Tony Duvert

Tony Duvert
Nascite	Tony Duvert 29 de julio 1945 Villeneuve-le-Roi, Francia
Morte	2008 (al etate 63) Thoré-la-Rochette, Francia, 2008)
Lingua	francese
Generes	romance, essayo
Notabile work(s)	Paysage de fantaisie (1973), L'Île Atlantique (1979)
Notabile award(s)	Premio Medicis 1973

Tony Duvert (Villeneuve-le-Roi, Francia, 2 de julio 1945 – Thoré-la-Rochette, Francia, 2008) esseva un scriptor e jornalista francese, autor de romances e essayos. Le thematica principal de su obra es centrate super le pedophilia homosexual e le critica del education sexual in le societate burgese moderne. In 1973 ille ganiava le Premio Médicis con su romance Paysage de fantaisie. Le revolution sexual e le attitude relativemente tolerante del intellectuales verso le sexualitate infantil e le pedophilia in le annos septanta permetteva que ille deveniva un figura public respectate. Totevia, con le cambio moral del annos 1980 verso iste questiones, le autor e su obra cadeva practicamente in le oblido.

Biographia

Infantia e education (1945-1966)

Tony Duvert nasce le 2 de julio 1945 in Villeneuve-le-Roi, filio de Georges Duvert, receptor de registration nascite in Meknès in 1918, e de Ferdinande Maury, nascite in Worms in 1920. Ille ha duo fratres, Alain e Gilles. Puero "timide e plus tosto reticente", ille apprende multo juvene le lectura e le piano e manifesta un gusto pronunciate pro le campania. Ille scribe in 1980 haber comenciate su vita sexual al octo annos e haber essite sodomisate pro le prime vice al etate de 12. Iste vita sexual precoce le vale esser excludite de su collegio al 12 annos pro haber habite relationes homosexual con un companion plus grande: ille es inviate per su parentes al psychiatro Marcel Eck, specialista in le tractamento del homosexualitate, cuje methodos ille describeva in 1980 como brutal e humiliante. Postea ille realisa un fuga e un tentativa de suicidio. Su patre mori poco postea.

In 1961 ille se incorpora al lyceo Jean-Baptiste Corot de Savigny-sur-Orge, reputate in le region. Alumno brillante, ille disgusta pro su arrogantia e su homosexualitate, e ille ha poc amicos proxime usque su professor de philosophia le presenta in le fin de 1963 Christian Duteil, futur professor de philosophia e jornalista. Ambes son primate in 1964 in le concurso general del lyceo (Duvert con un accessit e Duteil con un mention special). Satis frequentemente illes se displacia a Paris, ubi Duvert multiplica su experientias homosexual. Depost le lyceo ille se installa in Paris pro comenciar un licentia de litteras, ma ille prefere dedicar se al scriptura.

Initios litterari (1967-1973)

In 1967, Tony Duvert invia le manuscripto de Récidive a Jérôme Lindon, del editorial Minuit, cuje catalogo exigente e successo de critica (illo ha publicate Samuel Beckett e un grande numero de autores del Nove Roman) pare al juvene scriptor un garantia de qualitate. Lindon recognosce immediatemente le potential de Duvert e accepta publicar le obra. Tony Duvert debuta inde in litteratura al etate de 22 annos. Totevia, Lindon, conscie del riscos de publicar un romance ubi le pornographia es tan presente, opta pro un edition limitate (712 exemplares) e pro un lanceamento discrete: publicate sin servicio de pressa, le libro solmente es disponibile per subscription, o in librerias seligite que lo vende discretemente.

Multe productive, Duvert publica in le annos sequente tres romanes: Interdit de séjour e Portrait d’homme-couteau in 1969, Le Voyageur in 1970. "Sempre plus sexual, sempre plus violente e sempre plus experimental", illos resta vendite per subscription, lo que non impedi que sia prohibite le vendita al minores de Interdit de séjour, assi como su publicitate e exposition, per un decreto del 10 de julio 1969.

In iste quatro prime romances, le rejection al conventiones del roman classic deveni plus e plus extreme, plus pro voluntate subversive que pro sequer le moda: stylo incoherente, jocos typographic, absentia o multiplicitate del intrigas, del narratores, del chronologia o del factos, absentia de punctuation in Le Voyageur. In plus, iste experimentationes narrative e stylistic se complica con un "dimension politic" del obras, que critica le societate burgese mediante le pornographia violente, le apologia del fuga e le promotion del relationes sexual inter adultos e infantes. Sovente on relationa Duvert con le currente del Nove Roman; del resto ille elogia in 1968 le romancero Robert Pinget in un articulo publicate per le revista Critique. Demandate super su filiation litterari, Duvert precisa tamen sentir un "grande aversion" pro le stylos de altere autores del Nove Roman, como Alain Robbe-Grillet o Michel Butor.

Benque iste characteristicas comencia a assecurar le un certe successo critic, ille vende poco. A fin de assecurar le un salario fixe, Lindon decide salariar le in le confider le direction de un nove revista litterari, Minuit, que publica desde su prime numero, in plus de Duvert, Samuel Beckett, Pierre Bourdieu, Roland Pinget e Alain Robbe-Grillet. Benque durante plure annos ille realisa su labor con successo, su character limita ancora le extension de su rete de influentia, etsi le mesme anno ille liga amicitate con le designator Michel Longuet.

Al initio del annos septanta, Tony Duvert se amica con un matre celibe que ille apprecia poc, a fin de approximar se a su filio. Apparentemente poco attentive al puero, e desirante partir in viage sol, le matre confide le infante a Tony Duvert durante le estate 1973. Duvert passa con le puero, de octo annos de etate, un septimana sol in un casa comprate poco antea per le matre del scriptor e un de su fratres in Thoré-la-Rochette. Il sembla probabile que durante iste tempore Duvert habeva relationes sexual con le infante. Iste episodio servi de trama a Quand mourut Jonathan.

Recognoscentia critic (1973-1979)

Le publication in 1973 de su roman Paysage de fantaisie marca un momento crucial. Sorta de longe reverie hallucinate super un bordello de infantes, illo es salutate multe favorabilemente per le critica del epocha que vide, secundo le expression del psychoanalysta Serge André, "le expression de un san subversion". Assi, pro Claude Mauriac, le obra revela "un donos e un arte que le parola talento non basta pro expressar".

Gratias al appoio de Roland Barthes, entrate poco antea al jurato, Duvert recipe al initio de novembre le Premio Medicis 1973, lo que constitue un parve surprisa. Duvert, ante le jornalistas que discoperi su facie pro le occasion, appare nervose e mute, e su character difficile le duce a disputar le mesme nocte con su sustenos, Barthes includite, durante le repasto de celebration del premio: un violente querela explode inter Tony Duvert e Roland Barthes, a proposito del pedophilia.

Usque ora poco cognoscite in le sino del mundo cultural e del media, Tony Duvert concede alora su prime interviews al pressa. Iste visibilitate mediatic permitte que su prime essayo, Le Bon Sexe illustré, prolongation de su articulo de 1973 "La sexualité chez les crétins", sia commentate in le pressa post su publication in 1974. In iste obra, partialmente inspirate per su experientia del estate 1973, ille critica fortemente le education sexual e le familia. In Le Bon Sexe illustré, Duvert affirma: "On debe recognoscer al minores, infantes e adolescentes, le derecto de facer amor". Le reception es positive, benque le criticos lauda plus su humor e su capacitate pro observar le hypocrisia del "societate burgese" que le prescriptiones e le ideologia mesme de Duvert. Cata un del capitulos del essayo es illustrate con un photo que representa un juvene adolescente in erection, que le autor describe como "un penis de pueracio que banda".

Al initio de 1974, gratias al denero del premio, ille quitta Paris, que ille apprecia poc, e se installa in Marrakech, in le quartiero de Guéliz. In su prime menses in Marocco, ille jace con numerose adolescentes e infantes, e abandona le scriptura. Al fin del anno, ille quitta su allogiamento moderne pro un appartamento plus parve in le citate vetule, e se imbarca in le redaction de Journal d'un innocent, transposition espaniol de su experientia maroccan, de stylo plus classic que illo de su libros precedente. Ille retorna a Francia in le medio de 1975, assatis disabusate pro su experientia del societate maroccan, passa le estate in Thoré-la-Rochette e postea se installa in Tours, fuginte de Paris e del mundo litterari. Le libro es publicate in 1976.

Al fin del anno, ille se mitte a scriber un roman, transposition romantisate de su histoira del estate 1973: le redaction de Quand mourut Jonathan le prende un longe anno que ille passa recludite in le Loir-et-Cher. Su contactos con Lindon son unicamente epistolar. Durante le mesme periodo, ille scribe poemas in prosa, curte novellas recolligite per le editorial Fata Morgana in 1978 in duo obras: District e Les Petits Métiers.

Le estima critic non permitte a Duvert, tamen, attinger le successo que ille expecta como resultato de su premio Medicis; ille decide alora scriber un roman que reprende su themas de predilection, tote essente minus pornographic e presentante un factura stylistic absolutemente classic a fin de sensibilisar de su ideas un publico que ille expecta le plus large possibile. Publicate in martio 1979, L'Île Atlantique "suscita articulos dithyrambic" de Bertrand Poirot-Delpech, François Nourissier o Madeleine Chapsal, e le libro se vende effectivemente "un poco melio" que le precedente.

Al fin del annos septanta, Duvert es presente in le pressa (ille scribe grillias de parolas cruciate pro Le Gai Pied, es interviewate per Libération), e in le librerias: in 1980, le essayo L'Enfant au masculin, in le qual ille denuncia le rejection ancora persistente del pedophilia e critica lo que ille appella "le heterocratia", constitue su quinte publication in tres annos. Ille continua tamen a viver in Tours, sojornante brevemente in Paris solmente in rar occasiones.

Retiro del mundo (1981-2008)

Malgrado iste interesse pro su travalio, Duvert se reclude plus e plus. Depost L'Île Atlantique, ille se dedica al roman de genere con Un anneau d'argent à l'oreille, inspirate per le roman policiari, ma ancora multe critic con le societate adulte. Convincite que Lindon non gusta de iste libro, Duvert es disappunctate del reception facite per le pressa. Le critico de Le Figaro Michel Nuridsany vide tamen "un momento crucial" in le obra de ille "que on es de accordo in considerar como un del melior scriptores de su generation".

Le reculamento de Duvert se aggrava, ille se affunde in le refusa de tote rol social e in le paranoia. Le incontros con su amicos o le responsas a lor litteras, mesmo le plus proxime, como Michel Longuet, se spatia plus e plus. Ille se imbarca in un projecto autobiographic, La Ronde de nuit, que ille non fini, benque Lindon recipe alcun capitulos. Al fin del annos octanta, malgrado le extreme patientia de su proprietario, Duvert non pote plus pagar le location de su appartamento, depost plure annos jam passate sin calefaction ni telephono. Ille se retira alora presso su matre in Thoré-la-Rochette. In 1988, quando L'Île Atlantique es editate in pocha per Seuil, François Nourissier regretta in Le Monde le disparition litterari de Duvert. In 1989, il sorti tamen un collection de aphorismos, Abécédaire malveillant, que es mal recipite per le critica, Le Figaro exceptate. Jérôme Garcin, in L'Événement du jeudi, vice "le ultime schizzo mordace de un "soixante-huitard" arretrate in le W.C. turc del facultate de Vincennes ubi le muros deteriorate supporta ancora le graffitis obscene e les tags choleric de un revolta ab ora desuete". Tony Duvert non publica plus nihil postea.

In 1996, le matre de Duvert mori. Ille le face incinerar sin ceremonia. Ille vive absolutemente sol, non sortinte plus que in le vespere o pro facer emptiones in taxi. Ille non ha contactos con su vicinos e passe pro un sorta de folle qui lege in voce alte textos que ille destrue immediatemente. Benque oblidate, su obra tamen influentia ancora, al fin del annos octanta, alcun autores del editorial Minuit, como Eugène Savitzkaya, Hervé Guibert e Mathieu Lindon o plus recentemente Gilles Sebhan.

In 2005, Gérard Mordillat adapta pro le canal de television ARTE L'Île Atlantique, sin que Duvert interveni in nulle maniera in le procedimento, ma pro dar su approbation al editor, nam ille ancora ha necessitate de denero. Depost le diffusion del telefilm in decembre 2005, le revista Livres-Hebdo recorda que on videva in Duvert "un autor essential", potentialmente "le plus grande scriptor de su generation". Immediatemente postea, L'Île Atlantique es reeditate in pocha per Minuit, ma Duvert non reappare plus. In februario 2008, Jean-Pierre Tison sera le ultime persona que recipera novas del scriptor.

Le corpore de Tony Duvert es trovate in su domicilio le 20 de augusto 2008, plure septimanas depost su decesso, in stato de decomposition avantiate. Su morte datarea del initio de julio. On retrova in le casa imagines de pornographia infantil (David Caviglioli, critico de Le Nouvel Observateur, vide in illo le "final repugnante de un impasse sexual e moral in le qual mesmo le litteratura se ha perdite") e on parla de manuscriptos inedite, ma secundo su fratre Alain, Tony Duvert, multe disproviste de denero, non ha "lassate plus que debitas" e non le minime scripto. Poco depost le anuncio de su morte, le necrologias son in lor majoritate elogiose, formante secundo René de Ceccatty "un curiose requiem consensual.

Obras publicate

Romanes

• Récidive, Éditions de Minuit, Paris, 1967. Nove version in 1976. ISBN 2-7073-0093-4.
• Interdit de séjour, Éditions de Minuit, Paris, 1969. Nove version in 1971. ISBN 2-7073-0160-4.
• Portrait d'homme-couteau, Éditions de Minuit, Paris, 1969. Nove version in 1978. ISBN 2-7073-0193-0.
• Le voyageur, Éditions de Minuit, Paris, 1970. ISBN 2-7073-0224-4.
• Paysage de fantaisie, Éditions de Minuit, Paris, 1973. Premio Medicis 1973.
• Journal d'un innocent, Éditions de Minuit, Paris, 1976. ISBN 2-7073-0095-0.
• Quand mourut Jonathan, Éditions de Minuit, Paris, 1978. ISBN|2-7073-0219-8.
• L'Île Atlantique, Éditions de Minuit, Paris, 1979. ISBN 2-7073-0250-3. Reedition tasca 2005. ISBN 2-7073-1933-3.
• Un anneau d'argent à l'oreille, Éditions de Minuit, Paris, 1982. ISBN 2-7073-0606-1.

Essayos e articulos theoric

• "La parole et la fiction: à propos du Libera", Critique, nro 252, maio 1968. Reedition Éditions de Minuit, 1984. ISBN 2-7073-0674-6.
• "Des courants d'air gelés", Preuves, nro 209-210, augusto-septembre 1968.
• "La lecture introuvable", Minuit, nro 1, Éditions de Minuit, novembre 1972.
• "La sexualité chez les crétins", Minuit, nro 3, Éditions de Minuit, martio 1973, pp. 60-72.
• "La folie Tristan, ou, L'indésirable", Minuit, nro 4, Éditions de Minuit, maio 1973, pp. 53-70.
• Le bon sexe illustré, Éditions de Minuit, Paris, 1973. ISBN 2-7073-0003-9.
• "Alejandro - le corps du désir", prefacio al catalogo del exposition Ramon Alejandro, Galerie Arta, Genua, martio 1974.
• "L'érotisme des autres", Minuit, nro 19, Éditions de Minuit, maio 1976, pp. 2-12.
• L'enfant au masculin, Éditions de Minuit, Paris, 1980. ISBN 2-7073-0321-6.
• "Idée sur Narcisse", Masques, nro 3, hiberno 1979-1980
• "Genet contre Bataille", Masques, nro 12, hiberno 1981-1982.
• Abécédaire malveillant, Éditions de Minuit, Paris, 1989. ISBN 2-7073-1316-5.

Narrationes poetic

• "District", in Les Cahiers du Chemin, nro 3, Gallimard, april 1968.
• "Ballade des petits métiers", Minuit nro 24, Éditions de Minuit, april 1977.
• District, Fata Morgana, Montpellier, 1978. Nove version del texto publicate in 1968 in Les Cahiers du Chemin, nro 3.
• "Le garçon à la tête dure: inspiré des Mille et une Nuits", Minuit, nro 30, Éditions de Minuit, septembre 1978.
• Les petits métiers, Fata Morgana, Montpellier, 1978. Version ampliate del texto publicate in 1977 in Minuit, nro 24.
• "Conte", Libération Sandwich, nro 4, 22 decembre 1979.
• "ABC par Tony Duvert", Libération, nro 2015, 7-8-1980. Compilation de textos.

Pressa

• Parolas cruciate e numerose articulos in le revista Le Gai Pied.

Interviews

• "L'érotisme n'est pas un violon d'Ingres", conversation in L'Express, nro 1124, 22-28 januario 1973, p. 106.
• "Tony Duvert – Non à l'enfant poupée", declarationes compilate per Guy Hocquenghem e Marc Voline, Libération, 10 e 11 de april 1979.