Canonisation de Thomas de Aquino
Post duo inquisitiones que involveva plus de cento testes oculari, le theologo e philosopho dominican italian Thomas de Aquino (1225–1274) esseva formalmente canonisate como un sancto del Ecclesia Catholic le 18 de julio 1323 per le Papa Johannes XXII. Su corpore esseva bullite e su restos esseva distribuite como reliquias, cuje proprietate esseva contestate durante decennios. In 1324, ille deveniva le secunde sancto le plus importante in le Ordine Dominican, post Sancte Dominico ipse. In 1969, le die de festa de Thomas esseva movite del 7 de martio al 28 de januario.
Morte
[modificar | modificar fonte]Durante que ille esseva in viage al Secunde Concilio de Lyon, Thomas de Aquino moriva le matino del 7 de martio 1274 in le abbatia cisterciense de Fossanova.[1] Su funeral, que esseva organisate per le cistercienses, concludeva horas plus tarde e ille esseva sepulite in le monasterio.[2] Post le novas de su morte, devotos curreva a su tumba, ubi multiple miraculos esseva reportate.[1]
Secundo testes cisterciense, Thomas habeva citate le Psalmo 131:14 ante de entrar in Fossanova: "Iste es mi reposo pro sempre e sempre; hic io habitara, proque io lo ha seligite."[3] Le cistercienses interpretava isto como proba de su pertenentia al abbatia.[4] Anxiose de non ceder le proprietate del corpore de Thomas al dominicanos, le cistercienses lo relocava plure vices; in le processo, le capite de Thomas esseva removite, dum su mano dextre esseva amputate e date a un de su sorores, Theodora.[1]
Inquisitiones
[modificar | modificar fonte]In 1303, it (Bartholomaeus de Capua) petitionava que le Papa Benedicto XI initiava inquisitiones super le canonisation de Thomas, ben que le Papa moriva ante que alcun processo formal poteva comenciar.[5] In 1317, le vicario dominicano sicilian Robert de San Valention exprimeva interesse in compilar un profilo del vita e miraculos de Thomas que esserea presentate al Papa Johannes XXII. Robert confideva a Guillelmo de Tocco e Robert le Lector le hinc, que comenciava circa novembre; per le estate sequente, le dominicanos habeva recipite un audientia con le papa.[5] Post un presentation formal per le dominicanos e un examination del evidentia per un commission nominate per Johannes XXII, le papa comenciava formalmente le prime inquisition super le canonisation de Thomas de Aquino.[6]
Le 13 de septembre 1318, le papa nominava le Archiepiscopo de Neapole, Umberto, le Episcopo de Viterbo, Angelo, e un notario, Pandulpho de Sabbello como le commissarios del inquisition.[6] de Tocco continuava laborar in le Abbatia de Fossanova usque le 15 de julio 1319, ben que a causa del vetulessa e mal sanitate del archiepiscopo, le inquisition mesme esseva tenite in le residentia de Umberto in Neapole. Illo comenciava le 21 de julio 1319 e finiva le 18 de septembre 1319; de Sabbello―essente incapace de viagiar a Neapole―esseva absente durante tote le tempore.[6] Le altere duo commissarios audiva testimonios de testes del 23 de julio usque le 16 de augusto; inter circa 42 depositiones, un soldato sub Robert, Rege de Neapole allegava que ille recuperava le mobilitate in su membros post visitar le tumba de Thomas de Aquino,[7] dum un anciano del ecclesia pretendeva que su parente se recuperava "del tumor in su gutture" post audir le sono del campana de Fossanova e pregar a Thomas pro curation.[8] Altere testes reportava reciper visiones del ultime anhelito de Thomas.[9]
Le transcripte del prime inquisition esseva sigillate e livrate al papa, qui tunc approvava un secunde inquisition le 23 de junio 1321. de Sabbello remaneva in le commission e esseva juncte per le Episcopo de Anagni, Peter Ferri, e le Episcopo de Terracina, Andrew. Le secunde inquisition, que esseva tenite in Fossanova, durava del 10 de novembre al 27 de novembre, durante le qual plus de cento testes esseva appellate a testificar.[10] Postea, on crede que Guillelmo de Tocco o moriva o cadeva gravemente malade, post que ille non retornava pro incontrar le papa e esseva reimplaciate per Johannes de Neapole. In julio 1323, plus de duo annos post le secunde e ultime inquisition, le papa finalmente approvava le canonisation de Thomas de Aquino.[11]
Canonisation e consequentias
[modificar | modificar fonte]
Le canonisation de Thomas de Aquino esseva commemorate in duo occasiones. Le prime ceremonia habeva loco le 14 de julio 1323 in le Palais des Papes in Avignon e esseva assistite per membros del familia regal ducite per Robert, Rege de Neapole, e su sposa, Sancia de Mallorca. Le papa comenciava un serie de sermones laudante Thomas.[11] Le secunde ceremonia esseva tenite le 18 de julio 1323 in le Catedral de Avignon e esseva assistite per tote le clero de Avignon insimul con Robert e su sposa. Le papa comenciava per predicar super le Psalmo 85;[12] post le canto de "Veni Creator Spiritus", ille annunciava formalmente le canonisation de Thomas.[13] Le actos finiva con le canto de "Te Deum", "In medio ecclesie", e "Os iusti". Le die esseva celebrate "como si illo esseva Natal" in tote Avignon, specialmente in ecclesias dominican.[12] Le bulla papal de canonisation, publicate le mesme die, declarava que le die de festa de Thomas esserea celebrate le 7 de martio.[14]
Le canonisation esseva ferocemente contestate per le Franciscanos, qui rejectava le doctrinas de Thomas; secundo le tradition, un fratre franciscano declarava que ille "prefererea morir ante de vider le die quando Thomas esseva canonisate" e remarcabilemente moriva un die post le canonisation.[15] Post le canonisation de Thomas de Aquino,[16] su corpore esseva bullite, possibilemente in vino.[17][18] Circa iste tempore, su capite esseva transferite de Fossanova al Ecclesia de San Benedetto in le vicin Piperno (hodie Priverno), del qual Thomas anque deveniva sancto patrono.[19]
In 1324, le capitulo general del Ordine Dominican se reuniva pro discuter le veneration de Sancte Thomas de Aquino.[20] Illes concordava que ille esserea exaltate como un del plus grande sanctos dominican, surpassante Petro de Verona e placiate justo post Sancte Dominico in importantia.[21] Le die de festa de Thomas esseva confirmate per le capitulo in 1326,[22] con le liturgia—un pregaria e novem lectiones[23]—finalisate per 1328.[24] In 1348, le conte de Fondi, Onorato I Caetani, obteneva le restos de Thomas de Aquino del cistercienses.[25]
In 1369, post quasi un seculo de controversia,[26] e al instantia del Papa Urbano V,[27] cinquanta del ossos de Thomas[28] esseva livrate al dominicanos francese in Toulouse.[16] On credeva anque que le reliquia del capite de Thomas habeva essite translatate a Francia, sed un altere cranio pretenditemente pertenente a Thomas esseva discoperite in Fossanova in 1585.[29] Ben que initialmente albergate in le Ecclesia del Jacobinos, le restos in Toulouse esseva movite al Basilica de Saint-Sernin durante le Revolution Francese in 1789; illos retornava al Ecclesia del Jacobinos solmente in 1974.[30] In 1969, le die de festa de Thomas esseva movite del 7 de martio, que frequentemente coincideva con le Quadragesima, al 28 de januario, le data de su translation a Francia.[31][32][33]
Referentias
[modificar | modificar fonte]Citationes
[modificar | modificar fonte]- 1 2 3 McGinn 2014, p. 39.
- ↑ Räsänen 2017, p. 71.
- ↑ Räsänen 2017, p. 30.
- ↑ Räsänen 2017, p. 207.
- 1 2 Gerulaitis 1967, p. 36.
- 1 2 3 Gerulaitis 1967, p. 37.
- ↑ Gerulaitis 1967, p. 38.
- ↑ Räsänen 2017, p. 110.
- ↑ Räsänen 2017, p. 53.
- ↑ Gerulaitis 1967, p. 39.
- 1 2 Gerulaitis 1967, p. 40.
- 1 2 Gerulaitis 1967, p. 41.
- ↑ Gerulaitis 1967, p. 35.
- ↑ Räsänen 2017, pp. 217–218.
- ↑ Räsänen 2017, p. 47.
- 1 2 McGinn 2014, p. 40.
- ↑ Räsänen 2017, p. 123.
- ↑ Gerulaitis 1967, p. 44.
- ↑ Räsänen 2017, pp. 145–147.
- ↑ Räsänen 2017, p. 204.
- ↑ Räsänen 2017, p. 219.
- ↑ Räsänen 2017, p. 218.
- ↑ Räsänen 2017, p. 236.
- ↑ Räsänen 2017, p. 220.
- ↑ Räsänen 2021, p. 175.
- ↑ Räsänen 2017, p. 259.
- ↑ Räsänen 2017, p. 262.
- ↑ Räsänen 2017, pp. 120, 266.
- ↑ ten Klooster 2019, p. 13.
- ↑ Torrell 1996, p. 298.
- ↑ Räsänen 2021, p. 173.
- ↑ Shaw 1986, p. 71.
- ↑ Staudt 2017, p. 144.
Bibliographia
[modificar | modificar fonte]- Gerulaitis, Leonardas V. (1967). “The Canonization of Saint Thomas Aquinas”. Vivarium 5: 25–46. doi:.
- ten Klooster, Anton (2019). “"Due honor to their relics": Thomas Aquinas as Teacher and Object of Veneration”. European Journal for the Study of Thomas Aquinas 27. doi:.
- McGinn, Bernard (2014). Thomas Aquinas's Summa theologiae. Princeton University Press. ISBN: 9780691154268.
- Räsänen, Marika (2017). Thomas Aquinas's Relics as Focus for Conflict and Cult in the Late Middle Ages. Amsterdam University Press. ISBN: 9789048527373.
- Räsänen, Marika (2021). "The Cult of Thomas Aquinas’s Relics at the Dawn of the Dominican Reform and the Great Western Schism", in Clare Frances Monagle: The Intellectual Dynamism of the High Middle Ages. Amsterdam University Press. ISBN: 9789462985933.
- Shaw, Russell (1986). Signs of the Times: Questions Catholics Ask Today. Christian Classics. ISBN: 9780870611339.
- Staudt, R. Jared (2017). "Saint Thomas Aquinas", in Justin S. Holcomb: Christian Theologies of Salvation. New York University Press. ISBN: 9780814724439.
- Torrell, Jean-Pierre (1996). Saint Thomas Aquinas 1. Catholic University of America Press. ISBN: 9780813208527.
_Église_Saint-Méen_-_Intérieur_-_Baie_100_-_02.jpg)
