Tony Duvert

De Wikipedia, le encyclopedia libere
Saltar a: navigation, cercar
Tony Duvert
Nascite Tony Duvert
29 de julio 1945
Villeneuve-le-Roi, Francia
Morte 2008 (al etate 63)
Thoré-la-Rochette, Francia, 2008)
Lingua francese
Generes romance, essayo
Notabile work(s) Paysage de fantaisie (1973), L'Île Atlantique (1979)
Notabile award(s) Premio Medicis 1973

Tony Duvert (Villeneuve-le-Roi, Francia, 2 de julio 1945 – Thoré-la-Rochette, Francia, 2008) esseva un scriptor e jornalista francese, autor de romances e essayos. Le thematica principal de su obra es centrate super le pedophilia homosexual[1] e le critica al education sexual del societate burgese moderne. In 1973 ille ganiava le Premio Médicis con le romance Paysage de fantaisie. Le 'revolution sexual' e le attitude relativemente tolerante del intellectuales verso le sexualitate infantil e le pedophilia in le annos 1970 le permetteva devenir un figura public respectate. Totevia, con le cambio de attitude moral verso le pedophilia del annos 1980, le autor e su obra cadeva practicamente in le oblido.

Biographia[modificar | modificar fonte]

Infantia e education (1945–1966)[modificar | modificar fonte]

Tony Duvert nasceva le 2 de julio 1945 in Villeneuve-le-Roi, filio de Georges Duvert, receptor de registration nascite in Meknès in 1918, e de Ferdinande Maury, nascite in Worms in 1920[2]. Ille habeva duo fratres, Alain e Gilles. Puero «timide e plus tosto reservate», ille apprendeva multo juvene a leger e sonar le piano[3] e manifestava un gusto pronunciate pro le campania. In 1980 ille scriberea que su vita sexual comenciava a 8 annos e que era sodomisate pro le prime vice a 12. Iste vita sexual hastive le valeva esser expulsate del schola a 12 annos pro haber habite relationes homosexual con un companion plus grande: su parentes le inviava al psychiatro Marcel Eck, specialista in le «tractamento» del homosexualitate, cuje methodos ille describerea in 1980 como brutal e humiliante. Postea ille realisava un fuga e un tentativa de suicidio. Su patre moriva poco postea[4].

In 1961 ille se incorporava al lyceo Jean-Baptiste Corot de Savigny-sur-Orge, reputate in le region. Alumno brillante, ille era rejectate pro su orgolio e pro su homosexualitate, e ille habeva poc amicos proxime usque su professor de philosophia le presentava in le fin de 1963 Christian Duteil, futur professor de philosophia e jornalista. Ambes son primate in 1964 in le concurso general del lyceo (Duvert con un accessit e Duteil con un mention special). Con bastante frequentia illes se displaciarea a Paris, ubi Duvert multiplicarea su experientias homosexual[5]. Depost le lyceo ille se installa in Paris pro comenciar un licentia de litteras, ma ille prefereva dedicar se al scriptura[6].

Initios litterari (1967–1973)[modificar | modificar fonte]

In 1967, Tony Duvert inviava le manuscripto de Récidive a Jérôme Lindon, del editorial Minuit, cuje catalogo exigente e successo de critica (illo ha publicate Samuel Beckett e un grande numero de autores del «nouveau roman») pareva al juvene scriptor un garantia de qualitate. Lindon recognosceva immediatemente le potential de Duvert e acceptava publicar le obra. Tony Duvert debutava inde in litteratura al etate de 22 annos. Totevia, Lindon, conscie del riscos de publicar un roman ubi le pornographia era tanto presente, optava pro un edition limitate (712 exemplares) e pro un lanceamento discrete: publicate sin servicio de pressa, le libro solmente era disponibile per subscription, o in librerias seligite que lo vendeva discretemente.

Multo productive, Duvert publicava in le annos sequente tres romanes: Interdit de séjour e Portrait d’homme-couteau in 1969, Le Voyageur in 1970. «Sempre plus sexual, sempre plus violente e sempre plus experimental», illos ancora era vendite per subscription, lo que non impediva de ser prohibite le vendita al minores de Interdit de séjour, assi como su publicitate e exposition, per un decreto del 10 de julio 1969.

In iste quatro prime romanes, le rejection al conventiones del roman classic deveniva plus e plus extreme, plus pro voluntate subversive que pro sequer le moda: stylo incoherente, jocos typographic, absentia o multiplicitate del intrigas, del narratores, del chronologia o del factos, absentia de punctuation in Le Voyageur. In plus, iste experimentationes narrative e stylistic era accompaniate de un «dimension politic» del obras, que critica le societate burgese per medio del pornographia violente, del apologia del fuga e del promotion del relationes sexual inter adultos e infantes. Duvert serea sovente relationate con le currente del Nove Roman; del resto ille elogiarea in 1968 le romancero Robert Pinget in un articulo publicate in le revista Critique. Totevia, demandate sur su filiation litterari, Duvert precisarea sentir un «grande aversion» pro le stylos de altere autores del Nove Roman, como Alain Robbe-Grillet o Michel Butor.

Benque iste characteristicas comenciava assecurar le un certe successo critic, ille vendeva poco. A fin de assecurar le un salario fixe, Lindon decideva ingagiar le pro diriger un nove revista litterari, Minuit, que publicarea desde su prime numero, in plus de Duvert, Samuel Beckett, Pierre Bourdieu, Roland Pinget e Alain Robbe-Grillet. Benque durante plure annos ille realisava su labor con successo, su character limitava ancora le extension de su rete de influentia, etsi le mesme anno ille ligarea amicitate con le designator Michel Longuet.

Al initio del annos 1970, Tony Duvert se amica con un matre celibe que ille apprecia poco, a fin de approximar se a su filio. Apparentemente poco attentive al puero, e desirante partir in viage sol, le matre confideva le infante a Tony Duvert durante le estate 1973. Duvert passava con le puero, de octo annos de etate, un septimana sol in un casa comprate poco antea per le matre del scriptor e un de su fratres in Thoré-la-Rochette. Il sembla probabile que durante iste tempore Duvert habeva relationes sexual con le infante. Iste episodio servirea de trama pro su roman Quand mourut Jonathan.

Recognoscentia critic (1973–1979)[modificar | modificar fonte]

Le publication in 1973 de su roman Paysage de fantaisie marcava un momento crucial. Sorta de longe reverie hallucinate sur un bordello de infantes, illo era recipite multo favorabilemente per le critica del epocha que videva ibi, secundo le psychoanalysta Serge André, «le expression de un san subversion»[7]. Pro Claude Mauriac, le obra revela «un capacitates e un arte que le parola talento difficilemente pote expressar»[8].

Gratias al appoio de Roland Barthes, qui habeva entrate poco antea al jurato, Duvert recipeva al initio de novembre le Premio Medicis 1973, lo que constitueva un parve surprisa. Duvert, ante le jornalistas qui discoperiva su facie pro le occasion, appareva nervose e mute, e su character difficile le duceva a disputar le mesme nocte con su sustenos, Barthes inclusive, durante le repasto de celebration del premio: un violente querela explodeva inter Tony Duvert e Roland Barthes, a proposito del pedophilia[9].

Usque alora poco cognoscite in le sino del mundo cultural e del medias, Tony Duvert comenciava a dar su prime interviews al pressa. Iste visibilitate mediatic permitteva que su prime essayo, Le Bon Sexe illustré, prolongation de su articulo de 1973 "La sexualité chez les crétins", era commentate in le pressa depost su publication in 1974. In iste obra, partialmente inspirate in su experientia del estate de 1973, ille criticava fortemente le education sexual e le familia. In Le Bon Sexe illustré, Duvert affirmava: «On debe recognoscer al minores, infantes e adolescentes, le derecto de facer amor». Le reception era positive, benque le criticos laudava plus su humor e su capacitate pro observar le hypocrisia del «societate burgese» que le prescriptiones e le ideologia ipse de Duvert. Cata un del capitulos del essayo era illustrate con un photo que representava un juvene adolescente erecte.

Al initio de 1974, gratias al denero del premio, ille quittava Paris, que ille non gustava multo, e se installava in Marrakech, in le quartiero del Guéliz. In su prime menses in Marocco, ille jaceva con numerose adolescentes e infantes, e abandonava le scriptura. Al fin del anno, ille quittava su allogiamento moderne pro un appartamento plus parve in le citate vetule, e se imbarcava in le redaction de Journal d'un innocent, transposition espaniol de su experientia maroccan, con un stylo plus classic que illo de su libros precedente. Ille retornava in Francia in le medio de 1975, bastante disabusate pro su experientia del societate maroccan, passava le estate in Thoré-la-Rochette e postea se installava in Tours, fuginte de Paris e del mundo litterari. Le libro serea publicate in 1976.

Al fin del anno, ille se mitteva a scriber un roman, transposition romantisate de su histoira del estate 1973: le redaction de Quand mourut Jonathan le prendeva un longe anno que ille passava recludite in le Loir-et-Cher. Su contactos con Lindon serea unicamente epistolar. Durante le mesme periodo, ille scribeva poemas in prosa, curte novellas recolligite per le editorial Fata Morgana in 1978 in duo obras: District e Les Petits Métiers.

Totevia, le estima critic non permitteva a Duvert de attinger le successo que ille expectava como resultato de su premio Medicis; ille decideva alora scriber un roman que reprendeva su themas de predilection, tote essente minus pornographic e presentante un factura stylistic absolutemente classic a fin de sensibilisar de su ideas un publico que ille expectava le plus large possibile. Publicate in martio 1979, L'Île Atlantique «suscita[va] articulos dithyrambic» de Bertrand Poirot-Delpech, François Nourissier o Madeleine Chapsal, e se vendeva effectivemente «un poco melior» que le libros precedente.

Al fin del annos 1970, Duvert era presente in le pressa (ille scribeva grillias de parolas cruciate pro Le Gai Pied, era interviewate per Libération), e in le librerias: in 1980, le essayo L'Enfant au masculin, in le qual ille denunciava le rejection ancora persistente del pedophilia e criticava lo que ille appellava «le heterocratia», constitueva su quinte publication in tres annos. Ille continuava tamen a viver in Tours, sojornante brevemente in Paris solmente in rar occasiones.

Retiro del mundo (1981–2008)[modificar | modificar fonte]

Malgrado iste interesse pro su travalio, Duvert se recludeva plus e plus. Depost L'Île Atlantique, ille se dedicava al roman de genere con Un anneau d'argent à l'oreille, inspirate in le roman policiari, ma ancora multo critic con le societate adulte. Convincite que Lindon non gusta iste libro, Duvert es disappunctate del reception del pressa. Le critico de Le Figaro Michel Nuridsany vide tamen «un momento crucial» in le obra de ille «qui on concorda a considerar como un del melior scriptores de su generation»[10].

Le reculamento de Duvert se aggravava, ille se affundeva in le rejection de tote rol social e in le paranoia. Le incontros con su amicos, mesmo le plus proximes, como Michel Longuet, assi como le responsas a lor litteras, se spatiava plus e plus. Ille se imbarcava in un projecto autobiographic, La Ronde de nuit, que ille non finirea, benque Lindon reciperea alcun capitulos. Al fin del annos 1980, malgrado le extreme patientia de su proprietario, Duvert non poteva plus pagar le location de su appartamento, depost plure annos jam passate sin calefaction ni telephono. Ille se retirava alora presso su matre in Thoré-la-Rochette. In 1988, quando L'Île Atlantique era editate in pocha per Seuil, François Nourissier regrettava in Le Monde le disparition litterari de Duvert. In 1989 sortiva tamen un collection de aphorismos, Abécédaire malveillant, que era mal recipite per le critica, Le Figaro exceptate. Jérôme Garcin, in L'Événement du jeudi, vide ibi «le ultime schizzo mordace de un soixante-huitard[nota 1] arretrate in le W.C. turc del facultate de Vincennes ubi le muros deteriorate supporta ancora le graffitis obscene e le tags choleric de un revolta ab ora desuete»[11]. Tony Duvert publicara nihil plus desde alora.

In 1996, le matre de Duvert moriva. Ille le faceva incinerar sin ceremonia. Ille viveva absolutemente sol, sortinte solmente in le vespere o pro facer emptiones in taxi. Ille non habeva contactos con su vicinos e passava pro un sorta de folle qui legeva in voce alte textos que ille destrueva immediatemente. Benque oblidate, su obra tamen influentiarea ancora, al fin del annos 1980, alcun autores del editorial Minuit, como Eugène Savitzkaya, Hervé Guibert e Mathieu Lindon[12] o plus tarde Gilles Sebhan.

In 2005, Gérard Mordillat adaptava pro le canal de television ARTE L'Île Atlantique, sin que Duvert interveniva in nulle maniera in le procedimento, ma pro dar su approbation al editor, pois que ille ancora habeva necessitate de denero. Depost le diffusion del telefilm in decembre 2005, le revista Livres-Hebdo recordava que on videva in Duvert «un autor essential», potentialmente «le plus grande scriptor de su generation»[13]. Immediatemente postea, L'Île Atlantique era reeditate in pocha per Minuit, ma Duvert non reapparerea plus. In februario 2008, Jean-Pierre Tison sera le ultime persona qui recipera notitias del scriptor.

Le corpore de Tony Duvert era trovate in su domicilio le 20 de augusto 2008, plure septimanas depost su decesso,[14] in stato de decomposition avantiate. Su morte datarea del initio de julio[nota 2]. On trovava in le casa imagines de pornographia infantil (David Caviglioli, critico de Le Nouvel Observateur, videva in isto le «final repugnante de un impasse sexual e moral in le qual mesmo le litteratura se ha perditer»[15]) e on parlava de manuscriptos inedite, ma secundo su fratre Alain, Tony Duvert, multo impovrite, habeva «lassate solmente debitasr» e non le minime scripto. Poco tempore depost le anuncio de su morte, le necrologias era in lor majoritate elogiose, formante secundo René de Ceccatty "un curiose requiem consensual[16].

Stylo litterari[modificar | modificar fonte]

Su obras son marcate, in plus del influentia del nouveau roman, per le recurrentia del themas characteristic de Tony Duvert: le infantia, le pornographia, le dolor, le sexo, le innocentia. Le critico Claude Mauriac lo describe in Paysage de fantaisie como un «passage continue de lo abominabile a lo deliciose e de lo execrabile a lo exquisite» que revela, secundo ille, «un capacitates e un arte que le parola talento difficilemente pote expressar»[8].

Plure de su obras entra in le tradition sadian de association del violentia con le sexualitate, ligate al credentia in le importantia fundamental del cruelitate tanto in le relationes social como sexual[17]. De altere parte ille es considerate in su initios como un «discipulo de Jean Genet[18]» (autor que ille ipse affirma appreciar poco). René de Ceccatty le describe como un «excellente portraitista del stupiditate», in le tradition de Gustave Flaubert[19]. Su prime fictiones poetic son proxime al obras de Alain Robbe-Grillet, ben que ille se inclina postea verso un realismo poetic attente al innovationes de Ian McEwan[20].

Reivindication del pedophilia[modificar | modificar fonte]

Cognoscite pro le reivindication de su pedophilia[21], Tony Duvert dice defender «le derecto del infantes a disponer de lor libere sexualitate»[22]. In 1980 ille scribeva que habeva habite relationes sexual «con plus que mille pueros», «de sex a cinquenta annos e plus»[23]. Duo ensaios in particular illustra su convictiones (Le Bon Sexe illustré, publicate in 1974, e L'Enfant au masculin in 1980), le quales se trova anque transponite in plure romances ubi le relationes pedophile con pueros juvene occupa un loco preponderante, como Quand mourut Jonathan o Journal d'un innocent. In Quand mourut Jonathan, le puero appare como le initiator de su relation sexual con le protagonista adulte, a qui ille incoragia a le sodomisar[24].

In Le Bon Sexe illustré, Duvert affirma: «Le information sexual del puero de 10/13 annos non presenta alcun problema pro qui face amor con ille (...). Le puero de 10/13 ha dunque tante sexualitate como ille pote e, ben que ab ora ille lo dissimula accuratemente ante su parentes, ille es sovente a disposition de multe aventuras clandestine de qualcunque color»[25]. In le mesme obra, ille ridiculisa un imagine de alerta contra le pedophilos e denuncia le repression exercite contra istes ultime, in considerar que «le prohibition que affice le pederastia es un simple corollario de illes qui, in nos, condemna de un parte le homosxualitate e, de altere parte, le sexualitate del minores» e que le abusator sadic o assassino de infantes es un cosa «rarissime». Pro Tony Duvert, «il es conveniente reiterar que inter infantes pubere e impubere il ha nulle differentia de aptitude pro le placer; solmente cambia, plus o minus, le actos de placer, lor codigos, lor rolos, lor socialisation. Secundo ille, le violationes de infantes son «totalmente repugnante como abuso de poter –e solmente como tal, es clar»[26].

In 1979, poco tempore depost le publication de L'Île Atlantique, Tony Duvert concede un interview a Libération in le qual ille affirma: «Pro me, le pedophilia es un cultura: illo debe esser un voluntate de facer qualcosa de ille relation con le infante. Si il se tracta simplemente de dicer que ille es gratiose, fresc, belle, bon por leccar le in tote le locos, io es evidentemente de iste opinion, ma isto non es sufficiente... Sin dubita, on pote crear relationes salvage totalmente personal: ma il non es question de contentar se con relationes salvage si on ha relationes con infantes. Il es indispensabile que le relationes sia cultural: e il es indispensabile que occorre qualcosa que non sia ni paternal, ni pedagogic. Il es necessari que habe creation de un civilisation». In iste mesme interview, Tony Duvert critica le poter dal matres super le infantes, que ille qualifica de «matriarcato por impuberes», e consilia «impedir que le feminas habe un derecto exclusive super le infantes (...). Ja non se tracta que habe relationes sexual o non. Io cognosce un puero e si le matre oppone al relationes que io ha con ille, isto non es de necun modo pro historias de penis, isto es super toto proque io le leva ille. Pro historias de poter, si. In altere parolas, illas se appropria de un pupa e cuida de illo»[27].

In 1980, Tony Duvert publica le ensaio L'Enfant au masculin, in le qual ille elogia su propri inclinationes sexual, associante le homosexualitate, le pederastia e le pedophilia. In particular, ille affirma que le relationes sexual inter un homine adulte e un puero depende del homosexualitate del minor e que le repression del pedophilia face parte integrante del persecution del homosexuales[28] Pro ille, «le pedophilo obscura le valores paternal: inter le grege, o bestial, le infantes ordinari, ille discoperi le miraculos human» (...) «le pedophilo demanda troppo e ille introduce valores troppo authentic»[29]. Quanto a su gustos, ille scribe: «mi pedophilia, dunque, se centra super le pueros impubere. Ma quando comencia le impubertate? Le bebes non me attrahe ancora; io gusto follemente le parvos de duo a tres annos, ma iste passion sempre restava platonic; io nunquam faceva amor con un puero de minus de sex annos e iste manca de experientia, ben que io lo lamenta, realmente non me causa frustration. Contrarimente, al sex annos, le fructo me pare matur: ille es un homine e le manca nulle. Isto deberea esser le etate del majoria.»[30]. Secundo ille, «Le pedophilos reclama le derecto a viver liberemente le amor que les concede un infante, e a gauder liberemente le placeres amorose, mesmo passager, in le quales illes discoperi que un puero e un homine pote esser felice como diabolos»[31]. In le mesme obra, ille denuncia anque le «necessitate feminin de poter super le infante», le «heterocratia», isto es, le «totalitarismo» que representa, secundo ille, le heterosexualitate erigite como norma e le bisexualitate (masculin), que ille qualifica de «trappa pro cunnos»[32].

Notas[modificar | modificar fonte]

  1. In francese, le parola soixante-huitard se refere a un individuo que ha participate in le eventos de maio de 1968 o que ha adoptate le attitudes e ideas defendite per iste movimento.
  2. Le curriero le plus ancian de su cassetta postal datava del 4 de julio 2008 (Sebhan, Gilles Sebhan. Tony Duvert: L'enfant silencieux. Paris: Denoël, 2010, p. 132).

Referentias[modificar | modificar fonte]

  1. Jean-Claude Guillebaud, La Tyrannie du plaisir, Seuil, 1998, p. 24
  2. Gilles Sebhan, Tony Duvert l'enfant silencieux, Denoël, 2010. ISBN 2207101231.
  3. Ibid., p. 22
  4. Ibid., p. 52
  5. Ibid., p. 38
  6. Ibid., p. 62
  7. Serge André, La signification de la pédophilie
  8. 8,0 8,1 Mauriac, Claude, "Une littérature corrosive", Le Figaro littéraire, nro 1396, 17 de februario 1973, II, p. 16
  9. "Tombeau pour Tony Duvert", L'Express, 2010-4-10.
  10. Schedula del libro in le sito del editorial Minuit.
  11. L'Événement du jeudi, 7-13 decembre 1989
  12. Ceccatty, René "Eugène Savitzkaya de la nausée au plaisir", in Le Monde, 1989-4-7-.
  13. Pierre Drachline e Josyane Savigneau citate per Garcia (2005), p. 62
  14. Pancrazi, Jean-Noël. "Tony Duvert", in Le Monde, 2008-08-24, p. 13
  15. Caviglioli, David. "Vie et mort d'un écrivain pédophile : Duvert le mal-aimant". Le Nouvel Observateur, 2010-05-13.
  16. Ceccatty, René. "Une effrayante liberté", 2008-10-24, p. 5
  17. Hemka, Gert, «From Sade to Fassbinder: Aesthetics of Cruelty and Male Love in Homosexual Artists», in Raymond Corbey e Joep Leerssen, Alterity, identity, image: selves and others in society and scholarship, Amsterdam e New York: Rodopi, 1991, pp. 57-8
  18. «Minuit à minuit», in Le Nouvel Observateur, nro 418, p. 69, 11 de novembre 1972
  19. René de Ceccatty, «Je t'aime, je te tue», in Le Monde, 5 de septembre 1997.
  20. Fletcher, John, Alain Robbe-Grillet, London: Routledge, 1983, p. 84.
  21. Ariño, Philippe, Dictionnaire des codes homosexuels : partie I à W. Paris: L'Harmattan, 2008, p. 177
  22. Mort d'un écrivain à Thoré-la-Rochette, blog de Pierre Assouline, 23 de augusto 2008
  23. Tony Duvert, L'Enfant au masculin, Minuit, 1980, p. 106
  24. Tony Duvert, Quand mourut Jonathan, Minuit, 1974, pp. 204-206
  25. Duvert, Tony, Le Bon Sexe illustré. Paris: Minuit, 1974, p. 38
  26. Duvert, Tony, op.cit., pp. 99-107
  27. « Non à l'enfant poupée », declarationes colligite per Guy Hocquenghem e Marc Voline, Libération, 10 april de 1979
  28. Duvert, Tony, L'Enfant au masculin. Paris: Minuit, 1980, p. 178
  29. Duvert, Tony, op.cit., p. 12-14
  30. Duvert, Tony, op.cit., pp. 18 e 21
  31. Duvert, Tony, op.cit., p. 38
  32. Duvert, Tony, op.cit., pp. 95-96

Bibliographia[modificar | modificar fonte]

Romanes

Essayos e articulos theoric

  • "La parole et la fiction: à propos du Libera", Critique, nro 252, maio 1968. Reedition Éditions de Minuit, 1984. ISBN 2-7073-0674-6.
  • "Des courants d'air gelés", Preuves, nro 209-210, augusto-septembre 1968.
  • "La lecture introuvable", Minuit, nro 1, Éditions de Minuit, novembre 1972.
  • "La sexualité chez les crétins", Minuit, nro 3, Éditions de Minuit, martio 1973, pp. 60-72.
  • "La folie Tristan, ou, L'indésirable", Minuit, nro 4, Éditions de Minuit, maio 1973, pp. 53-70.
  • Le bon sexe illustré, Éditions de Minuit, Paris, 1973. ISBN 2-7073-0003-9.
  • "Alejandro - le corps du désir", prefacio al catalogo del exposition Ramon Alejandro, Galerie Arta, Genua, martio 1974.
  • "L'érotisme des autres", Minuit, nro 19, Éditions de Minuit, maio 1976, pp. 2-12.
  • L'enfant au masculin, Éditions de Minuit, Paris, 1980. ISBN 2-7073-0321-6.
  • "Idée sur Narcisse", Masques, nro 3, hiberno 1979-1980
  • "Genet contre Bataille", Masques, nro 12, hiberno 1981-1982.
  • Abécédaire malveillant, Éditions de Minuit, Paris, 1989. ISBN 2-7073-1316-5.

Narrationes poetic

  • "District", in Les Cahiers du Chemin, nro 3, Gallimard, april 1968.
  • "Ballade des petits métiers", Minuit nro 24, Éditions de Minuit, april 1977.
  • District, Fata Morgana, Montpellier, 1978. Nove version del texto publicate in 1968 in Les Cahiers du Chemin, nro 3.
  • "Le garçon à la tête dure: inspiré des Mille et une Nuits", Minuit, nro 30, Éditions de Minuit, septembre 1978.
  • Les petits métiers, Fata Morgana, Montpellier, 1978. Version ampliate del texto publicate in 1977 in Minuit, nro 24.
  • "Conte", Libération Sandwich, nro 4, 22 decembre 1979.
  • "ABC par Tony Duvert", Libération, nro 2015, 7-8-1980. Compilation de textos.

Pressa

  • Parolas cruciate e numerose articulos in le revista Le Gai Pied.

Interviews

  • "L'érotisme n'est pas un violon d'Ingres", conversation in L'Express, nro 1124, 22-28 januario 1973, p. 106.
  • "Tony Duvert – Non à l'enfant poupée", declarationes compilate per Guy Hocquenghem e Marc Voline, Libération, 10 e 11 de april 1979.