Movimento pedophilic

Le movimento pedophilic es un movimento sociopolitic international que defende le acceptation social del pedophilia e del relationes sexual consentite inter adultos e minores e que lucta pro obtener, con iste scopo, cambios social e legislative como le suppression o le reforma del etate de consentimento, le recognoscentia del pedophilia como un orientation sexual specific e su disclassification como paraphilia del listas official de infermitates e disordines mental.

Centrate super un debatto academic dismythificator, le movimento nasce in Nederland durante le decade de 1950, a traverso le activitate del psychologo Frits Bernard e del senator e jurista Edward Brongersma. Illo rapidemente da loco al creation de numerose associationes de defensa del pedophilia in multe paises. In le annos septanta, in le contexto del revolution sexual, le movimento experientia un avantiamento transitori in Europa occidental, principalmente in Nederland, ma illo comencia a recular a partir del annos octanta.

Le opinion public ha monstrate un forte rejection al movimento pedophilic e su progresso social e politic ha essite multo limitate. Hodie, le defensa del pedophilia es excludite del debatto public e le majoritate del governos national se adhere al protocollos del Nationes Unite pro definir le leges super le etate de consentimento. De su parte, le communitate medic es largemente in disaccordo con le affirmationes del activistas pedophilic super le natura pretenditemente inoffensive del relationes sexual inter adultos e infantes.

Definition de pedophilia

Le definition de pedophilia es fundamental pro le studio e le intendimento del reivindicationes del activistas pedophilic, pois que illo pote variar secundo paises, idioma e criterio applicate.

Etymologicamente, le termino pedophilia es formate per le vocabulos grec παις-παιδος, 'infante-puero', e φιλία, 'amicitate' o 'amor'. Su significato etymologic es, dunque, 'amicitate/amor al infantes'. Totevia, secundo su uso actual, le parola non procede directemente del greco, ma illo era introducite in le vocabulario medic per le psychiatro vienese Richard von Krafft-Ebing a traverso su obra Psychopathia Sexualis, publicate in 1886, pro definir le attraction sexual primari verso individuos impubere o de pubertate hastive.

Le definition medic official es illo del Classification International de Infermitates del Organisation Mundial del Salute, assi como illo del diverse associationes psychiatric, principalmente le Association American de Psychiatria. Iste organisationes defini le pedophilia como un attraction sexual primari de adultos verso infantes prepubescente o de pubertate hastive e lo considera como un disordine mental e del conducta.

De su parte, le activistas pedophilic defini le pedophilia como un preferentia sexual verso le infantes e, in un senso ample, verso le adolescentes, basate super le amor elective pro istes, e illes lo considera como un orientation sexual specific, comparabile con qualcunque altere. A fin de evitar le stigmatisation de terminos como pedophilo e pederasta, alcun defensores del normalisation del pedophilia promove le uso de alteres como boylover e girllover, de origine anglese (traducibile respectivemente como "amante del pueros" e "amante del pueras"), e le generic childlover ("amante del infantes"). On utilisa tamben altere denominationes, como pedosexualitate e ephebosexualitate.

Principal theses e reivindicationes

Benque intra le movimento son representate un grande numero de opiniones, a vices divergente, le majoritate del activistas son de accordo con le sequente scopos:

• Transformation del conception social del pedophilia.
• Distinction inter abuso sexual e relationes consentite.
• Recognoscentia del libertate sexual del infantes e del adolescentes.
• Recognoscentia del pedophilia como un orientation sexual specific.
• Disclassification del pedophilia como paraphilia del listas official de infermitates e disordines mental.
• Suppression o reforma del etate de consentimento.
• Promotion del investigation objective super le pedophilia e le interactiones adulto-infante.
• Libertate de expression e de information.

Le activistas pedophilic affirma que le infantes e le adolescentes pote desirar e consentir le relationes sexual con adultos e que istos non son perjudicial pro illes, ante salutabile e beneficiente si illos se disveloppa in conditiones adequate e le ambiente non reage negativemente. Sub iste premissa, illes questiona le validitate del leges super etate de consentimento e demanda lor suppression o un reduction progressive e pronunciate.

Le activistas pedophilic defende lo que illes considera le derecto natural del infantes e del adolescentes de explorar e disveloppar lor sexualitate e de eliger liberemente con qui illes vole compartir lo, sia inter illes o in le quadro de relationes intergenerational con adultos. Le movimento pedophilic non se presenta dunque, exclusivemente, como un movimento de liberation sexual pro le adultos, ma tamben pro le minores.

Le activistas pedophilic defende le pedophilia como un orientation sexual specific, comparabile con qualcunque altere, e illes demanda su disclassification como paraphilia del listas official de infermitates e disordines mental. Illes argumenta que le homosexualitate tamben era classificate antea como un infermitate per iste mesme organismos e reivindica le derecto de non esser discriminate in le quadro del actual statos democratic.

Alcun activistas se monstra tamben favorabile al legalisation del pornographia infantil. Iste activistas considera censura le prohibition del possession de pornographia infantil e denuncia su persecution como un abuso juridic.

Distinction inter abuso sexual e relationes consentite

Le distinction inter abuso sexual infantil e relationes consentite que face le activistas pedophilic es un del aspectos clave pro le intendimento de lor lucta pro le acceptation social del pedophilia. Le activistas pedophilic refusa e condemna qualcunque typo de abuso sexual e defende exclusivemente le relationes consentite, que illes considera como un derecto natural del minores e del adultos de compartir e gauder lor sexualitate liberemente, sin coactiones e in un quadro de equalitate, harmonia e respecto mutue pro le sentimentos. Super iste distinction essential de conceptos se basa tote le reivindicationes del activismo pedophilic.

Le Association Pedophilic Danese (DPA), un del associationes le plus distaccate del movimento pedophilic, fundate in Danmark in 1984, synthetisava in 11 punctos le distinction inter abuso sexual infantil e pedophilia defendite per le activistas pedophilic:

Abuso sexual infantil

Pedophilia con contacto sexual (eventual)

1. Violentia, menacias, inganno, chantage (emotional), rapto e stupro. 2. Le infante senti que es impossibile retirar se del activitate sexual. Le infante vole que le activitate fini, ma le adulto lo impedi. Le abuso de poter e altere intimidationes possibilita le abuso continuate. 3. Le desiro sexual del adulto es le unic criterio. On non prende in consideration le necessitates del infante, includite les sexual. Le infante es un objecto sexual passive. 4. Obligation de secreto. Exploitation del sentimentos de vergonia del infante. Si on discoperi le activitate sexual, le infante experientia sentimentos de culpabilitate, mesmo sin haber desirate tal activitate. 5. Atmosphera oppressive. Il non ha sensation de securitate ni de intimitate. 6. Le relation non es equanime. Il ha oppression, abuso de autoritate e manipulation. 7. Le adulto non es interessato in le infante como persona, ma solmente como objecto sexual sporadic. 8. Il ha poc interesses in commun. Le infante se isola del alteres, includite su companiones de etate. Le adulto pretende posseder le infante. 9. Il non ha un communication aperte. Tote expression emotional es reprimite. 10. In le vita quotidian del infante, le amor e le attention son insufficiente. In iste casos existe risco de fixation con le sexualitate adulte. 11. Le infante ha sentimentos de timor e de aversion. Es evidente que le infante cerca adjuta.

1. Spontaneitate e amicitate que on gaude insimul. 2. Le infante pote retirar se del relation in qualcunque momento, secundo su desiro. Le adulto respecta le voluntate del infante e non le culpa pro su decision. 3. Interaction a scala personal e (eventualmente) sexual. Le activitate sexual, si existe, es adaptate al nivello psycho-sexual del infante. Le adulto participa del sexualitate del infante. 4. On tenta attinger le plus grande apertura possibile, considerante le moral e le ambiente. Le benesser de ambe partes es expressate de maniera verbal e non verbal durante le relation. 5. On prova crear un atmosphera que forni le plus grande sensation de securitate possibile. 6. Le scopo es crear un relation de equalitate. In caso de un relation durabile, illo se transforma in amicitate. 7. Le adulto manifesta interesse pro le mundo del infante. Il ha interesses in commun, mesmo in le caso de un incontro unic. 8. Il ha loco pro le cultura juvenil e le contacto con le alteres. Le interesses son compartite. 9. Il ha loco pro le expression de sentimentos. Le poter es equilibrate. Le infante e le adulto comparti le poter. 10. Le adulto ha un interesse real in le sentimentos (tamben sexual) del infante. Ille desira poner se al nivello del infante. Le amicitate es un complemento de valor de altere aspectos del vita del infante. 11. Le sentimento predominante in le infante es le allegressa, benque a vices ille pote sentir se insecur a causa del moral del societate. Nonobstante, le infante prova expressar sentimentos positive in su ambiente.

Le DPA signala tamben que on debe "presupponer le existentia de un ample 'zona gris' inter le duo situationes opponite describite" in iste 11 punctos.

In 1998, le psychologo Frans Gieles, del Societate Nederlandese pro Reforma Sexual (NSVH, Nederlandse Vereniging voor Seksuele Hervorming), proponeva quatro regulas ethyic basic que on deberea tener in mente in tote relation adulto-infante:

• Consentimento, tanto del infante como del adulto.
• Apertura verso le parentes del infante.
• Libertate pro le infante de retirar se del relation in qualcunque momento.
• Harmonia con le disveloppamento del infante.

De altere parte, multe pedophilos affirma que le sexo non es le principal ration de esser de lor relationes con infantes. Edward Brongersma, in su studio "Boy-Lovers and Their Influence on Boys" [Le boylovers e lor influentia super le pueros], ubi ille presenta le resultatos de investigationes realisate con adultos qui ha habite relationes sexual con infantes, affirma: "In un relation, le sexo sole esser un elemento secundari, benque illo pote esser importante pro le instruction e le education sexual" (ille cita studios de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; e Sandfort, 1982).

Bases scientific

Sigmund Freud revolutionava le concepto occidental del infantia in esser le prime a sustener, super bases scientific, le existentia del sexualitate infantil.

Desde su initio, le theoricos del movimento pedophilic ha prendite como referentia le studios de investigatores como Sigmund Freud, Wilhelm Reich e Alfred Kinsey super le sexualitate infantil e postea de alteres como Floyd Martinson, Alayne Yates o William Masters, le quales ha negate o relativisate le consequentias negative que le psychiatria e le societate sole attribuer al relationes sexual inter adultos e infantes, pro defender scientificamente lor theses, que illes basa tamben super eventos cultural e historic que possibilitava le acceptation social del pederastia, mesmo regulate, como in le Grecia Antique. Al mesme tempore, illes sustene que le studios super le interactiones adulto-infante sole esser distorque per le prejudicios del investigatores quanto al pedophilia e illes demanda un approche plus objective. Un studio citate frequentemente como exemplo de investigation objective per le defensores del relationes intergenerational es "Boys on their contacts with men" [Le pueros in lor contactos con le homines], del psychologo social Theo Sandfort, publicate in 1987 in le revista The Journal of Sex Research.

Sigmund Freud

In fines del seculo XIX, Sigmund Freud revolutionava le conception occidental del infantia con su theoria psychoanalytic in esser le prime a sustener, super bases scientific, le existentia del sexualitate infantil. Freud describe le disveloppamento psychosexual del infante in 5 phases: oral, anal e phallic, que culminarea con le resolution del complexo de Edipo in le puero e del complexo de Electra in le puera. Postea il haberea un phase de latentia usque al phase genital del pubertate. Le these basic freudian es que le sexualitate del infante es "polimorphicamente perverse" e que ille disveloppa forte impulsos al incesto. Le infante se trova obligate a profitar e sublimar iste desiro a fin de disveloppar un sexualitate san in le etate adulte. Freud formalisara su theses in respecto in le obra Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie [Tres essayos super theoria sexual], publicate in 1905.

Wilhelm Reich

Le psychiatro austriac Wilhelm Reich, alumno de Freud, que tentava compatibilisar le psychoanalyse con le analyse marxistic, attribueva le repression del sexualitate infantil e le consequente repression del sexualitate adulte a un imposition moral millennari que se manifestarea in le systema capitalista a traverso le familia burgese e patriarcal, le qual agerea como representante e reproductor del repression politic del stato. Utilisante le religion como dispositivo, le familia conservator realisarea le function de preservar le modello familiar existente mediante le perpetuation de institutiones como le matrimonio indissolubile e de principios moral como le fidelitate conjugal. Secundo Reich, le inhibition infantil pote esser causa de fixation in stadios pregenital, con le consequentia de formationes sexual pathologic. In obras como Massenpsychologie des Faschismus [Psychologia de massas del fascismo, 1933] Reich susteneva que le repression del sexualitate infantil produce individuos intimidate ante le vita e temerose del autoritate, lo que favori le perpetuation de dirigentes que impone lor voluntate al massas.

Alfred Kinsey

Inter 1937 e 1948, le scientista american Alfred Kinsey effectuava un del studios le plus importante super sexualitate human realisate usque al presente, cognoscite hodie como Reporto Kinsey, que sera publicate in duo volumines, Sexual Behavior in the Human Male [Conducta sexual del homine, 1948] e Sexual Behavior in the Human Female [Conducta sexual del femina, 1953]. Pro su realisation ille succedeva reunir le historia sexual de circa 18.000 personas, inter illes centos de infantes, de duo menses a 15 annos de etate. Kinsey affirmava que il non ha relationes sexual anormal, ma normas social que los conditiona e regula. Secundo Kinsey, si le relationes sexual inter adultos e infantes se disveloppa in circumstantias appropriate, si le adulto senti affecto pro le infante e non lo cosifica, illos pote esser un experientia salutabile pro le infante. Iste solmente lo vive como un trauma si le autoritates public o le parentes le face creder que iste conducta es immoral o incorrecte. In su concepto de "discarga sexual", que includeva masturbation, pollutiones nocturne, caressas heterosexual, relationes homosexual e relationes con animales, Kinsey propugnava le permissivismo del relationes inter adultos e infantes.

Frits Bernard

Specialista in pedophilia, ille publicava un grande numero de obras scientific super le thema. Frits Bernard susteneva le these que le contactos sexual inter adultos e infantes non son necessarimente perjudicial in tote le casos. In su studio Paedophilia: A Factual Report (1985) ille signala factores como le reaction del ambiente, le interrogatorios policial e le arresto del companion adulte in le interactiones adulto-infante como le ver causa de traumas psychologic grave in le puero quando le tabu es applicate al relation. Ille observa que le societate solmente insiste in le parte negative del pedophilia (abuso sexual infantil) e critica que le majoritate del studios super le pedophilos se realisa in conditiones degradante pro istes (prisiones, hospitales psychiatric). Altere del objectiones de Bernard es que on nunquam demanda al infantes super lor ver sentimentos super le pedophilos ma depost un grande scandalo que les conditiona pro responder negativemente super lor experientia. In 1988 ille affirmava que usque ille momento, como psychologo e como teste experte autorisate in diverse litigios, ille mesme habeva analysate "plus de un centena de adultos pedophile e circa tres centos infantes e adolescentes qui habeva habite contactos [sexual] con adultos".

Rind et al.

In 1998, le psychologos Bruce Rind, Philip Tromovitch e Robert Bauserman publicava in le Psychological Bulletin del Association American de Psychologia un studio titulate in anglese A meta-analytic examination of assumed properties of childsexual abuse using college samples [Studio metanalytic del supponite proprietates del abuso sexual infantil utilisante monstras scholar]. Le autores prova verificar si le affirmationes emanate del medios de communication e le litteratura specialisate que tote le relationes sexual son traumatisante pro le minores e que le abuso sexual causa un dommage psychologic grave, durabile e generalisate super pueros e pueras de maniera equivalente, se corresponde con le maniera que son vivite iste experientias. Rind, Tromovitch e Bauserman analysa e compara le resultatos de 59 studios realisate con monstras non clinic de ambe sexos qui habeva habite relationes sexual con adultos durante le infantia o le adolescentia e illes arriva al conclusion que circa 70% del juvenes analysate considera que tal experientias era positive o non habeva consequentias. Illes relativisa e attribue a altere causas, como le medio familiar, le consequentias negative referite per le resto e conclude que le credentias del societate super le pretendite consequentias negative del sexo super infantes e adolescentes son exaggerate e non se sustene.

Precedentes

John Henry Mackay, predecessor del activismo pedophilic.

Il existe precedentes del activismo pedophilic in le obra del scriptor german de origine scotese John Henry Mackay. Mackay, qui recognosceva su pedophilia, interprendeva un campania sub le pseudonymo Sagitta a fin que on acceptava le amor pederastic. Su plan era publicar diverse libros in differente stilos, ma le projecto cadeva per terra quando su obras era confiscate e su editor denunciate, benque iste non revelava nunquam qui se occultava detra le pseudonymo Sagitta. Depost un judicio, le libros era declarate obscene in 1909 e lor editor mulctate. Mackay, totevia, continuava con su cruciata e in 1913 ille publicava altere obras con le mesme scopo. Le plus distaccate de iste serie es le roman autobiographic Fenny Skaller. In 1926 ille publicava Der Puppenjunge, un historia super infantes prostituite in Berlin. In le Republica Weimar su libros poteva esser vendite, ma quando le nazis arrivava al poter illos era prohibite. Usque a 1979 on non sapeva que detra Sagitta se occultava iste autor.

On pote trovar altere precedente del activismo pedophilic in le scriptor francese André Gide, qui inter 1911 e 1920 publicava, in un edition anonyme private, su essayo Corydon, in le qual ille analysa aspectos como le cultura del amor o le forma como ha essite tractate le homoerotismo al longe del historia, proponente le existentia de un "pederastia normal", i.e. ni pathologic ni criminal, prendente como referentia le mundo grecoroman e in particular le Grecia Antique. Le prime edition complete in francese, ja con le nomine del autor, era publicate in 1924. Gide mesme considerava Corydon como su libro le plus importante.

Prime movimentos (1940–1969)

In 1940, le psychologo e sexologo nederlandese Frits Bernard establiva contactos con le doctor J. A. Schorer, presidente del branca nederlandese del Committee Scientific Humanitari (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK) german, le prime organisation de defensa del homosexuales e transexuales. Bernard sapeva que le WhK, junctemente con su organisation international, le Instituto pro le Scientia Sexual (Institut für Sexualwissenschaft), habeva publicate articulos super le interactiones adulto-infante ante 1933. Con le declaration de guerra del alliatos al Germania nazi e le victoria de isto in le prime phase del contention in Europa, le campanias de legitimation del pedophilia habeva essite prohibite e qualcunque banalisation super le thema fortemente penalisate, pois que le articulo 176 del Verordnungsblatt nro 81 quanto al interactiones adulto-infante del legislation german debeva esser includite in le legislation nederlandese per ordine de Adolf Hitler. Le Instituto pro le Scientia Sexual habeva essite litteralmente destruite depost le arrivata del nationalsocialismo al governo de Germania in 1933. Le membros del WhK Arent von Santhorst e Bob Angelo habeva destruite tote le documentation del WhK nederlandese a fin de impedir le investigationes del nazis.

In le annos cinquanta, e a partir del restos del branca nederlandese del WhK, Bernard e alteres crea in Le Haya le association Enclave Kring, dedicate al studio scientific del pedophilia. Considerate como le prime organisation del activismo pedophilic, le gruppo se installara postea in Rotterdam. Su scopos son "rumper con le prejudicios super le questiones concernente al contactos erotic e relationes inter minores e adultos (...), forninte information e assessoramento (...) [e] initiar un programma de assistentia directe [pro avantiar] verso un revision del codice penal". In 1958 Bernard funda un editorial con le mesme nomine a fin de diffunder le ideas del association. Disveloppate con le idea de devenir un organisation international, Enclave Kring obtene appoio in Europa occidental, New York, Japon e Hong Kong, locos ubi in alcun casos Bernard mesme habeva conferentiate. Fructo de su effortios, le association recipe un responsa positive super le activismo pedophilic de parte de diverse publicationes independente, como le nederlandese Vriendschap (publicate desde 1859), le german Der Weg zu Freundschaft und Toleranz, le danese Amigo e le nederlandese Verstandig Ouderschap in le annos sexanta. Le NVSH, vanguarda del movimento pro le libertates sexual, ha alora, in parolas de Bernard, un attitude multo critic verso le pedophilos.

Ante le poc quantitate de studios dedicate al phenomeno del pedophilia e con le desiro de combatter le stigmatisation social, Brongersma e Bernard scribe, de 1959 a 1964, diverse articulos presentante le pedophilia desde un puncto de vista positive, le quales son publicate in Vriendschap [Amicitate], le revista del Cultuur en Ontspanningscentrum (Centro de Cultura e Otio, COC, hodie COC Nederland), association de defensa del derectos del homosexuales al qual illes pertine, benque illes non attinge le creation de un gruppo interne de travalio.

Inter 1966 e 1969, Frits Bernard remane occupate in altere projectos e le activitates de Enclave Kring diminue. Le disveloppamento de un secunde phase in le activismo pedophilic non se concretara usque a 1970.

Avantiamento transitori (1970–1981)

In le contexto del revolution sexual initiate in fines del annos sexanta se disveloppa un activismo reivindicative que tenta attraher le attention del medios pro facer avantiar su causa. Le activistas defia le opinion public e comencia a exiger le acceptation social del pedophilia, su disclassification del listas official de infermitates e disordines mental e le suppression del etate de consentimento.

Le movimento experientia un avantiamento verso su scopos que se manifesta in le apparition, a partir del medio del annos septanta, de un grande numero de gruppos specificamente pedophilic in multe paises, ultra le associationes homosexual e le pensatores isolate. Numerose intellectuales e activistas politic appoia le ideas del movimento pedophilic. Benque le pedophilia continua sin esser acceptate, ultra le tolerantia de alcun gruppos minoritari, iste radicalisation offere al pedophilos le opportunitate de reunir se e intercambiar ideas.

In le medio del annos septanta, le nucleo del activismo se displacia durante un curte periodo de tempore al Regno Unite e le SUA. In iste paises, le movimento es objecto de forte attaccos de parte del pressa. Frits Bernard attribueva le forte opposition in le paises anglophone contra le activismo pedophilic al attitude radical e fortemente agressive de isto foras de Europa continental ante le ignorantia generalisate del societate in questiones sexual.

Europa del Nord

Nederland

Al initio del annos septanta, le majoritate de articulos in defensa del pedophilia, le major parte del quales tenta definir le consequentias a curte e longe termino del contactos sexual inter adultos e infantes super istes ultime, son scribite in Nederland, tanto desde perspectivas theoric como practic, per Frits Bernard, Edward Brongersma, Frans Gieles e le psychologo Theo Sandfort. Le datos utilisate per iste investigatores proveni del analyse directe de pedophilos e de juvenes e adultos qui, durante le infantia o adolescentia, habeva relationes sexual con adultos. In continuitate con le vias aperite in le annos cinquanta per Bernard, le activismo pedophilic tende a coincider con un studio plus general super le sexualitate, le familia e le infantes.

Le positiones del NVSH cambia debite al evolution social e al radicalisation de alcun discursos politic e intellectual e on crea, impulsate principalmente per Bernard e Brongersma, le Stiching Studiegroep Pedofilie (Gruppo de Studio super le Pedophilia, SSP), gruppo specific del association, integrate per specialistas infantil, psychiatros e advocatos, le qual realisa un importante labor informative. Le gruppo, que ha como membros Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers e Peter van Eeten, organisa reuniones septimanal e colecta information super le pedophilia, que es archivate in un centro de documentation situate in Hasselt.

In 1972, le SSP publica le libro Sex met kinderen [Sexo con infantes], scribite per Bernard in collaboration con Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten e Ids Haagsma. Le obra, que describe le historia de Enclave Kring e del investigation international super le interactiones sexual inter adultos e infantes, in parte stimulate per Enclave Kring e in parte independente de illo, usque ille momento, aperiva le debatto super le pedophilia in Nederland e preparava le fundamentos pro le movimento pedophilic del annos septanta in Europa occidental.

In 1973 ha loco in Breda le prime incontro international de pedophilos, organisate per le NVSH, que le mesme anno formalisa su section super pedophilia, le qual in 1976 passa a appellar se Emancipatie van Oudere-Jongere-relaties (Gruppo de Travalio pro Emancipation del Relationes Intergenerational) e in 1979 Landelijke Werkgroep Jeugdemancipatie (Gruppo National de Travalio pro Emancipation del Infantes). In 1974 on organisa in Utrecht, sub le devisa "Pedophilia e Societate", le prime incontro del section super pedophilia del NVSH. On demanda le dispenalisation del pederastia e on reivindica le derecto del infantes de "expressar lor sentimentos e necessitates".

Usque al initio del annos octanta, le activistas pedophilic se monstra satisfacte pro le progressos de lor causa in Nederland. In 1980, le COC declara publicamente que le pedophilia es un question gay e que le liberation homosexual nunquam sera complete sin le liberation del infantes e del pedophilos. Inter 1979 e 1981, le ultime avantiamento significative del movimento pedophilic in le mundo occidental ha loco in 1981, quando le Fundation Protestante Nederlandese pro le Disveloppamento Familiar Responsabile (Protestantse Stichting voor Verantwoorde Gezinsvorming, PSVG) distribue in le scholas primari decenas mille de copias de un brochure illustrate titulate Paedophilia, a fin de informar le infantes super le pedophilia. In ille momento, plus e plus organisationes feministic, e mesmo unitates del Policia Juvenil, se monstrava favorabile al dispenalisation del pederastia. Ancora in 1984, Edward Brongersma affirmara: "In Nederland, on debatte le pedophilia objectivemente durante le cursos de instruction del academias de policia. Hic, como in le universitates, on se effortia pro poner fin al prejudicios".

Petition de 1979 contra le etate de consentimento

Le 22 de junio 1979 le NVSH, le Liga Coornhert pro le Reforma del Legislation Penal, le Confederation Humanitari e le prestre Alje Klamer inviava un petition, junctemente con un littera de contento simile, al ministro de justitia nederlandese e, simultaneemente, al Parlamento nederlandese. Ambes demandava le dispenalisation del relationes sexual consentite inter infantes e adultos.

Iste petition era signate per diverse organisationes public de benesser social e salute mental, inter le quales era le sequente:

• Association General de Libertate Provisional.
• Association Nederlandese pro le Integration del Homosexualitate (COC).
• Association Feministic Nederlandese official.
• Per unanimitate, le committee executive del Partito del Travalio (le partito con le plus grande quantitate de membros).
• Per unanimitate, le committees executive de quatro partitos politic plus parve que habeva alora representation in le camera inferior nederlandese (Partito Democratic Socialistic, Partito Socialistic Pacifistic, Partito Democratic e Partito Radical).

Como scribeva Jan Schuijer, del NVSH, "apparentemente alarmate pro le successo del petition", le section de psychiatria infantil e juvenil del Societate Nederlandese de Psychiatria se opponeva publicamente al demandas de dispenalisation, affirmante que illo debilitarea le autoritate parental.

Belgica

Il es in Flandra (Belgica), depost un conferentia organisate in Antwerpen in april 1973 per le SSP, que on crea le prime gruppo pedophilic europee foras de Nederland, le Studiegroep Pedofilie (Gruppo de Studio super le Pedophilia). In 1981 il se addera Stiekum, plus radical (brochures, interventiones in le medio institutional, in le radio, etc.). Iste gruppos, ancora bastante informal, sera a partir de 1984 objecto de persecution e attaccos de parte de partitos del dextra, inter illos le Vlaams Blok, que los accusara de "accostumar le gente al phenomeno del pedophilia", demandara le prohibition desde lor publicationes e desde le pressa national e organisara manifestationes de protesto quando on celebra in Flandra conferentias e debattos super le pedophilia.

In 1982 Philippe Carpentier crea le Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité (Centro de Recerca e de Information super le Infantia e le Sexualitate). Le association edita le revista L'Espoir, que publica articulos signate per specialistas como Frits Bernard e Edward Brongersma e attinge un tirage de 800 exemplares in 1985. Illo dispare bruscamente in 1988 post que Philippe Carpentier e altere membros son condemnate pro production de pornographia infantil.

Germania

In Germania era multo active durante le annos septanta e octanta Indianerkommune, un auto-denominate "communa de liberation del infantes". Al initio del annos octanta il existeva Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie (AKP), un parve gruppo de reflexion formate in 1979 que appoiava le pedophilos heterosexual. A partir de 1979, in Germania del West, le Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (DSAP, Societate German de Studio e Travalio super le Pedophilia) integra plure gruppos local. In le fin de 1981, le disaccordos interne inter su 200 membros resulta in le dissolution effective del collectivo. AKP deveni alora le principal association germanic. Kinderfrühling nasce del dissolution del DSAP.

Altere paises

In altere paises de Europa del Nord surge parve gruppos como le Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (SAP) in Suissa, le Paedofilia Arbeitsgruppen (PAG) in Svedia o le Norwegian Pedophile Group (NAFP) in Norvegia, que arriva a esser inscribite in le federation de associationes national homosexual e, depost esser expulsate, deveni clandestin. Tote illos, benque se face publicitate reciproc in lor publicationes, son totevia poc numerose, poc influente e super toto poc coordinate, malgrado que on effectua alcun tentativas de regruppamento, sovente a scala national.

Francia

Le status special del intellectuales in Francia, que habeva permittite a scriptores como Henry de Montherlant o André Gide de recognoscer confortabilemente lor preferentia pro le pueros, o como Roger Peyrefitte de obtener un successo scandalose, permitte que alteres, como Tony Duvert e Gabriel Matzneff, mantene desde le fin del annos sexanta discursos aperte favorabile al pedophilia. Duvert, qui in 1967 publica su prime roman, Récidive, e in 1973 gania le Premio Médicis, se declara pedophilo apertemente. In 1974 ille publica Le Bon Sexe illustré [Le bon sexo illustrate], essayo ubi ille critica le education sexual e le familia e defende que "on debe recognoscer al minores, infantes e adolescentes, le derecto de facer amor". In 1975 ille disveloppa su ideas in profunditate in un nove essayo, L'Enfant au masculin [Le infante in masculin], in le qual ille affirma que ille ha habite companiones sexual de sex annos. Matzneff, qui parla profusemente in su libros de su preferentia pro le adolescentes de ambe sexos sin esser attaccate per le medios, al mesme vice que collabora in jornales como Le Monde, publica le mesme anno Les Moins de seize ans [Le minores de dece-sex annos], opusculo ubi ille exalta le amor pro le adolescentes de ambe sexos. Tamben in 1974 le philosopho René Schérer publica Émile perverti [Emilio pervertite], essayo dedicate al relation inter education e sexualitate, ubi ille denuncia le "action infantilisator del schola" e critica le facto que le education contemporanee exclude le desiro sexual in le relation inseniante. Schérer e le romancero Guy Hocquenghem dirige in 1976 un numero del revista Recherches super infantia e education, con le appoio, inter alteres, de Michel Foucault e François Châtelet, que marca le apogeo de iste typo de discurso intellectual super le pedophilia e le hebephilia.

Desde 1968, le defensa del pedophilia es multo controversial in le sino del gruppos del extreme sinistra e del medios de sinistra. Alcun gruppos informal del socialismo radical e altere organisationes plus importante, como le Liga Communistic Revolutionari, appoia le pedophilos. Le defensa de istos, assi como le discursos ambigue super le sexualitate infantil, appare como un defia al prohibitiones. Desde le Fronte Homosexual de Action Revolutionari, create in 1971, o le revista Le Gai Pied, lanceate in februario 1979, usque a philosophos como Michel Foucault, qui denuncia le separation sexual inter infantes e adultos como un "nove regime de controlo del sexualitate", totes demanda le recognoscentia del "sexualitates peripheric". Alcun medios, como le jornales Le Monde e Libération, contribue al diffusion de iste ideas publicante petitiones super le thema, litteras aperte e interviews con pedophilos que explica lor experientia. Iste publicationes evidentia, secundo le editores e jornalistas, un strategia global de questionamento del societate e illos son reivindicate, ante toto, in nomine del libertate de expression. In iste epocha, le discursos a favor del liberation sexual del infantes prende posto al umbra de movimentos alternative como le antipsychiatria e le activismo homosexual.

In maio 1977 Libération publica un articulo titulate "Naissance du «front de libération des pédophiles»", ubi on face un appello a participar in un reunion pro crear le Front de Libération des Pédophiles (Fronte de Liberation del Pedophilos, FLIP). Le articulo sera publicate novemente le 1 de martio 1979. Le FLIP non supervive a causa del divergentias surgite inter su participantes, ma alcunos del plus radical funda, in le medio de 1977, le Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente (Fronte de Action e de Recerca pro un Infantia Differente, FRED), que in decembre del mesme anno defini un programma, publica alcun textos in 1978 e finalmente dispare al initio de 1979 pro manco de organisation e a causa de dissensiones inter su membros. In julio 1979 on funda le Groupe de Recherche pour une Enfance Différente (Gruppo de Recerca pro un Infantia Differente, GRED), le prime association pedophilic durabile in Francia. Membro del Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle (Committee de Urgentia Antirepression Homosexual) e del Association International de Gays, le GRED manifesta in su bulletin Le Petit Gredin le voluntate de "ampliar su publico al 'professionales' del infantia, al parentes mesme, al judices e al educatores. E al infantes!", a fin de devenir un instrumento de debatto, ultra le activismo, attitude que illo adopta tamben in le conferentias e tabulas ronde in le quales participa como invitato. Illo disparera in 1987.

Petitiones contra le etate de consentimento

Articulo principal: Petitiones francese contra le etate de consentimento

Inter 1977 e 1979, durante que on debatteva un reforma del codice penal in le Parlamento francese, numerose intellectuales signava petitiones e litteras aperte demandante le dispenalisation de tote le relationes consentite inter adultos e minores sub 15 annos (etate de consentimento in Francia), sin limite de etate. Le plus notabile, publicate in Le Monde le 26 de januario 1977 e reproducite tamben per Libération, se titulava Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs [Littera aperte super le revision del lege super delictos sexual concernente a minores] e illo era scribite in appoio de tres citatanos francese qui habeva comparite ante le Tribunal de Versailles accusate de "attentatos al pudor sin violentia super minores de minus de 15 annos" e pro haber photographiate lor companiones. Duo de illes era in prision preventive desde 1973, facto que le littera qualifica de "scandalose". Le texto affirma que le infantes ha subite "necun violentia" e que le relationes era "consentite", e illo adjunge: "Si un puera de 13 annos ha le derecto al pilula [anticonceptive], proque facer isto?" e "tres annos pro un basios e un caressas, il suffice!".

Le petition, que era inviate al Parlamento, era signate per 69 personalitates, inter illes le philosophos Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre e André Glucksmann, le philosopho e semiologo Roland Barthes, le romancero e activista pro le derectos del homosexuales Guy Hocquenghem, le advocato e professor de derecto Jean Danet, le scriptor e cineasta Alain Robbe-Grillet (eligite membro del Academia Francese in 2004), le scriptores Louis Aragon, Catherine Millet e Philippe Sollers e le pediatra e psychoanalista infantil Françoise Dolto.

Le 4 de april 1978 on emitteva per le radio de Paris un debatto in profunditate inter Michel Foucault, Jean Danet e Guy Hocquenghem, in le qual istes explicava lor rationes in favor del suppression del etate de consentimento. Iste conversation era publicate in francese con le titulo La Loi de la pudeur [Le lege del pudor].

In 1979 Libération publicava un littera simile in appoio de Gérard R., un citatano francese accusate de un "delicto sexual super minores", in expectativa de judicio desde 18 menses. Illo era signate per 63 personas, inter illes Pascal Bruckner, Georges Moustaki e Christiane Rochefort. Le littera informa que Gérard vive con pueras de 6 a 12 annos, "cuje aspecto resplendente monstra al oculos de totes, includite lor parentes, le felicitate que illas trova [in Gérard]".

Regno Unite

In 1974, sub le egida del Scottish Minorities Group, on crea in Scotia Paedophile Information Exchange (PIE). Su membros fundator son Michael Hanson, studente homosexual, e Ian Campbell Dunn, activista pro le derectos del homosexuales non-pedophilo. Le assemblea inaugural ha loco in martio 1975 e in julio le sede es transferite a London, unde proveni le majoritate del interessatos. Keith Hose, ligate al Gay Liberation Front (Fronte de Liberation Gay, GLF), deveni su presidente. In novembre, PIE submitte al Committee de Revision del Codice Penal un reporto de 17 paginas con su proprie propositiones quanto al interactiones adulto-infante.

Le gruppo decide facer se cognoscer melio per le grande publico, malgrado le riscos que isto representa, e in 1975 Hose da in le conferentia annual de Campaign for Homosexual Equality un longe discurso super le pedophilia del qual se face echo le jornal The Guardian. In april 1976 PIE lancea le revista Understanding Paedophilia [Comprender le pedophilia], que publica numerose investigationes super le pedophilia e le prime statisticas super le preferentias del pedophilos.

In 1977, con circa 250 membros, PIE assimila lo que resta de Paedophile Action for Liberation (Action Pedophilic pro le Liberation, PAL), gruppo proveniente de un scission del GLF de London-Sud que habeva essite objecto de attaccos de parte del pressa. Le mesme anno, PIE acquire un certe notorietate public depost le celebration de un colloquio aperte in London e le participation de su nove presidente, Tom O'Carroll (autor del libro Paedophilia: The Radical Case), in un conferentia in Swansea super le amor e le affection, organisate per le Association Britannic de Psychologia. Iste duo manifestationes public discatena un violente campania de pressa contra le ideas defendite per PIE.

In 1978 PIE deveni membro del Consilio National pro le Libertates Civil (National Council for Civil Liberties), cognoscite hodie como Liberty. Durante su affiliation, le association faceva campania contra le tractamento informative del pressa verso le gruppos pedophilic e in favor de reducer le etate de consentimento. Illo tamben se opponeva al propositiones pro prohibir le pornographia infantil.

In 1978, un articulo super le assemblea annual de PIE publicate per le tabloide News of the World duce le policia a facer un perquisition presso le activistas cuje nomines habeva essite revelate. Cinque membros del committee executive del association, inter illes Tom O'Carroll, son accusate de "conspiration pro corromper le moral public" a causa del servicio de correspondentia inter membros del association e le editores de Understanding Paedophilia son accusate de "obscenitate". Le activitates de PIE son fortemente affectate e plure membros decide abandonar le organisation. Il pare que le gruppo era infiltrate per un membro del MI6.

In 1983 le pressa suggere un connexion del association con le violation, multo mediatisate, de un puero de six annos in Brighton. Duo de su membros da un interview pro dismentir le rumor, ma le die sequente jornales como Daily Express e The Standard publica titulares que continua insinuante un relation del association con le abusos sexual. In 1984, isolate e devenite objecto de disapprobation general, PIE annuncia le cessation de su activitates.

Statos Unite

Depost le rebellion de Stonewall, alcun organisationes del movimento gay del SUA e le Canada, como le National Gay Rights Coalition (Coalition National pro Derectos del Gays) e le Gay Alliance Toward Equality (Alliantia Gay pro le Equalitate), reivindica publicamente le suppression del etate de consentimento. In 1972, le Gay Activists Alliance (Alliantia de Activistas Gay) de Chicago e New York, gruppo scindite del GLF, organisa un conferentia que reuni militantes homosexual de 85 organisationes. Su reivindicationes include le suppression del etate de consentimento.

In 1975, un sequitor de Wilhelm Reich crea in San Diego le Childhood Sensuality Circle, un "circulo de documentation e reflexion" que defende le suppression del etate de consentimento. Illo functionara usque al medio del annos octanta, ma su influentia sera multo reducite, pois que illo non tenta facer se cognoscer.

Campanias de 1977 contra le pornographia infantil

In 1976 Robin Lloyd, correspondente del NBC, publicava For Money or Love: Boy Prostitution in America [Pro denero o pro amor: Prostitution infantil in America]. In le libro, cuje introduction era scribite per un senator del Statos Unite, Lloyd affirmava que existeva un immense rete de prostitution que involveva plus de 300.000 infantes. Le idea que detra le pornographia infantil se occulta un grande negotio basate super le exploitation de minores se initiava con iste libro. Totevia, in necun parte del obra il ha necun base empiric pro le numero 300.000; Lloyd mesme admitteva que illo era solmente un hypothese de travalio que ille habeva suggerite a diverse expertos pro poner a prova lor reactiones.

Isto non impediva Judianne Densen-Gerber, directrice de Odyssey House, un catena de clinicas de tractamento residential pro toxicomanos, de se appropiar del cifra como si illo representava un statistica confidibile e de initiar, in 1977, un campania pro movilisar le opinion public in contra del pornographia infantil, accusante le homosexuales de producer lo e distribuer lo a grande scala. De su parte, le miss Statos Unite Anita Bryant initiava altere campania sub le motto "Que nos salva nostre infantes", tentante presentar tote le homosexuales como violatores de pueros e affirmante que "le homosexuales ha necessitate de recrutar nostre infantes pro assecurar lor superviventia e le diffusion de lor movimento". Le campania de Bryant le permitteva indurar le legislation e reducer le derectos civil al homosexuales in le contato de Dade (Florida).

Le media sequeva le historias super exploitation infantil in detalio. Durante 1977 le jornales national publicava novem articulos in respecto. The New York Times, un quotidian cognoscite pro evitar le sensationalismo, publicava 27 articulos ille anno, in comparation con un in le duo annos anterior. Quando in maio 1977 le popular programma de television 60 Minutes dedicava un edition al pornographia infantil se discatenava un unda de litteras al politicos. Ille primavera, un subcommittee del Committee de Affaires Judicial del Camera de Representantes celebrava un serie de audientias super le thema que se prolongava usque al autumno, mantenente le pornographia infantil in le notitias del SUA. On creava un platteforma contra le pornographia infantil, cuje appellos pro implantar mesuras plus rigorose recipeva un ample appoio politic in le climate de panico moral regnante.

Le mesme anno le governo promulgava le Lege super Exploitation Sexual Infantil, le qual prohibe le utilisation de minores de etate in le realisation de pornographia, le transporto de infantes a traverso le frontieras statal, le prisa de imagines pornographic de minores e le production e diffusion de publicitate super pornographia infantil. Desde alora, le lucta contra le prostitution e le pornographia infantil deveniva le cavallo de battalia del stato contra le pedophilos.

Fundation del NAMBLA

In decembre 1977 le policia assalta un casa particular de Revere (Massachussetts) e arresta 24 homines, que son investigate e accusate de plus de un centena de casos de corruption de minores. Le operation recipe un grande copertura mediatic e le jornales local publica photographias e datos personal del arrestatos. Le fiscal de districto, Garrett Byrne, declara que illes son solmente "le puncta del iceberg". Le membros del equipo de redaction del revista gay Fag Rag attribue motivationes politic al operation. Tanto illes como altere membros del communitate homosexual de Boston lo assimila a un "chassa al magas contra le homosexuales" e le 9 de decembre illes crea le Committee Boston-Boise. Le gruppo organisa manifestationes, recolta fundos pro le defensa del imputatos e tenta sensibilisar le opinion public mediante actiones como le distribution de foliettos. Byrne perde le sequente electiones e su successor declara que necuno debera timer ir in prision pro haber relationes sexual con adolescentes si istos son consentite. Tote le inquestas son abandonate e le poc accusatos qui ja habeva essite condemnate son ponite in libertate.

Le 2 de decembre 1978 le Committee Boston-Boise convoca un reunion super le thema "Le amor homine-infante e le etate de consentimento", al qual assiste circa 150 personas. In finir, un trentena de participantes, inter illes le historico del movimento gay David Thorstad, decide fundar un association de defensa del pedophilos, le North American Man/Boy Love Association (NAMBLA, Association Nordamerican del Amor Homine-Puero), que devenira le organisation le plus importante del movimento pedophilic. Al initio del annos octanta illo habera plus de 300 membros e recipera appoio de personalitates como le poeta Allen Ginsberg. Le NAMBLA organisara conferentias public, ponera in marcha un programma de assistentia al pedophilos incarcerate e lor familias e publicara libros e revistas como NAMBLA Bulletin.

Le indiferentia del opinion public ante le reivindicationes in favor del suppression del etate de consentimento de parte del organisationes gay se transformava in hostilitate con le proliferation del stereotypos super le homosexuales, reguardate como violatores de pueros e productores de pornographia infantil. In consequentia, le question del etate de consentimento deveni un thema multo debattite intra le movimento gay, inter illes qui son in contra, le majoritate relationate con NAMBLA, e illes qui vide ibi un mal necessari pro le superviventia del movimento e le obtention de su scopos.

Le disaccordos deveniva evidente in le conferentia organisative del prime parada del Orgolio Gay de Washington, in 1979, quando un gruppo de lesbianas menaciava non participar si on non retirava formalmente un proposition del Gay Youth Caucus (Gruppo Gay Juvenil), approbate anteriormente, que demandava "libertate penal total pro le juvenes homosexual depost un revision del leges super etate de consentimento". Le frase que reimplaciava le original, approbate depost un sondage postal per le majoritate del delegatos, era: "[on debe] proteger le juvenes gay e lesbian de qualqunque lege que pretende discriminar les, oprimir les o molestar les, in casa, in le schola e in le medio social e professional". In 1980, le gruppo Lesbian Caucus distribue foliettos que invita le feminas a non participar in le parada gay annual de New York pro un supponite control del NAMBLA super le committee organisative. In le annos sequente plus e plus organisationes homosexual tenta impedir le participation del NAMBLA in le paradas del Orgolio Gay.

In 1982, un membro del NAMBLA es relationate falsemente con le disparition in 1979 del puero Etan Patz. Benque le accusationes son sin fundamento, le publicitate negative que illo recipe es disastrose pro le organisation. In 1985, David Thorstad publicava un libro que documentava le factos, A Witchhunt Foiled: The FBI vs. NAMBLA [Un chassa al magas: Le FBI contra NAMBLA].

In le medio del annos octanta le NAMBLA se trovava politicamente isolate, mesmo intra le movimento gay. Le organisationes pro le derectos del homosexuales abandonava le radicalismo de lor prime annos pro tentar meliorar su imagine ante le opinion public e le appoio al reivindicationes del pedophilos dispareva totalmente.

Reculamento

Al initio del annos octanta, le successos del activismo pedophilic europee (estranier al campanias de 1977 contra le pornographia infantil in le SUA) comencia a recular a causa de un cambio drastic de attitude moral verso le pedophilia. Le censura se intensifica e le pedophilos comencia a esser reguardate per le opinion public como le criminal le plus abjecte. Autores como Frits Bernard e Bruce Rind ha qualificate de "hysteria" le attitude surgite in iste decade verso le pedophilia.

Iste rejection cresce exponentialmente in le annos novanta. Le exclusion del organisationes pedophilic del Association International de Gays e Lesbianas in 1994 lassa le movimento politicamente isolate. In iste decade, le popularisation de internet forni al movimento nove canales de expression e offere al pedophilos le possibilitate de sortir del isolamento, ma illo aperi al vice nove vias de persecution.

Cambio moral (1982–1989)

Desde 1982, in Europa ha loco in le opinion public un cambio radical de attitude verso le pedophilia. In iste decade, le idea que qualcunque contacto sexual inter adultos e infantes provoca sequelas psychologic grave super istes ultime deveni un opinion multo extendite. Un del causas principal se trova in le sensationalismo del medios de comunication, que associa systematicamente le pedophilia con le abuso sexual e le violentia.

In Nederland, le discursos favorabile al pedophilia experientia un reculamento quando le pedophilia es tractate novemente como un infermitate mental. Le pressa cessa de parlar del movimento e le principal activistas se lassa. Le censura se intensifica e le figuras public que se habeva distaccate como voces dissidente in le annos anterior se affunde poco a poco in le silentio.

Pressa pedophilic

Durante le annos octanta, in parallelo con le bulletines del associationes pedophilic, on publica in Europa diverse revistas plus o minus relationate con le movimento pedophilic, como Pan: A Magazine About Boy-Love (1979-1985), Palestra o Gaie France (1986-1993), magazine homosexual proxime al Nove Dextra francese, fundate per Michel Caignet. On publica tamben numerose revistas photographic: Backside (1983-1985), Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985), Jean's, (1985) e Photokid (1986). In 1987 on lancea in Nederland Paidika: The Journal of Paedophilia, un revista academic dedicate al studio del pedophilia desde un perspectiva positive e normalisator. Inter le membros de su consilio de redaction, alcunos apertemente favorabile al activismo pedophilic, il ha specialistas como Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough e Donald H. Mader. A causa de su character activista, le publication, editate usque a 1995, era attaccate e dispreciate como "revista pedophilic" per su detractores.

In octobre 1982 explode in Francia le affaire del Coral, super presumpte abusos sexual commisse in un centro de reception que seque le principios del antipsychiatria. Diverse personalitates public, inter illes Gabriel Matzneff e René Schérer, remane imputate durante un tempore. Benque illes son absolvite e le condemnas imponite a alcunos del implicatos, pro relationes sexual consentite con adolescentes, son finalmente multo basse, le affaire ha un ample echo mediatic que contribue a attraher le atention super le centros de reception e a questionar le antipsychiatria.

Benque autores como Matzneff son ancora ben riguardate per alcun medios, on non audi ja parlar tanto de illes, e le artistas contemporanee que, sin esser pedophilos, representa scenas de relationes sexual consentite inter infantes e adultos o crea obras sufficientemente ambigue pro esser interpretate per alcunos in iste senso, son motivo de scandalo e censura.

Durante le mesme periodo, le moral public quanto al questiones sexual es affectate negativemente per le irruption del sida e in consequentia recula le successos del revolution sexual del annos sexanta e septanta. In 1988, le activista german Wolfgang Tomasek scribeva: "Io non trova ja amusante le emancipation pedophilic. Le virus ha destruite toto".

In 1982 se registra officialmente in le Camera de Commercio de Nederland le association Martijn, que devenira le organisation le plus importante e durabile del activismo pedophilic in Europa e facera parte usque a 1994 del Association International de Gays e Lesbianas. Un de su principal medios de action es le revista Martijn, que in 1986 passa a appellar se OK Magazine, pro Ouderen-Kinderen (Adultos-Infantes), con le voluntate de dirigir se al pedophilos in general, non solmente al homosexual.

In Australia, in 1983 (o 1980 secundo altere fontes), on crea Australian Paedophile Support Group, que se dissolve depost un infiltration policial; su membros se regruppa alora in Boy Lovers and Zucchini Eaters (BLAZE), que es rapidemente dismantellate per le policia.

In 1985 on crea in Danmark le Association Pedophilic Danese, que junctemente con Martijn e PIE sera altere del organisationes pedophilic le plus distaccate in Europa. Aperte a pedophilos, sympathisantes e personas interessate, su scopos son informar le societate super le pedophilia e le sexualitate infantil, mitigar le prejudicios super le interactiones adulto-infante e promover le debatto super le pedophilia. Su activitates include appoio mutue e assistentia social. Le gruppo celebrara usque a 10 reuniones pro anno, alcunes solmente pro socios e alteres aperte al publico in general. Le numero de membros sera 80 in 1996 e 100 in 2004.

In 1985, le Partito Verde german, leader del revolution sexual, include inter le propositiones de su programma le suppression del etate de consentimento e affirma que "le relationes sexual con infantes son edificante pro ambe partes [infantes e adultos]". Iste postura suscita un protesto e multe votantes habitual del partito transfere lor votos al Partito Socialdemocrata. Le mesme anno, Frits Bernard prende su retiro de su travalio como psychologo, como teste experte e de su functiones in organisationes international.

Le dies 5 e 6 de julio 1986 ha loco in Copenhagen (Danmark) un incontro international inter le representantes del associationes pedophilic american (NAMBLA), suisse (SAP), australian, svedese, norvegian e danese, a fin de "establir le bases pro un intercambio regular de information inter le diverse gruppos e delinear un reflexion commun super le strategia a sequer in lor lucta". Illes cerca le maniera de reintegrar le lucta pro le acceptation del pedophilia in le movimentos de liberation sexual e suggere continuar luctante junctemente con le homosexuales, recognoscente un forte hostilitate de parte del sector feministic. Iste incontro, que se produce quando le movimento perde fortia, ha necun effecto practic.

Le 5 de februario 1987 Frits Bernard appare como invitato special in le programma in vivo de Phil Donahue in NBC The Phil Donahue Show (transmittite a traverso 250 canales de television del SUA e Canada) e defende apertemente le pedophilia, durante un hora sin interruptiones, con le appoio de un juvene de 23 annos qui durante su infantia habeva habite relationes sexual con adultos. Iste facto revesti un grande importantia, pois que 1987 es un data in le qual le movimento pedophilic ja confronta un hostilitate social plus e plus grande in comparation con le situation del annos septanta.

In Nederland, le cambios in le poter comenciava a prender forma. Le policia nederlandese e le membros del agentias de securitate habeva comenciate a esser maestrate in le SUA super le methodos del FBI pro sequer le pista del productores e collectionistas de pornographia infantil. In 1989, le ministro de justitia nederlandese, Frits K. Altes, declarava que on habeva tenite reuniones septimanal super iste subjectos con le FBI e le governo britannic desde 1985. Desde 1984, le Congresso e le Senato del Statos Unite habeva accusate de modo continuate (a traverso le Subcommittee Permanente de Investigationes e le Committee de Affaires Governamental -dirigite alora per le republican William Roth-, que soleva elaborar e diffunder iste typo de accusationes mediante le pressa national e international) Nederland de esser "[un del] principal exportatores de pornographia infantil al Statos Unite", affirmante que in Amsterdam on auctionava infantes publicamente pro le prostitution e le pornographia, extremo que se demonstrava "insustenibile" per medio del informe final del Gruppo de Travalio super le Pornographia Infantil (publicate in augusto 1986), dirigite per le ministro de justitia mesme.

In 1989 on crea le Gruppo P in Italia, dedicate al debatto e le reflexion super le relationes consentite inter adultos e minores. Un de su fundatores era Francesco Vallini, redactor del revista gay Babilonia. Malgrado le character legal del association, Vallini passava tres annos in prision, accusate de association criminal.

Declino e isolamento (1990–2000)

Ma son le annos novanta que marca un authentic cambio de attitude in Europa. In 1990, le Tribunal Supreme del Statos Unite declara delicto le possession de pornographia infantil, mesura que sera imitate postea per altere paises. Desde alora, mille de personas suspiciose de pedophilia sera arrestate sub cargas de possession de pornographia infantil in tote le mundo, super toto a partir del popularisation de internet.

Al initio del decade on crea in Nederland International Pedophile and Child Emancipation (IPCE), organisation de vocation principalmente informative que promove le debatte academic super le interactiones adulto-infante. Le gruppo celebra reuniones annual e gere un sito web que reuni un importante archivo documental super le pedophilia.

In 1993, Dieter Gieseking funda in Düsseldorf (Germania) Krumme 13, un gruppo de appoio e autoadjuta pro pedophilos. Illo offere assessoramento juridic al pederastas incarcerate, demanda le dispenalisation del pederastia e le legalisation del pornographia infantil e anima le pedophilos a "sortir del armario". In 2001 K13 deveniva centro de attention mediatic depost le detention de duo de su membros post que illes publicava in le web del association un narration erotic de character pederastic. In 2002 habeva loco un manifestation de neonazis contra K13, al qual se confrontava gruppos de contramanifestantes e que finiva con le intervention del policia. In 2003, K13 se dissolveva officialmente ante le pression mediatic e social, ma Dieter Gieseking decideva mantener aperite su sito web, active usque a nostre dies (2013). K13 tamben era criticate per le gruppos pedophilic Pädo e IPCE, le quales assecurava que illos confideva ni in su leader incarcerate ni in le association, affirmante que istos era prejudicial pro le movimiento pedophilic.

In 1996 explode in Belgica le affaire Dutroux, que ha un influentia multo negative super le conception social del pedophilia. Tote le associationes pedophilic de iste pais relationate in qualque modo con le affaire, como Dokumentatiedienst Pedofilie, Studiegroep Pedofilie o Stiekum, son claudite o resta al umbra. Le media dirige plus e plus su attention verso le pedophilia e comencia a relationar lo systematicamente con le abuso sexual e le violentia. Toto illo provoca que le pedophilia appare ante le opinion public simplemente como synonymo de abuso sexual de minores. In Nederland, le relative tolerantia que poteva existir verso le pedophilia comencia a disparer.

In le medio del annos novanta, le popularisation de internet forni al activismo pedophilic nove canales de expression pro le diffusion de su ideario e offere al pedophilos le possibilitate de sortir del isolamento a traverso le contacto directe. In 1995 on crea BoyChat, le prime communitate virtual pro pedophilos homosexual, que duce al creation in 1997 del gruppo Free Spirits, le qual nasce con le scopo de fornir ressources virtual secure in plure idiomas. A partir de 1998, pedophilos heterosexual crea ressources simile. Desde alora on ha disveloppate multe communitates in le rete sequente le mesme modello.

Edward Brongersma, qui habeva essite objecto de molestation de parte de su vicinos e de agressiones in le via public a causa de su activismo in favor del acceptation del pedophilia, immerse in un profunde depression decide suicidar se in 1998 mediante euthanasia, in favor del qual ille se habeva manifestate durante su ultime annos. Depost su morte, su archivos personal e su bibliotheca era transferite al Instituto International de Historia Social de Amsterdam. Un parte de su collection de imagines era confiscate per le policia, que los considerava pornographia infantil.

In 1998, le psychologos Bruce Rind, Philip Tromovitch e Robert Bauserman publica in le Psychological Bulletin del Association American de Psychologia lor studio A meta-analytic examination of assumed properties of childsexual abuse using college samples [Studio metanalytic del supponite proprietates del abuso sexual infantil utilisante monstras scholar], in le qual illes conclude que non tote le relationes sexual con minores son necessariemente abusive e critica le "hysteria" contra le pedophilia discatenate in le annos octanta. In 1999 le NAMBLA publica in su sito web un resume del studio con le titulo "The Good news About Man/Boy Love" [Un bon notitia super le amor homine-garson], ubi illo se congratula proque isto "demonstra que le actual guerra contra le boylovers ha necun base scientific". Le travalio dava loco a un grande controversia in le SUA, que comenciava con le criticas de alcun conservatores social e fundamentalistas religiose, assi como de alcun psychiatros e psychotherapeutas. Le Congresso del Statos Unite se monstrava preoccupate quanto al consequentias que poterea haber le publication del resultatos del studio super le paradigmas official quanto al pedophilia e le 12 de julio 1999 illo approbava le Resolution 107 HRC (per 355 votos in favor, 0 in contra e 13 abstentiones), que declarava que le relationes sexual inter adultos e infantes son abusive e perjudicial e condemnava le studio super le base que illo era utilisate per le activistas e organisationes pedophilic pro promover e justificar le abuso sexual infantil. Le condemnation de un studio scientific de parte del congresso era in ille momento un facto sin precedentes.

Exclusion del activismo del minorias sexual

Diverse organisationes del movimento pedophilic integrava le Association International de Gays e Lesbianas (ILGA) desde su initio. Secundo un declaration del NAMBLA de 1994, isto contribueva al redaction del constitution del ILGA. In 1985 le ILGA approba un resolution in le qual on declara que "le juvenes ha le derecto de decider per se mesmes super lor vita sexual e social [e que] le leges super le etate de consentimento tende plus a opprimer les que a proteger les".

In 1993 le ILGA obtene un status consultive como ONG in le Consilio Economic e Social del Nationes Unite. Desde alora, diverse organisationes, le majoritate religiose, manifesta publicamente lor rejection. Organisationes homosexual demanda al ILGA suspender tote relation con le movimento pedophilic. Le delegatos del SUA e del Regno Unite affirma que quando illes iva a votar illes ignorava le participation de associationes del activismo pedophile in le ILGA. Le mission del SUA in le ONU invia un littera pro exiger que le NAMBLA, Martijn e le gruppo german Project Truth sia expulsate de su rangos. In novembre 1993 le committee executive del ILGA demanda de iste gruppos lor renunctiation voluntari. Non solmente renunctia necun de illos, ma le NAMBLA publica le mesme mense un communicato de pressa ubi illo reaffirma su condition de membro del ILGA.

In 1994, le senator republican Jesse Helms presenta in le Parlamento del SUA un projecto de lege pro retener 119 milliones de dollares del contributiones del SUA al ONU "usque le presidente certifica que necun agentia de Nationes Unite concede necun typo de status, accreditation o recognoscentia official a necun organisation que promove, tolera o cerca le legalisation del pedophilia, i.e. del abuso sexual infantil". Le projecto era approbate per unanimitate per le Congresso del Statos Unite e le lege era promulgate in abril 1994 per le presidente Bill Clinton.

In su 6-e Conferentia Mundial, celebrate in New York in junio 1994, le ILGA votava le expulsion del NAMBLA, Martijn e Project Truth per 214 votos in favor e 30 in contra e on approbava un resolution pro permitter in le futuro necun typo de gruppo o association pedophilic. In le fin del annos novanta, le revolution sexual se habeva disembarassate de su passato pedophilic.

Movimento pedophilic hodie (2001–presente)

Logotypo del NAMBLA, le association pedophilic le plus importante del mundo.

A causa del contexto social e legislative, multe poc personas osa expressar publicamente lor appoio al movimento pedophilic in nostre dies. Le defensa del pedophilia es excludite del debatto public e le poc activistas qui travalia apertemente son anglophone e nederlandese, como Tom O'Carroll, Frans Gieles e Ad van den Berg. Extra le activismo organisate, de tempore in tempore surge in internet alcun initiativas personal que secunda su postulatos.

In 2001, le Tribunal Supreme del Canada adopta un resolution judicial que ratifica le dispositiones del codice penal super possession de pornographia infantil como un limitation valide del derecto al libertate de expression. Le decision se prende depost un recurso de inconstitutionalitate interponite per John R. Sharpe, un pedophilo arrestate pro possession de pornographia infantil, que adduceva ante le tribunales que le leges canadese super pornographia infantil viola le derecto al libertate de expression e de pensamento.

In 2003 on funda in Maryland (SUA) B4U-ACT, un organisation sin scopo lucrative formate per diverse professionales accreditate del salute mental, alcunos de illes auto-identificate como pedophilos, cuje scopo es adjutar psychologicamente le personas attrahite sexual- e emotionalmente per infantes, assi como combatter le prejudicios social concernente le pedophilia. Inter su activitates, B4U-ACT da conferentias pro educar le professionales del salute mental concernente le approches adequate pro tractar le pedophilos e organisa seminarios, unic in su genere, in que le personas attrahite per infantes pote dialogar e debatter super un pede de equalitate, respecto e comprension con psychiatros e altere specialistas.

Lindsay Ashford, un citatano american radicate in Europa, testimoniava de su pedophilia in 2004 a traverso un reportage publicate per le quotidian The Express-Times de New Jersey. Postea ille concedeva un interview a facie discoperite pro le programma del BBC 2 Am I Normal?, in le qual ille denunciava que le termino pedophilia ha essite deformate per le medios usque a perder su senso original de amor al infantes. Durante alcun annos ille gereva le sito web 'Puellula', dedicate principalmente al denunciation de casos de minores disparite. In 2005, alcun medios discatenava un polemica super le sito, centrate in le facto que illo mostrava photographias del minores. In 2006, Ashford creava un blog personal in le qual se positionava in favor de Barack Obama pro le electiones american de 2007 e ille era objecto de un nove controversia pro le facto de haber publicate photographias del filias del candidato, arrivante a reciper un menacia legal del advocatos de Obama a fin que ille retirava le imagines.

In 2004, le Association Pedophilic Danese decide dissolver se e clauder su sito web durante le disrolamento de un investigation super le activitates del association initiate per le Procura General de Danmark e ante le forte attaccos de alcun jornalistas. Un gruppo scindite de membros disconforme con le decision, appellate DPA Gruppo 04, decide alora reaperir le sito del association. In un communicato publicate in le mesme sito, le gruppo explicava que su membros se negava "a esser dominate per le pression injuste de jornalistas antidemocratic, politicos e gruppos non minus fanatic de Danmark e del estraniero", expressava le voluntate de "poter utilisar le libertate constitutional de expression que corresponde a tote le citatanos (...) e de travaliar politicamente a iste fin" e affirmava que le dissolution del association e de su sito web era equivalente a ceder al terrorismo. In su communicato, le gruppo accusava alcun gruppos de haber utilisate o menaciate utilisar medios illegal contra le DPA, e citava le association Stop Pædofili Nu, que menaciava robar e publicar le lista de membros del organisation. In decembre 2005, le DPA era exonerate per le Committee Investigative del Ministerio pro Justitia del Governo Danese, que estimava que le association era legal in virtute del libertate de expression.

In 2006, tres activistas pedophilic, inter illes Ad van den Berg, presidente de Martijn, fundava in Nederland le Partito del Caritate, Libertate e Diversitate (PNVD). Su propositiones includeva le reduction progressive del etate de consentimento e le legalisation del possession de pornographia infantil. Desde su creation, le PNVD era centro de un polemica mundial. Illo era attaccate per associationes christian, per le partito conservator e per un grande parte del opinion public. Illo non arribava a participar in le electiones de 2006, pois que illo non succedeva recoltar le numero minime de signaturas exigite per le lege electoral nederlandese pro poter presentar candidatos. Finalmente illo se dissolveva in 2010. In 2011, Ad van den Berg era arrestate e incarcerate, accusate de possession de pornographia infantil. Postea ille initiava un exopero del fame e refusava su tractamento de insulina in signo de protesto pro le discrimination del pedophilos. In nostre dies, le Partito Communistic de Grande Britannia (PCC) es le sol partito politic que defende in Europa le suppression del etate de consentimento.

Inter 2006 e 2010 le svedo Karl Andersson editava Destroyer, un revista gay impresse e publicate officialmente in le Republica Chec e distribuite internationalmente a traverso su sito web. Differentemente del majoritate de revistas gay, Destroyer era centrate exclusivemente super le infantes e le adolescentes. Con un designo simile al de revistas como Playboy, illo contineva photographias, essayos, interviews, recensiones, reportages, articulos super cultura e narrationes. Illo recipeva multe criticas del medios e de sectores antipedophilic pro, suppositemente, "sexualisar" le infantes, ma Andersson se levava rapidemente pro defender su publication e dava interviews pro argumentar contra su detractores.

In 2011, durante un session in le Parlamento del Canada super un projecto de lege dirigite a indurar le penas contra le pedophilos, centrate super le normativa de incarceration minime e super le responsa de istes al tractamento medical, le expertos in psychologia Vernon Quinsey e Hubert Van Gijseghem, citate como testes, susteneva que le pedophilia es un orientation sexual comparabile con le homosexualitate e le heterosexualitate e negava le possibilitate de cambiar lo mediante tractamentos o therapias.

In 2012, le tribunal de Assen (Nederland) illegalisava le association Martijn. Benque illo se manteneva sempre intra le legalitate in vigor, le procura adduceva que "[le] activitates e ideas del association son contrarie al ordine public e le moral". Le association se dissolveva immediatemente e claudeva su sito web. Le 2 de april 2013 le illegalisation era annullate per le tribunal de Leeuwarden, depost que le association interponeva un recurso de appellation. Le tribunal fundamentava su decision in le derecto al libertate de association e in le facto que le activitates de Martijn non pote esser considerate como illegal.

International Pedophile and Child Emancipation (IPCE) reuni in su sito web numerose documentos scientific e essayos super le pedophilia. In Germania, Dieter Gieseking, ancian leader de Krumme 13, ancora mantene active le web del association, K13-Online, actualisate regularmente. In le SUA, le NAMBLA mantene active su sito web e publica periodicamente le NAMBLA Bulletin.

Die International del Amor al Pueros

Desde 1998 pedophilos homosexual celebra le Die International del Amor al Pueros, un convocation symbolic surgite a traverso internet pro exhortar al acceptation social del pedophilia e del relationes intergenerational. Iste die, pedophilos de tote le mundo accende discretemente in public un candela blau, que ha devenite le symbolo del convocation. Le data fixate es le prime sabbato depost le solstitio de estate. Considerante le duo hemispherios, le celebration se realisa duo vices pro anno.

Pedophilos heterosexual ha instaurate postea le Die de Alicia. Le data del convocation es le 25 de april, die in que Lewis Carroll cognosceva in 1856 Alice Liddell, le puera que le inspirava su celebre romance Alicia in le pais del meravilias.

Usque ora le organisatores de iste evenimentos nunquam ha celebrate officialmente necun typo de convocation physic.

Symbologia

Symbolo in forma de papilion representante le pedophilia.

Il existe un symbologia proprie del movimento, utilisate per le diverse organisationes pedophilic in lor publicationes e sitos web:

• Un triangulo blau in forma de spiral, o BLogo, symbolisa un puero (triangulo parve) circumdate per un homine plus grande (triangulo grande). Illo era designate per un pedophilo con le pseudonymo Kalos in 1997.
• Un symbolo simile, un corde intra un corde, o GLogo, era disveloppate postea per pedophilos heterosexual pro symbolisar un "ligamine de amor" inter adultos e pueras.
• Un tertie symbolo in forma de papilion symbolisa le pedophilia de modo generic. Illo es formate per quatro cordes: un grande e blau pro le homine, un grande e rosate pro le femina, un parve e blau pro le puero e un parve e rosate pro le puera.

Iste symbolos ha essite utilisate tamben pro confectionar diverse joieles e parve ornamentos, como anellos e pendentes.

Notas

Referentias

Vide tamben

• Differentia de etate in le relationes sexual
• Differentia inter pedophilia e pederastia
• Lista de organisationes del activismo pedophilic
• Pedophilophobia
• Pressa pedophilic
• R. c. Sharpe

Bibliographia

Essayo

• Bernard, Frits. Paedophilia: A Factual Report. Rotterdam: Enclave, 1985.
• Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurt: Foerster, 1997.
• Courouve, Claude. Vocabulaire de l'homosexualité masculine. Paris: 1985, entrata "Pédophile/Pédophilie".
• DDAA. Sex met kinderen. Le Haya: NVSH, 1972.
• Boulin, Bertrand. La charte des enfants. Paris: Stock 2, 1977.
• Duvert, Tony. Le bon sexe illustré. Paris: Minuit, 1974.
• Duvert, Tony. L'Enfant au masculin. Paris: Minuit, 1980.
• Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Paris: Seuil, 1988.
• Hohmann, Joachim. Pädophilie heute. Frankfurt: Foerster, 1982.
• Leopardi, Angelo (in cura de); con articulos e collaborationes de Edward Brongersma, Volker Beck, Bruno Bendig, Peter Mangold, Volkmar Sigusch, A. Siegel, W. Vogel e Frits Bernard. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurt: Foerster, 1988.
• Levine, Judith. Harmful to Minors. Minnesota: University of Minnesota Press, 2002.
• Matzneff, Gabriel. Les moins de seize ans. Paris: Juillard, 1974.
• Matzneff, Gabriel. Les passions schismatiques. Paris: Stock 2, 1977.
• Pinard-Legry, Jean-Luc; Lapouge. Benoît. L'enfant et le pédéraste. Paris: Seuil, 1980.
• Raffy, Alex. La pédofilie, de l'infantilisme des grandes personnes. Bruxelles: De Boeck Université, 2004.
• Rochefort, Christiane. Les enfants d'abord. Paris: Grasset, 1976.
• Santiago, Pablo. Alicia en el lado oscuro. Madrid: Imagine, 2004, pp. 387-391.
• Schérer, René. Émile perverti. Paris: Laffont, 1974.
• Schérer, René; Lapassade, Georges. Le corps interdit. Paris: ESF, 1976.
• Schérer, René. Une érotique puérile. Paris: Galilée, 1978.
• Schérer, René. L'emprise des enfants entre nous. Paris: Hachette, 1979, pp. 69-82.

Collective e revistas:

• "Co-ire: album systématique de l’enfance". Recherches, nro 22 (1977).
• Le fou parle, nro 7 (julio-augusto 1978).
• "Fous d'enfance". Recherches, nro 37 (1979).

Articulos

Articulos relationate directemente con le movimento pedophilic o con su historia:

• Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Le pédophile, le juge et le journaliste". L'Histoire, nro 296 (martio 2005), pp. 62-67.
• Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)". Le Temps des médias, nro 1, 2003.
• Benkimoun, Paul; Blanchard, Sandrine. "Que reste-t-il de la révolution sexuelle de Mai 68?". Le Monde, 2001-03-01.
• Bernard, Frits. "The Dutch Paedophile Emancipation Movement". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. I, nro 2, autumno 1987. pp. 35-45.
• Bode, Chris. "Sur la ligne jeune". Libération, 2006-07-08.
• Camilla. "Féminisme et Pédophilie". L'Espoir, CRIES, nro 17 (martio-april 1985).
• Brongersma, Edward. "Le mouvement pédophile chez nos voisins du Nord". L'Espoir, nro 6 (junio-julio 1983).
• Brongersma, Edward. "Au Pays de la Tolérance". L'Espoir, nro 15 (septembre-decembre 1984).
• Chalandon, Sorj. "«Libé» en écho d'un vertige commun". Libération, 2001-02-23.
• Choub. "La petite différence et sa grande conséquence". L'Étincelle, LCR, nro 114 (februario 1981).
• Droit, Roger-Pol. "De la subversion par la sexualité à la reconnaissance des droits de l'enfant". Le Monde, 2001-03-01.
• Duraz, Serge. "Le Mouvement pédophile à l'étranger". Le Petit Gredin, GRED, 1981.
• Flanagan, Russ. "'I'm tired of being forced into the shadows by society'". The Express-Time, 2004-02-22.
• Fonseca, Suheyla. "Um olhar crítico sobre o ativismo pedófilo". Revista da Faculdade de Direito de Campos, nro 10 (junio 2007).
• Fraisse, Geneviève. "L'histoire continue". L'Humanité, 2001-02-24.
• FRED. "Un texte du FRED". Homosexualité et Pédophilie, Comités communistes pour l'autogestion, 1978, pp. 25-34.
• Gilbert. "Quelqu'un qui est un enfant". Le Petit Gredin, GRED, nro 0, 1981.
• Gilesse, Adrien. "L'enfance des mots". Gai Pied Hebdo, GRED, nro 502, 1992-01-09.
• Guillebaud, Jean-Claude. "Droit d'inventaire: trois remarques". L'Humanité, 2001-02-24.
• Matzneff, Gabriel. "L'amour est-il un crime?". Le Monde, 7-8 novembre 1976.
• Michaël, François. "Une enquête sur la presse pédophile". Gai Pied Hebdo, nro 230/231 e 232 (augusto 1986).
• Schuijer, Jan. "Tolerance at arm's length: The Dutch experience". Journal of Homosexuality, Vol. II (augusto 1990).
• Onell, Soto. "FBI targets pedophilia advocates". San Diego Union-Tribune, 2005-02-18.
• Stroobants, Jean-Pierre. "Remous autour de la création d'un parti pro-pédophilie". Le Monde, 2006-06-03.
  • Tony Duvert interviewate per Guy Hocquenghem e Marc Violine: "Non à l'enfant poupée", Libération, 1979-05-10.
  • Françoise Van De Moortel: "Les réseaux pédo-criminels avant l'affaire Dutroux". Conferentia "L'organisation pédo-criminelle" (2000-10-21).

Altere articulos utilisate como referentia:

• Rind, Bruce ; Tromovitch, Phillip ; Bauserman, Robert. "A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples". Psychological Bulletin, Contato de Arlington, Association American de Psychologia, Vol. CXXIV, nro 1 (julio 1998). pp. 22-53. Texto complete (in anglese). Ligamine DOI.
• Sandfort, Theo. "Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships". Global Academic Publishers, 1987.
• Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. IV, nro 12 (1988).

Ressources virtual

• Bibliotheca IPCE Banco de datos super textos scientific e essayos.
• Quelques pétitions ou lettres ouvertes Dignation.
• Mais qui a vraiment besoin de Libération? Bureau Audiovisual Francophone, 2005-12-25.
• Gauche: L’imMonde relativisme ou quand la protection de l’enfance était “fasciste” Bureau Audiovisual Francophone, 2006-01-18.

Documentos audiovisual

• (anglese) Chicken Hawk: Men Who Love Boys (1994). Documental super le NAMBLA.
• (anglese) Interview con Lindsay Ashford in le BBC. Parte 1 ex 5.
• (francese) Emission del programma Apostrophes (1975-09-12) in le qual Gabriel Matzneff defende le pedophilia. Ina.fr.
• (hollandese) Interview con Ad van den Berg in le television nederlandese.