Anno del quatro imperatores

Le Anno del Quatro Imperatores, 69 p.C., esseva le prime guerra civil del Imperio Roman, durante le qual quatro imperatores regnava in succession: Galba, Otho, Vitellio, e Vespasiano. Illo es considerate un intervallo importante, marcante le cambio del Julio-Claudios, le prime dynastia imperial, al dynastia flavie. Il habeva plure rebelliones e pretendentes, con lealtates cambiante e tumulto in Roma e le provincias.

In 68, Vindex, legato de Gallia Lugdunensis, se revoltava contra Neron e incoragiava Galba, governator de Hispania, a reclamar le Imperio. Iste ultime esseva proclamate imperator per su legion in le initio de april. Ille esseva notabilemente appoyate per Otho, legato de Lusitania. Poco postea, le legato de un legion in Africa, Clodius Macer, etiam se revoltava contra Neron. Vindex esseva vincite per le legiones del Rheno in le Battalia de Vesontio, sed illos tamben se revoltava contra Neron. Le 9 de junio 68, Neron se suicidava post haber essite declarate un inimico public per le Senato, lo que faceva de Galba le nove imperator. Galba esseva incapabile de stabilir su autoritate super le Imperio, proque plure de su partisanos esseva disappunctate per su falta de gratitude. Ille specialmente adoptava Piso Licinianus como herede (Galba non habeva filios e esseva vetere), in loco de Otho, qui, secundo lo que on habeva amplemente supponite, serea seligite. Irritate per iste disgrace, Otho assassinava Galba le 15 de januario con le adjuta del Garda Pretorian, e deveniva imperator in su loco. A differentia de Galba, ille ganiava rapidemente un popularitate considerabile, notabilemente per conferer favores e emular le prime annos de successo de Neron.

Otho ancora debeva facer fronte a un altere pretendente, Vitellio, qui habeva essite acclamate per le legiones del Rheno le 1 de januario 69. Vitellio vinceva le Prime Battalia de Bedriacum le 14 de april, defaitante le imperator. Otho se suicidava le die sequente, e Vitellio esseva nominate imperator per le Senato le 19 de april. Tamen, le nove imperator habeva pauc appoyo ultra su veteranos del legiones german. Quando Vespasiano, legato de Syria, faceva cognoscite su pretension, ille recipeva le fidelitate del legiones del Danubio assi como de multe ancian partisanos de Galba e Otho. Post su acclamation in Alexandria le 1 de julio, Vespasiano inviava su amico Muciano con un parte de su armea pro combatter Vitellio, sed le legiones danubian commandate per Antonio Primo non habeva expectate Muciano e vinceva le legiones de Vitellio in le Secunde Battalia de Bedriacum le 24 de octobre. Vitellio esseva occidite per un turba le 20 de decembre. Muciano arrivava plure dies postea e securisava rapidemente le position de Vespasiano in Roma (Primo habeva agite independentemente de ille).

Le morte de Vitellio non finiva le guerra civil, post que le legiones del Rheno ancora rejectava le dominio de Vespasiano e le nove dynastia flavie. Alicun provinciales batavo ducite per Civilis habeva combatte illos depost le acclamation de Vitellio. In 70, le nove regimine finalmente obteneva le rendition del legiones post negotiationes, principalmente proque illos careva de un alternativa a Vespasiano. Plus tarde, le nove regimine distorceva le eventos — specialmente per le scriptos del historico Tacito — pro eliminar le imbarasso de haber dependite del batavos pro combatter legiones roman. Le batavos esseva per lo tanto dicite haber se revoltate contra Roma, e le eventos esseva nominate le Revolta del Batavos.

Bibliographia

• Rhiannon Ash, Ordering anarchy: armies and leaders in Tacitus' Histories. Londinii: Duckworth, 1999. ISBN 0715628003
• Arther Ferrill, "Otho, Vitellius, and the Propaganda of Vespasian" in Classical Journal vol. 60 (1965) pp. 267-269
• Egon Flaig, Den Kaiser herausfordern. Die Usurpation im Römischen Reich. Francofurti ad Moenum, 1992. ISBN 3-593-34639-7
• P. A. L. Greenhalgh, The year of four emperors. 1975
• Bernard W. Henderson, Civil war and rebellion in the Roman Empire. 1908
• Gwyn Morgan, 69 A. D. The year of four emperors. Oxonii: Oxford University Press, 2006. ISBN 978-0-19512468-2
• R. F. Newbold, "Vitellius and the Roman Plebs" in Historia vol. 21 (1972) pp. 308-319
• C. L. Murison, Galba, Otho and Vitellius: careers and controversies. Hildesheim, 1993
• P. Schunk, "Studien zur Darstellung des Endes von Galba, Otho und Vitellius in den Historien des Tacitus" in Symbolae Osloenses vol. 39 (1964) pp. 38-82
• Kenneth Wellesley, The year of the four emperors. Londinii, 1975. ISBN 0-415-23228-7