Saltar al contento

Cadita de Maximilien Robespierre

Non revidite
De Wikipedia, le encyclopedia libere
Cadita de Maximilien Robespierre
instantia de: evento[*], certain aspects of a person's life[*]
parte de: Revolution francese


Commons: 9 Thermidor

Durante le Revolution Francese, Maximilien Robespierre se adressava al Convention National le 26 de julio 1794, esseva arrestate le die sequente, e executate le 28 de julio. In su discurso del 26 de julio, Robespierre parlava del existentia de inimicos interne, conspiratores, e calumniatores, intra le Convention e le Comites de governamento. Ille refusava nominar los, lo que alarmava le deputatos qui timeva que Robespierre preparava un altere purga del Convention, simile a illos precedente durante le Regno del Terror.[1]

Le die sequente, iste tension in le Convention permitteva a Jean-Lambert Tallien, un del conspiratores que Robespierre habeva in mente in su denunciation, de tornar le Convention contra Robespierre e decretar su arresto.[2][3] Al fin del 28 de julio, Robespierre esseva executate per guillotina sur le Placia del Revolution.[4] Le cadita de Robespierre duceva al implementation de politicas plus moderate durante le Reaction Thermidorian, que sequeva bentosto.[5]

Antecedentes

[modificar | modificar fonte]

Purga del hebertistas e dantonistas

[modificar | modificar fonte]

Le 27 de julio 1793, Robespierre esseva elegite al Comitato de Salute Public e remanerea un membro usque a su morte.[6] Inter septembre 1793 e julio 1794, le poter del Comitato cresceva dramaticamente per medie de plure mesuras instaurate durante le Regno del Terror, tal como le Lege del Suspectos e le Lege del 14 de Frimario, deveniente le brancia executive de facto del governamento revolutionari, sub le supervision del Convention National.[7][8]

Durante iste tempore, duo differente factiones surgeva in opposition al governamento revolutionari restructurate: le ultra-revolutionarios de sinistra e le citra-revolutionarios moderate de dextera.[9] Le sinistra (cognoscite como Hebertistas o exagérés) se reuniva circa Jacques Hébert, assi como le duces del Communa de Paris e le exagérés del Club del Cordeliers.[10] Illes pulsava pro mesuras de repression plus forte que illos ja in vigor durante le Terror e faceva campania pro le dechristianisation.[11][9] Le dextera (cognoscite como dantonistas o Indulgentes) se formava circa Georges Danton assi como le membros indulgentes del Club del Cordeliers, incluse Camille Desmoulins. Illes se opponeva fortemente al machineria del Terror e al politicas del Comitato de Salute Public.[12] Ambe iste factiones esseva accusate como conspiratores contra le governamento revolutionari e sententiate al guillotina: le hebertistas le 24 de martio (4 de germinal) e le dantonistas le 5 de april (16 de germinal).[13]

Con iste purgas, le poter del Comitato esseva reaffirmate. Le mortes de Danton e Desmoulins, ambes olim amicos de Robespierre, lassava un profunde impacto sur ille. Isto, combinate con le crescenti demandas de ambe le Comitato de Salute Public e le Convention National, deteriorava le sanitate mental e physic de Robespierre usque al puncto que ille esseva obligate a reducer su presentia in le Club del Jacobinos e le Convention National.[14]

Division intra le governamento revolutionari

[modificar | modificar fonte]
Jacques-René Hébert
Georges Danton

Robespierre non reappariva in le Convention National usque al 7 de maio (18 Floréal). Pro iste die ille habeva planate un discurso super le relation inter religion, moralitate, e le principios republican; e pro establir le Culto del Essere Supreme in loco del Culto del Ration promovite per de-christianisatores como le hébertistas.[15] Le 21 de maio 1794 le governamento revolutionari decideva que le Terror esserea centralisate, con quasi tote le tribunales in le provincias claudite e tote le processos tenite in Paris.[16]

Robespierre duceve le processiones durante le Festival in Honor del Essere Supreme celebrate le 8 de junio (20 Prairial). Ben que le festival esseva ben acceptate per le turbas, le position prominente de Robespierre in illo esseva suspiciose in le oculos de alcun deputatos, e murmures comenciava super le fanaticismo e le desiro de poter de Robespierre.[17] Duo dies post le festival, Robespierre pulsava le Convention National a approbar le Lege del 22 Prairial redigite per ille e Georges Couthon, lo que accelerava le processo de judicio e extendeva le pena de morte pro includer un nove insimul de "inimicos del populo"; isto includeva illes qui cercava restablir le monarchia, interferer con le provisiones de alimentos, discreditar le Convention National, e communicar con estranieros, inter alteres.[18][19] Le timor de assassination pulsava Robespierre a prender iste mesura: duo tentativas de assassination contra Robespierre e Collot d'Herbois habeva occurrite le 23 e 24 de maio (4–5 Prairial), e le memoria del assassinatos de Lepeletier e Jean-Paul Marat ancora excitava sentimentos in le Convention.[20] Le lege non esseva universalmente acceptate in le Convention, e criticos de Robespierre e Louis Antoine de Saint-Just lo usarea contra illes durante le eventos del 9 Thermidor.[21]

Raymond Quinsac Monvoisin
Le 9 Thermidor

Plus opposition veniva del Committee de Securitate General, que non habeva essite consultate super le contento del lege. Le Committee de Securitate General jam se sentiva menaciate per le nove capacitate del Committee de Salute Public de emitter mandatos de arresto, assi como per le Bureau de Policia, que habeva essite create per Saint-Just e esseva dirigite per Robespierre in su absentia, e de qui le functiones se superponeva con illos del Committee de Securitate General.[22] Como recompensa, illes presentava un reporto super le ligamines inter le inimico anglese e le auto-proclamate "Matre de Deo", Catherine Théot, qui habeva prophetisate que Robespierre esseva un nove Messia. Isto esseva facite tanto con le intention de deminuer Robespierre, como pro rider se de su positiones religiose e del Culto del Essere Supreme.[23]

Le 28 de junio (10 Messidor) Saint-Just retornava del fronte del nord portante novas: le Armea Revolutionari habeva vincite le armea austriac in Belgica al Battalia de Fleurus, assecurante le via a Paris. Iste victoria signalava le fin del guerra contra le austriacos, e con illo, le fin del governamento del Terror. Robespierre, desirante debarrassar se de inimicos tanto interne como externe, se opponeva al dissolution del governamento de guerra.[24] Le die sequente, in un reunion juncte del Comitatos de Salute Public e de Securitate General, Lazare Carnot allegatemente critava a Saint-Just que tanto ille como Robespierre esseva "dictatores ridicule". Post iste evento, Robespierre cessava de participar directemente in le deliberationes del Comitato de Salute Public.[25]

Habente abandonate tanto le Comitato como le Convention National, le qual ille cessava de frequentar post que su presidentia finiva le 18 de junio (30 Prairial),[26] le absentia de Robespierre permitteva que le ruptura inter ille e altere membros del governamento revolutionari se expandeva. Ille non reappareva usque le 23 de julio (5 Thermidor), quando ille assisteva a un altere convention juncte del duo Comitatos proponite in un tentativa fallite de resolver lor differentias mutue.[27]

Eventos

[modificar | modificar fonte]

8 Thermidor (26 de julio)

[modificar | modificar fonte]
Robespierre al Societate del Jacobinos - Auguste Raffet
Le attacco del 9 Thermidor

Durante su absentia tanto del Convention National como del Committee de Salute Public durante le menses de junio e julio (Messidor), Robespierre preparava un discurso pro esser pronunciate le 26 de julio (8 Thermidor).[27] Ille pronunciava le discurso primo al Convention National e plus tarde le mesme die al Club del Jacobinos.[28] In illo, ille tentava tanto defender se del rumores e attaccos contra su persona que se habeva expandite depost le initio del Regno del Terror; como revelar un conspiration anti-revolutionari que ille credeva habeva penetrate in le Convention e le Committees de Governamento.[29]

Ben que ille accusava tres deputatos per nomine (Pierre-Joseph Cambon, François René Mallarmé, e Dominique-Vincent Ramel-Nogaret), su discurso pareva incriminar plure alteres.[1] In plus, esseva precisemente proque ille faliava de nominar le condemnatos que le terror se expandeva per le Convention quando le deputatos comenciava a pensar que Robespierre planificava ancora un altere purga como illo del dantonistas e hebertistas.[28]

Plus tarde le mesme die ille presentava le discurso al Club del Jacobinos, ubi illo esseva recipite con un appoio massive malgrado alcun opposition initial.[30] Tanto Jacques Nicolas Billaud-Varenne como Jean-Marie Collot d'Herbois, qui se opponeva al impression del discurso, esseva expellite del Club del Jacobinos.[31]

9 Thermidor (27 de julio)

[modificar | modificar fonte]
Saint-Just e Robespierre al Hôtel de Ville de Paris in le nocte del 9 al 10 de thermidor del anno II (27 al 28 de julio 1794). Pictura per Jean-Joseph Weerts

Le 27 de julio, le tempore esseva tempestuose.[32] Le travaliatores de Paris organisava un demonstration contra le restrictiones salarial imponite per le Lege del Maximo General.[33][34][35] A medie-die Saint-Just comenciava a adressar se al Convention sin haber monstrate su discurso al duo Commites.[36] Ille esseva interrumpite per Jean-Lambert Tallien qui se plangeva que e Robespierre e Saint-Just habeva rumpite con le Commites e parlava solmente pro se mesme; e postea per Billaud-Varenne, qui relatava como ille e Collot habeva essite expellite del Club del Jacobinos le die precedente, e qui accusava Robespierre de conspiration contra le Convention.[37] Robespierre tentava defender se ma esseva silentiate per le commotion intra le Convention e per le deputatos critante qui lo condemnava como un tyranno e conspirator.[38]

Le Convention votava tunc pro arrestar cinque deputatos – Robespierre, su fratre, Couthon, Saint-Just e Le Bas – assi como François Hanriot e altere officiales robespierrista.[39][37] Illes esseva portate ante le Commite de Securitate General e inviate a differente prisiones.[39] Necun del prisiones del citate voleva arrestar le deputatos e officiales, e un vice que un deputation del Communa de Paris, que se habeva sublevate in supporto de Robespierre, arrivava al prisiones del citate demandante que illes refusava reciper le arrestatos, le officiales del prision consentiva.[40] Un pauc post medie-nocte, circa 50 personas, le cinque deputatos rebelle, Hanriot e René-François Dumas consultava sur le prime etage del Hôtel de Ville.[40]

10 Thermidor (28 de julio)

[modificar | modificar fonte]
Arrestation de Robespierre
Jacente super un tabula, Robespierre es le objecto del curiositate e del burlas del Thermidorianos, (Musée de la Révolution française)

Al reciper novas que Robespierre e su alliatos non habeva essite imprisionate, le Convention National, que esseva in session permanente, declarava que Robespierre, Saint-Just, e le altere deputatos esseva proscritos, e commandava fortias armate entrar in le Hôtel de Ville. Verso le 2:30 a.m., illes habeva entrate in le Hôtel de Ville e facite le arrestation.[41]

Existe duo relatos contradictori sur como Robespierre esseva vulnerate: le prime propone que Robespierre habeva tentate suicidar se con un pistola,[41] e le secunde es que ille esseva colpite per un tiro de Charles-André Meda, un del officieros occupante le Hôtel de Ville.[42] Robespierre esseva portate foras del Hôtel de Ville con un maxilla fracturate e passava le resto del nocte in le antecamera del Comitato de Securitate General.

Le die sequente, secundo le calendario revolutionari francese un die de reposo e festivitates, ille esseva portate al Tribunal Revolutionari verso le 2 p.m. insimul con 21 robespierristas (incluse Hanriot) e condemnate al morte.[43] Al initio del vespere, le condemnatos esseva portate in tres carretas al Placia del Revolution. Un turba critante maledictiones accompaniava le procession. Con su facie ancora tumide, Robespierre manteneva su oculos claudite. Ille esseva le decime appellate al platteforma e ascendeva le scalas del echafodage sin adjuta.[44] Al discoperir le collo de Robespierre, le executor Charles-Henri Sanson distachava bruscamente le bandage que manteneva su maxilla fracassate in su loco, causante que ille emitteva un crito de agonia usque a su morte.[45] Ille esseva guillotinate in le mesme loco ubi le rege Louis XVI, Danton e Desmoulins habeva essite executate.[43]

Memoriales public

[modificar | modificar fonte]
Placia Robespierre in Marseille con le inscription: "Advocato, nascite in Arras in 1758, guillotinate sin judicio le 27 de julio 1794. Supernominate le Incorruptibile. Defensor del populo. Autor de nostre motto republican: Liberté, égalité, fraternité"

Nomines de stratas

[modificar | modificar fonte]

Robespierre es un del pauc revolutionarios qui non ha un strata nominate in su honor in le centro de Paris. Al Liberation de Paris, le consilio municipal (electe le 29 de april 1945 con 27 communistas, 12 socialistas e 4 radicales ex 48 membros), decideva le 13 de april 1946 renominar le Place du Marché-Saint-Honoré como "Place Robespierre", un decision approbate al nivello prefectoral le 8 de junio. Tamen, post le cambios politic in 1947, illo retornava a su nomine original le 6 de novembre 1950. Stratas in le assi-nominate "Cinctura rubie" porta su nomine, per exemplo, in Montreuil. Existe tamben un station de metro "Robespierre" sur le Linea 9 (Mairie de Montreuil – Pont de Sèvres), in le communa de Montreuil, nominate durante le era del Fronte Popular. Existe, nonobstante, numerose stratas, camminos e placias nominate in su honor in altere locos de Francia.

Placas e monumentos

[modificar | modificar fonte]

Durante le era sovietic, le russos construeva duo statuas de ille, un in Leningrad e un altere in Moscova (le Monumento a Robespierre). Le monumento esseva incumbite per Vladimir Lenin, qui se refereva a Robespierre como un bolchevista ante su tempore.[46] Debite al povre construction del monumento (illo esseva facite de tubos e beton), illo se collabeva intra tres dies post su inauguration e nunquam esseva reimplaciate.[47] Le Quai Robespierre in San Petersburgo face a face con le Prison Kresty retornava a su nomine original Quai Voskresenskaya in 2014.[48]

Arras

[modificar | modificar fonte]
  • Le 14 de octobre 1923, un placa esseva placiate sur le domo al numero 9 del Rue Maximilien Robespierre (previemente Rue des Rapporteurs) luate per le tres fratres e sorores Robespierre in 1787–1789, in le presentia del burgomastro Gustave Lemelle, Albert Mathiez e Louis Jacob. Construite in 1730, le domo ha habite un historia variate como schola de dactylographia e museo de artisanos, sed ora illo es disveloppate como un Museo Robespierre.
  • In 1994, un placa esseva inaugurate per ARBR sur le fachada del brasserie del familia Carraut in le Rue Ronville, ubi Maximilien e Augustin esseva elevate per lor granparentes.
  • Un busto de marmore Art Deco per Maurice Cladel esseva destinate a esser exponite in le jardines del ancian Abbatia de Saint-Vaast. Un mixtura de politica e preoccupationes concernente le intemperies duceva a su collocation in le Hôtel de Ville. Post multe annos in un sala de tribunal, illo pote ora esser vidite in le Salle Robespierre. Fusiones de bronzo del busto esseva facite pro le bicentenario e es exponite in su ancian domo in le Rue Maximilien Robespierre e al Lycée Robespierre, inaugurate in 1990.

Paris e altere locos

[modificar | modificar fonte]
  • Robespierre es commemorate per duo placas in Paris, un sur le exterior del domo del familia Duplay, ora 398 rue Saint-Honoré, le altere, erigite per le Société des études robespierristes in le Conciergerie.
  • In 1909, un committeo presidite per René Viviani e Georges Clemenceau proponeva eriger un statua in le jardin del Tuileries, sed le hostilitate del pressa e le fallimento in colliger satis de subscriptiones public duceva a su abandonamento. Tamen, Robespierre es recognoscibile in le Altar del Convention National (1913) de marmore per François-Léon Sicard, originalmente destinate al jardines del Tuileries e ora in le Panthéon.
  • Un busto de petra per Albert Séraphin (1949) se trova in le placia Robespierre, opposite al theatro in Saint-Denis, Seine-Saint-Denis, con le inscription: "Maximilien Robespierre l'Incorruptible 1758–1794".
  • Le gruppo sculptural de bronzo del annos 1980 per Charles Correia al Collège Robespierre in Épinay-sur-Seine depinge le e Louis Antoine de Saint-Just a un tabula, laborante sur le Constitution de 1793 e le Declaration del Derectos del Homine. Un mural in le schola anque depinge le.
  • In 1986, le busto de terracotta de 1791 per Claude-André Deseine esseva emite pro le nove Musée de la Révolution française a Vizille. Isto retornava al vista public le unic portrait sculpte contemporanee supervivente de Robespierre. Un fusion de gypso de illo es exponite al Conciergerie in Paris, e un fusion de bronzo se trova in le Place de la Révolution Française in Montpellier, con bronzos de altere figuras del epocha.

Unitates de resistentia

[modificar | modificar fonte]

In le Secunde Guerra Mundial, plure gruppos del Resistentia Francese prendeva su nomine: le Compania Robespierre in Pau, Pyrénées-Atlantiques, commandate per le Locotenente Aurin, alias Maréchal; le Battalion Robespierre in le Rhône, sub le Capitano Laplace; e un maquis formate per Marcel Claeys in le Ain.

Referentias

[modificar fonte]
  1. 1 2 McPhee 2012, p. 214.
  2. ↑ Scurr 2007, p. 347.
  3. ↑ Jordan 1985, p. 218.
  4. ↑ Jordan 1985, p. 220.
  5. ↑ Lewes, George Henry. The Life of Maximilien Robespierre: With Extracts from His Unpublished Correspondence. Adamant Media Corporation. ISBN: 1402172729.
  6. ↑ Rudé 1976, p. 38.
  7. ↑ Scurr 2007, p. 284-285, 297.
  8. ↑ Rudé 1976, p. 40-41.
  9. 1 2 Stewart 1951, p. 519.
  10. ↑ Rudé 1976, p. 41.
  11. ↑ Rudé 1976, p. 42.
  12. ↑ Rudé 1976, p. 41-42.
  13. ↑ McPhee 2012, p. 189-191.
  14. ↑ McPhee 2012, p. 194-195.
  15. ↑ McPhee 2012, p. 196.
  16. ↑ The French Revolution: From Enlightenment to Tyranny by Ian Davidson, p. xiv
  17. ↑ McPhee 2012, pp. 198–199.
  18. ↑ Rudé 1976, p. 47.
  19. ↑ Scurr 2007, p. 328.
  20. ↑ Jordan 1985, p. 204.
  21. ↑ Rudé 1976, p. 328.
  22. ↑ Scurr 2007, p. 330-331.
  23. ↑ McPhee 2012, p. 205.
  24. ↑ Scurr 2007, p. 340.
  25. ↑ McPhee 2012, p. 209.
  26. ↑ McPhee 2012, p. 207.
  27. 1 2 McPhee 2012, p. 213.
  28. 1 2 McPhee 2012, p. 215.
  29. ↑ Discours du 8 thermidor an II (Robespierre) – French Wikisource.
  30. ↑ McPhee 2012, p. 216.
  31. ↑ Scurr 2007, p. 350.
  32. ↑ THE PUBLIC PROSECUTOR OF THE TERROR: ANTOINE QUENTIN FOUQUIER-TINVILLE, p. 118. Archivo del original create le 3 de decembre 2018. Recuperate le 11 de martio 2026.
  33. ↑ Rude, George (1967) The crowd in the French Revolution, p. 136. Princeton: Princeton University Press.
  34. ↑ Walter, G. (1961) Le vaincu du neuf Thermidor, p. 17. In: L'œuvre, vol. II, part III. Gallimard.
  35. ↑ Aftalion, Florin (22 de martio 1990). The French Revolution: An Economic Interpretation. Cambridge University Press. ISBN: 978-0-5213-6810-0.
  36. ↑ Cobb, R. & C. Jones (1988) The French Revolution. Voices from a momentous epoch 1789-1795, p. 230
  37. 1 2 Scurr 2007, p. 352.
  38. ↑ McPhee 2012, p. 217.
  39. 1 2 McPhee 2012, p. 218.
  40. 1 2 Scurr 2007, p. 253.
  41. 1 2 McPhee 2012, p. 219.
  42. ↑ Scurr 2007, p. 354.
  43. 1 2 Scurr 2007, p. 357.
  44. ↑ Sanson, Henri (12 de martio 1876). Memoirs of the Sansons: From Private Notes and Documents (1688–1847). Chatto and Windus.
  45. ↑ Schama 1989, pp. 845–46.
  46. ↑ Jordan 2013.
  47. ↑ Bean, Horak & Kapse 2014.
  48. ↑ “Memorandum from the Visual Arts Section of the People's Commissariat for Enlightenment to the Soviet of People's Commissars: Project for the Organization of Competitions for Monuments to Distinguished Persons (1918)” (1984). Design Issues 1 (2): 70–74. doi:10.2307/1511500.

Bibliographia

[modificar | modificar fonte]
  • (16 de augusto 2014) Silent Cinema and the Politics of Space (in anglese). Indiana University Press. ISBN: 978-0-2530-1507-5.
  • McPhee, Peter (16 de augusto 2012). Robespierre: A Revolutionary Life. Yale University Press. ISBN: 978-0-3001-1811-7.
  • Scurr, Ruth (16 de augusto 2007). Fatal Purity: Robespierre and the French Revolution.. Henry Holt and Company. ISBN: 978-1-4668-0578-1.
  • Jordan, David P. (16 de augusto 1977). “Robespierre”. Journal of Modern History 49 (2): 282–291. doi:10.1086/241568.
  • Jordan, David P. (16 de augusto 1985). The Revolutionary Career of Maximilien Robespierre.. The University of Chicago Press. ISBN: 978-0-2264-1037-1.
  • Jordan, David P. (16 de augusto 2013). Revolutionary Career of Maximilien Robespierre (in anglese). Simon & Schuster. ISBN: 978-1-4767-2571-0.
  • Rudé, George (16 de augusto 1976). Robespierre : portrait of a Revolutionary Democrat (in anglese). New York: Viking Press. ISBN: 978-0-6706-0128-8.
  • Schama, Simon (1989). Citizens: A Chronicle of the French Revolution. New York: Vintage.
  • Stewart, John Hall (16 de augusto 1951). A Documentary Survey of the French Revolution (in anglese). Macmillan. ISBN: 978-0-7581-9211-0.
  • Abbott, John Stevens Cabot, The French Revolution of 1789: As Viewed in the Light of Republican Institutions p. 393
  • Andress, David. "Living the Revolutionary Melodrama: Robespierre's Sensibility and the Construction of Political Commitment in the French Revolution." Representations 114#1 2011, pp. 103–128. online
  • Belissa, Marc, and Julien Louvrier. "Robespierre in French and English language publications since 2000." Annales Historiques de la Révolution Française, no. 1, pp. 73–93. Armand Colin, 2013.
  • Benigno, Francesco. "Never the Same Again: On Some Recent Interpretations of the French Revolution." Annales. Histoire, Sciences Sociales: English Edition 71.2 (2016): 189–216 online.
  • Richard Cobb, Les armées révolutionnaires. Instrument de la Terreur dans les départements. Avril 1793-Floréal An II, Paris-La Haye, Mouton and Co, 1961–1963, 2 volumes in-8°, VIII–1017, présentation en ligne, présentation en ligne.
  • Cobban, Alfred. "The Political Ideas of Maximilien Robespierre during the Period of the Convention", English Historical Review Vol. 61, No. 239 (January 1946), pp. 45–80 Patrono:JSTOR
  • Cobban, Alfred. "The Fundamental Ideas of Robespierre", English Historical Review Vol. 63, No. 246 (1948), pp. 29–51 Patrono:JSTOR
  • Dicus, Andrew. "Terror and Self-Evidence: Robespierre and the General Will." European Romantic Review 31.2 (2020): 199–218.
  • Eagan, James Michael (1978). Maximilien Robespierre: Nationalist Dictator. New York: Octagon Books. ISBN: 978-0-3749-2440-9. Presents Robespierre as the origin of Fascist dictators.
  • Hodges, Donald Clark (2003) Deep Republicanism: Prelude to Professionalism. Lexington Books.
  • Jones, Colin. "The overthrow of Maximilien Robespierre and the "indifference" of the people". American Historical Review 119.3 (2014): 689–713.
  • Patrono:Cite archive
  • Koekkoek, René (2020) The Citizenship Experiment Contesting the Limits of Civic Equality and Participation in the Age of Revolutions. Studies in the History of Political Thought
  • Linton, Marisa (1 de augusto 2006). “Robespierre and the Terror”. History Today 56 (8): 23–29. (Archivate 2007-03-13 al Wayback Machine)
  • Linton, Marisa (January–March 2013). “Robespierre et l'authenticité révolutionnaire”. Annales Historiques de la Révolution Française 371 (371): 153–173. doi:10.4000/ahrf.12700.
  • Linton, Marisa (16 de augusto 2015). “The choices of Maximilien Robespierre”. H-France Salon 7 (14).
  • McPhee, P. (16 de augusto 2013). “«Mes forces et ma santé ne peuvent suffire». crises politiques, crises médicales dans la vie de Maximilien Robespierre, 1790-1794”. Annales Historiques de la Révolution Française 371 (371): 137–152. doi:10.4000/ahrf.12695.
  • Palmer, Robert Roswell (1941). Twelve Who Ruled: The Year of Terror in the French Revolution. Princeton University Press. ISBN: 978-0-6910-5119-2. A sympathetic study of the Committee of Public Safety.
  • Parry, Albert. Terrorism: from Robespierre to the weather underground. Courier, 2013).
  • Poirot, Thibaut. "Robespierre and War, a question posed as early as 1789?." Annales Historiques de la Révolution Française, no. 1, pp. 115–135. Armand Colin, 2013.
  • Popkin, Jeremy D. A New World Begins: The History of the French Revolution (2018)
  • (16 de augusto 2017) Virtue and Terror, Revolutions. Verso. ISBN: 978-1-7866-3337-8.
  • Rudé, George. "Robespierre"History Today (Apr 1958) 8#4 pp 221–229.
  • Scott, Otto. Robespierre: The Voice of Virtue (Routledge, 2017).
  • Sepinwall, Alyssa Goldstein. "Robespierre, Old Regime Feminist? Gender, the Late Eighteenth Century, and the French Revolution Revisited." Journal of Modern History 82#1 2010, pp. 1–29. online
  • Shusterman, Noah C. "All of His Power Lies in the Distaff: Robespierre, Women and the French Revolution." Past & Present 223.1 (2014): 129–160.
  • Smyth, Jonathan. Robespierre and the Festival of the Supreme Being: The search for a republican morality (Manchester UP, 2016).
  • Soboul, Albert. "Robespierre and the Popular Movement of 1793–4", Past and Present, No. 5. (May 1954), pp. 54–70. Patrono:JSTOR
  • Turner, Michael J. "Revolutionary Connection: 'The Incorruptible' Maximilian Robespierre and the 'Schoolmaster of Chartism' Bronterre O'Brien." The Historian 75.2 (2013): 237–261.
Obtenite de “https://ia.wikipedia.org/w/index.php?title=Cadita_de_Maximilien_Robespierre&oldid=698197”