Historia de India

Iste articulo require revision linguistic

Corrige le errores de grammatica, orthographia o stilo in le articulo. Postea, retira iste aviso.

Historia de India

---

Prehistoric

• Paleolithic
  • Masol c. 2.6 Ma
  • Riwat c. 2.5 Ma
  • Madrasian culture c. 1.5 Ma
  • Soanian c. 500,000
• Neolithic, c. 7600 – c. 1000
  • Bhirrana 7570 – 6200 a.Ch.
  • Jhusi 7106 a.Ch.
  • Lahuradewa 7000 a.Ch.
  • Koldihwa 7000 a.Ch.
  • Mehrgarh 7000 – 2600 a.Ch.
  • South Indian Neolithic 3000 – 1000 a.C

Antique

• Indus Valley Civilization, c. 3300 – c. 1700 a.Ch.
• Post Indus Valley Period
  (Cemetery H Culture), c. 1700 – c. 1500 a.Ch.
• Vedic civilization, c. 1500 – c. 500 a.Ch.
  • Kuru kingdom, c. 1200 – c. 500 a.Ch.
  • Early Vedic period
    • Rise of Śramaṇa movement
  • Later Vedic Period
    • Spread of Jainism – Parshvanatha
    • Spread of Jainism – Mahavira
    • Rise of Buddhism
• Kingdom of Magadha
  • Brihadratha Dynasty 1700 – 682 a.Ch.
  • Haryanka Dynasty 544 – 413 a.Ch.
  • Shaishunaga Dynasty 413 – 345 a.Ch.
  • Nanda Dynasty, 345 – 322 a.Ch.
• Mahajanapadas, c. 600 – 345 a.Ch.

Classic

• Magadhan Empire
  • Maurya Dynasty, 322 – 185 a.Ch.
  • Shunga Dynasty, 185 – 73 a.Ch.
  • Kanva Dynasty, 73 – 28 a.Ch.
• Sangam period 300 a.Ch. – 400
• Kushan Dynasty, c. 30 – c. 375
• Satavahana Dynasty, c. 228 a.Ch. – c. 224
• Gupta Dynasty, c. 240 – c. 550

Medieval temporan

• Pallava dynasty, 275 - 897
• Chalukya Dynasty, 543 – 753
• Pandya Dynasty, 590 - 920
• Harsha's Dynasty, c. 606 – c. 647
• Karakota Dynasty, c. 724 – c. 760
• Arab Invasion, c. 738
• Tripartite Struggle, c. 760 – c. 973
  • Pratihara dynasty
  • Rastrakuta Dynasty
  • Pala Dynasty
• Chola Dynasty, c. 848 – c. 1251
• 2nd Chalukya Dynasty, c. 973 – c. 1187

Medieval tardive

• Delhi Sultanate, 1206 – 1526
  • Mamluk Dynasty
  • Khalji Dynasty
  • Tugluq Dynasty
  • Sayyid Dynasty
  • Lodhi Dynasty
• Pandyan Empire, 1251 – 1618
• Vijayanagara, 1336 – 1646
• Bengal Sultanate, 1342 – 1576

Moderne

• Mughal Dynasty, 1526 – 1540
• Suri Dynasty, 1538/40 – 1556
• Mughal Dynasty, 1556 – 1857
  • Bengal Subah, c. 1576 – c. 1717
• Maratha Empire, c. 1674 – c. 1818
• Company Raj, c. 1757 – c. 1858
• Kingdom of Mysore, c. 1760 – c. 1799
• Sikh Empire, c. 1799 – c. 1849

Contemporanee

• The Great Rebellion, 1857 – 1858
• British Raj, 1858 – 1947
  • Independence Movement
• Independent India, 1947 – present
  • Dominion of India, 1947 – 1950
  • Republic of India, 1950 – present

Le humanos anatomicamente moderne arrivava pro le prime vice al subcontinente indian inter 73.000 e 55.000 annos retro. Le plus ancian restos human cognoscite in Asia del Sud data a circa 30.000 annos retro. Le vita sedentari comenciava in Asia del Sud circa 7000 a.Chr.; per 4500 a.Chr., le vita fixate se habeva expandite, e gradualmente evolveva in le Civilisation del Valle del Indo, un del tres cuna de civilisation del Mundo Antique, que prosperava inter 2500 e 1900 a.Chr. in le hodierne Pakistan e nord-occidente de India. Al comenciamento del secunde millennio a.Chr., siccitate persistente causava le dispersion del population del Valle del Indo ab le grande centros urban verso villages. Tribus indo-aryan migrava ab Asia Central al Punjab in plure ondas. Le Periodo Vedic (1500–500 a.Chr.) esseva marcate per le composition de lor collectiones de hymnos (Vedas). Le structura social esseva stratificate in maniera flexibile per le systema de varna, que plus tarde se incorporava al systema actual de jāti. Le indo-aryanos, pastoral e nomade, se expandeva ab le Punjab verso le plano gangetic. Circa 600 a.Chr., un nove cultura interregional emergeva; parve principatos (janapadas) se consolidava in plus grande statos (mahajanapadas). Le secunde urbanisation occurreva, accompaniate per le ascesa de nove movimentos ascetic e conceptos religiose, includente Jainismo e Buddhismo. Le ultime se syncretisava con culturas religiose pre-existente, dando origine a Hinduismo.

Chandragupta Maurya abatteva le Imperio Nanda e instaurava le prime grande imperio del India antique, le Imperio Maurya. Le rege Ashoka del Mauryas es ben recognoscite pro le violente Guerra de Kalinga, su acceptation historic de Buddhismo, e su effortios pro diffunder non-violentia e pace. Le Imperio Maurya collabava in 185 a.Chr., quando le imperator Brihadratha esseva assassinate per su general Pushyamitra Shunga, qui fundava le Imperio Shunga in le nord e nord-oriente del subcontinente. Simultanemente, le Regno Greco-Bactrian occupava le nord-occidente e creava le Regno Indo-Greco. Plure partes de India esseva regite per dynastias varie, inter illos le Imperio Gupta (seculos IV–VI EC). Iste periodo, marcate per un resurgentia religiose e intellectual hindu, es cognoscite como le Etate Classic o Etate Auree de India. Aspectos de civilisation, administration, cultura e religione indian se diffundeva a multo de Asia, producendo regnos indianisate e formante le notion de Grande India.

Le evento plus significative inter le seculos VII e XI esseva le lucta tripartite pro Kannauj. In le sud de India, plure potentias imperial emergite ab le medio del quinto seculo; le dynastia Chola conquireva le sud de India in le seculo XI. Durante le periodo medieval precoce, le mathematica indian — includente le numeros hindu — influentiava le mathematica e astronomia del mundo arabic, e con illo nasceva le systema numeric hindu-arabic.

Le conquestas islamic attingeva partes limitate de Afghanistan moderne e Sindh ja in le seculo VIII, sequite per le invasiones de Mahmud de Ghazni. Le Sultanato de Delhi, fundate in 1206 per turcos de Asia Central, regiva grande partes del nord de India in le seculo XIV, governate per dynastias turcic e afghan, inter illos le Tughlaq. Le imperio declinava verso le fin del seculo XIV post le invasiones de Timur, e emergeva nove sultanatos — Malwa, Gujarat, e Bahmani (iste ultime se divideva in 1518 in le cinque sultanatos del Deccan). Le ric Sultanato de Bengal emergeva etiam como un major potentia, durante plus que tres seculos. In le mesme periodo, forte regnos hindu como le Imperio Vijayanagara e le statos Rajput sub le Regno de Mewar exerceva rolos significative in le scena cultural e politic de India.

Le periodo moderne precoce comenciava in le seculo XVI, quando le Imperio Mughal conquireva le major parte del subcontinente, initiate le proto-industrialisation e deveniente le plus grande potentia economic e manufacturari del mundo. Le Mughals declinava gradualmente in le seculo XVIII, principalmente a causa del crescentia potentia del Marathas e de numerose invasiones afghan. Le Compania del Indie Oriental Britannic, agente como un potentia quasi-soveran pro le governamento britannic, acquireva controlo de vaste territorios inter le medio del seculo XVIII e le medio del XIX. Su politicas portava al Rebellion Indian de 1857. Postea, India esseva regite directemente per le Corona Britannic como le Raj Britannic.

Post le Prime Guerra Mundial, un lucta national pro independentia esseva lanceate per le Congresso National Indian sub Mahatma Gandhi. Plus tarde, le Liga Islamic Pan-Indian advocava pro un stato separate a majoritate musulman. In augusto 1947, le Imperio Britannic Indian esseva partitionate in le Dominio de India e le Dominio de Pakistan, ambes obtenente lor independentia.

Era prehistorical (ante circa 3300 a.Chr.)

Paleolithic

Le expansion del hominides ab Africa es estimate haber attingite le subcontinente indian circa duo milliones de annos retro, e possibilemente ja usque a 2,2 milliones de annos retro.[26][27][28] Iste datation es basate super le presentia cognoscite de Homo erectus in Indonesia per 1,8 milliones de annos retro e in Asia Oriental per 1,36 milliones de annos retro, assi como le discoperta de instrumentos de petra a Riwat in Pakistan.[27][29] Ben que certe discopertas plus ancian ha essite clamate, le datas proponite, basate super le datation de sedimentos fluvial, non ha essite verificate independentemente.[28][30]

Le plus ancian fossiles hominides del subcontinente indian es illos de Homo erectus o Homo heidelbergensis, del Valle de Narmada in India central, e es datate a circa medie million de annos retro.[27][30] Fossiles plus ancian ha essite clamate, ma es considerate non digne de fide.[30] Revisiones del evidentia archeologic ha suggerite que le occupation del subcontinente per homininos esseva sporadic usque a circa 700.000 annos retro, e esseva largemente diffundite geographicamente per circa 250.000 annos retro.[30][28]

Secundo un demographo historic de Asia del Sud, Tim Dyson:

« Le humanos moderne—Homo sapiens—originava in Africa. Postea, intermittentemente, a un momento inter 60.000 e 80.000 annos retro, parve gruppos de illes comenciava entrar in le nord-occidente del subcontinente indian. Il pare probabile que initialmente illes veniva per le costa. Il es virtualmente certe que Homo sapiens esseva presente in le subcontinente 55.000 annos retro, mesmo si le plus ancian fossiles trovate de illes data solmente a circa 30.000 annos retro.[31] »

Secundo Michael D. Petraglia e Bridget Allchin:

« Datos del chromosoma-Y e del mtDNA supporta le colonisation de Asia del Sud per humanos moderne originante ab Africa. ... Le datas de coalescentia pro le majoritate del populationes non-europee varia inter circa 73–55 millennios retro.[32] »

Le historico de Asia del Sud, Michael H. Fisher, declara:

« Studios estima que le prime expansion succedose del extension de Homo sapiens foras de Africa e trans le Peninsula Arabic occurreva ab tanto tosto como 80.000 annos retro usque tanto tarde como 40.000 annos retro, ben que pote haber essite emigrationes non successful anterioremente. Alcunos de lor descendentes extendeva le extension human semper plus longe in cata generation, diffundente se in cata terra habitabile que illes incontrava. Un canal human esseva le terras costal calide e productive del Golfo Persic e del Oceano Indian septentrional. Eventualmente, varie bandos entrava in India inter 75.000 e 35.000 annos retro.[33] »

Evidentia archeologic ha essite interpretate como suggestion del presentia de humanos anatomicamente moderne in le subcontinente indian inter 78.000–74.000 annos retro,[34] ben que iste interpretation es disputate.[35][36] Le occupation de Asia del Sud per humanos moderne, initialmente in formas variate de isolation como cacciatores-collectores, lo ha convertite in un region de grande diversitate, secundari solmente a Africa in diversitate genetic human.[37]

Secundo Tim Dyson:

« Le recerca genetic ha contribuite al cognoscentia del prehistoria del populos del subcontinente in altere respectos. In particular, le nivello de diversitate genetic in le region es extrememente elevate. De facto, solmente le population de Africa es geneticamente plus diverse. Relate a isto, il ha forte evidentia de eventos de “fundatores” in le subcontinente. Isto significa circumstantias ubi un subgruppo—tal como un tribo—deriva de un numero minime de individuos “original”. In plus, comparate con le majoritate del regiones mundial, le populos del subcontinente es relativemente distincte per haber practicate nivellos comparativemente elevate de endogamia.[37] »

Neolithic

Le vita sedentari emergite in le subcontinente sur le margines occidental del alluvion del Fluvio Indo circa 9.000 annos retro, evolvente gradualmente in le Civilisation del Valle del Indo del tertie millennio a.Chr..[2][39]

Secundo Tim Dyson:

« “Per 7.000 annos retro, le agricultura esseva firmemente establite in Baluchistan... [e] se diffundeva lentemente verso oriente in le valle del Indo.” »

Michael Fisher adde:[40]

« Le plus ancian exemplo discoperite ... de un societate agricole ben establite e sedentari es a Mehrgarh in le colles inter le Passo Bolan e le planicie del Indo (hodie in Pakistan) (vide Mappa 3.1). Ab tanto tosto como 7000 a.Chr., communitates ibi comenciava investir labor crescite in preparar le terra e in eliger, plantar, curar e recoltar particular plantas producente cereales. Illes etiam domesticava animales, includente ove, capras, porcos e boves (tanto zebu gibbone [Bos indicus] como non gibbone [Bos taurus]). Castrar boves, per exemplo, les transformava de fontes principalmente de carne a animales domestic de trahimento.[40] »

Etate del Bronzo (circa 3300 – 1800 a.Chr.)

Civilisation del Valle del Indo

Le Etate del Bronzo in le subcontinente indian comenciava circa 3300 a.Chr.. Le region del Valle del Indo esseva un del tres prime berços de civilisation in le Mundo Antique; le Civilisation del Valle del Indo esseva le plus expansive,[3] e a su apice poteva haber habite plus de cinque milliones de personas.[4]

Le civilisation esseva primarimente centrate in le Pakistan moderne, in le basin del fluvio Indo, e secundarimente in le basin del fluvio Ghaggar-Hakra. Le civilisation matur del Indo prosperava ab circa 2600 usque a 1900 a.Chr., marcante le initio del civilisation urban in le subcontinente indian. Illo includeva citates tal como Harappa, Ganweriwal e Mohenjo-daro in le Pakistan moderne, e Dholavira, Kalibangan, Rakhigarhi e Lothal in le India moderne.

Mohenjo-daro (un del plus grande citates del Indo). Vista del Grande Bano del sito, monstrante le disposition urban circumjacente.

Dholavira, un citate del Civilisation del Valle del Indo, con scalas a gradines pro attinger le nivello de aqua in reservatorios construite artificialmente.[41]

Restos archeologic de un sistema de escolamento del un lavatorio in Lothal.

Le habitantes del ancian valle del fluvio Indo, le Harappanos, disveloppava nove technicas in metallurgia e artefactos manual, e produceva cupro, bronze, plumbum e stannio.[42] Le civilisation es notate pro su citates construite in ladrillos, e su systemas de evacuation al long de stratas, e on pensa que illo habeva alcun forma de organisation municipal. Le civilisation disveloppava etiam un scriptura del Indo, le plus ancian del scripturas indian antique, que es actualmente non decipherate.[43] Isto es le motivo proque le lingua harappana non es attestate directemente, e su affiliation resta incert.[44]

Tres sigillos con su impressiones monstrante characteres del scriptura del Indo insimul con animales: unicornio (a sinistra), tauro (al centro) e elephante (a dextra); al Museo Guimet.

Post le collapso del Civilisation del Valle del Indo, le habitantes emigrava ab le valles fluvial del Indo e del Ghaggar-Hakra verso le pede-montanias himalaian del basin del Ganga-Yamuna.[45]

Cultura de ceramica colorate de ocre

Durante le secunde millennio aEC, le Cultura del Ceramica colorate de ocre esseva presente in le region Doab inter le Ganga e le Yamuna. Illes esseva asentamentos rural con agricultura e chasse. Illes usava instrumentos de cupro, tal como hachas, hastas, flechas e spadas, e habeva animales domestic.[47]

Etate del Ferro (circa 1800 – 200 aEC)

Periodo vedic (circa 1500 – 600 aEC)

Comenciante circa 1900 aEC, tribos indo-aryan se moveva in le Punjab ab Asia Central in plure ondas de migration.[48][49] Le periodo vedic es le tempore quando le Vedas esseva componite, collectiones de hymnos liturgic del populo indo-aryan. Le cultura vedic esseva localisate in un parte del nord-occidente de India, durante que altere partes de India habeva identitates cultural distincte. Plure regiones del subcontinente indian transiva ab le Chalcolithico al Etate del Ferro in iste periodo.[50]

Le cultura vedic es describite in le textos del Vedas, ancora sacre pro le hindus, que esseva componite oralmente e transmittite in sanscrito vedic. Le Vedas es inter le plus ancian textos existente in India.[51] Le periodo vedic, que durava ab circa 1500 usque a 500 aEC,[52][53] contribuiva al fundation de plure aspectos cultural del subcontinente indian.

Societate vedic

Historicos ha analysate le Vedas pro postular un cultura vedic in le Punjab e in le alte Planicie Gangetic.[50] Le arbore Peepal e le vacca ja esseva sanctificate al tempore del Atharva Veda.[55] Multe del conceptos del philosophia indian elaborate plus tarde, como dharma, tracia lor radices a antecedentes vedic.[56]

Le societate vedic primeve es describite in le Rigveda, le plus ancian texto vedic, que se crede haber essite compilate durante le secunde millennio aEC,[57][58] in le region nord-occidental del subcontinente indian.[59] A iste tempore, le societate aryan consisteva majormente de gruppos tribal e pastoral, distincte del civilisation urban harappan que habeva essite abandonate.[60] Le presentia indo-aryan primeve probabilemente corresponde, in parte, al Cultura del Ceramica colorate de ocre in contextos archaeologic.[61][62]

Al fin del periodo rigvedic, le societate aryan se expandiva ab le region nord-occidental del subcontinente indian verso le planicie occidental del Ganges. Illo deveniva sempre plus agricole e esseva socialmente organisate circa le hierarchia del quatro varnas, o classes social.[63] Iste structura social se characterisava per le exclusion de alcunes del populos indigene per marcar lor occupationes como impure.[64] Durante iste periodo, multe del previe parve unitates tribal e principatos comenciava coalescer in Janapadas (politias monarchic de nivello estatal).[65]

Epicas sanskrit

Le epopeas sanscrit Ramayana e Mahabharata esseva componite durante iste periodo.[66] Le Mahabharata remane le plus longe poema unic in le mundo.[67] Historicos postulava anteriormente un “etate epic” como le ambiente de iste duo epopeas, ma hodie illes recognosce que le textos passava per multiple stadios de developpamento durante seculos.[68] Le textos existente de iste epopeas se crede pertiner al etate post-vedic, inter circa 400 aEC e 400 EC.[68][69]

Janapadas

Le Etate del Ferro in le subcontinente indian, ab circa 1200 aEC usque al 6te seculo aEC, es definite per le ascension del Janapadas, que esseva regiones, republicas e regnos—notabilmente le regnos del ferro de Kuru, Panchala, Kosala e Videha.[70][71]

Le Regno de Kuru (circa 1200–450 aEC) esseva le prime societate de nivello estatal del periodo vedic, correspondente al initio del Etate del Ferro in India nord-occidental, circa 1200–800 aEC,[72] assi como al composition del Atharvaveda.[73] Le stato de Kuru organisava le hymnos vedic in collectiones e disveloppava le ritual śrauta pro mantener le ordine social.[73] Duo figuras clave del stato de Kuru esseva le rege Parikshit e su successore Janamejaya, qui transformava iste regno in le potentia politic, social e cultural dominante de India septentrional.[73] Quando le regno de Kuru declinava, le centro del cultura vedic se transferiva a lor vicinos oriental, le regno de Panchala.[73] Le cultura archaeologic PGW (Painted Grey Ware), que prosperava in le regiones de Haryana e Uttar Pradesh occidental in India nord-oriental ab circa 1100 aEC usque a 600 aEC,[61] se crede corresponder al regnos de Kuru e Panchala.[73][74]

Durante le Periodo Vedic Tardive, le regno de Videha emergeva como un nove centro de cultura vedic, situate ancora plus a oriente (in lo que hodie es Nepal e le stato de Bihar);[62] illo attingeva su prominentia sub le rege Janaka, cuje corteva dava patronato a sages e philosophos brahmin como Yajnavalkya, Aruni e Gārgī Vāchaknavī.[75] Le parte posterior de iste periodo correspondeva al consolidation de statos e regnos sempre plus grande, appellate Mahajanapadas, trans India septentrional.

Secunde urbanisation (circa 600 – 200 aEC)

Le periodo inter 800 e 200 aEC vide le formation del movimento Śramaṇa, del qual le jainismo e le buddhismo originava. Le prime Upanishads esseva scribite durante iste periodo. Post 500 aEC, le assi-dicite "secunde urbanisation"[nota 1] comenciava, con nove installationes urban emergente in le planitie del Gange. Le fundationes pro iste "secunde urbanisation" esseva ponite ante 600 aEC, in le cultura del Ceramica Gris Picturate (PGW) del Ghaggar-Hakra e del alte planitie del Gange; ben que le major parte del sitos PGW esseva parve villages agricole, "alcun dezenas" de sitos PGW finalmente emergeva como installationes relativemente grande que pote esser characterisate como citates, le plus grande del qual esseva fortificate per fossatos o fossas e terraplenos facite de terra amassate con palissadas de ligno.

Le planitie central del Gange, ubi Magadha ganiava prominentia, formante le base del Imperio Maurya, esseva un area cultural distincte, con nove statos emergente post 500 aEC. Illo esseva influentiate per le cultura vedic, ma differeva marcatemente del region Kuru-Panchala. Illo "esseva le area del prime cultivation cognoscite de riz in le Asia del Sud, e per 1800 aEC esseva le loco de un population neolitic avantiate associate con le sitos de Chirand e Chechar". In iste region, le movimentos Śramaṇic floresceva, e le jainismo e le buddhismo originava.

Buddhismo e jainismo

Le periodo inter 800 a.C. e 400 a.C. vide le composition del plus ancian Upanishads, que forma le base theoretic del hinduismo classic, e que es etiam cognoscite como le Vedanta (conclusion del Vedas).

Le crescenti urbanisation de India in le septime e sexte seculos a.C. portava al apparition de nove movimentos ascetic o "Śramaṇa", que contestava le orthodoxia del rituales. Mahavira (ca. 599–527 a.C.), propugnator del jainismo, e Gautama Buddha (ca. 563–483 a.C.), fundator del buddhismo, esseva le plus eminente figuras de iste movimento. Le Śramaṇa generava le concepto del ciclo de nascentia e morte, le concepto de samsara, e le concepto de liberation. Buddha trovava un Via Medie que mitigava le ascetismo extrem trovate in le religiones Śramaṇa.

Circa le mesme tempore, Mahavira (le 24e Tirthankara in jainismo) propagava un theologia que postea deveniva jainismo. Totevia, le orthodoxia jainista crede que le doctrinas del Tirthankaras precedeva omne tempore cognoscite, e studiosos crede que Parshvanatha (ca. 872–772 a.C.), considerate como le 23e Tirthankara, esseva un figura historic. On crede que le Vedas documentava alcun Tirthankaras e un ordine ascetic simile al movimento Śramaṇa.

Mahajanapadas

Le periodo ab circa 600 a.C. usque circa 300 a.C. esseva marcate per le ascension del Mahajanapadas, dece-sex regnos potente e republicas oligarchic in un banda que se extendeva ab Gandhara in le nord-occidente usque a Bengal in le parte oriental del subcontinente indian — includente partes del region trans-Vindhya. Textos buddhista ancian, como le Aṅguttara Nikāya, face frequente referentia a iste dece-sex grande regnos e republicas — Anga, Assaka, Avanti, Chedi, Gandhara, Kashi, Kamboja, Kosala, Kuru, Magadha, Malla, Matsya (o Machcha), Panchala, Surasena, Vṛji, e Vatsa. Iste periodo videva le secunde major ascension de urbanismo in India post le civilisation del Valle de Indo.

Le prime “republicas” o gaṇasaṅgha, como le Shakyas, Koliyas, Mallakas, e Licchavis, habeva governamentos republican. Le gaṇasaṅghas, como le Mallakas, con centro in le citate de Kusinagara, e le Liga Vajji, con centro in le citate de Vaishali, existeva ja in le sexte seculo a.C. e persisteva in alcun areas usque al quarte seculo p.C. Le plus famose clan inter le clans confederate dominante del Vajji Mahajanapada esseva le Licchavis.

Iste periodo corresponde, in un contexto archaeologic, al cultura del Northern Black Polished Ware. Focalisate specialmente in le plano del Ganges Central ma etiam expandente se trans vaste areas del subcontinente indian septentrional e central, iste cultura se characterisava per le emergentia de grande citates con fortificationes massives, un augmento significative del population, major stratification social, rete de commercio extensive, construction de architectura public e canales de aqua, industrias de artesanato specialisate, un systema de pesos, monetas signate per punctos, e le introduction del scriptura in forma del alphabeto Brahmi e Kharosthi. Le lingua del nobilitate in ille tempore esseva le sanscrito, durante que le linguas del population general del India septentrional es referite como Prakritos.

Multes del dece-sex regnos habeva se fusionate in quatro majorios al tempore de Gautama Buddha. Iste quatro esseva Vatsa, Avanti, Kosala, e Magadha.

Dynastias Maghada temporan

Magadha formava un del dece-sex Mahajanapadas (sanskrito: “Grande Regnos”) in India ancian. Le nucleo del regno esseva le region de Bihar al sud del Ganges; su prime capital esseva Rajagriha (moderne Rajgir) e postea Pataliputra (moderne Patna). Magadha se expandava a includer la major parte de Bihar e Bengal con le conquista de Licchavi e Anga respectivemente, sequite per grande partes de Uttar Pradesh oriental e Orissa. Le regno ancian de Magadha es frequentemente mentionate in textos jainista e buddhista. Illo es etiam mentionate in le Ramayana, le Mahabharata e le Puranas. Le plus ancian referentia al populos de Magadha appare in le Atharva-Veda, ubi illes es listate insimul con le Angas, Gandharis, e Mujavats. Magadha habeva un rolo importante in le disveloppamento del jainismo e del buddhismo. Communitates republican (como le communitate de Rajakumara) esseva integrate in le regno de Magadha. Le villages habeva lor proprie assemblate sub lor chefes local, appellate Gramakas. Lor administrationes esseva dividite in functiones executive, judicial, e militar.

Fontes ancian, del Canon Pāli buddhista, del Agamas jainista e del Puranas hindu, mentiona que Magadha esseva regite per le dynastia Pradyota e le dynastia Haryanka (ca. 544–413 a.C.) durante circa 200 annos, ca. 600–413 a.C. Rege Bimbisara del dynastia Haryanka conduceva un politica active e expansionista, conquistante Anga in lo que hodie es Bihar oriental e Bengal Occidental. Rege Bimbisara esseva depellite e occidite per su filio, Principe Ajatashatru, qui continuava le politica expansionista de Magadha. Durante iste periodo, Gautama Buddha, le fundator del buddhismo, viveva grande parte de su vita in le regno de Magadha. Ille attingeva illumination in Bodh Gaya, dava su prime sermone in Sarnath e le prime concilio buddhista esseva tenite in Rajagriha.

Le dynastia Haryanka esseva depellite per le dynastia Shaishunaga (ca. 413–345 a.C.). Le ultime rege Shishunaga, Kalasoka, esseva assassinate per Mahapadma Nanda in 345 a.C., le prime del assi appellate Novem Nandas (Mahapadma Nanda e su octo filios).

Imperio Nanda e campania de Alexandro Magne

Le Imperio Nanda (ca. 345–322 a.C.), a su apice, se extendeva ab Bengal in le oriente usque al Punjab in le occidente e tanto sud como le catena Vindhya. Le dynastia Nanda se basava super le fundationes ponite per lor predecessores Haryanka e Shishunaga. Le imperio Nanda habeva construite un exercito immense, consistente de 200.000 infanteros, 20.000 cavalleros, 2.000 carros de guerra e 3.000 elephantes de guerra (secundo le estimationes plus basse).

Imperio Maurya

Le Imperio Maurya (322–185 a.C.) unificava le major parte del subcontinente indian in un sol stato, e esseva le plus grande imperio que jam existiva in le subcontinente. Al sue extension maxime, le Imperio Maurya se extendeva al nord usque al limites natural del Himalayas e al oriente in lo que hodie es Assam. Al occidente, illo attingeva ultra le Pakistan moderne, usque al montes Hindu Kush in lo que hodie es Afghanistan. Le imperio esseva establite per Chandragupta Maurya con le assistentia de Chanakya (Kautilya) in Magadha (in le moderne Bihar), quando ille depellite le Imperio Nanda.

Chandragupta rapidemente expandiva su poter verso le occidente trans India central e occidental, e per 317 a.C. le imperio habeva jam completemente occupate le India nord-occidental. Le Imperio Maurya batteva Seleucus I, fundator del Imperio Seleucida, durante le guerra Seleucida–Maurya, e assi ganava territorio additional a occidente del Fluvio Indo. Le filio de Chandragupta, Bindusara, succedeva al throno circa 297 a.C. Al tempore de su morte circa 272 a.C., un grande parte del subcontinente esseva sub la suzeranitate Maurya. Totevia, le region de Kalinga (circa le moderne Odisha) remaneva foras del controlo Maurya, forsan interferente con le commercio verso le sud.

Porta sculptate Maurya de Lomas Rishi, un del Grottas Barabar, circa 250 a.C.

Bindusara esseva succedite per Ashoka, cujo regno durava usque a su morte circa 232 a.C. Su campania contra le Kalingas circa 260 a.C., ben que victoriose, causava immense perdas de vita e miseria. Isto induceva Ashoka a repudiar le violentia e subsequente a adopter le buddhismo. Post su morte, le imperio comenciava declinar, e le ultime regnator Maurya, Brihadratha, esseva assassinate per Pushyamitra Shunga pro establir le Imperio Shunga.

Sub Chandragupta Maurya e su successores, commercio interne e externe, agricultura, e activitates economic prosperava e se expandava trans India gratias al creation de un systema unic e efficiente de finantias, administration e securitate. Le Mauryas construiva le Grande Strata Troncal, un del plus ancian e longe vias major de Asia, que connecteva le subcontinente indian con Asia Central. Post le Guerra de Kalinga, le Imperio experimentava quasi medie seculo de pace e securitate sub Ashoka. India Maurya etiam frueva un era de harmonia social, transformation religiose, e expansion del cognoscentia scientific. Le adoption del jainismo per Chandragupta favoriva renovation e reformation social e religiose, durante que le adoption del buddhismo per Ashoka es considerate como le fundamento de un regno de pace social e politic e de non-violentia in India. Ashoka patrocinava missiones buddhista trans le Indo-Mediterraneo, in Sri Lanka, Asia del Sud-Est, Asia Occidental, Africa del Nord, e Europa Mediterranee.

Le Arthashastra, scribite per Chanakya, e le Edictos de Ashoka es le principal fontes scribite del epocha Maurya. Archaeologicamente, iste periodo pertine al era del Northern Black Polished Ware. Le Imperio Maurya esseva fundate super un economia e societate moderne e efficiente, in le qual le vendita de mercantias esseva strictemente regulata per le governamento. Ben que bancas non existeva in le societate Maurya, le usura esseva costume. Un numero significative de documentos referente al sclavitude es trovate, suggerente su prevalentia. Durante iste periodo, un acier de alte qualitate, appellate acier Wootz, esseva disveloppate in India meridional e postea exportate a China e Arabia.

Periodo Sangam

Durante le periodo Sangam, le litteratura tamil floriva ab le 3e seculo a.C. usque al 4e seculo p.C. Tres dynastias tamil, cognoscite collectivemente como le Tres Reges Coronate de Tamilakam: le dynastia Chera, le dynastia Chola e le dynastia Pandya, regnava partes del India meridional.

Le litteratura Sangam tracta del historia, politica, guerras e cultura del populo tamil de iste periodo. Divergente del scriptores sanskritic, qui esseva majormente brahmines, le autores del Sangam proveniva de classes e fundos social varie e esseva in le major parte non-brahmines.

Circa 300 a.C. – 200 p.C., le Pathupattu, un anthologia de dece collectiones de libros de medio extension, considerate como parte del litteratura Sangam, esseva componite; equalmente le composition del octo anthologias poetic Ettuthogai, como etiam le composition del dece-octo obras poetic minor Patiṉeṇkīḻkaṇakku; durante que le Tolkāppiyam, le plus ancian obra grammatical in lingua tamil, esseva elaborate.

Etiam durante le periodo Sangam, duo del Cinquante Grande Epicos del Litteratura Tamil esseva componite. Ilango Adigal componeva le Silappatikaram, un obra non-religiose que revolve circa Kannagi; e le Manimekalai, componite per Chithalai Chathanar, es un sequela del Silappatikaram e narra le historia del filia de Kovalan e Madhavi, qui deveniva un bhikkhuni buddhista.

Periodo classic (circa 200 aEC – 650 EC)

Le tempore inter le Imperio Maurya in le 3e seculo a.C. e le fin del Imperio Gupta in le 6e seculo p.C. es referite como le periodo “Classic” de India. Le Imperio Gupta (4e–6e seculo) es considerate como le Etate Auree de India, ben que multe regnos diverse regnava super India in iste seculos. Equalmente, le litteratura Sangam floriva ab le 3e seculo a.C. usque al 3e seculo p.C. in India meridional. Durante iste periodo, on estima que le economia de India esseva le plus grande del mundo, representate inter un tertio e un quarto del ricchessa mundial, ab 1 p.C. usque 1000 p.C.

Prime periodo classic (circa 200 aEC – 320 EC)

Imperio Shunga

Le Shungas originava de Magadha e controlava grande areas del subcontinente indian central e oriental ab circa 187 usque 78 a.C. Le dynastia esseva establite per Pushyamitra Shunga, qui depellite le ultime imperator Maurya. Su capital esseva Pataliputra, ma posteriores imperatores, como Bhagabhadra, habeva etiam corte in Vidisha (hodie Besnagar).

Pushyamitra Shunga regnava per 36 annos e esseva succedite per su filio Agnimitra. Il habeva dece regnatores Shunga. Totevia, post le morte de Agnimitra, le imperio rapidemente se disintegrava; inscriptiones e monetas indica que grande partes del India septentrional e central consisteva de parve regnos e citates-statos que esseva independente de omne hegemonia Shunga. Le imperio es notate pro su numerose guerras con poteres tanto estrange como indigene. Illes combatteva contra le dynastia Mahameghavahana de Kalinga, le dynastia Satavahana del Deccan, le Indo-Grecos, e forsan le Panchalas e Mitras de Mathura.

Artes, education, philosophia, e altere formas de erudition floriva durante iste periodo, includente monumentos architectonic como le Stupa de Bharhut e le renominate Grande Stupa de Sanchi. Le regnatores Shunga adjuvava a establir le tradition del patrocinio regal del erudition e del arte. Le scriptura usate per le imperio esseva un variante del Brahmi e esseva usate pro scriber le lingua sanskrit. Le Imperio Shunga habeva un rolo imperative in le patronato del cultura indian in un periodo quando alcun del plus importante disveloppamentos del pensamento hindu habeva loco.

Imperio Satavahana

Le Śātavāhanas habeva su base in Amaravati in Andhra Pradesh, assi ben como in Junnar (Pune) e Prathisthan (Paithan) in Maharashtra. Le territorio del imperio comprendeva grande partes del India a partir del prime seculo a.C. Le Sātavāhanas comenciava como vassallos del dynastia Maurya, ma declarava independentia con su declino.

Le Sātavāhanas es cognoscite pro lor patronato del hinduismo e del buddhismo, lo que resultava in monumentos buddhista ab Ellora (un sito de patrimonio mundial de UNESCO) usque a Amaravati. Illes esseva inter le prime estados indian que emetteva monetas con le effigie de lor reges. Illes formava un ponte cultural e exerceva un rolo vital in le commercio, assi como in le transferentia de ideas e cultura inter le planitia indo-gangetic e le extremo meridional del India.

Illes debeva rivalisar con le Imperio Shunga e postea con le dynastia Kanva de Magadha pro establir lor dominio. Plus tarde, illes habeva un rolo crucial in proteger grande partes del India contra invasores estrange, como le Sakas, Yavanas e Pahlavas. In particular, lor luctas con le Kshatrapas Occidental durava multe tempore. Le reges notabile del dynastia Satavahana, Gautamiputra Satakarni e Sri Yajna Sātakarni, poteva vincer le invasores estrange como le Kshatrapas Occidental e impedir lor expansion. In le tertie seculo d.C., le imperio se divideva in estados plus micre.

Comercio e viages a India

Le commercio de species in Kerala attirava negotiatores de tote le Mundo Antique a India. Le porto sud-occidental de Muziris in India habeva establite se como un centro major del commercio de species jam desde circa 3000 aEC, secundo documentos sumeric. Negotiatores judaic arrivava a Kochi, Kerala, India jam circa 562 aEC. Le mundo greco-roman se implicava in commercio per le ruta del incenso e le itinerarios inter Roma e India. Durante le 2e seculo aEC, naves grec e indian se incontrava pro commerciare in portos arabic como Aden. Durante le prime millennio, le rutas maritime a India esseva controlate per le indianos e le aethiopes, que deveniva le potentia commercial maritime del Mar Rubie.

Negotiatores indianos implicate in le commercio de species portava le cuisine indian a Asia del Sud-Est, ubi mixturas de species e currys deveniva popular inter le habitantes indigene. Le buddhismo entrava in China per le Ruta del Seta durante le 1e o 2e seculo EC. Le institutiones religiose hindu e buddhista de Asia del Sud e Sud-Est deveniva centros de production e commercio, pois que illos accumulava capitale donate per patronos. Illos se dedicava al administration de terras, al artesania, e al commercio. In particular, le buddhismo viagiava insimul con le commercio maritime, promovente le litteratura, le arte, e le uso de moneta.

Imperio Kushan

Le Imperio Kushan se expandiva desde lo que hodie es Afghanistan verso le nord-occidente del subcontinente indian sub le direction de lor prime imperator, Kujula Kadphises, circa le medietate del 1e seculo EC. Le Kushans esseva possibilemente un tribo parlante tocharic, un del cinque ramos del confederation Yuezhi. Al tempore de su nepote, Kanishka le Grande, le imperio se extendeva pro includer grande partes de Afghanistan, e postea le regiones septentrional del subcontinente indian.

Imperator Kanishka esseva un grande patrono del buddhismo; tamen, quando le Kushans se expandiva verso le sud, le deitates de lor monetage posterior reflecteva le nove majoritate hindu. Le historico Vincent Smith diceva re Kanishka:

« Ille jocava le rolo de un secunde Ashoka in le historia del buddhismo. »

Le imperio connecteva le commercio maritime del Oceano Indian con le commercio del Ruta del Seta trans le valle del Indo, incoragiante commercio a longe distantia, in particular inter China e Roma. Le Kushans portava nove tendentias al arte emergente e florente de Gandhara e Mathura, que attingeva su apice durante le regno kushan. Le periodo de pace sub regno kushan es cognoscite como Pax Kushana. Per le 3e seculo, lor imperio in India se disintegrava, e lor ultime grande imperator cognoscite esseva Vasudeva I.

Periodo classic (circa 320 – 650 EC)

Imperio Gupta

Le periodo Gupta esseva notate pro su creativitate cultural, specialmente in litteratura, architectura, sculptura, e pictura. Le era Gupta produceva eruditos como Kalidasa, Aryabhata, Varahamihira, Vishnu Sharma, e Vatsyayana. Iste periodo marcava un puncto de inflexion in le cultura indian: le Guptas executava sacrificios vedic pro legitimar lor regno, ma illos etiam patronava le buddhismo, un alternative al orthodoxia brahmanic. Le expeditiones militar del prime tres reges – Chandragupta I, Samudragupta, e Chandragupta II – portava grande partes de India sub lor dominio. Scientia e administration politic attingeva nove altitudes durante le era Gupta. Forte ligamines commercial etiam faceva del region un centro cultural importante e lo establiva como un base que influentiava regnos e regiones vicin. Le periodo de pace sub regno Gupta es cognoscite como Pax Gupta.

Le Guptas posterior resisteva con successo al regnos nord-occidental usque al arrivata del Hunos Alchon, que se establiva in Afghanistan in le prime medietate del 5e seculo EC, con lor capital a Bamiyan. Tamen, grande partes del sud de India, includente Deccan, remaneva in grande parte intacte per iste eventos.

Imperio Vākāṭaka

Le Imperio Vākāṭaka originava del Deccan in le medio del 3e seculo EC. On crede que lor stato se extendeva ab le marges meridional de Malwa e Gujarat in le nord usque al fluvio Tungabhadra in le sud, e ab le Mar Arabic in le occidente usque al limites de Chhattisgarh in le oriente. Illes esseva le plus importante successores del Satavahanas in le Deccan, contemporaneos del Guptas in le nord de India, e succedite per le dynastia Vishnukundina.

Le Vakatakas es notate como patronos del artes, architectura e litteratura. Le viharas e chaityas buddhista excidite in roca del Grottas de Ajanta (Patrimonio del Humanitate UNESCO) esseva construite sub le patronato del imperator Vakataka, Harishena.

Regno de Kamarupa

Le inscription del columna de Allahabad de Samudragupta (4e seculo) mentiona Kamarupa (Assam Occidental) e Davaka (Assam Central) como regnos de fronteira del Imperio Gupta. Davaka esseva plus tarde absorbite per Kamarupa, que cresceva in un grande regno que se extendeva ab le fluvio Karatoya usque al vicinitates de Sadiya hodierne, e cobria tote le valle del Brahmaputra, Nord Bengal, partes de Bangladesh e, a vices, Purnea e partes de Bengal Occidental.

Illo esseva regite per tres dynastias – Varmanas (c. 350–650 EC), dynastia Mlechchha (c. 655–900 EC) e Kamarupa-Palas (c. 900–1100 EC) – ab lor capitales in le moderne Guwahati (Pragjyotishpura), Tezpur (Haruppeswara) e Nord Guwahati (Durjaya). Tote tres dynastias clamava descender de Narakasura. Durante le regno del rege Varman Bhaskar Varman (c. 600–650 EC), le viagiator chinese Xuanzang visitava le region e registrava su viages. Plus tarde, post le debilitamento e disintegration (post le Kamarupa-Palas), le tradition Kamarupa esseva prolongate usque circa 1255 EC per le dynastias Lunar I (c. 1120–1185 EC) e Lunar II (c. 1155–1255 EC). Le regno de Kamarupa finiva in le medio del 13e seculo quando le dynastia Khen sub Sandhya de Kamarupanagara (Nord Guwahati) transferiva su capital a Kamatapur (Nord Bengal) post le invasion del Turcos musulman, e establiva le regno de Kamata.

Imperio Pallava

Le Pallavas, inter le 4e e le 9e seculos, esseva, insimul con le Guptas del nord, grande patronos del developpamento del sanscrito in le sud del subcontinente indian. Le regno Pallava videva le prime inscriptiones sanscrit in un scriptura appellate Grantha. Le Pallavas precoce habeva differentes connexiones con le paises de Asia del Sud-Est. Illes usava architectura dravidian pro construir importante templos e academias hindu in Mamallapuram, Kanchipuram e altere locos; lor regno videva le emergentia de grande poetas. Le practica de dedicar templos a differente deitates deveniva commun, sequite per un stilo artistic fine de architectura e sculptura de templos secundo le Vastu Shastra.

Le Pallavas attingeva le apice de lor potentia durante le regno de Mahendravarman I (571–630 EC) e Narasimhavarman I (630–668 EC) e dominava le regiones telugu e septentrional del region tamil usque al fin del 9e seculo.

Imperio Kadamba

Le Kadambas originava de Karnataka e esseva fundate per Mayurasharma in 345 EC, que plus tarde monstrava potential de devenir un imperio. Rege Mayurasharma deligeva le exercitos del Pallavas de Kanchi, probabilemente con adjuta de alcun tribos indigene. Le fama Kadamba attingeva su apice durante le regno de Kakusthavarma, un rege notabile con le quales le reges del Dynastia Gupta del nord de India cultivava alliantias matrimonial.

Le Kadambas esseva contemporaneos del Dynastia Ganga Occidental, e insimul illes formava le prime regnos indigene que regnava le terra con autonomia absolute. Le dynastia plus tarde continuava regnar como feudatorios de plus grande imperios kannada, le Chalukyas e le Rashtrakutas, durante plus de cinquecentos annos, durante le qual illes se ramificava in minor dynastias (Kadambas de Goa, Kadambas de Halasi e Kadambas de Hangal).

Imperio de Harsha

Harsha regnava le nord de India inter 606 e 647 EC. Ille esseva filio de Prabhakarvardhana e fratre juvene de Rajyavardhana, membros del dynastia Vardhana que regnava Thanesar (in Haryana hodierne).

Post le crollo del Imperio Gupta in le medio del 6e seculo, le nord de India retornava a plus parve republicas e statos monarchic. Le vacuo de potentia resultava in le ascension del Vardhanas de Thanesar, que comenciava unificar le republicas e monarchias ab Punjab usque al India central. Post le morte del patre e fratre de Harsha, representantes del imperio coronava Harsha como imperator in april 606 EC, dando le titulo Maharaja. Al apice, su Imperio cobria grande partes del nord e nord-occidente de India, se extendeva al oriente usque a Kamarupa, e al sud usque al fluvio Narmada; finalmente ille faceva Kannauj (in Uttar Pradesh hodierne) su capital, e regnava usque 647 EC.

Le pace e prosperitate que prevaleva rendeva su corte un centro de cosmopolitanismo, attirante eruditos, artistas e visitantes religiose. Durante iste tempore, Harsha se convertiva al buddhismo ab le culto de Surya. Le viagiator chinese Xuanzang visitava le corte de Harsha e scribeva un relato multo favorabile de ille, laudante su justitia e generositate. Su biographia Harshacharita (“Factos de Harsha”), scribite per le poeta sanscrit Banabhatta, describe su association con Thanesar e le palatio con un Dhavalagriha (Mansion Blanc) a duo etages.

Periodo medieval primeve (circa 650 – 1200)

Le India medieval precoce comenciava post le fin del Imperio Gupta in le 6e seculo EC. Iste periodo etiam include le “Etate Classic Tardive” del hinduismo, que initiava post le crollo del Imperio de Harsha in le 7e seculo e terminava in le 13e seculo con le ascension del Sultanato de Delhi in le nord de India; le comenciamento del Kannauj Imperial, que conduceva al lucta tripartite; e le fin del Cholas Posterior con le morte de Rajendra Chola III in 1279 in le sud de India; tamen, certe aspectos del periodo classic continuava usque al cadita del Imperio Vijayanagara in le sud circa le 17e seculo.

Del 5e usque al 13e seculo, le sacrificios Śrauta declinava, e le supporto pro Shaivismo, Vaishnavismo e Shaktismo se expandiva in le cortes regal, durante que le supporto pro buddhismo declinava. Le manco de attraction inter le massas rural, que in vice adoptava le hinduismo brahmanic formate in le synthese hindu, e le reduction del supporto economic ab le communitates commercial e le elites regal, esseva factores major in le declino del buddhismo.

In le 7e seculo, Kumārila Bhaṭṭa formulava su schola del philosophia Mīmāṃsā e defendeva le position del rituales vedic.

Del 8e al 10e seculo, tres dynastias se disputava le controlo del nord de India: le Gurjara-Pratiharas de Malwa, le Palas de Bengal, e le Rashtrakutas del Deccan. Plus tarde, le dynastia Sena assumeva le controlo del Imperio Pala; le Gurjara-Pratiharas se fragmentava in varie statos, notabilemente le Regno de Malwa, le Regno de Bundelkhand, le Regno de Dahala, le Tomaras de Haryana, e le Regno de Sambhar – statos que esseva inter le prime regnos Rajput – durante que le Rashtrakutas esseva annexate per le Chalukyas Occidental. In iste periodo emergeva le dynastia Chaulukya; le Chaulukyas construiva le Templos de Dilwara, le Templo del Sol de Modhera, e Rani ki vav in le stilo de architectura Māru-Gurjara, e lor capital Anhilwara (hodie Patan, Gujarat) esseva una del plus grande citates del subcontinente indian, con un population estimate a circa 100.000 circa le anno 1000.

Le Imperio Chola emergeva como un potentia major durante le regnos de Raja Raja Chola I e Rajendra Chola I, que con successo invadeva partes de Asia del Sud-Est e Sri Lanka in le 11e seculo. Lalitaditya Muktapida (r. 724–760) esseva un imperator del dynastia Karkoṭa de Kashmir, que exerceva influentia in le nord-occidente de India ab 625 usque 1003, e que esseva sequite per le dynastia Lohara. Kalhana, in su Rajatarangini, attribueva al rege Lalitaditya un campania militar aggressive in India Septentrional e Asia Central.

Le dynastia Hindu Shahi regnava partes de Afghanistan oriental, Pakistan septentrional, e Kashmir ab le medio del 7e seculo usque al initio del 11e seculo. In Odisha, le Imperio Ganga Oriental ascendeva al potentia; illo esseva notate pro le progressos in architectura hindu – specialmente le Templo de Jagannath e le Templo del Sol de Konark – e etiam como patrono del arte e litteratura.

Dynastia Gupta tardive

Le dynastia del Guptas Posterior regnava le region de Magadha in India oriental inter le 6e e 7e seculos EC. Le Guptas Posterior succedeva al Guptas imperial como regentes de Magadha, ma il non ha evidentia que connecte le duo dynastias; illos pare esser duo familias distincte. Illes es appellate Guptas Posterior proque le nomines de lor reges terminava con le suffixo “-gupta”, que illes poterea haber adoptate pro presentar se como le legitime successores del Guptas imperial.

Imperio Chalukya

Le Imperio Chalukya regnava grande partes del India meridional e central inter le 6e e le 12e seculos, como tres dynastias interrelatate ma distincte. Le prime dynastia, cognoscite como le Chalukyas de Badami, regnava ab Vatapi (hodie Badami) desde le medio del 6e seculo. Le Chalukyas de Badami comenciava affirmar lor independentia durante le declino del regno Kadamba de Banavasi, e rapidemente ascendeva al prominentia durante le regno de Pulakeshin II.

Le regno del Chalukyas marca un momento fundamental in le historia del India meridional e un etate auree in le historia de Karnataka. Le atmosfera politic in le sud de India cambiava de plus parve regnos a grande imperios con le ascension del Chalukyas de Badami. Un regno basate in India meridional prendeva controlo e consolidava le integre region inter le fluvios Kaveri e Narmada.

Le ascension de iste imperio videva le nascentia de un administration efficiente, commercio transmarin e mercatura, e le disveloppamento de un nove stilo de architectura appellate architectura Chalukya. Le dynastia Chalukya regnava partes de India meridional e central ab Badami in Karnataka inter 550 e 750, e de novo ab Kalyani inter 970 e 1190.

Imperio Rashtrakuta

Fundate per Dantidurga circa 753, le Imperio Rashtrakuta regnava ab su capital a Manyakheta durante quasi duo seculos. Al apice, le Rashtrakutas regnava ab le Doab del Gange-Yamuna in le nord usque a Capo Comorin in le sud, un periodo fructuose de realisationes architectonic e litterari.

Le prime regentes de iste dynastia esseva hindus, ma le regentes posterior esseva fortemente influentiate per le jainismo. Govinda III e Amoghavarsha esseva le plus famose inter le longe linea de administratores capace producite per iste dynastia. Amoghavarsha esseva etiam un autor e scribiva Kavirajamarga, le prime obra cognoscite in kannada super poetic. Architectura attingeva un puncto culminante in le stilo dravidian, del qual le exemplo le plus excellente se vide in le Templo Kailasanath a Ellora. Alteres contributiones importante es le templo Kashivishvanatha e le templo jain Narayana a Pattadakal in Karnataka.

Le viagiator arab Suleiman describeva le Imperio Rashtrakuta como un del quatro grande Imperios del mundo. Le periodo Rashtrakuta marcava le initio del etate auree del mathematica in India meridional. Le grande mathematiciano Mahāvīra del sud de India habeva un enorme influentia super le mathematicianos medieval del sud. Le reges Rashtrakuta etiam patrocinava litteratos in un varietate de linguas.

Imperio Gurjara-Pratihara

Le Gurjara-Pratiharas esseva instrumental in limitar le exercitos arabe que moveva a oriente del fluvio Indo. Nagabhata I superava le exercito arabe sub Junaid e Tamin durante le campanias Umayyad in India. Sub Nagabhata II, le Gurjara-Pratiharas deveniva le dynastia le plus potente in India septentrional. Ille esseva succedite per su filio Ramabhadra, qui regnava brevemente ante esser succedite per su filio, Mihira Bhoja. Sub Bhoja e su successor Mahendrapala I, le Imperio Pratihara attingeva su apice de prosperitate e potentia. Al tempore de Mahendrapala, su territorio se extendeva ab le frontiera de Sindh in le occidente usque a Bihar in le oriente, e ab le Himalayas in le nord usque circa le fluvio Narmada in le sud. Le expansion suscitava un lucta tripartite pro le controlo del subcontinente indian inter le imperios Rashtrakuta e Pala.

Al fin del decime seculo, plure vassallos del imperio profitava del debilitate temporari del Gurjara-Pratiharas pro declarar lor independentia — in particular le Regno de Malwa, le Regno de Bundelkhand, le Tomaras de Haryana, le Regno de Sambhar, e le Regno de Dahala.

Dynastia Gahadavala

Le dynastia Gahadavala regnava super partes del estados hodierne de Uttar Pradesh e Bihar durante le seculos XI e XII. Lor capital esseva situate in Varanasi.

Dynastia Karnat

In 1097 d.C., le dynastia Karnat de Mithila emergeva in le region de fronteira inter Bihar e Nepal, e manteneva capitales in Darbhanga e Simraongadh. Le dynastia esseva fundate per Nanyadeva, un comandante militar de origine Karnataka. Sub iste dynastia, le lingua Maithili comenciava a sviluppar se, con le prime obra litterari in Maithili, le Varna Ratnakara, producite in le seculo XIV per Jyotirishwar Thakur. Le Karnats anque faceva incursiones in Nepal. Illes cadeva in 1324 a sequela del invasion de Ghiyasuddin Tughlaq.

Imperio Pala

Le Imperio Pala esseva fundate per Gopala I. Illo esseva regite per un dynastia buddhista ab Bengal. Le Palas reunificava Bengal post le cadita del Regno de Gauda de Shashanka.

Le Palas esseva sequitores del escolas Mahayana e Tantric de buddhismo; illes anque patrocinava le Shaivismo e le Vaishnavismo. Le imperio attingeva su apice sub Dharmapala e Devapala. On crede que Dharmapala conquireva Kanauj e extendeva su influentia usque al limites le plus lontan del India in le nord-occidente.

Le Imperio Pala pote esser considerate como le etate auree de Bengal. Dharmapala fundava le Vikramashila e reviveva Nalanda, considerate como un del prime grande universitates in le historia registrate. Nalanda attingeva su apice sub le patronato del Imperio Pala. Le Palas anque construiva multe viharas. Illes manteneva proxime ligamines cultural e commercial con le paises del Asia Sud-Oriental e con Tibet. Le commercio maritim addeva grandemente al prosperitate del Imperio Pala.

Cholas

Le Cholas medieval emergite al prominentia durante le medio del nono seculo e establiva le plus grande imperio que le India meridional habeva vidite. Illes unificava con successo le India meridional sub lor dominio e, per lor fortia naval, extendeva lor influentia in le paises del Asia Sud-Oriental, como Srivijaya. Sub Rajaraja Chola I e su successores — Rajendra Chola I, Rajadhiraja Chola, Virarajendra Chola e Kulothunga Chola I — le dynastia deveniva un potentia militar, economic e cultural in Asia del Sud e Asia Sud-Oriental. Le flotta de Rajendra Chola I occupava le costas maritim ab Burma usque a Vietnam, le insulas Andaman e Nicobar, le insulas Lakshadweep (Laccadive), Sumatra, e le Peninsula Malese. Le potentia del nove imperio esseva proclamate al mundo oriental per le expedition al Ganges que Rajendra Chola I emprendite, per le occupation del citates del imperio maritim de Srivijaya in Asia Sud-Oriental, e per le repetite embassadas al China.

Illes dominava le affairas politic de Sri Lanka durante plus de duo seculos per repetite invasiones e occupation. Illes habeva etiam contactos commercial continuate con le Arabes e le imperio chinese. Rajaraja Chola I e su filio Rajendra Chola I dava unitate politic a tote le India meridional e establiva le Imperio Chola como un potente maritim respectate. Sub le Cholas, le India meridional attingeva nove apices de excellentia in arte, religion e litteratura. In tote iste sphaeras, le periodo Chola signava le culmination de movimentos que habeva comenciate in un etate anterior sub le Pallavas. Le architectura monumental in forma de majestose templos e le sculptura in petra e bronzo attingeva un subtilitate jammais attingite antea in India.

Imperio Chalukya occidental

Le Imperio Chalukya Occidental regnava super le major parte del Deccan occidental, in India meridional, inter le seculos X e XII. Vast areas inter le fluvio Narmada in le nord e le fluvio Kaveri in le sud cadeva sub le controlo Chalukya. Durante iste periodo, le altere familias dominante del Deccan — le Hoysalas, le Seuna Yadavas de Devagiri, le dynastia Kakatiya e le Kalachuris meridional — esseva subordinates al Chalukyas Occidental e solmente ganiava lor independentia quando le potentia del Chalukya declinava durante le secunde medietate del seculo XII.

Le Chalukyas Occidental disveloppava un stilo architectural cognoscite hodie como un stilo transitional, un ligamine inter le stilo del prime dynastia Chalukya e illo del posterior imperio Hoysala. Le major parte de su monumentos se trova in le districtos adjacente al fluvio Tungabhadra in le centro de Karnataka. Exemplos ben cognoscite es le Templo Kasivisvesvara a Lakkundi, le Templo Mallikarjuna a Kuruvatti, le Templo Kallesvara a Bagali, le Templo Siddhesvara a Haveri, e le Templo Mahadeva a Itagi.

Isto esseva un periodo importante in le disveloppamento del bellas artes in India meridional, specialmente in litteratura, pois que le reges del Chalukyas Occidental incoragiava scriptores in le lingua native Kannada, e in Sanskrit, como le philosophico e statista Basava e le grande mathematiciano Bhāskara II.

Periodo medieval tardive (circa 1200 – 1526)

Le periodo medieval tardive es characterisate per repetite invasiones per tribos nomadic musulman de Asia Central, per le regno del Sultanato de Delhi, e per le crescentia de altere statos, edificate super le technologia militar del sultanato.

Sultanato de Delhi

Le Sultanato de Delhi esseva un serie de statos islamic successive basate in Delhi, regite per plure dynastias de varie origines. Iste stato dominava grande partes del subcontinente indian ab le seculo XIII usque al initio del seculo XVI. Le sultanato esseva fundate in le seculos XII e XIII per Turcos centro-asiatic, qui invadeva partes del India septentrional e establiva le stato super le possessiones hindu precedente. Le subsequente dynastia Mamluk de Delhi succedite a conquirer vaste areas del India septentrional. Le dynastia Khalji conquireva grande partes del India central, forciava le principal regnos hindu del India meridional a devenir statos vassal.

Le sultanato inaugurava un periodo de renascentia cultural in India. Le resultante fusion indo-musulman de culturas lassava monumentos syncretic durabile in architectura, musica, litteratura, religion e vestimento. On pensa que le lingua urdu nasceva durante le periodo del Sultanato de Delhi. Le sultanato esseva le sol stato indo-islamic que enthronisava un del pauc reginas in India: Razia Sultana (r. 1236–1240).

Ben que initialmente disruptive proque le potentia passava del elites native indian al elites musulman turc, le Sultanato de Delhi esseva responsabile pro integrar le subcontinente indian in un systema mundial crescente, traheva India in un rete international plus ample, lo que habeva un impacto significative super su cultura e societate. Totevia, le Sultanato de Delhi causava etiam destruction e profanation su larga scala de templos in le subcontinente indian.

Le invasion mongol in India esseva repellite con successo per le Sultanato de Delhi durante le regno de Alauddin Khalji. Un factor major in lor successo esseva lor exercito de sclavos turc-mamluk, experte in le mesme stilo de guerra de cavalleria nomadic como le Mongoles. Es possibile que le Imperio Mongol haberea expandite in India si non esseva pro le rolo del Sultanato de Delhi in repeller los. Per repulsar repetitemente le incursiones mongol, le sultanato salvava India del devastation que colpiva Asia occidental e central. Soldatos de ille region e studiosos e administratores fugiente le invasion mongol de Iran immigrava in le subcontinente, creando assi un cultura indo-islamic syncretic in le nord.

Un conquistator turco-mongol ab Asia Central, Timur (Tamerlane), attaccava le sultan reinante Nasir-ud-Din Mehmud del dynastia Tughlaq in Delhi. Le exercito del sultan esseva superate le 17 decembre 1398. Timur entrava in Delhi e le citate esseva saccheate, destruite e lassate in ruinas post que le exercito de Timur habeva occidite e pillate durante tres dies e noctes. Ille ordinava que le citate integre sia saccheate excepte le sayyids, le eruditos e le altere musulmanes (como artistas). Es dicite que 100,000 prisioneros de guerra esseva execute in un sol die. Le sultanato suffreva grandemente del saccheamento de Delhi. Ben que reviveva brevemente sub le dynastias Sayyid e Lodi, illo non esseva plus que un ombra de lo que habeva essite. Le regno Lodi in Delhi durava usque al derrota del ultime sultan, Ibrahim Khan Lodi, in 1526 per le forzas de Babur.

Imperio Vijayanagara

Le Imperio de Vijayanagara esseva fundate in 1336 per Harihara I e su fratre Bukka Raya I del dynastia Sangama, que habeva su origine como herede politic del Imperio Hoysala, del Imperio Kakatiya, e del Imperio Pandya. Le imperio se elevava a prominentia como un culmination del tentativas del potentes del India meridional de resister le invasion islamic al fin del 13e seculo. Illo durava usque al anno 1646, ben que su potentia declinava post un major disfacta militar in 1565 per le exercitos combinate del Sultanatos del Deccan. Le imperio prendeva su nomine de su capital, Vijayanagara, cuje ruinas circumfere le moderne Hampi, hodie un Sito de Patrimonio Mundial in Karnataka, India.

In le prime duo decennios post le fundation del imperio, Harihara I obteneva controlo super le major parte del territorio al sud del fluvio Tungabhadra e recipiva le titulo de Purvapaschima Samudradhishavara (“dominator del mares oriental e occidental”). Per 1374, Bukka Raya I, successore de Harihara I, habeva vincite le chefato de Arcot, le Reddys de Kondavidu, e le Sultan de Madurai, e habeva obtenite controlo de Goa in le west e del doab Tungabhadra-Krishna in le nord.

Harihara II, le secunde filio de Bukka Raya I, consolidava ulteriormente le regno ultra le fluvio Krishna e portava tote le India meridional sub le tutela de Vijayanagara. Le proxime rege, Deva Raya I, emergeva como victoriose contra le Gajapatis de Odisha e initiava importantes obras de fortification e irrigation. Le viagiator italian Niccolò de Conti le describiva como le plus potente regente de India. Deva Raya II succedeva al throno in 1424 e esseva probabilemente le plus capace inter le regentes del dynastia Sangama. Ille reprimeva seniores feudal rebelliose, assi como le Zamorin de Calicut e Quilon in le sud. Ille invadeva le insula de Sri Lanka e deveniva senior super le reges de Birmania in Pegu e Tanasserim.

Le Imperatores de Vijayanagara esseva tolerantia de tote religiones e sectas, como monstra le scripturas de visitatores estrange. Le reges usava titulos tal como Gobrahmana Pratipalanacharya (“protector de vaccas e Brahmines”) e Hindurayasuratrana (“defensor del fide hindu”), que testificava lor intention de proteger le hinduismo, e tamen al mesme tempore esseva fortemente islamicate in lor ceremoniales de corte e vestimentos. Le fundatores del imperio, Harihara I e Bukka Raya I, esseva devote Shaivas (adoratores de Shiva), ma faceva donationes al ordine Vaishnava de Sringeri con Vidyaranya como lor sancto patrono, e designava Varaha (un avatar de Vishnu) como lor emblema. Nobiles del regnos timurida del Asia Central veniva etiam a Vijayanagara. Le reges posterior del dynastias Saluva e Tuluva esseva Vaishnava per fide, ma adorava al pede del Senior Virupaksha (Shiva) in Hampi assi como del Senior Venkateshwara (Vishnu) in Tirupati. Un obra sanscrite, Jambavati Kalyanam per Rege Krishnadevaraya, appellava le Senior Virupaksha Karnata Rajya Raksha Mani (“jewel protector del Imperio de Karnata”). Le reges patrocinava le sanctos del ordine dvaita (philosophia del dualismo) de Madhvacharya a Udupi.

Le hereditage del imperio include multe monumentos disparse per tote le India meridional, le plus cognoscite del qual es le gruppo a Hampi. Le traditiones anterior de construction de templos in India del Sud se univa in le stilo de architectura Vijayanagara. Le mesclage de omne fides e linguas vernacular inspirava innovation architectonic in le construction de templos hindú. Le mathematica del India meridional prosperava sub le protection del Imperio de Vijayanagara in Kerala. Le mathematician meridional Madhava de Sangamagrama fundava in le 14e seculo le famose Schola Kerala de Astronomia e Mathematica, que produceva multe eminente mathematicos del sud de India, como Parameshvara, Nilakantha Somayaji e Jyeṣṭhadeva. Un administration efficace e un commercio maritim vigorose apportava nove technologias, tal como systemas de gestion de aqua pro irrigation. Le patronato del imperio permitteva que le artes belle e le litteratura attingeva nove apices in Kannada, Telugu, Tamil e Sanscrito, durante que le musica Carnatic evolveva in su forma actual.

Vijayanagara entrava in declino post le disfacta in le Battalia de Talikota (1565). Post le morte de Aliya Rama Raya in iste battalia, Tirumala Deva Raya initiava le dynastia Aravidu, transferiva e fundava un nove capital a Penukonda pro replaciar le destruite Hampi, e tentava reconstituir le restos del Imperio de Vijayanagara. Tirumala abdicava in 1572, dividiva le restos de su regno inter su tres filios, e se dedicava a un vita religiose usque a su morte in 1578. Le successores del dynastia Aravidu regnava le region, ma le imperio collabava in 1614, e su ultime restos terminava in 1646, a causa del guerras continuate con le sultanato de Bijapur e alteres. Durante iste periodo, plure regnos in India meridional deveniva independente e se separava de Vijayanagara. Iste includeva le Regno de Mysore, Keladi Nayaka, Nayaks de Madurai, Nayaks de Tanjore, Nayakas de Chitradurga e le Regno Nayak de Gingee – tote illos declarava independentia e exerceva un influentia significative super le historia del India meridional in le seculos sequente.

Altere regnos

Durante duo e medie seculos, ab le medietate del 13e seculo, le politica in India septentrional esseva dominate per le Sultanato de Delhi, e in India meridional per le Imperio de Vijayanagara. Totevia, altere potentes regional etiam esseva presente. Post le cadita del Imperio Pala, le dynastia Chero regnava super grande partes de Uttar Pradesh oriental, Bihar e Jharkhand ab le 12e usque al 18e seculos. Le dynastia Reddy con successo defendeva contra le Sultanato de Delhi e extendeva su regno ab Cuttack in le nord usque a Kanchi in le sud, ante esser eventualmentemente integrate in le imperio expandente de Vijayanagara.

In le nord, le regnos Rajput remaneva le potentia dominante in India occidental e central. Le dynastia de Mewar sub Maharana Hammir vincite e capturava Muhammad Tughlaq, con le Bargujars como su principales alliatos. Tughlaq esseva obligate a pagar un enorme ransom e a ceder tote le terras de Mewar. Post iste evento, le Sultanato de Delhi non attaccava Chittor durante plure centos de annos. Le Rajputs re-establiva lor independentia, e statos Rajput esseva create usque in Bengal al est e in Punjab al nord. Le Tomaras se establiva a Gwalior, e Man Singh Tomar reconstruiva le fortification de Gwalior. Durante iste periodo, Mewar emergeva como le principal stato Rajput; Rana Kumbha expandeva su regno al detrimento del Sultanatos de Malwa e Gujarat. Le proxime grande regente Rajput, Rana Sanga de Mewar, deveniva le actor principal in India septentrional. Su objectivos cresceva in extension – ille planeava conquistar Delhi. Ma su disfacta in le Battalia de Khanwa consolidava le nove dynastia Mughal in India. Le dynastia de Mewar sub Maharana Udai Singh II suffereva ulteriore disfactas per le imperator Mughal Akbar, con lor capital Chittor capturate. A causa de isto, Udai Singh II fundava Udaipur, que deveniva le nove capital del regno de Mewar. Su filio, Maharana Pratap de Mewar, resisteva firmemente contra le Mughals. Akbar mandava plure campanias contra ille. Finalmente, ille sobreviveva pro reciper controlo de tote Mewar, excludente solmente le Fortification de Chittor.

In le sud, le Sultanato Bahmani in le Deccan, nascite in 1347 de un rebellion contra le dynastia Tughlaq, esseva le principal rival de Vijayanagara, e frequentemente causava difficultates pro illes. A partir de 1490, le governatores del Sultanato Bahmani se revolta, e lor statos independente formava le cinque Sultanatos del Deccan; Ahmadnagar declarava independentia, sequite per Bijapur e Berar in le mesme anno; Golkonda deveniva independente in 1518 e Bidar in 1528. Ben que generalmente rivales, illes se alliava contra le Imperio de Vijayanagara in 1565, debilitante permanentemente Vijayanagara in le Battalia de Talikota.

In le est, le Regno Gajapati remaneva un forte potentia regional, associate con un apice in le crescentia del cultura e architectura regional. Sub Kapilendradeva, le Gajapatis deveniva un imperio que se extendeva ab le basse Ganga in le nord usque al Kaveri in le sud. In le nord-est de India, le Regno Ahom esseva un major potentia durante sex seculos; sub le direction de Lachit Borphukan, le Ahoms decisivemente vincite le exercito Mughal in le Battalia de Saraighat durante le conflictos Ahom-Mughal. Plus a oriente, in le India nord-oriental, se trovava le Regno de Manipur, que regnava ab lor sedes de poter in le Fortification de Kangla e disveloppava un cultura Hindu Vaishnavita Gaudiya raffinate.

Le Sultanato de Bengal esseva le potentia dominante del delta Ganges–Brahmaputra, con un rete de citates monetari disperse per le region. Illo esseva un monarchia musulman sunnita con elites indo-turc, arabe, abyssinian e bengalese musulman. Le sultanato esseva cognoscite pro su pluralismo religiose, ubi communitates non-musulmane coexisteva pacificamente. Le Sultanato de Bengal habeva un circulo de statos vassal, includente Odisha in le sud-west, Arakan in le sud-est, e Tripura in le est. In le initio del 16e seculo, le Sultanato de Bengal attingeva le apice de su expansion territorial con controlo super Kamrup e Kamata in le nord-est e Jaunpur e Bihar in le west. Illo esseva reputate como un nation mercantile prospere e un del plus forte statos de Asia. Le Sultanato de Bengal esseva describite per visitatores contemporanee europee e chinese como un regno relativamente prospere e “le plus ric pais pro commercia”. Le Sultanato de Bengal lassava un forte hereditage architectonic. Edificios del periodo monstra influentias estrange integrate in un distincte stilo bengalese. Le Sultanato de Bengal esseva etiam le plus grande e prestigiose autoritate inter le statos medieval independente regite per musulmanos in le historia de Bengal. Su declino comenciava con un interregno sub le Imperio Suri, sequite per le conquista Mughal e su disintegration in regnos minor.

Movimento Bhakti e Sikhismo

Le movimento Bhakti se refere al tendentia devotional theistic que emergeva in le hinduismo medieval, e que plus tarde esseva revolutionate in le sikhismo. Illo habeva su origine in le sud de India del septime seculo (hodie partes de Tamil Nadu e Kerala), e se diffundeva verso le nord. A partir del 15e seculo, illo se expandiva super le India oriental e septentrional, attingente su apice inter le 15e e le 17e seculos.

• Le movimento Bhakti se disveloppava regionalmente circa differente deos e deas, como in le Vaishnavismo (Vishnu), Shaivismo (Shiva), Shaktismo (deas Shakti), e Smartismo. Le movimento esseva inspirate per multe poetas-sanctos, qui defendeva un large varietate de positiones philosophic, ab le dualismo theistic del Dvaita usque al monismo absolut del Advaita Vedanta.
• Le sikhismo es un religion monotheistic e panentheistic basate sur le doctrinas spiritual de Guru Nanak, le prime Guru, e le dece successiv Gurus Sikh. Post le morte del decime Guru, Guru Gobind Singh, le scriptura Sikh, Guru Granth Sahib, deveniva le incarnation literal del Guru eterne e impersonale, ubi le parola del scriptura servi como guida spiritual pro le Sikhs.
• Le buddhismo in India prosperava in le regnos himalayense del Regno de Namgyal in Ladakh, le Regno de Sikkim in Sikkim, e le Regno Chutia in Arunachal Pradesh durante le periodo medieval tardive.

Periodo moderne prime (1526 – 1858)

Le periodo moderne initial del historia de India es datate ab 1526 usque a 1858, correspondente al ascension e cadita del Imperio Mughal, que habeva hereditate del Renaissance Timurid. Durante iste etate, le economia de India se expandiva, un pace relative esseva mantenite, e le artes esseva patrocinite. Iste periodo videva le ulteriore disveloppamento del architectura indo-islamic; le crescentia del Marathas e del Sikhs les permitteva regnar super partes significative de India in le dies declinante del imperio Mughal. Con le discoperta del via per le Cabo in le annos 1500, le prime europaeos a arrivar per mar e establir se esseva le portugeses in Goa e Bombay.

Imperio Mughal

In 1526, Babur transpassava le Passo de Khyber e fundava le Imperio Mughal, que a su apice comprehendite grande partes del Asia meridional. Totevia, su filio Humayun esseva battite per le guerrero afghan Sher Shah Suri in 1540, e esseva obligate a retraer se a Kabul. Post le morte de Sher Shah, su filio Islam Shah Suri e su general hindu Hemu Vikramaditya establiva un regno secular in India septentrional ab Delhi usque al anno 1556, quando Akbar (r. 1556–1605), nepote de Babur, vincite Hemu in le Secunde Battalia de Panipat le 6 de novembre 1556 post haber ganiate le Battalia de Delhi.

Akbar cercava establir bon relationes con le hindus. Ille declarava Amari o le prohibition de occider animales durante le dies sancte del jainismo. Ille aboliva le taxa jizya pro non-musulmanos. Le emperatores Mughal se maritava con le regias local, se alliava con maharajas local, e tentava fusionar lor cultura turco-persian con le stilos antique de India, creando un cultura indo-persian unic e un architectura indo-saracenica.

Akbar se maritava con un princessa Rajput, Mariam-uz-Zamani, e illes habeva un filio, Jahangir (r. 1605–1627). Jahangir continuava le politica de su patre. Le dynastia Mughal regnava super le major parte del subcontinente indian verso 1600. Le regno de Shah Jahan (r. 1628–1658) esseva le etate de aur del architectura Mughal. Ille erigeva numerose monumentos majuscule, le plus famose del qual es le Taj Mahal a Agra.

Illo esseva un del plus grande imperios que jam existite in le subcontinente indian, e superava China pro devenir le plus grande potentia economic del mundo, con 24,4% del economia mundial, e le prime position in le industria, producente 25% del production industrial global. Le ascension economic e demographic esseva stimulate per le reformas agrarie Mughal que intensificava le production agricultural, e per un grado relativemente elevate de urbanisation.

Le Imperio Mughal attingeva su zenitho de expansion territorial durante le regno de Aurangzeb (r. 1658–1707), sub cuje regno India superava le China Qing como le plus grande economia del mundo. Aurangzeb esseva minus tolerant que su predeccessores: ille reintroduceva le taxa jizya e destruiva plure templos historic, durante que al mesme tempore ille edificava plus templos hindu que ille destruiva, empleava un numero significativemente plus grande de hindus in su bureaucratia imperial que su antecessores, e promoveva administratores secundo lor capacitate plus tosto que lor religione. Totevia, ille es frequentemente culpate pro le erosion del tradition syncretic tolerant de su predeccessores, assi como pro le crescentia de controversia religiose e centralisation. Le Compania Anglese del Indie Oriental suffereva un disfacta in le Guerra Anglo-Mughal.

Le Mughals suffereva plure colpos a causa del invasion del Marathas, Rajputs, Jats e Afghans. In 1737, le general Maratha Bajirao del Imperio Maratha invadeva e pillava Delhi. Sub le general Amir Khan Umrao Al Udat, le Emperador Mughal inviava 8.000 soldados pro expeller le 5.000 cavalleros Maratha. Baji Rao facilemente disfaceva le inexperte general Mughal. In 1737, in le ultime disfacta decisive del Imperio Mughal, le comandante supremo del exercito Mughal, Nizam-ul-mulk, esseva battite a Bhopal per le exercito Maratha. Isto in essentia apportava un fin al Imperio Mughal. Al mesme tempore, le Stato de Bharatpur sub le regente Jat Suraj Mal subjuga le guarnition Mughal a Agra e pillava le citate.

In 1739, Nader Shah, emperador de Iran, vincite le exercito Mughal in le Battalia de Karnal. Post iste victoria, Nader capturava e saccheava Delhi, portant con se tresores includente le Throno del Pavon. Ahmad Shah Durrani initiava su proprie invasiones como regente del Imperio Durrani, e finalmente saccheava Delhi in 1757.

Le regno Mughal esseva ancora plus debilitated per le resistentia constante del indianos native: Banda Singh Bahadur conduceva le Khalsa Sikh contra le oppression religiose Mughal; le Rajas hindus de Bengal, Pratapaditya e Raja Sitaram Ray, se rebellava; e Maharaja Chhatrasal del Rajputs Bundela combatteva le Mughals e fundava le Stato de Panna. Per 1757, le dynastia Mughal esseva reducite a regentes marionetta.

Le Vadda Ghalughara occurreva sub le governamento provincial musulman basate in Lahore pro exterminar le Sikhs, con circa 30.000 Sikhs occidite – un offensiva que habeva comenciate sub le Mughals con le Chhota Ghalughara e que durava plure decennios sub su statos successores musulman.

Imperio Maratha

Le regno Maratha esseva fundate e consolidate per Chatrapati Shivaji. Totevia, le credito pro haber facite del Marathas un potentia national formidabile va al Peshwa (prime ministro) Bajirao I. Le historico K.K. Datta scribeva que Bajirao I “pote ben esser considerate como le secunde fundator del Imperio Maratha”.

In le initio del 18e seculo, sub le Peshwas, le Marathas consolidava lor dominio e regnava super grande partes del Asia meridional. Le Marathas es in grande parte attribuite pro haber ponite fin al regno Mughal in India. In 1737, le Marathas vincite un exercito Mughal in lor capital, in le Battalia de Delhi. Illes continuava lor campanias militar contra le Mughals, le Nizam, le Nawab de Bengal e le Imperio Durrani pro extender ulteriormente lor frontieras. Al apice de su expansion, le dominio del Marathas comprendeva quasi tote le subcontinente indian. Le Marathas mesmo tentava capturar Delhi e discuteva poner Vishwasrao Peshwa sur le throno in loco del emperador Mughal.

Le imperio Maratha a su apice se extendeva ab Tamil Nadu in le sud usque a Peshawar (in le actual Khyber Pakhtunkhwa, Pakistan) in le nord, e Bengal in le est. Le expansion nord-occidental del Marathas esseva arrestate post le Tertie Battalia de Panipat (1761). Totevia, le autoritate maratha in le nord esseva re-stabilite intra un decennio sub Peshwa Madhavrao I.

Sub Madhavrao I, le plus forte cavalleros recipeva semi-autonomia, creando un confederation de statos unite Maratha sub le Gaekwads de Baroda, le Holkars de Indore e Malwa, le Scindias de Gwalior e Ujjain, le Bhonsales de Nagpur e le Puars de Dhar e Dewas. In 1775, le Compania del Indie Oriental interveniva in un lucta de succession del familia Peshwa in Pune, lo que conduceva al Prime Guerra Anglo-Maratha, resultante in un victoria maratha. Le Marathas remaneva un major potentia in India usque a lor disfacta in le Secunde e Tertie Guerras Anglo-Maratha (1805–1818).

Imperio Sikh

Le Imperio Sikh esseva un entitate politic que governava le regiones nord-occidental del subcontinente indian, centrate circa le Punjab, ab 1799 usque a 1849. Illo esseva forjate super le fundationes del Khalsa, sub le direction de Maharaja Ranjit Singh (1780–1839).

Maharaja Ranjit Singh consolidava grande partes del India septentrional in un imperio per medio de su Exercito Sikh Khalsa, que esseva trainate in technicas militar europpee e equipate con technologias militar moderne. Ranjit Singh se demonstrava un maestro stratega e eligeva generales ben qualificate pro su exercito. Ille poneva fin con successo al Guerras Afghan-Sikh. Per stades, ille annexeva le Punjab central, le provincias de Multan e Kashmir, e le valle de Peshawar a su imperio.

Al apice in le 19e seculo, le imperio se extendeva ab le Passo de Khyber in le west, usque a Kashmir in le nord, a Sindh in le sud, e, sequente le fluvio Sutlej, usque a Himachal in le est. Post le morte de Ranjit Singh, le imperio se debilitava, lo que duceva a conflictos con le Compania Britanni del Indie Oriental. Le Prime Guerra Anglo-Sikh e le Secunde Guerra Anglo-Sikh signava le cadita del Imperio Sikh, facente de illo un del ultime regiones del subcontinente indian a esser conquistate per le Britannicos.

Altere regnos

Le Regno de Mysore in le India meridional se expandava a su plus grande extension sub Hyder Ali e su filio Tipu Sultan in le secunda medietate del 18e seculo. Sub lor dominio, Mysore combatteva un serie de guerras contra le Marathas e le Britannicos o lor fortias combinate. Le Guerra Maratha-Mysore terminava in april 1787, post le finalisation del Tractato de Gajendragad, in le qual Tipu Sultan esseva obligate a pagar tributo al Marathas. Concurrentemente, le Guerras Anglo-Mysore habeva loco, ubi le Mysorianos usava le famose foguettas mysorian. Le Quarte Guerra Anglo-Mysore (1798–1799) videva le morte de Tipu. Le alliantia de Mysore con le Francese esseva considerate como un menacia al Compania Britanni del Indie Oriental, e Mysore esseva attaccate ab tote le quatro latos. Le Nizam de Hyderabad e le Marathas lanceava un invasion ab le nord. Le Britannicos ganiava un victoria decisive al Assedio de Seringapatam (1799).

Hyderabad esseva fundate per le dynastia Qutb Shahi de Golconda in 1591. Post un breve dominio Mughal, Asif Jah, un official Mughal, prendeva controlo de Hyderabad e declarava se Nizam-al-Mulk de Hyderabad in 1724. Le Nizams perdeva considerabile territorio e pagava tributo al Imperio Maratha post esser battite in multiple battalias, como le Battalia de Palkhed. Nonobstante, le Nizams manteneva lor souveranitate ab 1724 usque a 1948, primo per pagar tributos al Marathas, e plus tarde como vassallos del Britannicos. Hyderabad deveniva un stato principesque in India Britannic in 1798.

Le Nawabs de Bengal deveniva de facto regentes de Bengal post le declino del Imperio Mughal. Totevia, lor dominio esseva intermittite per le Marathas que menava sex expeditiones in Bengal inter 1741 e 1748, como resultato del qual Bengal deveniva un stato tributari del Marathas. Le 23 de junio 1757, Siraj ud-Daulah, le ultime Nawab independente de Bengal, esseva trahite in le Battalia de Plassey per Mir Jafar. Ille perdeva contra le Britannicos, qui prendeva le controlo de Bengal in 1757, installava Mir Jafar sur le masnad (throno) e se stabiliva como un potentia politic in Bengal. In 1765 le systema de "Guberno Dual" esseva establishite, in le qual le Nawabs regnava in nomine del Britannicos e esseva simple marionettas del Britannicos. In 1772 le systema esseva abolite e Bengal esseva portate sub le controlo directe del Britannicos. In 1793, quando le Nizamat (governantia) del Nawab esseva etiam removite, illes remaneva solmente como pensionarios del Compania Britanni del Indie Oriental.

In le 18e seculo, tote Rajputana esseva virtualmente subjuga per le Marathas. Le Secunde Guerra Anglo-Maratha distrahiva le Marathas inter 1807 e 1809, ma postea le domination Maratha de Rajputana reprendeva. In 1817, le Britannicos entrava in guerra contra le Pindaris, banditos que se refugiava in territorio Maratha, e isto rapidemente deveniva le Tertie Guerra Anglo-Maratha. Le governamento britannic offeriva su protection al reges Rajput contra le Pindaris e le Marathas. Al fin de 1818 tractatos simile esseva signate inter le altere estados Rajput e Britannia. Le governante Sindhia de Gwalior cedeva le districtos de Ajmer-Merwara al Britannicos, e le influentia Maratha in Rajasthan terminava. Le majoritate del principes Rajput remaneva fidel al Britannicos durante le Revolta de 1857, e poc cambios politic esseva facite in Rajputana usque al independentia de India in 1947. Le Agentia de Rajputana contineva plus de 20 estados principesque, le plus notabile essente Udaipur, Jaipur, Bikaner e Jodhpur.

Post le cadita del Imperio Maratha, multe dynastias e statos Maratha deveniva vassallos in alliantia subsidiari con le Britannicos. Con le declino del Imperio Sikh, post le Prime Guerra Anglo-Sikh in 1846, sub le terminos del Tractato de Amritsar, le governamento britannic vendeva Kashmir a Maharaja Gulab Singh, e le stato principesque de Jammu e Kashmir, le secunde plus grande in India Britannic, esseva create per le dynastia Dogra. In le India oriental e nord-oriental, le statos hindu e buddhista de Cooch Behar, Twipra e Sikkim esseva annexcite per le Britannicos e transformate in statos principesque vassallos.

Post le cadita del Imperio Vijayanagara, le statos Polygar emergeva in India meridional; illes resisteva invasiones e prosperava usque al Guerras Polygar, ubi illes esseva finalmente battite per le fortias del Compania Britanni del Indie Oriental. Circa le 18e seculo, le Regno de Nepal esseva formate per reges Rajput.

Exploration europee

In 1498, un flotta portugese sub Vasco da Gama discoperiva un nove via maritim ab Europa a India, lo que paveava le via pro commercio directe indo-european. Le Portugeses tosto installava postos commercial in Velha Goa, Damaon, le insula de Dio e Bombay. Le Portugeses instituiva le Inquisition de Goa, ubi nove convertitos indian esseva punite pro suspecte de heresia contra christianismo, e non-christianos esseva condemnate. Goa remaneva le principal territorio portugese usque a su annexion per India in 1961.

Le sequentes a arrivar esseva le Hollandeses, con lor base principal in Ceylon. Illes stabiliva portos in Malabar. Totevia, lor expansion in India esseva interrumpite post lor disfacta in le Battalia de Colachel per le Regno de Travancore durante le Guerra Travancore-Hollandese. Le Hollandeses nunquam se recuperava de iste disfacta e non plus representava un grande menacia colonial pro India.

Le conflictos interne inter regnos indian dava opportunitates al commercantes europee de establir gradualmente influentia politic e appropriar terras. Post le Hollandeses, le Britannicos — qui habeva installate se in le porto de Surat in le costa occidental in 1619 — e le Francese ambes fundava postos commercial in India. Ben que potentes europee continental controlava varie regiones costal del India meridional e oriental durante le seculo sequente, illes finalmente perdeva tote lor territorios in India al Britannicos, con le exception del postos francese de Pondichéry e Chandernagore, e le colonias portugese de Goa, Daman e Diu.

Governo del Compania del India Oriental in India

Le Compania Inglese del Indie Oriental esseva fundate in 1600. Illa ganiava un prime position in India con le instauration de un fabrica in Masulipatnam sur le costa oriental de India in 1611, e per un concessione de derectos del imperator mogol Jahangir pro establir un fabrica in Surat in 1612. In 1640, post haber recipite permission simile del regente de Vijayanagara plus al sud, un secunde fabrica esseva establite in Madras sur le costa sud-oriental. Le insuleto de Bom Bahia, in le hodierne Mumbai (Bombay), esseva un posto portugese non longe de Surat. Illo esseva presentate a Carlo II de Inglaterra como parte del dotte in su matrimonio con Catarina de Bragança. Carlo, a su vice, locava Bombay al Compania in 1668. Duo decennios plus tarde, le Compania establiva un posto commercial in le delta del fluvio Ganges. Durante iste periodo altere companias fundate per le Portugeses, Hollandeses, Francese e Danese similmente se expandiva in le subcontinente.

Le victoria del Compania sub Robert Clive in le Battalia de Plassey in 1757, e un altere victoria in le Battalia de Buxar (in Bihar) in 1764, consolidava le potentia del Compania e obligava le imperator Shah Alam II a nominar la como diwan, o collectore de entratas, de Bengal, Bihar e Orissa. Assi le Compania deveniva de facto le governator de grande partes del basse planitie gangetic jam in 1773. Illa procedeva etiam gradualmente a expandir su dominios circum Bombay e Madras. Le Guerres Anglo-Mysore (1766–1799) e le Guerres Anglo-Maratha (1772–1818) la lassava in controlo de vaste territorios del India sud del fluvio Sutlej. Con le disfacta del Marathas, nulle potentia native plus representava un menacia pro le Compania.

Le expansion del potentia del Compania prendeva principalmente duo formas. Le prime esseva le annexion directe de estados indian e le subsequente governantia directe del regiones subjacent, que in conjunto deveniva le India Britannic. Le regiones annexionate includeva le Provincias Nord-Occidental (comprenente Rohilkhand, Gorakhpur e le Doab) (1801), Delhi (1803), Assam (Regno Ahom 1828) e Sindh (1843). Punjab, le Provincia de Frontiera Nord-Occidental e Kashmir esseva annexionate post le Guerres Anglo-Sikh in 1849–1856 (tempore del marchese de Dalhousie como Governator General). Totevia, Kashmir esseva immediatemente vendite sub le Tractato de Amritsar (1850) al dynastia Dogra de Jammu, e assi deveniva un stato principesc. In 1854, Berar esseva annexionate, e duo annos plus tarde etiam le stato de Oudh

Le secunde forma de affirmar potentia involveva tractatos in que reges indianos recognosceva le hegemonia del Compania in cambio de un limitate autonomia interne. Pois que le Compania operava sub restrictiones financiarie, illa deberea establir fundamenta politic pro su dominio.[353] Le plus importante de iste sustentos veniva del alliantias subsidiary con principes indianos.[353] In le comenciamento del seculo XIX, le territorios de iste principes representava duo tertios de India.[353] Quando un regente indian, capace de assecurar su territorio, voleva entrar in tal alliantia, le Compania lo acceptava como un methodo economic de governo indirecte, que non implicava ni le custos economic del administration directe, ni le custos politic de ganiar le supporto de subjectos estranios.[354]

In cambio, le Compania assumeva le “defensa de iste alliados subordinate e los tractava con traditional respecto e signos de honor.”[354] Le alliantias subsidiary creava le Statos Principesc del maharajas hindu e del nawabs musulman. Prominente inter iste statos esseva: Cochin (1791), Jaipur (1794), Travancore (1795), Hyderabad (1798), Mysore (1799), le Statos del Collinas Cis-Sutlej (1815), le Agente de India Central (1819), Cutch e territorios Gaikwad de Gujarat (1819), Rajputana (1818),[355] e Bahawalpur (1833).

Systema de indentura indian

Le systema de indentura indian esseva un systema continuate de servitude contractuale, un forma de servitude per debito, per le qual 3,5 milliones de indianos esseva transportate al colonias del potentias europee pro fornir labor in le plantationes (principalmente de canna de saccharo). Illo comenciava con le fin del sclavitude in 1833 e continuava usque a 1920. Isto resultava in le formation de un grande diaspora indian que se disveloppava ab le Caribes usque al Oceano Pacific, e in le crescimento de vaste populationes indo-caribic e indo-african.

Periodo moderne tardive e historia contemporanee (1857 – 1947)

Rebellion de 1857 e su consequentias

Le Rebellione Indian de 1857 esseva un rebellion su scala large de soldados employate per le Compania Britannic del Indias Oriental in India septentrional e central contra le dominio del Compania. Le scintilla que causava le motin esseva le introduction de nove cartuchos pro le rifle Enfield, que esseva insensibile al prohibitiones religiose local. Le principal mutinario esseva Mangal Pandey.[356] In addition, le discontento plus profunde respecto al taxation britannic, le division ethnic inter officiales britannic e lor tropas indian, e le annexiones de terras, habeva un rolo significative in le rebellion. In poc septimanas post le motin de Pandey, decenas de unitates del armata indian se univa a exercitos paisan in un rebellion generalisate. Le soldados rebelle esseva postea accompaniate per nobilitate indian, multe del qual habeva perdite titulos e dominios sub le Doctrina de Caducitate e senti que le Compania habeva interferite con le systema traditional de hereditage. Capites del rebelles como Nana Sahib e le Rani de Jhansi pertineva a iste gruppo.[357]

Post le eruption del motin in Meerut, le rebelles rapidemente attingeva Delhi. Illes habeva etiam capturate vaste territorios del Provincias Nord-Occidental e de Awadh (Oudh). In Awadh, in particular, le rebellion assumeva le characteristicas de un revolta patriotic contra le presentia britannic.[358] Totevia, le Compania Britannic del Indias Oriental se mobilisava rapidemente con le assistentia de statos principesc amic, ma le britannicos necessitava quasi tote 1858 pro supprimmer le rebellion. A causa del facto que le rebelles esseva mal equipate e non habeva supporto o financiamiento exterior, illes esseva brutalmente subjogate.[359]

Post isto, tote le poter esseva transferite del Compania Britannic del Indias Oriental al Corona Britannic, que comenciava a administrar le major parte de India como provincias. Le Corona controlava directemente le terras del Compania e habeva un influentia indirecte considerabile super le resto de India, que consisteva in statos principesc regite per familias royal local. Officialmente il habeva 565 statos principesc in 1947, ma solmente 21 habeva governamentos real, e solmente tres esseva grande (Mysore, Hyderabad e Kashmir). Illos esseva integrate in le nation independente inter 1947 e 1948.[360]

Raj Britannic (1858 – 1947)

Post 1857, le governo colonial fortificava e expandiva su infrastructura per medio del systema judicial, del proceduras legal e del statutos. Le Codice Penal Indian esseva create.[361] In le campo del education, Thomas Babington Macaulay habeva facite del instruction un prioritate pro le Raj in 1835 e succediva in implementar le uso del lingua anglese pro le inseniamento. Per 1890, circa 60.000 indianos habeva matriculate.[362] Le economia indian cresceva a circa 1% per anno inter 1880 e 1920, e le population cresceva equalmente a 1%. Totevia, a partir del decennio de 1910, le industria private indian comenciava a crescer significativemente. India construiva un systema modern de ferrovias in le fin del seculo XIX, que deveniva le quarte plus grande del mundo.[363] Historiatores ha essite dividite re le historia economic, con le schola nationalista affirmante que India se habeva pauperate a causa del dominio britannic.[364]

In 1905, Lord Curzon divideva le grande provincia de Bengal in un parte occidental majormente hindu e un parte oriental denominate "Bengal Oriental e Assam", majormente musulman. Le objectivo britannic esseva declarate como un administration plus efficiente, ma le populo de Bengal se indignava contra lo que pareva un strategia de “dividir e dominar”. Isto marcava etiam le comenciamento del movimento anticolonial organisate. Quando le Partito Liberal in Britannia prendeva le poter in 1906, Curzon esseva removite. Bengal esseva reunificate in 1911.

Le nove viceré Gilbert Minto e le nove secretario de stato pro India John Morley consultava con le capites del Congress super reformas politic. Le reformas Morley-Minto de 1909 prevideva le admission de indianos in le consilios executive provincial e etiam in le consilio executive del viceré. Le Consilio Legislative Imperial esseva allargate de 25 a 60 membros, e representation communal separate pro musulmanes esseva establite — un passo dramatic verso un governo plus representative e responsabile.[365]

In ille periodo nasceva plure organisationes socio-religiose. Le musulmanes fundava in 1906 le All India Muslim League pro proteger le interesses del musulmanes aristocratic. Le Hindu Mahasabha cercava representar le interesses hindu. Le organisation hindu nationalista Rashtriya Swayamsevak Sangh (RSS) esseva fundate in 1925–1926.[366] Le sikhs fundava le Shiromani Akali Dal in 1920.[367] Totevia, le plus grande e ancian partito politic, le Indian National Congress, fundate in 1885, tentava mantener distantia del movimentos socio-religiose e del politica de identitate.[368]

Renascentia indian

Le Renascentia Bengali refere al movimento de reform social, dominate per le hindus bengali, in le region de Bengal del subcontinente indian durante le seculo XIX e le initio del seculo XX, un periodo de domination britannic. Le historico Nitish Sengupta describe iste renascentia como habente comenciate con le reformator e humanitario Raja Ram Mohan Roy (1775–1833), e finite con le prime laureato Nobel de Asia, Rabindranath Tagore (1861–1941).[369] Iste florescentia de reformatores religiose e social, eruditos e scriptores es describite per le historico David Kopf como “un del periodos le plus creative in le historia de India.”[370]

Durante iste periodo, Bengal esseva testimonio de un evigilantia intellectual que in certe maniera es comparabile al Renascentia europea. Iste movimento poneva in question le orthodoxias existente, specialmente in relation a feminas, matrimonio, le systema de dotte, le systema de castas e le religione. Un del plus ancian movimentos social que emergiva durante iste tempore esseva le Movimento del Juventute Bengali, que promoveva le rationalismo e le atheismo como denominatores commun de conducta civil inter le hindus instruite del castas superior.[371] Illo exerceva un rolo importante in reawakenar le mentos e le intellecto indiano a transverso del subcontinente.

Fames

Durante le periodo del Compania Britannic del India Oriental e del Corona Britannic, India experimentava alcun del plus mortal fames jam registrate. Iste fames, usualmente resultante de fallimentos de recolta e frequentemente exacerbate per le politicas del governamento colonial,[372] includeva:

• le Grande Fame de 1876–1878, in que moriva inter 6,1 e 10,3 milliones de personas;[373]
• le Grande Fame Bengali de 1770, con mortes estimate inter 1 e 10 milliones;[374][375]
• le Fame Indian de 1899–1900, que causava le mortes de inter 1,25 e 10 milliones;[372]
• e le Fame Bengali de 1943, que resultava in inter 2,1 e 3,8 milliones de mortes.[376]

In ultra isto, le tertie pandemia de peste in le medio del seculo XIX occideva circa 10 milliones de personas in India.[377] Nonobstante le persistentia de morbos e fames, le population del subcontinente, que esseva de circa 200 milliones in 1750,[378] attingeva 389 milliones in 1941.[379]

Prime Guerra Mundial

Durante le Prime Guerra Mundial, plus que 800.000 indianos se voluntariava pro le armea, e plus que 400.000 pro rolos non-combattente, comparate con le reclutamento annual prebellic de solmente 15.000 homines.[380] Le armea indiana combatteva al Fronte Occidental in le Prime Battalia de Ypres, ma post un anno de servicio, le perdas e le maladias reduceva severemente lor fortias. Circa 700.000 indianos luctava contra le turcos in le campania de Mesopotamia. Truppe indiane esseva etiam inviate a Africa Oriental, Egypto, e Gallipoli.[381]

Illos combatteva in le campania de Sinai e Palestina (Suez 1915, Romani 1916, Jerusalem 1917) e participava al Battalia de Megiddo e al avancio verso Damascus e Aleppo. In total, un million de soldados indianos serviva foras; 74.187 moriva[382] e 67.000 esseva vulnerate.[383] Le Porta de India in Delhi rememora le circa 90.000 soldados indianos cadite in le Prime Guerra Mundial e in le Guerras Afghan.

Secunde Guerra Mundial

India Britannic declarava officialmente guerra contra Germania Nazi in septembre 1939.[384] Le Raj Britannic, como parte del Nationes Alliate, inviava plus que duo e medio milliones de soldados voluntari pro combattere sub commando britannic contra le potentes del Asse. In addition, plure statos principes provideva large donationes pro supportar le campania alliate. India etiam provideva le base pro le operationes american in supporto de China in le theatro China–Burma–India.

Indianos combatteva ubique in le mundo: in le theatro european contra Germania; in Africa del Nord contra Germania e Italia; contra le italianos in Africa Oriental; in le Medio Oriente contra le francese Vichy; in le region sudasiatic pro defender India contra le japoneses e pro combatter les in Burma. Illes etiam adjutava a liberar colonias britannic como Singapore e Hong Kong post le rendite del Japon in augusto 1945. Plus que 87.000 soldados del subcontinente moriva in le Secunde Guerra Mundial.

Le Congresso National Indian denunciava Germania Nazi, ma non voleva combatter ni illo ni altere potentes usque a que India habeva su independentia. Le Congresso lanceava le Movimento Quit India in augusto 1942, refusante co-operar in qualcunque maniera con le governamento usque a que independentia esseva concedite. Le governamento arrestava immediatemente plus que 60.000 dirigentes national e local del Congresso. Le Liga Musulman rejectava le movimento Quit India e collaborava strictemente con le autoritates del Raj.

Subhas Chandra Bose (tamben appellate Netaji) se separava del Congresso e tentava formar un alliantia militar con Germania o Japon pro obtener independentia. Le germanos assisteva Bose in le formation del Legion Indian;[385] tamen, esseva Japon que le adjutava a reorganisar le Armea National Indian (INA), post que le prime INA sub Mohan Singh esseva dissolvite. Le INA combatteva sub direction japonese, majormente in Burma.[386] Bose etiam capiteva le Governamento Provisional de India Libere (Azad Hind), un governamento in exilio basate in Singapore.[387][388]

Per 1942, le vicin Burma esseva invadite per Japon, que ja habeva capturate le territorio indian del Insulas Andaman e Nicobar. Japon concedeva controlo nominal del insulas al Governamento Provisional de India Libere le 21 octobre 1943. In le mense sequente, le INA con auxilio japonese transiva in India e avantava usque a Kohima in Nagaland. Iste avancio in le continente del subcontinente indian attingeva su puncto plus lontan in territorio indian, ma retrocedeva post le Battalia de Kohima in junio e post illo de Imphal le 3 julio 1944.

Le region de Bengal in India Britannic suffreva un fame devastante inter 1940–1943. Se estima que inter 2,1 e 3 milliones de personas moriva a causa del fame, frequentemente characterisate como “artificial”,[389] con le majoritate del fontes affirmante que le politicas colonial del guerra exacerbab le crisis.[390]

Movimento de independentia indian (1885 – 1947)

Le numeros de britannicos in India esseva reducite,[393] ma illes esseva capace de regir 52% del subcontinente indian directemente e de exercer un considerabile influentia super le statos principes que representava le altere 48% del area.[394]

Un del eventos le plus importante del seculo XIX esseva le ascension del nationalismo indian,[395] que portava le indianos a recercar primo “autogoverno” e plus tarde “complete independentia”. Tamen, historicos es dividite super le causas de su ascension. Motivos probabile include un “conflicto de interesses inter le populo indian e le interesses britannic”,[395] “discriminationes racial”,[396] e “le revelation del passato de India”.[397]

Le prime passo verso le autogoverno indian esseva le nomination de consilieros pro advisar le vice-rege britannic in 1861, e le prime indian esseva nominate in 1909. Consilios provincial con membros indian esseva etiam instaurate. Le participation del consilieros se allargava subsequente-mente in consilios legislative. Le britannicos construiva un grande Armea Indian Britannic, con tote le officiales senior britannic e multe del tropas ex minoritates como le Gurkhas de Nepal e le Sikh.[398] Le servicio civil esseva crescente-mente occupate per indigenas al nivellos inferior, con britannicos reservante le positiones superior.[399]

Bal Gangadhar Tilak, un dirigente nationalista indian, declarava Swaraj (autogoverno) como le destino del nation. Su phrase populare “Swaraj es mi jure de nascentia, e io lo habera”[400] deveniva un fonte de inspiration. Tilak esseva supportate per nove dirigentes public como Bipin Chandra Pal e Lala Lajpat Rai, que habeva le mesme puncto de vista; illes advocava in particular le movimento Swadeshi, que consisteva in le boicottar de productos importate e le uso de productos fabricate in India;[401] le triumvirato esseva popularmente cognoscite como Lal Bal Pal. In 1907, le Congresso se divideva in duo factiones: le radicales, guidate per Tilak, advocava agitation civil e revolution directe pro abatter le Imperio Britannic e le abandono de tote cosas britannic. Le moderatos, guidate per dirigentes como Dadabhai Naoroji e Gopal Krishna Gokhale, in cambio voleva reformas intra le quadro del dominio britannic.[401]

Le partition de Bengal in 1905 augmentava ulteriormente le movimento revolutionari pro independentia indian. Le privation de derectos electorales induceva alcunos a prender action violente.

Le britannicos mesme adoptava un approcho de “carrota e baston” in responsa al demandas nationalista renovate. Le medios pro attinger iste mesuras esseva plus tarde consacrate in le Acto de Governamento de India de 1919, que introduceva le principio de un administration dual, o diarchia, in que legislatores electe indianos e officiales nominate britannicos compartiva le poter.[402] In 1919, le coronello Reginald Dyer ordinava a su tropas de aperir foco contra manifestantes pacific, includente feminas e infantes sin armas, resultante in le massacre de Jallianwala Bagh; iste evento portava al Movimento de Non-cooperation de 1920–1922. Le massacre esseva un episodio decisive verso le fin del dominio britannic in India.[403]

Desde 1920, dirigentes como Mahatma Gandhi initiava movimentos de massa multo populare contra le Raj Britannic usante methodos in grande parte pacific. Le movimento de independentia guidate per Gandhi opposeva le dominio britannic per medios non-violente como non-cooperation, disobedientia civil e resistentia economic. Tamen, activitates revolutionari contra le dominio britannic occurreva per tote le subcontinente, e alcunos adoptava un approcho militante, como le Association Republican Hindustan, que tentava abatter le dominio britannic per lotta armate.

Le Conferentia Muslim All India Azad se reuniva in Delhi in april 1940 pro exprimer su supporto a un India independente e unite.[404] Su membros includeva plure organisationes islamic in India, como etiam 1.400 delegatos musulman nationalista.[405][406][407] Le Liga Musulman All-India, favorabile al partition, cercava silentiar illes musulman nationalista que opposeva le division de India, sovente per “intimidation e coercition”.[406][407] Le assassinio del dirigente del Conferentia, Allah Bakhsh Soomro, facilitava ancora plus al Liga Musulman All-India le demanda pro le creation de un Pakistan.[407]

Post le Secunde Guerra Mundial (c. 1946–1947)

In januario 1946, plure mutinationes erumpeva in le servicios armate, comenciante con celle del servitores del RAF, frustrate per lor lente repatriation. Le mutinationes attingeva un puncto culminante con le mutination del Marina Indian Britannic in Bombay in februario 1946, sequite per alteres in Calcutta, Madras e Karachi. Illas esseva rapidemente supprimite. In le initio de 1946, nove electiones esseva proclamate, e candidatos del Congresso ganiava in octo del dece-un provincias.

In le fin de 1946, le guberno laburista decideva terminar le dominio britannic de India, e in le initio de 1947 illes annunciava lor intention de transferer le poter non plus tarde que junio 1948 e de participar al formation de un guberno interimari.

In ultra del aspiration al independentia, tensiones inter hindos e musulmanos se habeva etiam disveloppate durante annos. Le dirigente del Liga Musulman, Muhammad Ali Jinnah, proclamava le 16 augusto 1946 como le Die de Action Directe, con le objectivo declarate de demonstrar, pacificamente, le demanda pro un patria musulman in India Britannic. Isto resultava in le eruption del cyclo de violentia plus tarde appellate le Grande Massacre de Calcutta de augusto 1946. Le violentia communitari se diffundeva a Bihar, Noakhali in Bengal, Garhmukteshwar in le Provincias Unite, e plus tarde a Rawalpindi in martio 1947, ubi sikh e hindos esseva attaccate o expellite per musulmanos.

Independentia e partition (1947 – presente)

In augusto 1947, le Imperio Indian Britannic esseva dividite in le Union de India e le Dominio de Pakistan. In particular, le partition del Punjab e de Bengal conduceva a disordines inter hindos, musulmanos e sikhs in iste provincias, que se diffundeva a altere regiones vicin, lassante circa 500.000 mortos. Le policia e le unitates del armea esseva in grande parte ineffective. Le officiarios britannic habeva quitate, e le unitates comenciava tolerar, si non mesmo practicar, violentia contra lor inimicos religiose.[409][410][411]

Iste periodo etiam testimoniava un del plus grande migrationes de massa in le historia moderne, con un total de circa 12 milliones de hindos, sikhs e musulmanos que se transferiva inter le nove create nationes de India e Pakistan (que ganiava independentia respectivemente le 15 e le 14 augusto 1947).[410]

In 1971, Bangladesh, anteriormente Pakistan Oriental e Bengal Oriental, secedeva de Pakistan.[412]

Referentias

Fontes

• (1979) История Индии [History of India] (in russo). Moscow: Progress.
• Arnold, David (1991). Famine: Social Crisis and Historical Change. Wiley-Blackwell. ISBN: 978-0-631-15119-7.
• (2006) India Before Europe, 1st, Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-51750-8.
• Bandyopadhyay, Sekhar (2004). From Plassey to Partition: A History of Modern India. Orient Longman. ISBN: 978-81-250-2596-2.
• Bayly, Christopher Alan (2000). Empire and Information: Intelligence Gathering and Social Communication in India, 1780–1870. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-57085-5.
• (2003) Modern South Asia: History, Culture, Political Economy, 2nd, Routledge. ISBN: 0-415-30787-2.
• Brown, Judith M. (1994). Modern India: The Origins of an Asian Democracy, 2nd, Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-873113-9.
• Bentley, Jerry H. (1 de junio 1996). Cross-Cultural Interaction and Periodization in World History 101, 749–770. doi:10.2307/2169422.
• Patrono:Cite encyclopedia
• Collingham, Lizzie (2006). Curry: A Tale of Cooks and Conquerors. Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-532001-5.
• Daniélou, Alain (2003). A Brief History of India. Rochester, VT: Inner Traditions. ISBN: 978-0-89281-923-2.
• (2009) Indian Economy. New Delhi: S. Chand Group. ISBN: 978-81-219-0298-4.
• Patrono:Cite tech report
• Devi, Ragini (1990). Dance Dialects of India. Motilal Banarsidass. ISBN: 978-81-208-0674-0.
• Patrono:Cite encyclopedia
• Donkin, Robin A. (2003). Between East and West: The Moluccas and the Traffic in Spices Up to the Arrival of Europeans. Diane Publishing Company. ISBN: 978-0-87169-248-1.
• Dyson, Tim (2018). A Population History of India: From the First Modern People to the Present Day. Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-882905-8.
• Eaton, Richard M. (2005). A Social History of the Deccan: 1300–1761: Eight Indian Lives, The new Cambridge history of India I.8. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-25484-7.
• Fay, Peter Ward (1993). The forgotten army : India's armed struggle for independence, 1942–1945. University of Michigan Press. ISBN: 978-0-472-10126-9.
• Fisher, Michael H. (18 de octobre 2018). An Environmental History of India: From Earliest Times to the Twenty-First Century. Cambridge University Press. ISBN: 978-1-107-11162-2.
• (2001) New Light on Hampi: Recent Research at Vijayanagara. Marg. ISBN: 978-81-85026-53-4.
• (2016) Hampi Vijayanagara. Jaico. ISBN: 978-81-8495-602-3.
• Guha, Arun Chandra (1971). First Spark of Revolution. Orient Longman. OCLC 254043308.
• (1976) Mahabharata, Myth and Reality – Differing Views. Delhi: Agam prakashan.
• (2007) "Mahabharata, Myth and Reality", in Singh, Upinder: Delhi – Ancient History. Social Science Press, 77–116. ISBN: 978-81-87358-29-9.
• Kamath, Suryanath U. (1980). A concise history of Karnataka: From pre-historic times to the present. Bangalore: Archana Prakashana. OCLC 7796041.
• Keay, John (2000). India: A History. Atlantic Monthly Press. ISBN: 978-0-87113-800-2.
• Kenoyer, J. Mark (14 de martio 1998). The Ancient Cities of the Indus Valley Civilisation. Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-577940-0.
• (2004) A History of India, 4th, Routledge. ISBN: 978-0-415-15481-9.
• (1978) "North Africa in the Hellenistic and Roman periods, 323 BC to AD 305", The Cambridge History of Africa 2. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-20413-2.
• Ludden, D. (2002). India and South Asia: A Short History. One World. ISBN: 978-1-85168-237-9.
• Massey, Reginald (2004). India's Dances: Their History, Technique, and Repertoire. Abhinav Publications. ISBN: 978-81-7017-434-9.
• (9 de octobre 2006) A Concise History of Modern India, 2nd, Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-68225-1.
• Meri, Josef W. (2005). Medieval Islamic Civilization: An Encyclopedia. Routledge. ISBN: 978-1-135-45596-5.
• Michaels, Axel (2004). Hinduism. Past and present. Princeton University Press.
• Mookerji, Radha Kumud (1988). Chandragupta Maurya and his times, 4th, Motilal Banarsidass. ISBN: 81-208-0433-3.
• Mukerjee, Madhusree (2010). Churchill's Secret War: The British Empire and the Ravaging of India During World War II. Basic Books. ISBN: 978-0-465-00201-6.
• Mukherjee, Sujit (1999). A Dictionary of Indian Literature: Beginnings-1850 1. Orient blackswan. ISBN: 978-81-250-1453-9.
• Müller, Rolf-Dieter (2009). "Afghanistan als militärisches Ziel deutscher Außenpolitik im Zeitalter der Weltkriege", Wegweiser zur Geschichte Afghanistans. Paderborn: Auftrag des MGFA. ISBN: 978-3-506-76761-5.
• Niyogi, Roma (1959). The History of the Gāhaḍavāla Dynasty. Oriental. OCLC 5386449.
• Pati, Budheswar (1996). India and the First World War. Atlantic Publishers & Distributors. ISBN: 81-7156-581-6.
• (2007) The Evolution and History of Human Populations in South Asia: Inter-disciplinary Studies in Archaeology, Biological Anthropology, Linguistics and Genetics. Springer Science & Business Media. ISBN: 978-1-4020-5562-1.
• Patrono:Cite encyclopedia
• Pochhammer, Wilhelm von (1981). India's Road to Nationhood: A Political History of the Subcontinent. Allied Publishers. ISBN: 978-81-7764-715-0.
• Ratnagar, Shereen (2006a). Trading Encounters: From the Euphrates to the Indus in the Bronze Age, 2nd, Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-566603-8.
• (1982) The Cambridge Economic History of India, Volume 1: c. 1200 – c. 1750. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-22692-9.
• Reddy, Krishna (14 de martio 2003). Indian History. New Delhi: Tata McGraw Hill. ISBN: 978-0-07-048369-9.
• Robb, P (2001). A History of India. London: Palgrave.
• Samuel, Geoffrey (2008). The Origins of Yoga and Tantra. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-521-87351-2.
• Sarkar, Sumit (1989). Modern India, 1885–1947. MacMillan Press. ISBN: 0-333-43805-1.
• Sastri, K. A. Nilakanta (1955). A history of South India from prehistoric times to the fall of Vijayanagar. New Delhi: Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-560686-7.
• Sastri, K. A. Nilakanta (2002). A history of South India from prehistoric times to the fall of Vijayanagar. New Delhi: Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-560686-7.
• (1987) The Sants: Studies in a Devotional Tradition of India. Motilal Banarsidass. ISBN: 978-81-208-0277-3.
• Sen, Sailendra Nath (1 de januario 1999). Ancient Indian History and Civilization. New Age International. ISBN: 978-81-224-1198-0.
• Singh, Upinder (2008). A History of Ancient and Early Medieval India: From the Stone Age to the 12th Century. Pearson. ISBN: 978-81-317-1120-0.
• Sircar, D C (1990). The Comprehensive History of Assam I. Publication Board, Assam, 59–78.
• Sumner, Ian (2001). The Indian Army, 1914–1947. Osprey Publishing. ISBN: 1-84176-196-6.
• Thapar, Romila (1977). A History of India. Volume One. Penguin Books.
• Thapar, Romila (1978). Ancient Indian Social History: Some Interpretations. Orient Blackswan.
• Thapar, Romila (14 de martio 2003). The Penguin History of Early India, First, Penguin Books India. ISBN: 978-0-14-302989-2.
• Williams, Drid (2004). “In the Shadow of Hollywood Orientalism: Authentic East Indian Dancing”. Visual Anthropology 17 (1): 69–98. Routledge. doi:10.1080/08949460490274013. (Archivate 2016-03-04 al Wayback Machine)
• Wright, Rita P. (2010). The Ancient Indus: Urbanism, Economy, and Society. Cambridge University Press, 1. ISBN: 978-0-521-57652-9.

Lectura additional

General

• Basham, A.L., ed. The Illustrated Cultural History of India (Oxford University Press, 2007)
• Buckland, C.E. Dictionary of Indian Biography (1906) 495pp full text
• Chakrabarti D.K. 2009. India, an archaeological history : palaeolithic beginnings to early historic foundations.
• History of Science, Philosophy and Culture in Indian Civilization 15-volum + parts Set. Centre for Studies in Civilizations.
• Dharma Kumar and Meghnad Desai, eds. The Cambridge Economic History of India: Volume 2, c. 1751–1970 (2nd ed. 2010), 1114pp of scholarly articles
• Guha, Ramachandra. India After Gandhi: The History of the World's Largest Democracy (2007), 890pp; since 1947
• James, Lawrence. Raj: The Making and Unmaking of British India (2000) online
• Khan, Yasmin. The Raj At War: A People's History Of India's Second World War (2015); also published as India At War: The Subcontinent and the Second World War India At War: The Subcontinent and the Second World War.
• Khan, Yasmin. The Great Partition: The Making of India and Pakistan (2n d ed. Yale UP 2017) excerpt
• Mcleod, John. The History of India (2002) excerpt and text search
• Majumdar, R.C. : An Advanced History of India. London, 1960. ISBN: 0-333-90298-X
• Majumdar, R.C. (ed.) : The History and Culture of the Indian People, Bombay, 1977 (in eleven volumes).
• Mansingh, Surjit The A to Z of India (2010), a concise historical encyclopedia
• Markovits, Claude, ed. A History of Modern India, 1480–1950 (2002) by a team of French scholars
• Metcalf, Barbara D. and Thomas R. Metcalf. A Concise History of Modern India (2006)
• Peers, Douglas M. India under Colonial Rule: 1700–1885 (2006), 192pp
• Riddick, John F. The History of British India: A Chronology (2006) excerpt
• Riddick, John F. Who Was Who in British India (1998); 5000 entries excerpt
• Rothermund, Dietmar. An Economic History of India: From Pre-Colonial Times to 1991 (1993)
• Sharma, R.S., India's Ancient Past, (Oxford University Press, 2005)
• Sarkar, Sumit. Modern India, 1885–1947 (2002)
• Senior, R.C. (2006). Indo-Scythian coins and history. Volume IV.. Classical Numismatic Group, Inc.. ISBN: 978-0-9709268-6-9.
• Singhal, D.P. A History of the Indian People (1983)
• Smith, Vincent. The Oxford History of India (3rd ed. 1958), old-fashioned
• Spear, Percival. A History of India. Volume 2. Penguin Books. (1990) [First published 1965]
• Stein, Burton. A History of India (1998)
• Thapar, Romila. Early India: From the Origins to AD 1300 (2004) excerpt and text search
• Thompson, Edward, and G.T. Garratt. Rise and Fulfilment of British Rule in India (1934) 690 pages; scholarly survey, 1599–1933 excerpt and text search
• Tomlinson, B.R. The Economy of Modern India, 1860–1970 (The New Cambridge History of India) (1996)
• Tomlinson, B.R. The political economy of the Raj, 1914–1947 (1979) online
• Wolpert, Stanley. A New History of India (8th ed. 2008) online 7th edition

Historiographia

• Bannerjee, Gauranganath (1921). India as known to the ancient world. London: Humphrey Milford, Oxford University Press.
• “State and Economy in India over Seven Hundred Years” (1 de novembre 1985). The Economic History Review 38 (4): 583–596. doi:10.1111/j.1468-0289.1985.tb00391.x.
• Bose, Mihir. "India's Missing Historians: Mihir Bose Discusses the Paradox That India, a Land of History, Has a Surprisingly Weak Tradition of Historiography", History Today 57#9 (2007) pp. 34–. online (Archivate 2011-09-15 al Wayback Machine)
• (1867) The History of India, as told by its own historians. The Muhammadan Period. London: Trübner and Co..
• Kahn, Yasmin (2011). "Remembering and Forgetting: South Asia and the Second World War", The Heritage of War. Routledge, 177–193.
• Jain, M. (2011). "4", The India They Saw: Foreign Accounts. Delhi: Ocean Books.
• Lal, Vinay (2003). The History of History: Politics and Scholarship in Modern India.
• Palit, Chittabrata (2008). Indian Historiography.
• Sharma, Arvind (2003). Hinduism and Its Sense of History. Oxford University Press. ISBN: 978-0-19-566531-4.
• Sreedharan, E. (2004). A Textbook of Historiography, 500 B.C. to A.D. 2000.
• Warder, A.K. (1972). An introduction to Indian historiography.

Primari

• (1908–1931) The Imperial Gazetteer of India. Highly detailed description of all of India in 1901.

Iste articulo contine material traducite ab Wikipedia in anglese. Le texto original se trova in le version 1300194630 de en:History of India, e es usate secundo le mandatos del licentia respective.