Francisco Suárez

Francisco Suárez
Sexo	mascule
Nascentia	1548-01-05 (Granada)
Decesso	1617-09-25 (Lisbona)
Citatania	Espania
Educate in	Universidad de Salamanca[*]
Occupation	theologo[*], philosopho[*], jurista[*], professor universitari[*], Catholic priest[*]
Religion	Catholicismo
Lingua	espaniol, latino
Identificatores
ISNI	0000000121287918
VIAF	39385631
Commons	Francisco Suárez

Francisco Suárez de Toledo Vázquez de Utiel y González de la Torre, cognoscite como Doctor Eximius (Granada, 5 de januario 1548-Lisbona, 25 de septembre 1617), esseva un theologo, philosopho e jurista jesuita espaniol. Ille esseva considerate un del plus grande scholasticos, insimul con Francisco de Vitoria, del thomismo baroco.

Su travalio es considerate un puncto de inflexion in le historia del Secunde scholasticismo, que marca le ultime grande travalio del scholastica verso le travalios in philosophia moderne. Secundo Christopher Shields e Daniel Schwartz, «figuras tan distincte inter se in le loco, le tempore e le orientation philosophic como Leibniz, Grocio, Pufendorf, Schopenhauer e Heidegger trovava rationes pro citar lo como fonte de inspiration e influentia».

Biographia

Placa memorial del nascentia del P. Suárez in Granada

Monumento in Granada, Espania.

Ille esseva le filio minor de un familia hidalga formate per le advocato Gaspar Suárez de Toledo e su marita Antonia Vázquez de Utiel. Le oncle de Suárez, Francisco de Toledo Herrera, esseva un eminente professor de philosophia qui deveniva le prime cardinal jesuita.

Ille nasceva in Granada in 1548 e, sequente le tradition paterne, partiva a Salamanca pro studiar leges in 1561, quando resonava ancora le inseniamentos de Francisco de Vitoria e su discipulos, sed, impressionate per le predication del jesuita Juan Ramírez in le Quadragesima de 1564, entrava in le novitiato que le Societate de Jesus habeva in Medina del Campo, ben que ille esseva rejectate initialmente a causa de su manco de vivacitate intellectual. Recipite, nonobstante, con le statuto de indifferente, lo que equivaleva a que on determinarea posteriormente su valor como prestre o como fratre, ille demonstrava postea sufficiente genio pro disvelopper un del carrieras intellectual le plus brillante de su tempore. Ille prosequeva su studios in le collegio jesuita de Salamanca in 1570, ubi ille esseva discipulo del patre Martín Gutiérrez, e studiava philosophia, derecto e theologia.

Il inseniava philosophia in Segovia, ubi ille esseva ordinate sacerdote in 1572, e post un breve demora in Ávila in 1575 como professor de theologia ille partiva a Valladolid in 1576, in de qual Collegio jesuitic ille commentava le parte I del Summa theologic del dominicano Sancte Thomas de Aquino de 1576 a 1580, sed non un commentario servil e de mer repetition, sino de approfundamento e contrasto con le avantiamento philosophic del epocha, sed semper respectante e dante le prime loco al principios e methodo de Sancte Thomas.

In 1580 ille esseva appellate a Roma pro inseniar theologia in le Collegio jesuita de Roma, antecedente del universitate Gregoriana; ibi ille componeva bastante tractatos theologic, del quales se conserva notas publicate e inedite, e dava classes usque a 1585; Sergio Rábade pensa que in le curso 1582-1583 ille debeva scriber su De gratia. Ille esseva multo ligate al cardinal Belarmino, ancian discipulo de Juan de Mariana, assi como al papa, Gregorio XIII, e tamben cognosceva le mathematico Christophoro Clavio e humanistas como Orazio Torsellini e Niccolò Orlandini; per altere parte, inter su discipulos ille habeva Mucio Vitelleschi, postea General del Compania, e le theologo Leonardo Lessio. Sed le clima humide de Roma aggravava su rheuma e le menaciava con un tuberculosis; su superiores, terrificate per su maladias, le ordinava transferer se pro inseniar al plus sic Alcalá de Henares per medio de un permutation con le patre jesuita Gabriel Vázquez, un theologo grande specialista in Augustino de Hippona con qui certemente ille non sympathisava; ibi ille esseva, inter 1585 e 1592, multo ben curante e respectate per su superiores, alique que eveliava le suspiciones e invidias de Vázquez quando ille retornava a Alcalá, secundo se infere del correspondentia conservate de ambes. Ille comenciava tunc a preparar le edition de su prime operas, que le valeva difficultates con censores dominican como Avendaño e inclusive jesuitas como le citate Gabriel Vázquez e su ancian discipulo Leonardo Lessius. In 1593 ille retornava a Salamanca pro inseniar, e finiva finalmente su carriera, per expresse petition del rege Philippo II, in le Universitate de Coimbra, ubi ille entrava in 1597, le mesme anno in que se editava su famosissime Disputationes metaphysicae. Le pensionamento le arrivava in 1615; tunc ille vadeva a Lisbona, ubi duo annos postea ille moriva. Ille esseva sepultate in dicte citate, in le Ecclesia de San Roque, que se trova in le Bairro Alto.

Homine de un grande cultura e erudition grec, latin, arabe e hebree, ille poteva assimilar lo tote, ordinar lo, simplificar lo e eliminar de illo verbalismos otiose. Ille esseva appellate Doctor Eximius et Pius e frueva de enorme autoritate, revitalisante le ja decadite scholastica, que ille compendiaba in su obra principal, su Disputationes metaphysicae (1597), ubi ille repensa tote le tradition speculative anterior, synthetisante in plus le metaphysica grecoroman como un disciplina autonome e independente. Iste libro pote considerar se como le prime construction systematic del metaphysica post Aristotele. Pro illo ille esseva legite per le pensatores posterior, pois que in illo se resumeva, como compendio, le grande sententias del scholasticos.

Intra le scholastica surgeva un schola que se cognosce con su nomine, le Suarismo, que se considera sequitor del pensamento de Thomas de Aquino, sed in varie punctos non concordante con le resto del tomistas.

In su grande obra juridic Tractatus de legibus ac Deo legislatore, multo fecunde pro le doctrina iusnaturalista e le derecto international, se trova le idea del contracto social, sed como un modo de organisation del homines, non como origine del poter, le qual, como insenia le p. Suarez, veni solmente e exclusivemente de Deo. Ille distingue inter lege eterne, lege natural, derecto de gentes, lege positive human (derecto civil e derecto canonic) e lege positive divin (le del Vetere e Nove Testamento).

Francisco Suárez esseva, insimul con Sancte Roberto Belarmino, un del theologos qui con major autoritate e brillantia formulava le derecto al resistentia armate contra un poter injuste.

Ille etiam scribeva De anima, De Deo uno et trino e Defensio fidei catholicae et apostolicae adversus Anglicanae sectae errores.

Prima pars Summae theologiae. De Deo vno et trino (1607).

In 1917, coincidente con le III centenario del morte de Francisco Suárez, le Partito Integrista publicava le prime traduction castilian del obra Defensa del fide catholic contra le errores del ecclesia anglican.

Pensamento philosophic

Su attingimentos philosophic le plus importante esseva in le campo del metaphysica e le philosophia del derecto. Ille adhereva a un thomismo critic (non un mere repetitor, sed un critico profundisante a partir de su proprie principios) e un superation del schola thomista de su epocha, assi como del scholas nominalista e scotista, disveloppante le metaphysica como un investigation systematic.

Metaphysica

Pro Suárez, le metaphysica es le scientia del ente real, que comprende le essentias real (e del existentia). Ille susteneva (insimul con le prime scholasticos) que in Deo le essentia e le existentia se identifica (vide argumento ontologic) e esseva de accordo con Thomas de Aquino que le essentia e le existentia in le esseres finite se distingue realmente (in le senso que tal distinction proveni del realitate e non es producto de un fiction), sed in discordo con alteres, del schola tomista, in que le essentia e le existentia del esseres finite es realmente distincte (in le senso de separabile). Le Doctor Eximie susteneva que in realitate, le essentia e le existentia non es plus que conceptualmente distincte: in loco de esser realmente separabile, illos pote solmente esser concipite como logicamente separate.

Commentariorum ac disputationum in tertiam partem divi Thomae (1590).

Operis de religione (1625).

Super le thema polemic del universales, "face de su philosophia un superation e rejection de ambe scholas", a saper, del realismo de Johannes Duns Scotus e le nominalismo de Guillermo de Ockham, de tal maniera que su conception del universales e del singular es anti-scotista e anti-nominalista, habente un position "inspirate, in detrimento del schola nominalista e scotista, in Sancte Thomas de Aquino" Falsemente e injustemente classificate como un nominalista moderate ille ha essite per varie autores (Iste accusation nominalista ha principalmente su genese in León Mahieu, Gallus Manser OP, e le jesuitas José Marechal e Carlos Giacon), sed su admission de precision objective (praecisio obiectiva) lo placa con le realistas moderate. Pro Suárez, le unic unitate ver e real in le mundo del existentias es le individuo; affirma que le universal existe separate ex parte rei serea reducer le personas a mer accidentes de un forma indivisibile. Suárez sustene que ben que le humanitate de Socrates non differe de illo de Platon, illos non constitue un realiter e que le humanitate mesme non consiste in multe unitates formal (in iste caso, le humanitates) proque il ha personas e istes non constitue un facto, sed solmente un unitate essential o ideal. Le unitate formal, totevia, non es un creation arbitrari del mente, sed existe in le natura del cosas, previemente a omne operation del intellecto.

Su travalio metaphysic es un effortio notabile de establir un thomismo critic, que permitte superar le difficultates gnoseologic e methodologic que le scotismo e nominalismo habeva planteate, sed non habeva solvite. Ille es etiam un commentator profunde del operas altomedieval e arabe. Ille poteva fruer del reputation de esser le plus grande metaphysico de su tempore. De iste modo ille fundava un currente proprie: le suarezianismo, cujus principal theses es:

• Le principio de individuation per le proprie entitate concrete del esseres.
• Le materia es potentia pur, sed receptive.
• Le singular como le objecto del cognoscentia intellectual directe.
• Un distinctio rationis ratiocinatae inter le essentia e le existentia del esseres create.
• Le possibilitate que le substantia spiritual sia solmente numericamente distincte inter le unes e le alteres.
• Le ambition del union hypostatic como le peccato del angelos cadite.
• Le incarnation del Verbo, mesmo si Adam non habeva peccate.
• Le solemnitate del voto solmente in le derecto ecclesiastic.
• Le systema de congruismo que modifica le molinismo per le introduction de circumstantias subjective, assi como de loco e de tempore, que propitia le action del Gratia efficace, e con le predestination ante praevisa merita.
• Le possibilitate de arrivar al mesme veritate per le scientia e le fide.
• Le credentia in le autoritate divin continite in un acto de fide.
• Le transformation del pan e del vino in le corpore e sanguine de Christo per le transubstantiation, constitue le sacrificio eucharistic.
• Le Gratia del Sanctissime Virgine Maria es superior a illo del angelos e sanctos insimul.

Suárez realisava un classification importante de isto in Disputationes Metaphysicae (1597), que influentiava le disveloppamento del theologia intra le catholicismo (su companiero, Pedro da Fonseca habeva un effecto potente super le pensamento scholastic protestante in le seculos Patrono:Siglo e Patrono:Siglo). In le secunde parte del libro, le disputas 28-53, Suárez fixa le distinction inter ens infinitum (Deo) e ens finitum (esseres create). Le prime division del esser es inter le ens infinitum e finitum ens. Non solmente on pote divider inter esser infinite e esser finite, sed on pote anque divider lo in ens a se e ens ab alio, es a dicer, lo que es de se mesme e lo que es de un altere. Un secunde distinction correspondente al ens necessarium e ens contingens, es a dicer, esser necessari e esser contingente. Ille formula ancora un altere distinction inter ens per essentiam e ens per participationem, es a dicer, esser que existe per ration de su essentia e esser que solmente existe per le participation in un esser que existe per se mesme (eigentlich). Un altere distinction es inter ens increatum e ens creatum, es a dicer, non create e lo que esseva create, o creatura, esser. Un ultime distinction es inter le esser como actus purus e esser como ens potentiale, es a dicer, como acto pur e esser como possibile o potential. Suárez decideva a favor del prime classification del esseres in ens infinitum e finitum ens como le fundamental, in relation con le accordos del altere classificationes.

Theologia

De incarnatione, pars prima (1745).

De incarnatione, pars secunda (1746).

In theologia, Suárez se univa al doctrina de Luis de Molina, le celebre professor jesuita de Évora. Molina tentava conciliar le doctrina del predestination con le libertate del voluntate human e le inseniamentos de predestination del dominicanos dicente que isto es consequentia del prescientia de Deo del libere determination del voluntate del homine, que per tanto non es affectate per le facto de tal predestination. Suárez tentava reconciliar iste puncto de vista con le doctrinas plus orthodoxe del efficacia del Gratia e le election special, sustenente que, ben que omnes comparti un Gratia plus que sufficiente, se concede al electos un Gratia que es adaptate a lor dispositiones e al circumstantias peculiar infallibilemente, ben que al mesme tempore con tote libertate, illes se livra a su influentia. Iste systema de mediatisar esseva cognoscite per le nomine de congruismo.

Philosophia del Jure

Hic le principal importantia de Suárez proveni probabilemente de su travalio sur le lege natural, e de su argumentos super le jure positive e le status de un monarcha. Su extense obra Tractatus de legibus ac Deo legislatore (reimprimite in London, 1679) es precursora de Samuel Pufendorf, inter altere cosas mediante le distinction importante inter jure natural e jure international, que ille videva como basate sur le costume, ultra esser in general, juncto a Francisco de Vitoria, fundamento de illo de Grocio. Malgrado que su methodo es a transverso del scholasticismo, e tracta super situationes analoge, Grocio parla de ille in terminos de grande respecto. Le position fundamental del obra es que tote le mesuras legislative, assi como tote le poter paternal se deriva de Deo, e que le autoritate de tote le leges se resolve in le sue. Suárez refuta le theoria patriarchal de governamento e le jure divin del reges fundate sur iste doctrina, multo popular in ille momento in Anglaterra e in certe mesura in le continente.

Ille argumentava contra le version del contrato social que deveniva dominante in le modernitate precoce inter philosophos politic como Thomas Hobbes e John Locke, differente principalmente de illes in le relation inter consentimento constitutive e obligation politic, ben que revisiones indica que iste differentias poterea esser mermente interpretative. Alcubun de su ideas trovava ecco in le plus liberales, inclusive inter le theoricos adherente del contrato de Locke, qui modificava totalmente le contrato social suarezian, a saper, eliminante Deo e lassante de latere le subjectum sine qua non, le natura de animal politic (social).

In 1613, a instantia del papa Paulo V, Suárez scribeva un tractato dedicate al principes christian de Europa, titulate Defensio fidei contra catholicae anglicanae sectae errores, dirigite contra le juramento de fidelitate que Jacobo I de Anglaterra, rege anglican, exigeva a su subditos.

In iste tractato, Francisco Suárez sustene que le reges ha le derecto de exiger un juramento de fidelitate a lor vassallos, e istes es postea obligate a complir lo, sempre que illo es petite de forma juste. Suárez reafirma de iste modo le doctrina catholic del obligation de obedir al autoritate legitime, obligation que non se crea mediante le juramento, sed que simplemente se reinfortia invocante a Deo como teste de ille lealtate. Tamen, Suárez considera clarmente illicite que un rege —Jacobo I— obliga su subditos a promitter obedientia al rege in questiones ecclesiastic con detrimento del autoritate del Ecclesia catholic, proque iste questiones non es competentia del monarcha, e resulta inacceptabile pro un catholico le promissa de fidelitate religiose a un rege schismatic e heretic. Suárez considera que un juramento non pote esser un «vinculo de injustitia» e que, in tal caso, le juramento es nulle e non obliga a nemo.

Quanto al licitate de rebellar se contra un tyranno, Suárez distingue inter le caso de un rege legitime qui guberna tyrannicamente e illo de un usurpator. Secundo Suárez, non es licite le tyrannicidio contra un rege legitime salvo in caso extreme de legitime defensa, durante que le usurpator, qui care de legitimitate de origine, pote esser deponite e mesmo occidite —si il non ha altere maniera de deponer le— per le communitate politic, per accordo del organos representative del societate estamental del Ancian Regimine. Suárez sustene que quando dispare le autoritate legitimemente constituite, le poter retorna al populo, qui conserva le poter de radice, ben que illo care del poter formal durante que existe un rege legitime. Nonobstante, Suárez considera que es un derecto le disobedientia civil contra le leges injuste ben que illos procede de un poter legitime, post que tal leges, al esser injuste, perde le rango de lege.

Pro Suárez, le principes heretic o pagan pote esser legitime, post que le poter politic corresponde al derecto natural. Nonobstante, on non debe obedir al poter in toto lo que va contra le mandatos del religion catholic. Similemente, ille affirma expressemente que le communitate politic (res publica) christian «es obligate a repeller le governante pagan quando per ration de su poter on time moralmente le periculo del destruction del fide». Ora ben, «illo non debe facer lo con autoritate private, sed public, quando pro le resto le principe ha legitimemente derecto al regno». Suárez defende etiam le potestate papal pro discatenar le subditos de un principe christian del obedientia debite, quando dicte principes cade in heresia o apostasia.

Le theoria politic de Suárez contempla le disobedientia e le resistentia civil exercite in defensa del fide catholic, sed etiam in ordine al consecution del ben commun.