Crise del Tertie Seculo

Crise del Tertie Seculo
instantia de: crisis[*], historical period[*]
initio: 235 , fin: 284
Commons: Crisis of the Third Century

Le Crise del Tertie Seculo, anque cognoscite como le Anarchia Militar o le Crise Imperial, esseva un periodo in le historia roman durante le qual le Imperio Roman quasi collabeba sub le pression combinate de repetite invasiones estranier, guerras civil e disintegration economic. Al culmine del crise, le stato roman se divideva in tres distincte e opponente entitates politic. Le periodo es usualmente date inter le morte de Severo Alexandro (235) e le ascension de Diocletiano (284).

Le crise comenciava in 235 con le assassination del imperator Severo Alexandro per su proprie truppas. Durante le annos sequente, le imperio videva invasiones barbaric e migrationes in territorio roman, guerras civil, rebelliones de paisanos e instabilitate politic, con multiple usurpatores competente pro le poter. Isto duceva al devaluation del moneta e un ruptura in tanto le retes commercial como le productivitate economic, con le Peste de Cypriano contribuente al disordine. Le armeas roman deveniva plus dependente con le tempore del influentia crescente del mercenarios barbaric cognoscite como foederati. Commandantes roman in le campo, ben que nominalmente loyal al stato, deveniva progressivemente plus independente del autoritate central de Roma.

Durante le crise, il habeva al minus vinti-sex pretendentes al titulo de imperator, principalmente prominente generales roman, qui assumeva le poter imperial sur tote o parte del imperio. Le mesme numero de homines esseva acceptate per le Senato Roman como imperator durante iste periodo e assi deveniva imperatores legitime. Verso 268, le imperio se habeva dividite in tres statos competente: le Imperio Gallic (includente le provincias roman de Gallia, Britannia e, brevemente, Hispania); le Imperio Palmyrene (includente le provincias oriental de Syria Palestina e Egypto); e, inter illos, le proprie Imperio Roman centrate in Italia.

Le regno de Aureliano (270–275) marcava un puncto de inflexion in le periodo de crise. Aureliano reuniu con successo le imperio per vincer le duo statos separtite, e duceva a termino un serie de reformas que adjutava a restaurar alicun mesura de stabilitate al economia roman. On dice que le crise finiva con Diocletiano e su restructuration del governamento imperial roman, del economia e del fortias militar.

Le crise resultava in tal profunde cambios que illo marca le transition inter le periodos historic del antiquitate classic e le antiquitate tardive.