Populo proto-indoeuropee

Le problema Indoeuropee ab le puncto de vista philologic et ethnologic

Le problema inndoeuropee es celle del origine del Europa, del surger de celle fortia et energias nordic que con le grecitate, le romanitate e le germanesime da forma al nostre historia. Esseva le philologia romantic, in le ambito de celle discoperta del historia e del origines – inconscie reaction contra le rationalismo illuministe e al su pretention de truncar totes le radices del homine - que perveniva al concepto del unitate del populos indoeuropee. In un prime momento se tractava de pauc homines de studio insulate – un abbate francese ( Patre Coerdoux 1768 ), un judice anglese ( William Jones 1786 ), un jesuita german ( Paulino de Sancte Bartholomeo 1798 ) - colpite ab le similantia de alicun parolas indian con parolas latin, grec, german. In le 1808 Frederico Schlegel tentava un prime collocation del phenomeno, ille imaginava un antique migration ab le India al Europa. Pois, con le opra de Franz Bopp, on perveniva a un ver e proprie grammatica comparate del linguas sanscrite, persian, grec, latin, lituan, gothic e german. In le curso del seculo, on recognosceva anque le affinitate del slavo, del celtic, del illyric e del armenio. In le prime vinte annos del '900, on discoperiva le lingua hittite e le tochario. Pro definir iste unitate linguistic e le populos que le propagava on recurre al adjectivo “indoeuropee” que significa simplemente que iste unitate, se extende ab le India al Europa, o indogermanic que indica como le duo extreme plus remote son le India e le germanic Islanda. On parla anque de aryas o de aryanes, que es le designation que dava a illes mesme le indoeuropee que invadeva le Persia e le India (Arya) e que esseva diffuse in origine presso tote le gentes indoeuropee, si es ver que on le retrova in le altere extreme in le lingua del celtas de Irlanda (Aire). Le significato general es “nobile” e designa le appartenentes al populo indoeuropee conquisitor in le confrontation del indigenas submisse. Elencate ab le Occidente al Oriente le linguas indoeuropee, antique e moderne, son:

1. Le Germanic, parlate ante del 500 a.C. in le Danmark, in le Scandinavia meridional e in le Germania septentrional e que se continua hodie in le linguas scandinave,(danese, norvegian, svedese e islandese), le german, le hollandese e le anglese; le plus antique documentation scripte de un lingua germanic es le traduction del Evangelio in le lingua del Gothos, realisate in le IVe. seculo per le lor Episcopo Wulfila.
2. Le Celtic, que hodie supervive sol in Irlanda (Gaelic) e in alicun zonas de Scotia, Galles, e in Bretania, ma que olim esseva extendite in totes le insulas britannic, in Gallia, Belgica, parte de Espania (Celtiberis), le Helvetia, le Italia septentrional (Gallia Cisalpin) e regiones delimitate del Germania occidental e meridional de cuje le populo Celtic esseva originari. In le tertie seculo a.C. tres tribos de Celtic transversate le peninsula balkanic e le Hellesponto se establiva in Asia Minor in un zona que prendeva ab illes, le nomine de Galatia, que depost le conquesta roman essera le plus fidel alliate de Roma in Asia, e que dara al Imperio valorose soldatos auxiliares.
3. Le linguas italic, in cuje es possibile individuar diverse varietate distincte come le latin-falisco (sur le basse curso del Tibere e sur le Colles Alban ), le veneto ( inter le Athesio e le Istria ), le osc-samnite, lingua del populos del Samnio, Campania, Lucania, Bruttium e Piceno. Le Umbro-sabellic, extendite in le Italia central appenninic-adriatic, e linguas minor parlate inter le Latio meridional (Ausones, Aurunces ) e le Sicilia ( Siculos, Sicanos). In le Italia padan, le conquiste etrusc e pois le invasion gallic, il ha forsan celate dialectos italic intermedie inter le latino e le veneto. Ab le latino, lingua de Roma e del Imperio, son derivate le moderne linguas neolatin: italiano, francese, espaniol, portugese, romaniano e alteres linguas minor.
4. Le Illyric, que hodie supervive multe alterate in le albanese, e que olim esseva parlate ab le confinio septentrional del Grecia per tote le parte occidental del peninsula balkanic (Illyria) usque le Austria e le Hungaria occidental (Pannonia).Residue toponomastic illyric se retrova in le Germania oriental usque le fluvio Oder con possibile sede originari septentrional del illyric. In le antique Apulia il habeva linguas illyric in Iapigia e Messapia, pervenite trans le Adriatico.
5. Le grec, dividite in le tres varietates dialectal: ionic, eolic e doric, que face supponer diverse invasion e stratos de Hellenos, le macedone es un linguage grec con elementos illyric.
6. Le thrace, in le antiquitate parlate in le actual Bulgaria (Thacia), Romania ( Dacia), e le Hungaria oriental e ultra le Carpatos usque le fonte del fluvio Nistro (Dniester). Un varietate del thrace es le lingua del Phrygios, stirpe thrace que invadeva le Asia Minor. Le lingua del Cimmerios, que habitava le Ukraina meridional, on pote mitter in relation con le lingua thrace.
7. Le linguas baltic, in cuje es distincte le lituan, le letton e le antique lingua del Prussia oriental ante le colonisation german del Cavalleros Teutonic (seculos XIII- XV) e hodie extincte. Residue nomine toponomastic conferma que ante le grande expansion del populos slave (seculos X – XIV), linguas baltic on parlava in Bielorussia, in le Moscovia e sur le alte curso del fluvio Volga.
8. Le linguas slave, hodie parlate in grande spatios del Europa oriental e del Siberia: polaco, tchec, slovaco, croato, serbo, bulgaro, ukrainian e russo; in origine limitate in un parve territorio inter le fluvio Vistula, le palude del Pripjat e le fluvio Nipro (Dnepr). Le venedico del basse curso del Vistula non esseva slave, ma affine al illyric e al veneto del Italia septentrional.
9. Le linguas indo-iranic, parlate ab le populos del steppas que clamava se ipse “Arya”, e que parlava un sol lingua ante que un parte de illes se fixava in Persia (Iran), Tajikistan e Afghanistan e le alteres passava in le Kashmir e de hic vadeva in le valles del fluvios Indo e Ganges. Le plus ancian documento del linguas Aryas es le Rig Veda, recolta de hymnos sacre del secunde millennio a. C. Al lingua vedic sequeva le sanscrito (samskrta = lingua litterari) e ab iste le moderne linguas indian: Hindi, Urdu, Bengali, Panjabi etc. Le plus ancian documento del linguas iranic es le Avesta, cantos religiose, scripte ab Zarathustra e que remonta al VIIe.seculo a. C. Le nucleos que remaneva in le steppas (Scythies, Sarmatos, etc.) parlava dialectos iranic ( Iran ab Arya) simile a cello del Persia partic. Le Ossetios del Caucaso, clama ancora hodie se ipse “Aryas” (Iron).
10. Le lingua Hittite, parlate ab celle Indoeuropeos que al principio del IIe .millennio se installava in Anatolia, pois submerse mille annos depost ab le invasion phrygio-illyric. Altere linguage penetrate in Anatolia con le hittite, esseva le lydie e le lycie in le west e le luvie e le palaic in le meridion.
11. Le Armenio, lingua parlate in le alte valles del Tigris e del Euphrates inter le Anatolia e le Caucaso, e le lingua del kurdos de typo iranic, parlate ab un populo divise e sin patria.
12. Le Tochario, parlate ancora in le VIIe.seculo d.C. in le Turkestan chinese (Oasis de Turfan) con le duo varietate de Tochario A o Arsi e le Tochario B o Cuceo. Illo es un reliquia de antique expansion indoeuropee, in direction del China, e que hodie, on pote connecter al blonde Yue-ci e al Wu-sun de cuje parlava le antique annales chinese.

Le affinitate inter le linguas indoeuropee es assi evidente que on pote illustrar con pauc exemplos: al sanscrito “pità”(persian pitàr), corresponde le gothic fada, le latino pater, le grec patèr, le irlandese athir. Al sanscrito “matà”(persian matar), corresponde le antique alte german muoter, le letton mate, le latino mater, le grec meter (doric mater), le irlandese mathir. Al sanscrito “brata”, corresponde le tocario pracar, le latino frater, le russe brat, le gothic brothar, le irlandese brathir. Iste similantia on prende ancora nectissime in le conjugation verbal (latin est, gothic ist, grec estì, sanscrito asti), in le numeral (latino tres, grec treis, irlandese tri, gothic dri, sanscrito trayas, tochario tre), etiam in le primordial formula poetic le invocation “creaturas human, ascoltate”, es de rito sia in le Veda e in le poemas homeric, que in le germanic Hedda. In fin, le perfecte correspondentia de intere phrases a plus de quatromila annos ab le diaspora indoeuropee, monstra a nos quanto debeva esser forte le originari affinitate anque depost le separation. Le stricte parentela inter le linguas indoeuropee obliga nos a deducer que illes deriva totes ab un sol lingua originari, que esseva parlate ab un antique population, in un antique patria de origine, que pois esseva diffundite in le curso de un longe serie de migrationes in le vaste spatio inter le oceano Atlantic e le fluvio Ganges. Le formation del linguas indoeuropee, in epocha assi antique ( al minus le IIIe.millenio a.C. ) il face presupponer le stricte communitate cultural de un certo gruppo de stirpes in un area ben delimitate e le successive, veloce dispersion de iste gentes in direction del punctos plus lontan, in Europa e in Asia. Iste migrationes, initiate approximativemente circa le 2.500 a.C., portava a un prime separation inter indoeuropeos occidental e oriental, le prime conservava le velar palatal como velar simple, le secunde le reduceva a sibilante. Le parola que servi de exemplo es le indoeuropee KMTOM: centum (pronuncia kentum) in latino, e-katon in greco, hund in gothic (german Hund-ert), cet in irlandese (pronuncia:ket), ma al opposite latere oriental, baltic simts, persian satem, sanscrito satàm. On pote identificar le indoeuropee satem con celle gruppos que moveva ante a est del fluvio Vistula, e le indoeuropee kentum con illes que restava plus a longe in le antique sede. Successivemente un gruppo kentum sud-oriental, comprendente ancestres del grecos abandonava le Europa centro-septentrional. In iste area remaneva un “populo indoeuropeo restante”que parlava un indoeuropee indivise que le linguista Hans Krahe clama antique-europee. Le philologia, sin le auxilio de altere scientias, forniente illo sol le existentia in le prehistoria europee, de un lingua commun inter le fluvios Weser, le Vistula e le mar Baltic, in un epocha inter le 3.500 e le 2.500 a.C. con un secession inter indoeuropeos oriental e meridional e le presentia de indoeuropeos restante in le Europa central, e le su dispersion final con le migration del populos italic, illyric e celtic, le cuje tracias on pote sequer usque al Mar Mediterranee, al Caucaso e al fluvio Ganges.

Le problema Indoeuropee e le anthropologia

Le problema indoeuropee es strictemente associate al recerca anthropologic. Le scientia del classification racial per quanto reguarda le Europa, cuna del populos indoeuropee, on distingue sex varietates racial principal: le nordic, le falic, le mediterranee, le alpin, le balto-oriental e le dinaric. Le facto es que tote iste hodie appare difficilemente al stato pur, e solmente in areas restricte, in effecto, le major parte del europeos il ha hodie le lineamentos de duo o tres typos racial, le quadro se complica, perque cata persona il ha non sol un hereditate racial visibile (phenotypo), ma anque le heritage celate (genotyoi), que pote apparer in le descendentia, secundo le lege de Mendel. Le racia nordic esseva pro le prime vice designate, con iste nomine, ab le anthropologo russe Joseph Deniker (1852-1918), durante que le american William Ripley (1867- 1941) le clamava racia teutonic, proque le videva predominar in sino al populos germanic. Le homine nordic es stato anque dicte, Homo Europaeus, et effectivemente ille representa le modello del typo ver del homine “europide”. Le racia nordic il es de alte statura (m. 1,75 in media, ma non es rar un altessa usque le m. 1,90), il ha le corpore svelte e agile e ben modellate, con le gambas e le brachios disveloppate e con ample spatulas. Le cranio es dolichocephalo, e il ha un characteristic relievo occipital externe (indice cephalic 75). Le visage es alongate e affilate, con le naso directe e subtil (“naso grec”) con alte radice, o anque levemente curve, le labios subtil, sin carnositate e le mento ben marcate. Le typo nordic il ha capillos blonde e fin que va ab le blonde argentee al blonde aurate usque le rubie cupro, plus clar in le infantes, subjecte a obscurar se con le etate. Le carnation es rosee e le pelle lassa transparer le sanguine e le rubor, illo es delicate e sensibile al sol; frequente, super toto in le infantes le phenomeno del lentigenes. Le oculos son azur o gris-azur o anque verde, con un particular splendor e lucentia. A iste aspecto physic face comparation un correspondente aspecto interior, il ha in le anima nordic un natura reflexive e distaccate ab le homine e le cosas, con un conducta loyal et equilibrate. Le racia nordic es naturalmente “nobile”, le su tractos fin et elegante, le pelle clar e le capillos blonde, son sempre state collegate a un specie de “senior”. Le typo nordic representa, ab un puncto de vista rigorosemente anthropologic, le typo human plus evolute e complexe. Le racia nordic on trova hodie a un stato de relative puressa sol in alicun region interne de Svedia, il es in majoritate in tote le Scandinavia, in le Germania septentrional, in Hollanda, in le Flandras, in Normandia, in Scotia e Anglaterra. A oriente popula densemente le costa de Finlandia, le Paises Baltic, le Bielorussia e alicun zonas de Polonia. Illo participa al composition del population de Irlanda, del Francia septentrional, del Germania central e meridional, de Austria, Bohemia e Slovachia, Hungaria e Russia central. Es presente anque in le peninsula balkanic, in le Italia septentrional e appenninic e in le peninsula iberic. Al minus in minime parte il es presente in tote le Europa e anque in Asia Minor. Le racia falic o dalic-atlantic es state assi clamate ab le anthropologo german Hans Gunther, proque iste typo es concentrate specialmente in Westfalia e in le Germania nord-occidental, e le su tracias va longe le costas atlantic usque le insulas Canarias. Le racia falic il es considerate como un simplice varietate del typo nordic e in effecto es difficile distinguer lo ab le nordic. Le typo falic es le directe descendente del Homine de Cro-Magnon; illo como le nordic es blonde e con le oculos clar, le su statura es anque plus alte del racia nordic, (un media de m.1,80), ma le su corporatura non es agile e svelte, ma tamen massive e gigantesc, con le ossos grosse, manos e pedes large e con le hanca disveloppate, anque in le sexo masculin. Le impression de pesantessa del corpore es accrescite ab le movimentos sempre lente e tarde. Le cranio va ab le typo dolichocephalo al brachycephalo, le visage large, con le su duo characteristic aggrandimentos in le zona del zygomas, le fronte non es multo alte, le oculos son como incassate, pro le forte relievo del region superciliar e distante le un ab le altere, le talio del bucca large e subtil, da al typo falic un characteristic physiognomia. Le capillos son clar, como cello del racia nordic; le oculos azur, con un major percentage de oculos gris e verde; le pelle es rubie-rubor. Le effecto producto ab le figura falic es massive, con qualcosa de archaic e quasi de prehistoric. Le aspecto solide e forte del figura falic, on accompania un natura interior grave e lente, ancora plus clause e conscientiose de celle nordic, plus rigide e radicate in tote le su conducta e comportamentos, ille es fidel al su terra, al passato, a se ipse. Le fidelitate, que es un characteristic del populos germanic, sembra esser super toto un virtute falic; le homine del Nord, ab le primordial radices megalithic, on es alimentate, ultra que de audacia nordic, de fidelitate e fortia falic. A iste rigiditate e pesantessa, le homine falic sembra monstrar un minor phantasia e minus spirito de initiativa del homine nordic, “sembra”, anque si in le realitate le racia falic es ubique mixite con le nordic. Nettemente definite in le su physiognomia physiopsychic e inconfundibile pro le su character, il es, in vice, le racia mediterranee, illo es clamate ab Deniker anque, racia “ibero-insular”, proque Espania, Sicilia, Sardinia e Corsica, son le su punctos de fortia, illes in le prehistoria attingeva ab le Espania, le insulas Britannic ab un latere e per tote le Mediterraneo ab le altere.

Le typo mediterranee es definite anque “euroafrican”, sia perque le su origine va cercate in le regiones saharian non ancora desertic, sia perque le typo es le mesme sur le duo costas del Mediterraneo, ma differentiate in Europa ab influentias nordic, alpin e dinaric, e in Africa ab elementos nigride, armenoid e orientalide. Le mediterranee es un racia de parve statura (in media m. 1,63) con le corporatura minute svelte e agile, ossatura gracile e affinate; le cranio il es dolichocephalo, le visage longe e subtil con lineamentos regular, le pelle brun, que facilmente, se obscura pro effecto del sol, le capillos son nigre, lisie o buclate. In le su lineas general, si on exclude le parve statura e le color del capillos e del pelle, le typo mediterranee, pro un certe regularitate del tractos physic e le corpore agile e preste, on pote recordar le typo nordic. Ma le visage es minus profilate, le naso plus parve, le labios plus carnose e le mento minus marcate. Secundo alcun anthropologos, le physiognomia del typo mediterranee es plus delicate e minus viril, durante que le racia nordic il ha un talio nette e audace del visage, le racia mediterranee haberea un aspecto plus cordial e allegre, le amplitude del spatulas e del pectore es limitate, le manos e pedes da un impression de mobilitate e de legieressa a tote le typo. Le oculos son nigre o brun, con un characteristic expression de vivacitate, ora calide e passionate, ora scrutiniator e astute. Al elegantia svelte e minute del tractos, sembla corresponder in le racia mediterranee un grande mobilitate spiritual que totevia, tende a degenerar in legieressa e in un expression gesticulante. Tote le fortias psychic son volte plus al externo con un particular expressivitate, il ha notabile vivacitate e dote intellectual, intuition prompte, rapiditate in le apprehender, e predisposition al arte in cuje triumpha le color, le forma e le joia del mundo. Le racia mediterranee, il ha le su territorios plus compacte in le peninsulas iberic e italic, forma grande parte del population de Grecia, del Francia meridional e in Germania se infiltra longe le Rheno; il es presente in le west del Britannia (Galles, e Cornovalia) e in Irlanda, insimul al racia nordic; es diffundite amplamente in le Balkanes e in Ukraina. Le racia alpin representa, per le su typic characteristic physic: brachymorphia e brachycephalia, e de multe alteres particular (facie rotunde, pelle incolor, carentia de barba), le infiltration de un typo asiatic in origine simile al typo mongolic, avantiate in Occidente e miscite se in epocha antiquissime con le europides. Iste infiltration debeva haber loco al termino del etate glacial, quando le via inter le Europa e le Asia tornava a esser practicabile e, longe le via del steppas un horda human de parve gruppos de chassatores penetrava in Europa. On comprende ergo como le “racia alpin”, assi dicite proque circum le catena alpin forma gruppos compacte, con le Alpes non ha originarialmente nihil a que facer. Le su actual distribution depende ab le facto que illes ha cedite continuamente terreno de fronte a racias plus guerrier e active, como le nordic, o le dinaric, usque a reducer se in le zonas montaniose alpin, in le Massif central francese, in le Silva Nigre, in le Forestes de Bohemia e in le Pyreneos. Isto non impedi que le racia alpin, al stato de mixion, forma grande parte del population de tote le Europa continental, e anque del peninsulas meridional e septentrional. Le racia alpin es de parve statura (media m. 1,64), de corporatura basse ma forte e pesante, con trunco longe, brachios curte, spatulas pauc marcate, il ha un natural disposition ad accumular de grassia le corpore (obesitate). Le cranio es brachycephalic, le visage rotunde e large, con mento pauc marcate, con le naso a basse radice, curte e comprimite; le pelle es spisse e incolor, quasi jalnastre, le capillos son dense, rigide e nigre, le oculos obscur, le manco de pilositate del visage, tote iste tractos avicina le racia alpin al racia mongolic. Le typo alpin es prudente, patiente, laboriose et econome; es moderate e conciliate, son iste characteristic que ha date al caricatura litterari le personages e le imagine de Sancho Panza, de Tartarin de Tarascona e del bon soldato Sweik. Immediatemente apud al racia alpin, va mentionate le racia baltic-oriental, que forma grande parte del population de Russia e forni multe del su characteristic al si-nominate “typo slave”, super toto in le visage, marcate ab le grande zygomas, e in le inquiete e complexe psychologia. Anque le typo baltic-oriental trahe origine ab le incontro inter un typo asiatic brachycephalic e brachymorpho, e un typo europee ( le nordic), iste incontro poteva haber se in le epocha in cuje le cultura maglemosian se diffundeva usque le Urales, al nordicos le racia baltic-oriental, debe le su carnation clar; anque hic, como in le racia alpin, le corporatura es forte e pesante, le statura basse (m.1,64 in media), ma le ossatura plus robuste, le spatulas large e ben marcate, le musculos multe disveloppate, le visage es ossose e angulose, con grande zygomas ben marcate, maxilla basse e forte, naso curte e comprimite con le puncta elevate; le capillos son blonde, ma stoppose e cinerari; le oculos son clar, de un celeste incerte, sovente taliate in modo oblique in modo de dar a illes un expression mongolic. Como le homine alpin, le baltic-oriental sembla esser possedite ab un certe discontento, que non se explica, como in le rotunde e pacific alpin, in un labor patiente e precise, e con modos benevolente, ma in un attitute plus clause e irresolute, capace del plus absurde e imprevidibile constrastos. Un potente, informe phantasia, gris e platte como le planas del Europa del Est, nivella le lor animas triste. Le racia baltic-oriental forma le parte major del population de Russia e Ukraina, anque si le nucleo originari del populos slave, in Bielorussia es nordic, illo es diffundite in Polonia, in Bohemia e Slovachia, penetra in Germania usque le linea del fluvio Elba e in Scandinavia a transverso le Baltico, es multe presente in le Balkanes, inter le slavos meridional. Le ultime del racias europee, in ordine de apparition sur le solo de Europa, il es le racia dinaric o adriatic, que debeva penetrar in le Balkanes, ab le Asia Minor in le etate neolithic, quando le hordeo, le grano, le oves, le boves totes de origine anatolic, attingeva le Europa central. Le racia dinaric, il ha territorios compacte in le Epiro, Albania, Bosnia usque le Croatia, le Carinthia e le Tyrol. Es presente in tote le region danubian-balkanic, forma le grande parte del population de Italia (super toto le regiones adriatic), del Germania meridional e central, e le Francia oriental e meridional. Se trova anque in Ukraina e in le Caucaso apud le sede del racia armenoid. Le dinaric il ha alte statura (m.1,75 in media), un forte corporatura svelte, gambas longe e con brachios in proportion plus curte; le cranio brachycephalo con le testa longe e posteriormente platte, le visage con le fronte ample, le supercilios dense e spisse, le naso grande, prominente e aquilin, le maxilla alte e le labios grosse, con le labio inferior carnose; le color del capillos es brun como le pelle e le oculos; le viros dinaric es characterisate ab un forte villositate, in le complexo il ha un impression de energia, de forte soliditate e de instincto passional e il ha un grande attitude musical, de facto quasi tote le grande musicos europee: Chopin, Cherubini, Haydn, Mozart, Listz, Weber, Verdi e Wagner, son fortemente dinaric. Le typo dinaric, respecto al racia mediterranee, es plus simple e rude, non assi subtil ni elegante, ma non sin astutia, habilitate e intuition. Respecto al racia nordic il es plus cordial, gaudiose e rumorose, con un personalitate constructive, minus ric de profunditate, minus aristocratic del nordic, ma con un fundo positive e solide. Le racia dinaric, il pote esser considerate un modification, sur le solo europee, del typo armenoid, correcte ab le elemento nordic. Le typo armenoid o anatolic, se differentia ab celle dinaric pro le thorace plus stricte e curve, le coxa plus longe respecto al gamba, le naso ancora plus grande, carnose, pesante, e con le characteristic forma a 6, le labios son sensual tumide e plen. Iste succincte analyse del elementos racial europee il ha a nos portate a iste resultate: 1) tote le gruppos racial europee, exludite le nordic, debe le lor origine a influentias extraeuropee: euroafrican pro le mediterranee, euroasiatic pro celle alpin e baltic-oriental, microasiatic pro le dinaric. 2) que le area del racia nordic, circum le Baltico e le Mar del Nord, es le unic zona europee, non attingite ab le currentes migratori extraeuropee e pote consider se le reserva biologic de Europa. 3) que sol le homine nordic pote dicer se a tote le effecto, “Homo Europaeus”, e representa ab sempre le modello ideal del humanitate de racia blanc. Le imagine del homine nordic, alte, blonde, con le visage longe e naso subtil, qual le sculptura hellenic lo ha signate per sempre, es como le typic exemplar human del nostre civilisation. Non va oblidate in effecto que le sanguine nordic es presente in tote le Europa, non existe village, anque in Andalusia del sud o in le corde de Sicilia, in cuje alicun habitantes pro le color rosee del pelle, pro le color clar del oculos o del capillos, indica un presentia de sanguine nordic. In realitate, in tote Europa se extende un texito connective de sanguine nordic que crystallisa le diverse stirpes europee circum le typo medie del homine blanc como dato historico - cultural, create ab le infiltration del racia nordic in tote le angulos del continente. Le fundamento nordic del unitate originari del populos indoeuropee, que se concentrava in le Europa atlantic e septentrional, depost le era glacial, e constituiva le nucleo central del futur expansion linguistic e racial del indoeuropeos, ab le Baltico usque le fluvio Ganges, a transverso del Europa, del Asia Minor, le Caucaso, le Iran e le India.

le origine del antique Hellenos

"Era le anthropologo german Otto Reche a observar que nunquam le Grecos haberea utilisate le parola “iris” (it. arcobaleno) pro designar le iride del pupilla, si haberea habite oculos obscur. Sol un populo con oculos azur, o gris, o verde poteva clamar le pupilla del oculo iris: le antique stirpes del Hellenos (Eolic,Ionie e Dores) appertineva dunque al racia nordic. Frequente son in le fontes grec le adjectivos xanthòs e xoutòs “blonde”, pyrrhòs “rubie” e chrysoeidés “auree”, referite al capillos de homines o Deos, adjectivos que corresponde perfectemente al latino flavus, fulvus e auricomus. Diffundite son anque expressiones como chrysokàrenos “testa blonde”, o chrysokóme “cloma de auro”. Le mesme progenitor del Ionos e del Acheos esserea stato Xoutòs, “le blonde”, fratre de Doro e filio de Helleno, le mythic fundator del populo grec. Que xanthòs significa vermente “blonde” es relevate ab Pindaro que clama xanthos le leon, Bacchylides le color del grano matur (III, 56) durante que Platon in le Timeo (68 b) explica que xanthòs (le jalne) se obtene con un mixura de “splendente con le rubie e con le blanc” e Aristoteles (Del colores, I, I) affirma que le foco e le sol son dicte xanthòs. Que le infantes del Germanos al Grecos jam non plus nordic appareva “con capillos blanc” non surprenderà si on tene presente cello blonde platino quasi blanc como sovente son le capillos del infantes nordic. Como es subinde notate, le heroes e le deos de Homero son blonde: Achilles, modello del heroe acheo, es blonde como Sigfrido, blonde son le fratres Atrides Agamemnon rege de Mycene e Menelao rege de Sparta, Radamanthes, Briseide, Meleagro, Agamede, Hermione. Helena, per cuje a Troia on combatte, es blonde, como Paride, e in le Odyssea es blonde Penelope. Peixandro, commentante un passage del Iliades (IV, 147), describe Menelao xanthokòmes, mégas én glaukòmmatos “cloma blonde, alte e con le oculos azur”. Le philologo classic austriac Karl Jax il ha observate que inter le deas e le heroinas de Homero non una il ha le capillos nigre. Odysseo es le unic heroe homeric brun, ma le habitude de representar le heroes blonde es assì forte que in duo passages del Odyssea (Xlll, 397, 431) anque ille es dicte xanthòs. E, alteremente, Odysseo se differentia anque pro le su character psychologic, e pro le su astutia. In genere totevia, le disdigno del Grecos de epocha homeric pro le typo oriental, astute e false, es sculpite ab le lor contempto pro le Phenicies, indicate como “dishoneste e fraudator” (Iliades XIX, 288). Inter le deas homeric, Aphrodite es blonde, como Demetra, Athena es, per excellentia, “le oculos celeste Athena”. Le termino utilisate es glaukopis, que certo es in relation anque con le symbolismo del uluco, le ave nocturne sacre al dea (glaux = uluco), ma que in senso anthropomorphic vale “oculos-cerulee (celeste)”: Aulo Gellio (Il, 26, 17) explica glaucum con “gris-azur” e traduce glaukopis con caesia, Pindaro completa le representation homeric del dea, clamante la glaukopis e xanthà.

Apollon es le deo phoibos “luminose, radiante” e anque xoutòs. Hera, sposa de Zeus e modello de matrona hellenic, es leukòlenos, “le dea del blanc brachios”, typic tracto del beltate feminin del racia nordic. Blanc brachios, pedes de argento, digitos rosate, e alteres characteristic adjectivos que remanda a un carnation clar, son frequente in le poemas homeric. Anque Hesyodo parla a nos de heroes e deos blonde: Dionyso es blonde, como Ariadne. Le connexion del canones esthetic de etate archaic con le ideal nordic on deduceva anque ab le importantia attribuite al altessa: kalos kai mégas, son duo adjectivos que va sempre insimul. In le description physic de Nausicaa e de Telemacho in le Odyssea, on senti que le alte statura il es quasi synonymo de nobile nascentia. Es le mesme modo de sentir del nostre Medievo, que il ha depingite tote le dominas blonde e que imponeva como condition del lor beltate le grandor del persona (”grande, blanc e fin), anque isto pro le influentia de un aristocratia germanic de origine nordic. In epocha classic, nomines como Leukéia, Leukothea, Leukos, Seleukos (ab leukòs “Blanc”) allude a carnation clar, assì como Phrynos e Phryne a pelles blanc e delicate, como anque le nomines Miltos, Miltìades, e Milto. Durante que Galatéia (ab gàla-gàlaktos =lacte) es “celle ab le pelle de lacte”. Rhodope e Rhodopìs son celle ab le “pelle de rosa”. Non rar son le nomines Xanthòs, Xuthìas, Xanthà, como anque le nomines Pyrrhos rubie (ab pur = foco) e Pyrrha le sposa de Deucalion e mythic progenitrice del genere human. Verosimilantemente le stirpe doric, ultime venite ab le septentrion, e in particular le Spartiates, rigorosemente separate ab le populo submisse del ilotas, debeva conservar a longe un proprie character nordìc. Ancora in le V seculo, Bacchylides laudava le “blonde pueras de Laconia”; duo seculos ante le poeta lyric Alcmane, in un famose fragmento (54) habeva cantate le puera spartan Agesicora “con le capite de auro fin e ab le visage de argento”. Anque le habitudes sportive del feminas spartan, le lor costume de facer gymnastica insimul con le homines, parla a nos de un feminilitate acerbe e athletic que melio on imagina in pueras de typo nordic que in celle mediterranee. Eustatio, (IV, 141) episcopo de Thessalonica, durante que commentava un passage del Iliades, recordava como le blondismo habeva facite parte del esser spartan. In Athenas le si-nominate “fossa del Lacedemones” il ha restituite a nos le skeletos de 13 Spartanos appertinente al guarnition mittite al fin del guerra del Peloponneso: tres son celle de homines multe alte (1,85; 1,83; 1,78), le alteres de statura superior al media, le plus parve mesurava 1,60. Nos recorda que Xenophon signalava le alte statura del Spartanos. Anque le stirpe ionic, nonobstante resideva ab plus tempore sur le ripas del Mediterraneo - facto que habeva conducite a un remarcabile mixion del elemento nordic con cello mediterranee – debeva conservar, specialmente in le aristocratia un certo ideal physic nordic. In le cemeterio de Dypilon, del etate geometric, on nota un augmento de typos brachycephalos centroeuropee a disfavor del dolichocephalos mediterranee. Non se oblida que le stylo geometric nasce in Attica, exactemente como le gothic nasce in Francia, e assì como serea incaute affirmar que le Francia non sia state germanisate sol perque le lingua es remanite latin, assì serea hasardose sustener que le migration doric non ha penetrate le Attica. In le VII seculo Solon parla a nos de un Critia - ancestre de Platon - con capillos blonde, xantothrix, e Platon mesme in le Liside e in le Republica parla a nos del blondismo como qualcosa de non particularmente rar. Le tragicos de etate classic, monstra a nos un quantitate de heroes e de heroinas blonde. In le Coefore de Eschylo (v. 176, 183,205), le blonde Electra trova un capillo blonde presso le sepulchro del patre, e pois poco in avante, vide un tracia de un pede grande e deduce que debe tractar se de su fratre Orestes. In le tragedias de Euripides, Electra e Iphigenia in Tauride, nos apprende: in le Electra (v. 505 e sq.), que le blondismo es un characteristic del Atrides, e in le Iphigenia, (52/53) illa, recorda le patre Agamemnon “con le crin blonde que undeava sur le capite”. Le mesme Euripides monstra blonde, Heracles, Medea, Harmonìa. Assi como anque le heroes del Mythologia: Theseo qui occideva le Minotauro in le Labyrintho, Perseo filio de Danae qui ha le oculos splendente e le capillos de auro, qui taliava le testa de Medusa e Jason qui rapeva le Villo de Auro, tote illes esseva blonde. On il ha notate que in le nivellos del Acropolis ante le destruction persian, on trova constantemente statuas con capillos depingite de ochra jalne o rubie e oculos in verde: il es cognoscite ab nos, le famose “ephebo blonde”. In genere, in tote le epocha classic, on manteneva le usantia de depinger de blonde le capillos del statuas, Philostrato de Lemno, in le su libro sur le pictura (Eikones), scribe que “le pictura depinge un oculo gris, le altere azur o nigre, le capillos jalne, o rubie ”. Anque le grande statua de Athena Parthenos que surgeva intra le Parthenon era blonde, et es stato observate que le arte crisoelephantine surge pro representar un humanitate essentialmente, clar, qui son assi representate in le sculptura e pictura hellenic; in le figuras masculin il ha un typo human superior pro le su grandor de animo (megalopsychìa), capace de un contemplation impartial, in celle feminin le acerbe e pudic timiditate de un anima nobile. Anque le statuettas de Tanagra, analysate ab le historico e philologo german Wilhelm Sieglin, se relevava blonde al 90%, lo que non surprende nos, perque Heraclides le Critic ancora in le III seculo scribeva que le dominas de Thebe: “Son pro le grandor del corpores, le modo elegante de camminar e del movimentos, le dominas plus perfecte de Hellade, illas il ha capillos blonde que porta nodate sur le capite” (Bios Hellados, 1, 19). Un particular blondismo del dominas theban non debe meraviliar, si on considera le penetration thrace in le area eolic, successive al migration doric e connexe al introduction del cavalleria, de cuje le lor tracias linguistic on trova anque ultra le Adriatico, inter le Iapiges de Apulia. Theodorida de Syracusa (Anthologia Palatin, VII, 528 e) describe le pueras de Larissa in Tessalia que taliava le blonde clomas pro le morte de una co-citatana. Anque le colonisation eolic in le insulas del mar Egee e in Asia Minor, haberà diffundite characteres nordic si on pensa que le poetessa Saphpho clama le filia Cleide chryseos (fragmento 82). Le mesme Saphpho es clamate ab Alceo (fragm. 63) ioplokos, “con le crin de viola”, que veni traducite como “brun”. In realitate, como il ha monstrate le Sieglin, ante le IV seculo, epocha in cuje initia a disparer le boscos, in Grecia existeva sol le specie jalne del viola (viola biflora), le mesme que cresce hodie in Tyrol e Bavaria, ergo Ióplokos va traducite como “blonde”: qui Saphpho era “parve e nigre” (mikrà kai mélaina) es un legenda posterior. Que anque le grecos de Sicilia habeva characteristic nordic pote suggerer lo celle fontes que describe Dionysio, tyranno de Syracusa, blonde e con le lentigines. In genere, in le V seculo le blondismo debeva esser ancora sentite como qualcosa de typic pro le ver helleno, si Pindaro, in le none del Odes Nemee (v. 17), adressante le Argivos qui era presente, celebrava le “blonde Danai”. Alteremente, ancora Callimacho de Cyrene (Hymnos V, 4), duo seculos depost, poteva exhortar le dominas de Argo: “hastate vos, hastate vos o blonde pelasges!”. Bacchylides, in le ode a un vincitor del jocos nemee, lauda le mortal homines de tote le Hellade, que “con le triennal corona vela le testas blonde”, e in un fragmento (V, 37 e sq.), parla de blonde vincitores “xanthotricha nikasanta”. Le grande arte classic, que data ab iste seculo, ha representate celle typo alte, blonde, con tractos fin e regulares, que es proprie del racia nordic, e qual hodie on pote trovar in modo compacte sol in alicun regiones del interior de Svedia. Anque le racia mediterranee il ha tractos regulares, ma es de parve statura, durante que celle forma plus fer, le modo plus energic de modellar le naso e le mento que face le classic physiognomia, son ab recognoscer al racia nordic. Aristoteles scribe in le su Ethica Nicomachea “que pro le beltate on exige un corpore grande, de un corpore parve on pote dicer que sia gratiose e ben facte ma non propriemente belle”. Iste corpore parve e gratiose es essentialmente cello mediterranee. Pro le sensibilitate nordic le forma physic e spiritual de typo mediterranee non es sufficiente a traher le ver ‘beltate”, perqué hic per le beltate on exige un certe gravitate interior, un grandor de animo que ab le Grecos de sensibilitate nordic era synthetisate in le concepto del megalopsychìa. Le figura mediterranee al oculos del homine nordic apparera sempre troppo legier e inconsistente perque le su tractos physic sia admirate como “belle”. Nordic son le metriótes, le mensurate dignitate, le enkrateia, le dominio de se ipse, le sofrosyne, le conscientiose ration, de cuje le spirito grec recognosceva le su essentia profunde. Le apollinee e le dionysiac, iste duo polos del civilitate hellenic, que son explorate ab Nietzsche, altere non son, que le anima nordic del élites indoeuropee e le sensibilitate effervescente del plebes mediterranee. Dionysiac es le placer enthusiastic, le tumultuose e indomite ferocitate del antique mundo mediterranee; apollinee es le tono sublime, le sage ponderation, le promte decision del Nord. Ma es proprie in le V seculo, extreme equilibrio del spirito grec, que le balancia se inclina. Le crise del aristocratia maturava jam ab al minus un seculo e Theognide - qui in un fragmento recorda le su juventute, quando “le blonde buclas le cadeva ab le capite” - habeva jam maledicte le mixtura del sanguine, ruina del antique stirpes. Le classe dirigente atheniese iva incontro al manco de characteres nordic pro le affluxo de sanguine del metecos, plebee e oriental. Le consequentia era le verter se del melior homines de studio de Athenas al modello spartan. Xenophon se transfereva a Sparta. Platon in le su opra “le Republica”, scribe que le élite del chefes son educate como le Spartiades, e ubi le nove stato se appoia sur le eugenetica (unir le melior al melior, supprimer le invalide psychophysic, etc.) assi que le ideal final se configura como elevamento de infantes secundo le modello del homine perfecte, e le guida del Stato ab parte de un gruppo selecte pro iste carga. Ma anque Sparta non superava indemne le conflicto peloponnesiac, que feriva a morte le su nobilitate guerrier. Es un facto facil de constatar que al elimination del sanguine plus nobile - e de parte spartan era le sanguine, preciose, del nordic guerreros Spartiades – il ha contribuite multe le guerra del Peloponneso. Al battalia de Leuttra, le Spartiades finiva con exsanguinar se completamente assi que le guerrero spartan poteva responder al soldatos theban qui entrate in Sparta demandava “Ubi son dunque le Spartanos: Non son plus hic, si no vos non esserea hic nunc”. Le IV seculo es ancora un epocha de splendor. Ma il ha in le su luce qualcosa de plus caduc et elegante que sta como le gratia morbide del statua de Hermes per Praxiteles al figuras acerbemente heroic del archaismo hellenic e a celle maturamente solar del seculo V. In isto es le elemento mediterranee que torna a parlar. In tote iste characteres, es state justemente recognoscite le presentia de un specie human plus legier e gratiose. De fronte a un Hellade assi fortemente sin plus le characteres nordic, non meravilia que al fin del IV seculo le hegemonia sia passate al regno peripheric de Macedonia. Le Macedones, consanguinee del Dores, debeva conservar, apud a un monarchia e a paisanos de typo patriarchal, le acerbe vita nordic del origines. Alexandro le Grande, con le su oculos azur scintillante, con le capillos blonde, le pelle assì rosee e delicate que on le poteva vider erubescer anque sur le pectore, il es un nobile figura nordic. Le populo Macedone constitueva le extreme reserva del grecitate, que permitteva in le phase declinante del su cultura, de expander le civilisation hellenistic per toto le Oriente. Un physiognomia nordic debeva a longe conservar se in le aristocratia macedone, Stratonice, filia de Demetrio Poliorcetes rege de Macedonia, e uxor de Seleuco I, era blonde, e Ptolomeo Philadelpho era blonde, como anque le soror Arsinoe, “simile al auree Aphrodite”. In tote le epocha hellenistic, le ideal feminin continuava a centrar se sur le xanthótes, le blonde. Le recorda a nos le poeta Apollonio Rhodio, in le Anthologia Palatin, con le famose epigramma “Eros ama le speculo e le blonde capillos”, como anque le facto que tote le dominas de alte rango e de etheree beltate (Doris, Callichlea, Rodochlea, Lais) era blonde. Wilhelm Sieglin, que il ha trovate tote le passages del fontes grec ubi se parla del color del oculos e del capillos, ha potite demonstrar que de 121 personages del historia grec de cuje le autores a nos describe le characteres physic, 109 son blonde, e sol 13 brun. Le mesme Sieglin il ha colligite le description de personages del mythologia: del divinitate, 60 il ha capillos blonde, e sol 35 il ha capillos obscur (de cuje 29 deos del mar o del inferos); del heroes del sagas, 140 son blonde e 18 il ha capillos nigre; de personages poetic, 41 blonde e 8 nigre. Ab tote isto esserea forsan excessive dicer que in tote le epochas del historia grec le blonde son in assì grande majoritate. Certo es que totevia illes esseva numerose e, super toto, illes dava un tono major al classe dirigente. Que un certo ideal nordic contrasignava le ver helleno usque a tempores plus tarde, poterea confirmar lo iste notitia del medico hebree Adimantho, vivite in le epocha del Imperio Roman, ille scribe in le su opra (Physiognomikà, 11, 32): “Celle homines de pur stirpe hellenic o ionic, son de statura alte, robuste, de corporatura solide e recte, con pelle clar e capillos blonde, le testa es de medie grandor, le villositate del corpore inclinante al blonde, fin e delicate, le facie quadrate, le oculos clar e lucente “. E totevia, le poeta roman Marco Manilio ora jam assignava le Grecos al “coloratae gentes”. Con le disparition del blondismo natural, era devenite de moda le uso de medios artificial de colorar le capillos, le xanthìsmata. Le verbo xanthìzestai, “tinger de blonde”, passava ad indicar le adornar se, le “facer se belle” per excellentia. Ma non era con iste medios que poteva arrestar se le processo del fin del character nordic del mundo hellenic. Le typo del helleno on initiava ad extinguer se. Ad isto se substitueva le “graeculus”, le sclavo astute o le maliciose rhetor, le trafficante o le affairista, signate ab cello astutia oriental que le feceva sentir ab le Romanos como extranee et “inferior”.

Le origine del Italia archaic

Que le linguas italic - e inter illos le latino - son state diffundite ab un typo racial relativemente «clar», appare verosimilante, date le lor provenientia ab le area centroeuropee. Le plus recente anthropologia il ha recognoscite le connexion inter le linguages italic e le typo xanthochroic (ab le grec xanthòs = blonde e chròes = coloration). Jam le anthropologos italian il ha notate duo zonas de blondismo, un in le Italia septentrional (in particular in le Lombardia), que illes mitteva in relation con le migration longobarde, le altere plus tenue, longe le arco del Appenninos, que on pote conducer al plus antique migrationes italic. Il ha le presentia de un forte componente xanthochroic in tote le Italia central e oriental, e parte del Italia meridional. Ab iste zonas se irradiarea tote le ramificationes del mesme typo que on retrova in le altere parte del peninsula e in Sicilia. Le localisation del major massa de illes face pensar a un provenientia ab le Nord e le Oriente, id es que iste typo sia descendite in Italia sequente le costa adriatic, sin penetrar a fundo in le plana padan, ma, sembla que a mano a mano que on descende verso le Sud, isto il ha sede inter le montes. On pote pensar a un preferentia date originalmente a iste ambiente pro un minor resistentia al climate calide del meridion italian. A omne modo, es clar que iste typo debeva repulsar in zonas peripheric un population brun branchyoide, que on il ha ration de creder era autoctone in le region. Il es multe probabile que iste typo xanthochroic sia descendite in Italia al etate del ferro, si non ante, e que illo sia le portator de linguages aryan. Que le populos italic, on distingueva pro un major vestigio nordic ab celle gente que immergeva le lor radices in le prehistoria mediterranee, poterea monstrar lo le separation que existe inter le character national latino-italic ab un parte, e cello etrusc (non indoeuropee) ab le altere, separation tanto plus considerabile si on tene conto del proximitate reciproc e del commun typo de civilisation. Al etruscos, con le lor cultura plen de vivacitate e de color, con le lor intuition sensual del mundo, ora triste ora joiose, on contrapone le severitate rigide, aspere, del gente latin e sabellic, proliferation de un “ethnos” differente. Assi un grande interprete del antiquitate il ha synthetisate le character national etrusc: «Etrusc era le gaudio al placer del existentia, al dominas e al belle adolescentes, al jocos scenic, crueles o comic, al lucta del gladiatores, al circo e al farsa, al indolentia contemplative. Ma etrusc era anque le heroe cavalleresc e le combattente individual, que desiderava le aventura e le fama, profundamente diverse ab le disciplinate e obediente legionarios roman. E como le vita etrusc se explicava in le opposite tension de riso e cruelitate, de placer sensual e aventura, de indolentia otiose e affirmation heroic, le femina dominava sur le homine e in le casa, e prendeva parte anque al vita public.Un vision feminin del mundo se exprime in Etruria ubique...». Es le elemento «dionysiac», le «scumante enthusiasmo, le placer e le phrenetic cruelitate del antique Mediterraneo», que es ab le linguista german Hugo Schuchardt (1842-1927) contraponite al apollinee «alte sentir, sagace ager e mensurate decider del Nord»: como in Grecia le orphismo, assi in Italia le etruscos representa le polo «anticlassic». De fronte al sensual vivacitate del gentes indigene, sta le ethos del populos descendirte ab le Nord. Son le dur Sabinos (Propertio, 1, 1, 32, 47) con le “rigidae Sabinae” (Ovidio, Amores, 11, 4, 15), “fortissimi viri, severissimi homines” (Ciceron, pro Ligario 32; in P. Vattinium 15, 36), ancestres de valorose soldatos e paisanos (rusticorum militum). Son le Romanos con le lor conducta rigide, sever, impersonal, le homines latin de etate republican que prendeva le armas contra Hannibal ante que le «blonde lanugine - flava lanugo - aurava lor le genas» (Silio Italico, Punica, 11, 319), le milites roman ab le «testas blonde», de cuje le echo es in le "Oraculos Sibillin" (XIV, 346): «In le senato de epocha republican e del quinto usque al prime seculo a. C., le essentia nordic il ha sempre demonstrate de esser le fortia preponderante e determinante: audacia illuminate, attitude dominate, parola concise e composite, resolution ben meditate, audace senso de dominio. In le familias senatorial, ante toto in le patricios, e pois in le nobilitas, surgeva e cercava de realisar se le ideal del ver romano, como un particular incarnation roman del natura nordic. In tal modello human valeva le virtute ethic e spiritual de vestigio nordic: le virilitate, virtus, le corage, fortitudo, le sage reflexion, sapientia, le formation de se ipse, disciplina, le dignitate, gravitas, e le respecto, pietas, in plus celle mensurate solemnitate, solemnitas, que le familias senatorial considerava como qualcosa de specificamente roman». Le nomines latin attesta un certe frequentia de characteres nordic. «Ex habitu corporis Rufos Longosque fecerunt», «ab le physic clamava Rufo uno con le capillos rubie, e Longo uno de alte statura»: assi Quintiliano recorda le origines de los nomines proprie. Le historic german, Wilhelm Sieglin dava un longe serie de Flavios, Flavianos, Fulvios, Rubios, Rufios, Rufinios e Rutilios. Iste nomines sembla esser state traditional in le gentes Julia, Licinia, Lucretia, Sergia, Virginia, Cornelia, Junia, Pompeia, Sempronia: alias in le major parte del classe dirigente roman. Le familia del Ahenobarbi (barba de cupro) faceva remontar le su nomine a un legenda secundo le qual duo juvene, les habeva toccate le barba de un guerrero roman que deveniva rubie. Sembla que rutilus, con le significato de un blonde de foco, sia stato usate super toto pro le sexo masculin, e flavus, un blonde plus dulce, pro le dominas. Pro le azur del oculos le adjectivo commun es caesius unde nomines como Caeso, Caesar, Caesulla, Caesilla, Caesennius e Caesonius. Le Historia Augusta (Aelius Verus, 2, 4) explica Cesare con caesius. Pro le oculos gris le adjectivo era ravus o ravidus, unde nomines como Ravilia o Ravilla: Raviliae a ravis oculis, quemadmodum a caesiis Caesullae. Ad alte staturas on refereva le nomines Longus, Longinus, Magnus, Maximus, e anque Macer, Scipio (baston). Albus, Albinus, Albius indicava carnation clar. In appendice al “Incerti auctoris liber de praenominibus”, de epocha tiberian, on lege que nomines de pueras como Rutilia, Fulvia, Caesella, Murcula, Rhodocilia, e Burra designava capillos e complexion clar. Murcula veni ab murex, purpura, Rhodacilla ab le grec rhodax, rosate, Burra - como anque Burrus – ab le grec pyrrhos: tote a color ductae. Que le typo physic del Romanos, al minus in epocha republican, debeva esser assatis septentrional, pote monstrar lo anque cello dicto transmittite ab Oratio:hic niger est, hunc tu, Romane, caveto! «celle es nigre, guardate ab ille, Romano!», que exprime un diffidentia spontanee verso le individuo troppo obscur de pelle que non ha perdite non mesmo hodie le su actualitate. De altere parte, le credentia que al momento del morte Proserpina distaccava al moribunde le capillo blonde que catauno debeva portar sur le capite (Eneides, IV, 698: nondum illi flavom Proserpina vertíce crinem abstulerat), non pote que esser surgite in un epocha in cuje le capillos blonde era commun inter le Romanos. Le Sieglin, que ha passate in revista le fontes sur le characteres physic del antique Italic, scribe que al flanco de 63 blonde son mentionate solmente 17 brun. In le picturas de Pompei le 75% del imagines reproduce individuos clar. Sempre secundo le Sieglin, 27 divinitate roman son descripte como blonde, e sol 9 como obscur. In particular, Jove, Marte, Apollo, Mercurio, Junon, Minerva, Venus, Diana, Proserpina, Ceres, e anque divinitate allegoric como Pietas, Victoria, Bellona, son reproducte como blonde. Del personages del antique legendas 10 son blondes, necuno brun, assi celle poetic: 17 son blonde e duo brun. Characteres nordic son transmittite a nos ab diverse personages del historia roman. Rubie de capillos e con le oculos azur era Caton le Censor, in cuje semblava incarnar se tote le plus antique virtutes del romano. Blonde e con oculos celeste era Silla, le restaurator. Con capillos blonde e lisie, oculos clar, phlegmatic e dignitose in le persona, appare a nos Augusto, le fundator del Imperio. Cesare habeva oculos e capillos nigre, ma complexion blanc e alte statura. Le typo physic de un populo se exprime in le ideal del su poetas. Tibullo canta una Delia blonde, Ovidio una blonde Corinna e Propertio una blonde Cynthia. Un puera troppo nigre non debeva esser multe estimate si Ovidio (Ars Amandi, 11, 657) suggereva “si nigra est, fusca vocetur”. Le laudes major va sempre al candide “puella”. Le poeta Jovenal parla a nos del “flava puella Ogulnia” de nobile stirpe. Le Eneides, pro celle su character celebrative del origines que face esser Virgilio un poeta «archeologo», in un specie de passion pro le stylo del antique Romanos, in un exaltation del latinitate, in illo, tote le personages son blonde. Assi Lavinia (Eneides, XII, 605: “filia prima manu flavos Lavinia crinis et roseas laniata genas” flavos on prefere a floros); Eneas, qui spira nobilitate in le visage e in le clomas como ebore cincte de auro (En. I, 592: quale manus addunt ebori decus, aut ubi flavo - argentum Pariusque lapis circundatur auro); e le juvene Iulo; Mercurio in le su apparition (En. IV, 559: et crinis flavos et membra decora iuventa), durante que inter le guerreros es un fulvus Camers de nation ausonia (X, 562), tanto plus notevole in quanto de necuno del guerreros o del alteres personages del Eneides on dice qui habeva capillos nigre. Etiam le carthaginese Didon es blonde (IV, 590: flaventisque abscissa comas), assi forte es le inclination a vider antique heroes et heroinas circumferite in un nube de blondismo originari. Anque in le Fastos de Ovidio, componite con le mesme intento celebrative, heroes et heroinas del antiquitate roman appare a nos blonde: Lucretia es blonde quando Tarquinio se inamorava de illa (forma placet, niveusque color flavique capilli, 11, 763), blonde son Romulo e Remo, martia prole: - Martia ter senos proles adoleverat annos et suberat flavae iam nova barba comae (III, 60) -. Le Sieglin il ha scripte: « Le invasores hellenic e italic, era blonde, secundo le non pauc testimonios que nos possede. Blonde es le majoritate del personas de cuje veni a nos descripte le aspecto physic; in particular esseva les appertinente al familias nobile que se distingueva pro le color clar del pelle e del capillos. In tote le epochas del antiquitate classic, blonde habeva le significato de distincte». Le epocha auree del romanitate «nordic» va ab le origines al fin del guerras punic. Es le epocha del republica aristocratic, surgite ab le patricios e ab le melior elementos del plebe, ubi le poeta Quinto Ennio poteva scriber:” moribus antiquis res stat romana virisque”, in cuje le valores roman se appoiava ancora sur un adequate base nordic. Le ideal del probitas, del integritas, cello del vir frugi, del vir ingenuus, in cuje simplex sonava ancora como un laude, es difficile reducer lo ad un standard mediterranee: Le essentia del "ver romano", del vir ingenuus, non se explica al luce del anima "meridional", del populationes preitalic de racia mediterranee, que debeva in vice formar le majoritate del antique plebe, o al minus le plebe de Roma (plebs urbana). Iste antique ideal republican de un severitate de conducta derivante non ab abstracte preceptos, ma ab un nobile natura de sanguine nordic, lo ha expresse Propertio in le figura de Cornelia filia de Scipion le African: “Mihi natura dedit leges a sanguina ductas (IV, 11)” . Jam in le II seculo a.C. son visibile tracias de decadentia, con le difficultate sempre plus crescente in expedition militar de secunde ordine, como a Numantia, o in Numidia. Al epocha de Pyrrho rege de Epiro, e anque a celle de Hannibal Barca, le Romanos habeva potite mitter in campo quante truppas habeva volite: «Le Romanos, scribe Plutarcho, plenava sin fatiga e sin hesitar le vacuos in le lor truppas como trahente los ab un fonte inexhaustibile». In le II seculo jam le paisanos italic dava signos de exhaustion. Ma con le disparition del paisanos italic, initiava anque le manco de characteres nordic del romanitate. In le mesme momento, le contactos con le mundo grec in decadentia, e con le Oriente, portava in Roma le prime germines de disfacemento. “Syria prima nos victa corrupit”, recognosceva Floro (Epitome, 1, 47). Jam al medietate del II seculo le numero del sclavos era equal a cello del Italicos, con consequentias incalculabile pro le corrunper se del character national roman. Le typo oriental portate sclavo et emancipate, le liberto de origine ignobil ma ric e potente, deveniva sempre plus frequente sur le scena roman per dominar incontrastate in le seculos del Imperio. Syrios, greculos, hebree - nationes natae servituti - secundo le sever judicio roman, les deveniva sempre plus numerose, con le influxo dissolvente del brillante civilisation hellenistic. «Le nostre citatanos sembla sclavos de Syria - diceva le avo de Ciceron - tanto melio parla le grec, e tanto plus son corrupte». «Qui tace illes, de cuje le Italia non esseva matre, ma matrastra», habeva dicte Scipion Nasica de fronte al folla tumultuose de importation in le foro. Al typo del romano de stirpe italic succedeva un massa anonyme sempre plus mediterranee e oriental. Anque le pictura permitte de observar le evenir de typos sempre plus nettemente oriental - specialmente bancheros e homines de affaires - que se contrapone al romano nobile, de origine nordic o dinaric. Le typo fortemente obscur e assi poco europee que characterisa ancora hodie, parte del population de Italia - color iste servilis, diceva Ciceron - on pote facer remontar al invasion de sclavos oriental, asiatic e graeculos, del ultime etate republican e de celle imperial. Que iste massa non poterea offerer supporto al vetule institutiones aristocratic republican, e haberea besonio de un patrono, explica le transpassar ab le republica al Imperio. Le ordine imperial roman era destinate a reger ancora alicun seculos - anque perque le Roma republican habeva jam liberate le campo ab tote le possibile competitor - in un quadro de splendor ma anque de un crescente putrefaction del societate. Le “limes” imperial de Augusto non debeva esser plus ampliate (excepte le Dacia conquirite ab Traiano) in quatro seculos de Imperio. Un florition cultural non se habera plus depost le fin del I seculo d.C. e se perpetuava sol un academismo de typo alexandrin. Le philosophia del epocha il es le stoicismo, le individualismo orgoliose e desperate de un anima nordic que se claude in se ipse .“ Malos homines nunc terra educat atque pusillos”, lamentava Jovenal (XV, 70). In effecto, in le exercito imperial le statura minime era descendite usque a m. 1,48, e assi sempre plus contrastava, le “Romanorum brevitas” con le Germanorum proceritas (Vigetio, 1, 1). Nonobstante que le ultime gentes que poteva facer remontar le lor origines al Latinos del Colles Alban, inter le qual le Julios, se era extincte al initio del principato, un certe typo nordic debeva continuar inter le membros del classe dirigente del Imperio. On poterea facer un longe lista de Cesares blonde: ab Augusto a Tiberio, ab Caligula a Neron, ab Tito a Traiano, ab Claudio a Probo, ab Constantino a Valentiniano. Le capillos blonde era sempre estimate in le beltate feminil - Poppea era blonde - e le dominas roman on le tingeva (summa cum diligente capillos cinere rutilarunt, Valerio Maximo, 11, 1, 5) o mitteva perruccas de capillos blonde, taliate al prisioneras germanic. Le capacitate del Imperio de reger se in le seculos, se debeva al fortia del forma politico-spiritual create ab Roma. Un forma spiritual il es create ab un certe typo human, ma in parte le supervive, al minus usque a quando trova un materia human signate anque ab un minime parte de celle sanguine originari. Le arco del romanitate es continite inter le duo affirmation - moribus antiquis res stat romana virisque - in cuje le etate republican habeva affirmate con orgolio de haber a disposition un adequate substantia racial, e celle altere - mores enim ipsi interierunt virorum penuria - con cuje le romanitate admitteva le incapacitate de perpetuar se in un ambiente human ora jam orientalisate. Al vetule paisanos italic de origine nordic, quasi extincte, (le desolation del vastatio Italiae, es un thema commun de scriptores de etate imperial) poteva surrogar, usque al II seculo d.C., le romanitate de colonos del provincias e le guarnitiones peripheric. Pois, extincte anque iste fluxo de italicitate provincial ab cuje era exite le grande Imperatores Traiano, Adriano, Marco Aurelio, le orientalisation procedeva con un rapiditate sin freno, con le diffunder se de nomines grec e del christianismo. Venite ab le Oriente le christianismo, exite ab le visceras del nation hebraic - multitudo iudaeorum flagrans nonnunquam in contionibus, civitas tam suspiciosa et malefica - se affirma in le provincias oriental, ma incontra resistentia in le parte europee del Imperio, exepte in le regiones maritime cosmopolita. Con le christianismo se diffunde anque un nove ideal physic oriental, presto visibile in le mosaicos e in le hypogeos. Le christianismo in le Imperio Roman, era le religion del stratos plus basse del population e de immigratos de origine oriental e african, le quales non era sensibile ni al spirito hellenic ni al arte politic de Roma. Le ultime resistentia nordic et europee contra le orientalisation del mundo classic - le penetration de elementos extranee in le Imperio con le conceptos religiose e de vita del Oriente - veni ab parte del Illyricos, iste gente grande de soldatos blonde, que dara a Roma le imperatores Aureliano, Decio, Diocletian. Illo es, sub le signo del Sol Invicte de Mythra, le ultime reaction del provinciales europee, del legionarios, a defensa del Imperio contra le orientalisation e le mundo christiano-cosmopolita. Es le extreme bastion del paganismo contra le demagogos del Oriente e, insimul, le defensa del danarium roman e del parve burgesia italic contra le auro del Oriente. Le transferimento del capital a Constantinopolis, in le corde del Oriente christian e antiroman, signava le fin del romanitate europee de stirpe nordic. In van le poeta Prudentio debeva mitter in versos le sperantia que le Imperio poteva renovar se e que le capillos del Dea Roma «deveniva de novo blonde» (rursus flavescere): le Roma indoeuropee non era plus. Paradoxalmente, le Imperio debeva ancora un seculo de vita al su plus implacabile adversarios, le Germanos. Como al romanitate italic del epocha republican era succedite le romanitate italico-provincial del principato, como a iste era succedite, al medietate del II seculo, le romanitate illyric del legionarios, assi in le ultime seculo de Roma prendeva forma un romanitate-germanic de cuje le echo perveniva usque al rege Theodorico. Le exercito roman del IV seculo es jam germanisate in modo complite, germanic son le su generales, ab Stilichon a Flavio Aetio, durante que sur le vexillos del legiones imperial conservate ab le “Notitia Dignitatum” son signate le runas del sol, del victoria e del cervo: le primordial symbolos indoeuropee, retornava ancora, in le lucentia morente del splendor roman. Significative es como pro iste Germanos le parola «romano» il ha acquirite le significato de “coarde”, “infidel” Le «romano» es ora in le acceptation currente, un typo human parve, nigre, gesticulator, sagace e habile, ma anque vil e false, exactemente como appareva le “graeculus” al Romanos de etate republican, e como Platon, a su vice in un Grecia ancora nordic, habeva describite Syrios et Egyptios. Iste transpassar de significatos pote demonstrar melio de omne altere exemplo le parabola descendente del civilisation classic. Le populos que parla greco e latino in le seculo V d.C., conservava le hereditate linguistic del Hellenos e del Italicos indoeuropee, ma non celle del sanguine. Le Germanos ante se estabiliva, intra le confinios del Imperio como colonos e alliatos federate. Illes prendeva le possession de campanias dispopulate e dependente del centros urban e maritime del Imperio de Oriente (Roma, Ravenna). On faceva acceptar se como soldatos, colonos, paisanos, pois quando le exhaustion biologic e spiritual del romanitate era troppo grande pro restar a illes velate ab le residuo mytho de Roma, illes se imponeva como conductores, defensores, patronos. Ma con le Germanos tornava a penetrar in le bassino mediterranee le mesme elemento nordic que jam in le prehistoria habeva adressate in senso “europee” le Europa del Sud. Le Scandinavia es de novo matre de populos - Scandia insula quasi vagina populorum velut officina gentium - : Gothos del Vástergótland, Burgundos del insula de Bornholm (Burgundholmr), Vandalos del Vendsyssel. De novo le Germania es matre de blonde nationes: al blondes Indo-iranic, Celtas, Hellenos, Italicos, succedeva le blondes Franches, Lombardos, Gothos, que iva a dar nove sanguine al exhauste Romània. Nasceva un nove cyclo de civilisation, celle romanico-germanic del Occidente: romanic, non plus roman, proque anque le populos latin son transformate in le lor substantia pro le sanguine germanic apportate. Un nove élite nordic rinfortia le Europa con le su «sanguine azur» - sangre azul, como appareva al populationes obscur de Espania le pelle rosee e monstrante le venas del lor seniores visigothos. Son le «filios del blondes» - le beni asfar, como era apparite al Arabes le cavalleros cruciate europee que, invertite le movimento Oriente-Occidente cambiate ab Constantino octocento annos antea, colpava le Islam que era movite al conquesta de Europa in Espania e Sicilia. Son le cavalleros german - decor flavae Germaniae - que con le Sacre Roman Imperio de nation germanic relevava al Sol le symbolo imperial del Occidente.