951: ille revocava le Acto Colonial de 1930 e creava le appellate "Solution Portugese", que passava a designar le colonias como provincias ultramarin, considerante que istes esseva parte integrante e inseparabile de Portugal, como "Nation Multiracial e Pluricontinental". In 1954, post protestos pacific e le refusal del governamento portugese a negociar, le Union Indian annexava Dadrá e Nagar Haveli.

Al initio del decennio de 1960, in le colonias portugese african varie gruppos formava partidos de lucta pro le autodetermination. In Angola surgeva le MPLA e le UPA, in Guinea le PAIGC e in Mozambico le FRELIMO, inspirate in chefes como Agostinho Neto, Eduardo Mondlane e Amílcar Cabral. Le Guerra Frigide inter le Statos Unite e le Union Sovietic alimentava, ideologicamente e materialmente iste partidos. Le 15 de martio 1961, le UPA attaccava fermas in le nord de Angola initiante un serie de confrontationes. Le 19 de decembre de ille anno, un fortia de 40 000 soldatos indian occupava Goa, annexante le Stato Portugese de India e ponente fin a 451 annos de dominio portugese. Salazar refusava recognoscer le soveranitate indian, mantenente iste territorios representate in le Assemblea National.

Prime in Angola, postea in Guinea Portugese e Capo Verde, e in 1964 in Mozambico, operationes de guerrilla surgeva in tres frontes, initiante le appellate Guerra del Ultramar. Malgrado le grande numero de truppas portugese, que arrivava a attinger 200 mille homines,[132] in parte recrutate in le colonias, le guerrilla non esseva contenite. Le guerra se prolongava causante circa 63 mille mortos. Le costos con le defensa augmentava, arrivante a 46% del total del expensa public portugese in 1969,[132] contribuente al empoverimento del economia. Cercante a fugir del poveritate e del servicio militar, quasi 10% del population portugese emigrava durante le decennio de 60, habente como destinationes principal Francia e Germania Occidental, ma etiam le Statos Unite, Venezuela e Africa del Sud.[133] [134]

In 1968, Salazar esseva removite del poter per maladia, succedente le Marcello Caetano. Inter 1968 e 1970, le nove governamento faceva un modernisation economic e liberalisation politic moderate, le appellate Primavera Marcelista,[135] que creava le expectation de un ver reforma del regime, lo que non arrivava a occurrer. Le contexto international esseva sempre plus disfavorabile al regime, ma le intransigentia del governamento e de multe colonos bloccava le decolonisation: al initio del decennio de septanta le ideario salazarista de luctar le guerra «orgulhosamente sós» ('orgoliosemente sol') se manteneva vivente.[136] Le insustenibilitate de un guerra de tres frontes, (excepte Timor Portugese, cuje distantia rendeva inviabile le intervention), le forte pression international, super toto del ONU e del Statos Unite contra colonialismo, causava le allargamento del opposition al Stato Nove.

Democratia (1974-presente)

[modificar | modificar fonte]

Revolution del Carnationes

[modificar | modificar fonte]
Manifestation del 25 de April 1983 in le citate de Porto

In le decennio de 70, le discontentamento del societate portugese in facie al regime cresceva, propellite per le difficultates economic resultante de 13 annos de Guerra del Ultramar e per le Crisi del petroleo de 1973. Le refusal de Marcello Caetano a acceptar un solution politic pro le guerra revoltava le fortias armate, que concludeva que le fin del conflicto passava per le derocamento del dictatura. Officieros intermediari del armea, principalmente capitanos con le supporto de lor superiores, se organisava in augusto 1973 in Bissau in un movimento clandestine. Le Movimento del Fortias Armate (MFA) nasceva con le lemma "Democratisar, Decolonisar e Disveloppar".[137]

In februario 1974, le general António de Spínola, ex-governator de Guinea-Bissau, publicava le libro Portugal e le Futuro (Portugal e o Futuro). Pro le prime vice un alte dignitate militar advocava publicamente le necessitate de un solution politic pro le revoltas separatista in le colonias. Le die 14 de martio le generales Spínola e Costa Gomes esseva demittite del cargos de Vice-Chef e Chef de Stato Major General del Fortias Armate.

Le die 25 de april 1974, in Lisbona, le MFA succedeva in un colpo de stato que deveniva cognoscite como Revolution del Carnationes. Le population adhereva e le poter esseva initialmente assumite per un Junta de Salvation National de militares, plus tarde substituite per le Consilio del Revolution Patrono:Nwrap.[138] António de Spínola esseva designate Presidente del Republica, e le prime de un serie de governamentos provisori entrava in function. Le censura finiva, le prisionieros politic esseva liberate e le major institutiones del Stato Nove esseva extincte. Le processo pro conceder le independentia al colonias ultramar esseva initiate.

Initialmente habeva un division inter militares conservative circum Spínola, e de inclination socialista, includente membros destacate del MFA circum le prime ministro Vasco Gonçalves. Le die 11 de martio 1975, le pais viveva le menacia de un colpo de stato ducite per Spínola. Le colpo falleva e Spínola esseva fortiate al exilio in Brasil.[139] Le mesme die le II Governamento Provisori de Portugal prendeva mesuras socialista in le economia, decretante le nationalisation del bancas e del assecurantias. Illos esseva sequite per le principal industrias, le medios de communication, e le reforma agrari, con le expropriation e occupation de terras, specialmente in le Alentejo. Circa 900 000 hectares de terras agricole esseva occupate inter april 1974 e decembre 1975.

Le prime duo annos post-Revolution esseva de instabilitate e possibilitate de guerra civil. Le periodo desde le revolution usque al promulgation de un nove constitution, que deveniva cognoscite como PREC (Processo Revolutionari In Curso), esseva characterisate per disputas inter fortias de sinistra e de dextera, particularmente durante le appellate Estate Calide de 1975 (Verão Quente de 1975).

---

Tertie Republica

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Tertie Republica Portugese
Population portugese inter 1961-2003, in milles, (2005 Datos del FAO) con le emigration sequite del retornados,[140][141] inter 500.000 a 1 million post le revolution del carnationes

Passate un anno post le revolution, le die 25 de april 1975, le prime electiones libere con suffragio universal occurreva in Portugal, con un affluencia historic de 91% del citatanos recenseate, pro formar un Assemblea Constituente que elaborarea un nove constitution.[142]

Ancora in 1975, le independentia esseva concedite a tote le colonias ultramar.[143] Le retiration esseva inconditionate e immediate, rendente statos independente tote le territorios portugese african. Iste processo causava un exodo in massa a Portugal, principalmente de Angola e de Mozambico. Plus de un million de refugiatos sin medios, le "retornados", fugiva del antique colonias portugese.[140][141]

In april 1976, le nove constitution esseva promulgate.[142] In illa se determinava le transition al socialismo como destination del stato portugese. Dies postea, in le electiones legislative le Partito Socialista Portugese (PS) vinceva e Mário Soares, su chef, deveniva prime ministro del I Governamento Constitutional de Portugal. In le prime electiones democratic pro le presidentia del Republica Ramalho Eanes vinceva, qui se imponeva clarmente ante Otelo, candidato del sinistra plus radical. In novembre del mesme anno le prime electiones municipal esseva realisate. Le institutiones democratic comenciava a functionar como base pro crear un modello de stato democratic parlamentarista al stilo de Europa Occidental. Eanes e Mário Soares approximava le pais al Communitate Europee. Portugal entrava in le Consilio de Europa, initiante le processo de apertura del pais que duceva al adhesion al CEE.

In 1979, pro le prime vice post le revolution, un gruppo politic del centro-dextera, le governamento de Francisco Sá Carneiro e Francisco Pinto Balsemão, ganiava le electiones parlamentari.[144] Iste governamento arrivava a un accordo con le opposition socialista pro realisar un revision constitutional. Le Constitution que entrava in vigor in 1982 eliminava alicun institutiones que emergeva post le revolution, includente le Consilio del Revolution, e creava un Tribunal Constitutional al stilo del paises democratic.[145]

Vista del Parque das Nações, create pro reciper le Exposition Mundial de 1998 in Lisbona, vidite con le Pavilion Atlantic, le turre e le Ponte Vasco da Gama

In 1985, Aníbal Cavaco Silva deveniva prime ministro per le Partito Social-Democratic, de character conservative. Duo annos postea ille conquireva le majoritate absolute. Ille remaneva in le poter usque 1995, promovente un politica economic liberal e privatistante le interprisas que habeva essite nationalisate post le revolution.[146] In 1986, Portugal adhereva al Communitate Economic Europee (CEE). In le annos sequente, le economia portugese progrediva como resultato del fundos structural e de cohesion del CEE/UE e del accesso plus facile del interprisas portugese al mercatos estranier. In 1991 le autostrata Lisbona-Porto esseva terminate, le prime de 48 autostratas inter numerose obras public realisate in le annos sequente. In martio 1995 Portugal comenciava a applicar le regulas del Spatio Schengen, aperiente le frontieras a altere membros.[147]

De 1995 a 2001, le governamento esseva ducite per le socialista António Guterres. Pro celebrar le 500 annos del Discopertas, Portugal organisava le Exposition Mundial de 1998 in Lisbona.[147] Le anno sequente ille adhereva al Zona Euro,[148] adoptante le euro como moneta. In ille anno, Portugal esseva seligite pro organisar le Championato Europee de Football de 2004, pro le qual ille initiava le construction de 10 stadiums de football.[149] Le 20 de decembre 1999, le soveranitate de Macau passava al Republica Popular de China que como ultime territorio ultramar administrate de facto per Portugal, marcava le fin del imperio portugese.[150]

In decembre 2001, António Guterres abandonava le governamento affirmante non haber conditiones pro continuar. In le electiones anticipate, le dextera tornava a obtener le majoritate, con le PSD ducite per José Manuel Durão Barroso coalisate con le Partito Popular. In un breve periodo ille se destacava per le politica de contension del expensa public e per le supporto al Guerra de Irak, quando in 2003 Barroso esseva hospite del Summita del Lajes, que culminava 4 dies postea con su initio.[151] In 2004 Barroso abandonava le cargo al esser nominate Presidente del Commission Europee e esseva reimplaciate per Pedro Santana Lopes. In novembre le Assemblea del Republica esseva dissolvite pro eliger un nove governamento. Le Partito Socialista succedeva tunc pro le prime vice un majoritate absolute e José Sócrates deveniva prime ministro. Ille initia alora le modernisation del administration public introducente le carta de citatano e un "plan technologic", con le objectivo de stimular le debile performance del economia portugese, que registrava le minor PIB per capita de Europa Occidental.[152] Totevia, le plan habeva pauc effecto. In 2007, Portugal presideva le signatura del Tractato de Lisbona[153] que reformava le functionamento in le UE post le tentativa fallite de approbar un Constitution Europee.

Referentias

[modificar | modificar fonte]
  1. 1 2 3 Cavendish 2009, p. 598.
  2. ↑ Disney 2009, p. 5.
  3. ↑ JN & 2007-09-03.
  4. ↑ Duarte 1998.
  5. ↑ IGESPAR, "Sítios Pré-históricos de Arte Rupestre do Vale do Rio Côa e de Siega Verde".
  6. ↑ IGESPAR, "Conjunto Arqueológico do Escoural".
  7. 1 2 3 4 Cavendish 2009, p. 599.
  8. ↑ Tavares da Silva 1983, pp. 83–90.
  9. ↑ Ferreira da Silva 1983, p. 124.
  10. 1 2 3 4 5 Infopédia, Romanização da Península Ibérica.
  11. ↑ MNA & 1980-2012.
  12. ↑ Portugal Romano.com, "Exploração mineira e metalurgia".
  13. ↑ Infopédia, Romanizacao da Península Ibérica.
  14. ↑ Fundação Millennium bcp - Núcleo Arqueológico. Archivo del original create le 6 de april 2019. Recuperate le 13 de novembre 2025.
  15. ↑ Portugal Romano.com, "Ruínas romanas de Troia".
  16. ↑ Portugal Romano.com, "Cidades romanas em Portugal".
  17. ↑ Clark 1900, pp. 1–3.
  18. ↑ Barbosa 1983, pp. 379–380.
  19. 1 2 3 Saraiva 1993, pp. 39–42.
  20. 1 2 3 Mattoso 1992, pp. 287–289.
  21. ↑ Anderson 2000, p. 21.
  22. ↑ Koller 1998, p. xxi.
  23. 1 2 Kennedy 1996, p. 2.
  24. ↑ Koller 1998, p. 75.
  25. 1 2 Koller 1998, p. 45.
  26. ↑ Koller 1998, pp. 37–52, 66.
  27. ↑ Koller 1998, p. 65.
  28. ↑ Koller 1998, p. 64.
  29. ↑ Koller 1998, p. 38.
  30. ↑ Koller 1998, p. 118.
  31. ↑ Kennedy 1996, p. 6.
  32. ↑ El País 2008.
  33. ↑ Kennedy 1996, pp. 1–14.
  34. ↑ Mattoso 1992, pp. 363–365.
  35. ↑ Fletcher 2006, p. 35.
  36. ↑ Disney 2009, p. 60.
  37. 1 2 Saraiva 1993, p. 50.
  38. ↑ Almacari 1964, pp. 58–94.
  39. ↑ Araújo 1983, pp. 269–272.
  40. ↑ Anderson 2000, p. 28.
  41. ↑ Anderson 2000, p. 23.
  42. ↑ Britannica, "Spain: the christian states 711-1035".
  43. ↑ Cruz 1983, pp. 301–303.
  44. ↑ Barreira 2003, pp. 116–127.
  45. ↑ Mattoso 1983, pp. 454–467.
  46. ↑ Arqnet.pt, "Afonso I".
  47. ↑ Error de citation: Etiquetta <ref> invalide; nulle texto esseva fornite pro le refs nominate Mat467
  48. ↑ Arqnet.pt, "Da carta do cruzado sobre a conquista de Lisboa".
  49. ↑ Patrono:Citar web
  50. ↑ Patrono:Citar livro
  51. ↑ Assim afirma Damião Peres, lembrando que D. Sancho I morrera em Coimbra, a 26 de março de 1211, e na corte estavam, portanto, todos estes altos dignitários. Depois de julho D. Afonso II já andava por terras da Beira. PERES, Damião. As cortes de 1211. Separata da Revista Portuguesa de História, Coimbra, t. IV. 1949, p. 3.
  52. ↑ Representatividade e Poder nas Cortes Portuguesas nos séculos XIII e XIVː A Presença dos Povos, Miriam Lourdes Impellizieri Luna Ferreira da Silva. Archivo del original create le 17 de septembre 2025. Recuperate le 13 de novembre 2025.
  53. ↑ Leia-se sobre esta assembleia: PERES, Damião. As cortes de 1211. Separata da Revista Portuguesa de História, p. 1-8. AZEVEDO, Maria Antonieta Soares de. Coimbra, Cortes de (1211). In: SERRÃO, Joel (dir.). Dicionário de História de Portugal. Porto: Livraria Figueirinhas, 1971. v. I, p. 608-609.
  54. ↑ Uma análise desta leis, além do confronto com as decisões da reunião de Afonso IX em 1188, publicadas por Julio Gonzalez, se colhe em Hermínia Vasconcelos Vilar. GONZALEZ, Julio. Alfonso IX. Madrid: Instituto Jeronimo Zurita, 1944. v. I, p. 23-26, VILAR, Hermínia Vasconcelos. D. Afonso II, p. 80-85. Já anteriormente Damião Peres, aceitando todas as 27 leis como saídas da cúria de 1211, as estudara quanto ao seu conteúdo, ver: PERES, Damião. As cortes de 1211. Separata da Revista Portuguesa de História, p. 5-8.
  55. ↑ António Castro Henriques: Conquista do Algarve - 1189-1249 - O Segundo Reino, Tribuna da História, 2003, pp. 57-83.
  56. ↑ Saraiva 1993, p. 118.
  57. ↑ Saraiva 1993, p. 569.
  58. 1 2 Saraiva 1993, pp. 110–111.
  59. ↑ Saraiva 1993, pp. 100–101.
  60. 1 2 3 Saraiva 1993, pp. 121–123.
  61. 1 2 Anderson 2000, pp. 35–37.
  62. ↑ Ramos 2009, p. 131,135.
  63. ↑ Ramos 2009, p. 136.
  64. ↑ Saraiva 1993, pp. 124–127.
  65. ↑ Ramos 2009, p. 136-141.
  66. ↑ Ramos 2009, p. 846.
  67. ↑ Diffie 1977, pp. 55–65.
  68. ↑ Diffie 1977, pp. 57–60, 306–310.
  69. ↑ Diffie 1977, p. 466.
  70. ↑ Diffie 1977, p. 155.
  71. ↑ Diffie 1977, p. 471.
  72. ↑ Diffie 1977, p. 174.
  73. ↑ Diffie 1977, p. 176-186.
  74. ↑ Diffie 1977, pp. 187–192.
  75. ↑ Diffie 1977, p. 317, 323.
  76. 1 2 3 4 5 Patrono:Citar periódico
  77. ↑ Diffie 1977, p. 283-284.
  78. ↑ Page 2006, p. 17.
  79. ↑ Diffie 1977, p. 473.
  80. ↑ Diffie 1977, pp. 387–391.
  81. ↑ Boxer 1969, p. 95.
  82. ↑ Patrono:Citar web
  83. ↑ Ramos 2009, p. 265.
  84. ↑ Ramos 2009, p. 268.
  85. ↑ Ramos 2009, p. 269.
  86. ↑ Ramos 2009, pp. 271–277.
  87. ↑ Knutsen 1999, p. 138.
  88. ↑ Boxer 1969, pp. 45–48.
  89. ↑ Elliot 2002, pp. 337–338.
  90. ↑ Veja, "A compra do Nordeste".
  91. ↑ Ramos 2009, pp. 353–356.
  92. ↑ Ramos 2009, p. 363.
  93. ↑ Ramos 2009, p. 365.
  94. ↑ Infopédia, Marquês de Pombal.
  95. ↑ Azevedo 1922, p. 29.
  96. ↑ Ramos 2009, pp. 368.
  97. ↑ Patrono:Citar web
  98. ↑ Patrono:Citar web
  99. 1 2 Anderson 2000, p. 127.
  100. ↑ Anderson 2000, p. 126.
  101. ↑ Ramos 2009, p. 439.
  102. ↑ MJAN, "Colónia de Caiena".
  103. ↑ Anderson 2000, p. 128.
  104. ↑ Ramos 2009, p. 457.
  105. ↑ Ramos 2009, p. 458.
  106. 1 2 Ramos 2009, p. 460.
  107. ↑ Ramos 2009, p. 470.
  108. ↑ Cavendish 1965, p. 207-209.
  109. ↑ Ramos 2009, p. 465.
  110. ↑ LIMA, Manuel de Oliveira. O Império Brasileiro. São Paulo: USP, 1989, p.72 (originalmente públicado em 1927 disponível pela biblioteca brasiliana na versão de 1927)
  111. ↑ A "Gazeta de Lisboa" publicou a 12 junho de 1826 a abdicação de D. Pedro IV, que estaria condicionada à aceitação da Carta Constitucional portuguesa de 1826 e do casamento de sua filha com seu irmão(Patrono:Citar livro).
  112. ↑ Arqnet - liberalismo
  113. ↑ Patrono:Citar web
  114. ↑ Mattoso 1965, p. 218-224.
  115. ↑ Mattoso 1965, p. 279-284.
  116. ↑ Infopédia, Implantação da República.
  117. ↑ Patrono:Citar web
  118. ↑ Patrono:Citar web
  119. ↑ Patrono:Citar web
  120. ↑ Patrono:Citar web
  121. ↑ Patrono:Citar web
  122. ↑ Infopédia, Constituição de 1911.
  123. ↑ Patrono:Citar web
  124. ↑ Ramos 2009, p. 591-593.
  125. ↑ Ramos 2009, p. 586-587.
  126. 1 2 Anderson 2000, p. 190.
  127. ↑ Texto do Acto Colonial no Diário do Governo.
  128. ↑ Anderson 2000, p. 5.
  129. ↑ Mattoso 1965, p. 304-305.
  130. ↑ Anderson 2000, p. 148.
  131. ↑ Cf. DELGADO, Iva; PACHECO, Carlos; FARIA, Telmo (coordenação). ROSAS, Fernando (prefácio). Humberto Delgado e as eleições de 58. Lisboa, Vega, 1998. ISBN: 972-699-637-6.
  132. 1 2 Anderson 2000, p. 152.
  133. ↑ Anderson 2000, p. 155.
  134. ↑ Legiões de camponeses deixaram, nos anos 60, o mundo rural e emigraram para as cidades ou para o estrangeiro (Archivate 2015-09-23 al Wayback Machine) – Gouveia de Albuquerque no Diário de Notícias de 01 Maio 2004
  135. ↑ Marcello Caetano, Renovação na Continuidade, Verbo, Lisboa, 1971.
  136. ↑ "Orgulhosamente Sós"? Portugal e os Estados Unidos no início da década de 1960 (Archivate 2007-12-20 al Wayback Machine) Patrono:Wayback em Instituto Português de Relações Internacionais
  137. ↑ Anderson 2000, p. 160.
  138. ↑ Anderson 2000, p. 164.
  139. ↑ Anderson 2000, p. 170.
  140. 1 2 Flight from Angola, The Economist (16 August 1975).
  141. 1 2 Dismantling the Portuguese Empire, Time Magazine (Monday, 7 July 1975).
  142. 1 2 Patrono:Citar web
  143. ↑ Anderson 2000, p. 168-170.
  144. ↑ Anderson 2000, p. XXII.
  145. ↑ Anderson 2000, p. 178.
  146. ↑ Anderson 2000, p. 179.
  147. 1 2 Anderson 2000, p. 181.
  148. ↑ Patrono:Citar web
  149. ↑ Patrono:Citar web
  150. ↑ Duraria desde a conquista de Ceuta em 1415 até à cessação da administração de Macau, em 1999. Ver para uma análise numa perspectiva global Russel-Wood, A. J. R. The Portuguese Empire, 1415–1808: A World on the Move. Baltimore, The Johns Hopkins University Press, 1998.
  151. ↑ Patrono:Citar web
  152. ↑ Patrono:Citar web
  153. ↑ Patrono:Citar web

Bibliographia

[modificar | modificar fonte]
Libros
Jurnales
Fontes online
Obtenite de “https://ia.wikipedia.org/w/index.php?title=Historia_de_Portugal&oldid=694460”