Saltar al contento

Federalismo in le Statos Unite

Non revidite
De Wikipedia, le encyclopedia libere

In le Statos Unite, le federalismo es le division constitutional del poter inter le governamentos del statos e le governo federal del Statos Unite. Post le fundation del pais, e specialmente post le fin del Guerra Civil American, le poter se displaciava ab le statos verso le governamento national. Le evolution del federalismo include federalismo dual, federalismo cooperative e Nove Federalismo.

Federalismo initial

[modificar | modificar fonte]

Federalismo es un forma de organisation politic que visa a divider le poter inter le statos local e le governamento, distribuente differente poteres a differente nivellos pro permitter un certe grado de independentia politic in un structura global.[1] In le Statos Unite, le republicanismo federal deveniva un solution politic al problemas del Articulos de Confederation, que dava pauc autoritate practic al governamento confederal. Per exemplo, le Articulos accordava al Congresso del Confederation le poter de signar tractatos e declarar le guerra, sed illo non poteva levar impostos pro pagar un armea, e tote le decisiones major requireva un voto unanime.[2]

Le movimento pro le federalismo esseva grandemente reinfortiate per le reaction al Rebellion de Shays de 1786–1787, ubi un sublevation armate de fermeros yeoman in le west de Massachusetts se sublevava in responsa a un economia debile que esseva create, in parte, per le incapacitate del governamento confederal de gerer efficacemente le debita del Guerra de Independentia del Statos Unite. Le governamento confederal habeva difficultates a mobilisar un fortia efficace pro reprimer le rebellion, e Massachusetts esseva obligate a mobilisar le sue proprie.[3][4]

Le Convention de Annapolis se reuniva in 1786, in le qual dece-duo delegatos de cinque Statos del Statos Unite (New Jersey, New York, Pennsylvania, Delaware, e Virginia) se congregava pro discuter e disveloppar un consenso super le reversion del barrieras commercial protectionista que cata stato habeva erigite. New Hampshire, Massachusetts, Rhode Island, e Carolina del Nord habeva nominate commissarios, ma non arrivava a Annapolis a tempore pro assister al reunion. Connecticut, Maryland, Carolina del Sud, e Georgia non habeva prendite alcun action.[5] Le reporto final del convention esseva adoptate unanimemente e enviate al Congresso e al statos. Illo cercava appoio pro un convention constitutional plus ample a esser celebrate le maio sequente in Philadelphia. Illo sperava que plus statos serea representate e que lor delegatos o deputatos serea autorisate a examinar areas plus ample que le simple commercio.[6] Le 15 de maio 1787, cinquanta-cinque delegatos se reuniva in lo que serea cognoscite como le Convention Constitutional in le Philadelphia State House. Ibi, le delegatos debatteva le structura, dispositiones, e limitationes del federalismo in lo que serea le Constitution del Statos Unite.[1]

Exemplos precedente, tal como in le Declaration de Derectos de Virginia, influentiava le delegatos dum illes formulava le ideas de un legislatura federal bicameral, un representation equilibrate de statos parve e grande (Grande Compromisso), e un structura de frenos e contrapesos.[7] James Madison declarava in un memorandum pre-conventional al delegatos que, proque «on a pena poteva expectar que le legislaturas del statos adoptase visiones illuminate super le affaires national», un governamento central plus forte esseva necessari.[8] Madison scribeva plus tarde in Federalist No. 10 super su appoio a un governamento federal:

"Quanto plus parve es le numero de individuos que compone un majoritate, e quanto plus stricte es le ambito in le qual illes es placiate, tanto plus facilemente illes concertara e executara lor planos de oppression. Extende le sphera, e tu includera un plus grande varietate de partitos e interesses; tu rendera minus probabile que un majoritate del toto habera un motivo commun pro invader le derectos de altere citatanos".[9]

Le convention habeva comenciate a alterar su plano original, sed postea decideva abandonar le effortios continuate de emendation, e officialmente comenciava a rediger un nove Constitution del Statos Unite. Iste nove Constitution serea finalmente ratificate in tote le statos. Un vice que le convention habeva terminate e publicate le Constitution pro le consumo public, le movimentos federalista e antifederalista tosto comenciava a divulgar lor convinctiones divergente in jornales e segmentos local.[10]

Le defensa le plus vigorose del nove Constitution esseva The Federalist Papers, un compilation de 85 essayos anonyme publicate in le Citate de New York pro convincer le populo del stato a votar pro le ratification. Iste articulos, scripte per Alexander Hamilton e James Madison, con alcunes contribute per John Jay, examinava le beneficios del nove Constitution proponite, e analysava le theoria politic e le function detra le varie articulos del Constitution. The Federalist Papers remane importante in le historia american e le scientia politic.[11][12]

Le anti-federalistas, qui se opponeva al nove Constitution, habeva generalmente un perspectiva local plus tosto que cosmopolite, orientate verso plantationes e fermas plus tosto que verso le commercio o le finanzas, e voleva governamentos statal fortes e un governamento national debile. Secundo le politologo James Wilson, le anti-federalistas "esseva multo plus compromittite con statos fortes e un governamento national debile.... Un governamento national forte, illes sentiva, serea distante del populo e usarea su poteres pro annihilar o absorber le functiones que pertineva propriemente al statos."[13]

Le critica antifederalista tosto se centrava sur le absentia de un declaration de derectos, lo que le federalistas in le conventiones de ratification promitteva provider. Washington e Madison se habeva personalmente compromittite a considerar emendationes, reconoscente que illos serea necessari pro reducer le pression pro un secunde convention constitutional que poterea alterar drasticamente e debilitar le nove governamento federal. Madison proponeva emendationes que dava plus derectos a individuos que a statos, lo que duceva a criticas de diversion per le antifederalistas.[14]

Le Congresso del Confederation sortente programmava electiones pro le nove governamento, e fixava le 4 de martio 1789 como le data in que le nove governamento assumerea le poter. In 1789, le nove Congresso del Statos Unite submitteva dece-duo articulos de emendamento al statos. Dece de iste articulos, redigite per comitatos congressional, obteneva le approbation le 15 de decembre 1791, e deveniva le Declaration de Derectos del Statos Unite.[14] Le Decime Emendamento stabiliva le directivas pro le federalismo in le Statos Unite.[15]

Partito Federalista

[modificar | modificar fonte]
Articulo principal: Partito Federalista

Post que le prime movimento federalista attingeva su objectivos in promover le Constitution, un Partito Federalist official emergeva con objectivos levemente differente. Iste se basava super le politicas de Alexander Hamilton e su alliatos pro un governamento national plus forte, un interpretation laxe del Constitution, e un economia mercantil (plus tosto que agrari). A mesura que le tempore passava, le factiones que adhereva a iste politicas se organisava in le prime partito politic del nation, le Partito Federalist, e le foco e le fortuna del movimento comenciava a sequer los del partito que illo generava.

Ben que le movimento federalista del annos 1780 e le Partito Federalista esseva entitates distincte, illos esseva ligate per plus que un simple nomine commun. Le Partito Jeffersonian o Partito Democratic-Republican, le opposition al Partito Federalista, sublineava le timor que un forte governamento national esseva un menacia al libertates del populo. Illes insisteva que le debita national create per le nove governamento conducerea le pais al bancarotta, e que le detentores de obligationes federal esseva pagate per medio de impostos colligite de fermeros e travaliatores honeste. Iste themas resonava con le antifederalistas, le opposition al movimento federalista del annos 1780. Como Norman Risjord ha documentate pro Virginia, del supportatores del Constitution in 1788, 69% se univa al Partito Federalista, dum que quasi tote le opponentes (94%) se univa al republicanos. 71% del supportatores de Thomas Jefferson in Virginia esseva ancian antifederalistas qui continuava a timer le governamento centralisate, dum que solmente 29% habeva essite defensores del Constitution alcun annos antea. Tamen, James Madison, qui esseva un del plus forte defensores del Constitution e un membro del prime movimento federalista, deveniva un jeffersoniano,[16] dum que alcunes qui esseva antifederalistas ante le ratification del Constitution, como Patrick Henry, deveniva supportatores del Partito Federalista.

Le movimento attingeva su zenith con le election de John Adams, un presidente overtemente federalista. Tamen, con le disfacta de Adams in le election de 1800 e le morte de Hamilton, le Partito Federalista comenciava un longe declino del qual ille nunquam se restabiliva. Lo que finalmente dava le colpo de gratia al Partito Federalista esseva le Convention de Hartford de 1814, in le qual cinque statos de Nove Anglia se reuniva pro discuter plure emendationes constitutional necessari pro proteger le interesses de Nove Anglia in relation al blocada de lor portos per le britannicos durante le Guerra de 1812. Le menacia de secession etiam esseva proponite durante iste reuniones secrete. Tres delegatos esseva enviate a Washington, DC pro negociar le terminos de Nove Anglia, solmente pro discoperir le signatura del Tractato de Gante, que finiva le guerra con le britannicos.[17] In tote le nation, le republicanos usava le grande victoria in New Orleans pro ridiculisar le federalistas como coardes o defeatistas. Postea, le federalistas esseva associate con le dislealtate e le parochialismo del Convention de Hartford e destruite como fortia politic.[18]

Referentias

  1. 1 2
    Citation
    « {{{1}}} »
  2. ↑ Gerston 2007, pp. 24–25
  3. ↑ Shays' Rebellion (in anglese) (12 de novembre 2009).
  4. ↑ Road to the Constitution - Creating the United States | Exhibitions - Library of Congress (12 de april 2008).
  5. ↑ Annapolis Convention Resolution, 1786. Ashbrook Center at Ashland University.
  6. ↑ Morris, Richard Brandon (1987). The forging of the Union, 1781–1789. Harper & Row, 254. ISBN: 978-0-06-015733-3.
  7. ↑ 1791: US Bill of Rights (1st 10 Amendments) - with commentary. Online Library of Liberty.
  8. ↑ Gerston 2007, p. 26
  9. ↑ Full Text of The Federalist Papers. Library of Congress.
  10. ↑ “The Founding Fathers: A Reform Caucus in Action” (23 de septembre 1961). The American Political Science Review 55 (4). doi:10.2307/1952528. ISSN 0003-0554.
  11. ↑ Jackson, Kenneth T. The Encyclopedia of New York City: The New York Historical Society; Yale University Press; 1995. p. 194.
  12. ↑ Amar, Akhil Reed, Anti-Federalists, the Federalist Papers, and the Big Argument for Union, 16. Harv. J.L. & Pub. Pol'y 111 (1993).
  13. ↑ James Wilson (2008). American Government: Brief Edition. Cengage Learning, 21–22. ISBN: 978-0-547-21276-0..
  14. 1 2 Demand for a Bill of Rights - Creating the United States | Exhibitions - Library of Congress. Library of Congress.
  15. ↑ Tenth Amendment (in anglese).
  16. ↑ 1784 to 1807 | James Madison Timeline | Articles and Essays | James Madison Papers, 1723-1859 | Digital Collections | Library of Congress.
  17. ↑ War of 1812 Sparknotes.com
  18. ↑ “"It Taught our Enemies a Lesson:" the Battle of New Orleans and the Republican Destruction of the Federalist Party” (2012). Tennessee Historical Quarterly 71 (2): 112–127.
Obtenite de “https://ia.wikipedia.org/w/index.php?title=Federalismo_in_le_Statos_Unite&oldid=698220”