Movimento pedophile

De Wikipedia, le encyclopedia libere
Saltar a: navigation, cercar

Le movimento pedophile es un movimento sociopolitic international que defende le acceptation social e institutional del pedophilia e de illo que le activistas pedophile defini como relationes sexual consentite inter adultos e minores, provante obtener, con iste scopo, cambios social e legislative como le suppression o le reforma del etate de consentimento, le recognoscentia del pedophilia como un orientation sexual specific e su disclassification como paraphilia del listas official de infermitates e disordines mental[1][2].

Centrate super un debatto academic dismythificator, le movimento nasceva in Nederland durante le decade de 1950, a traverso le activitate del psychologo Frits Bernard e del senator e jurista Edward Brongersma. Illo rapidemente dava loco al creation de numerose associationes in defensa del pedophilia in multe paises. In le annos 1970, in le contexto del 'revolution sexual', le movimento experientiava un avantiamento transitori in Europa occidental, principalmente in Nederland, ma illo comenciava a recular a partir del annos 1980[3].

Le opinion public ha monstrate un forte rejection al movimento pedophile e su disveloppamento social e politic ha essite multo limitate. Hodie, le majoritate del governos national adhere al protocollos del Nationes Unite pro definir le leges super le etate de consentimento[4], ben que isto varia secundo paises. De su parte, le communitate medic institutionalisate considera officialmente le pedophilia como un disordine mental o del conducta e discorda largemente con le affirmationes del activistas pedophile super le possibilitate de relationes sexual non prejudicial inter adultos e infantes[2][5].

Definition de pedophilia[modificar | modificar fonte]

Le definition objective del pedophilia es fundamental pro le studio e le intendimento del reivindicationes del activistas pedophile, pois que le concepto pote variar secundo paises, idioma e criterios sociolegal[6].

Etymologicamente, le termino pedophilia es formate per le vocabulos grec παις, «infante», in le forma genitive παιδος, e φιλία, «amor»[7]. Su significato etymologic es, dunque, «amor al infantes». Totevia, secundo su uso actual, le parola non procede directemente del greco, ma illo eseva introducite in le vocabulario medic per le psychiatro vienese Richard von Krafft-Ebing a traverso su obra Psychopathia Sexualis, publicate in 1886, pro definir le attraction sexual primari verso individuos impubere o con pubertate hastive[8].

Le definition medic official es illo del Classification International de Infermitates del Organisation Mundial del Salute[9], assi como illo del diverse associationes psychiatric, specialmente le Association American de Psychiatria[10]. Iste institutiones defini le pedophilia como un attraction sexual primari verso infantes prepubescente o de pubertate hastive e lo considera un disordine mental e del conducta[9].

De su parte, le activistas pedophile defini le pedophilia como un preferentia sexual verso infantes e, in senso ample, verso adolescentes, basate super le amor selective pro istes, e illes lo considera como un orientation sexual specific, comparabile con qualcunque altere. A fin de evitar le stigmatisation de terminos como pedophilo e pederasta, alcun defensores del normalisation del pedophilia promove le uso de alteres como boylover e girllover, de origine anglese (traducibile respectivemente como «amante del pueros» e «amante del pueras»), e le generic childlover («amante del infantes»)[11][2]. On utilisa anque altere denominationes, como pedosexual e ephebosexual[12].

Principal theses e reivindicationes[modificar | modificar fonte]

Ben que intra le movimento es representate numerose opiniones, a vices divergente, le majoritate del activistas concorda con le sequente scopos[2]:

  • transformation del concepto social de pedophilia,
  • distinction inter abuso sexual e relationes consentite,
  • recognoscentia del libertate sexual del infantes e adolescentes,
  • recognoscentia del pedophilia como un orientation sexual specific,
  • disclassification del pedophilia como paraphilia del listas official de infermitates e disordines mental,
  • suppression o reforma del etate de consentimento,
  • promotion del recerca objective super le pedophilia e le relationes pederastic,
  • libertate de expression e de information.

Le activistas pedophile sustene que cata puero o puera ha un grado differente de maturitate, secundo su cultura e loco de nascentia, e illes affirma que, super le base de isto e de lor propri desiros, illes pote haber individualmente le capacitate de refusar o consentir relationes sexual con adultos[13][2]. Istos, secundo illes sustene, non esserea in se prejudicial si illos es consentite e eveni in circumstantias adequate[14][15].

Super le base de iste theses, le activistas pedophile questiona le validitate del leges super etate de consentimento e defende lo que illes considera un derecto natural del infantes e del adolescentes de explorar e disveloppar lor sexualitate e de eliger liberemente con qui illes vole compartir lo, sia inter illes, sia in le quadro de relationes intergenerational con adultos[16]. Dunque, le activismo pedophile non se presenta exclusivemente como un movimento de liberation sexual pro pedophilos, ma anque pro minores[nota 1][17].

Concernente le natura del pedophilia, le activistas pedophile sustene que il se tracta de un orientation sexual natural e specific, comparabile con qualcunque altere, pro isto illes demanda su disclassification como disordine mental del listas official de infermitates e disordines mental de institutiones como le Organisation Mundial del Salute e le Association American de Psychiatria, argumentante que alcun typos de orientation sexual, como le homosexualitate, esseva anque considerate e postea disclassificate como un disordine mental per le mesme institutiones[18].

Alcun activistas se monstra anque favorabile al legalisation del pornographia infantil. Iste activistas considera censura le prohibition de posseder pornographia infantil e denuncia su persecution como un abuso juridic[nota 2][19][20].

Distinction inter abuso sexual e relationes consentite[modificar | modificar fonte]

Le distinction inter abuso sexual infantil e relationes consentite que face le activistas pedophile es un aspecto clave pro le intendimento de lor reivindicationes[21]. Ben que le interpretation del conceptos de abuso sexual infantil e relationes consentite differe significativemente secundo criterios sociolegal[nota 3], le activistas pedophile refusa e condemna officialmente super le base de lor proprie criterios le abuso sexual infantil, intendite como le uso de fortia o coaction pro imponer relationes non desirate, e illes solmente defende lo que illes defini como relationes consentite (sovente sin establir limitation de etate), sin coactiones e in un quadro de equalitate, harmonia e respecto mutue pro le sentimentos[nota 4][22]. Super iste distinction essential de conceptos se basa tote le reivindicationes del activismo pedophile.

Le Association Pedophile Danese (DPA, secundo su sigla in anglese), un del associationes le plus distaccate del movimento pedophile, fundate in Danmark in 1984, synthetisava in 11 punctos le distinction inter abuso sexual infantil e relationes consentite defendite per le activistas pedophile[23]:

Abuso sexual infantil Pedophilia, eventualmente con contacto sexual
  1. Violentia, menacias, deception, chantage (emotional), stupro.
  2. Le infante senti que es impossibile retirar se del activitate sexual. Le infante vole que le activitate fini, ma le adulto lo impedi. Le abuso de poter e altere intimidationes permitte le abuso continuate.
  3. Le desiro sexual del adulto es le unic criterio. On non prende in consideration le necessitates del infante, includite le sexuales. Le infante es un objecto sexual passive.
  4. Obligation de secreto. Exploitation del sentimentos de vergonia del infante. Si on discoperi le activitate sexual, le infante experientia sentimentos de culpabilitate, mesmo sin haber desirate tal activitate.
  5. Atmosphera oppressive. Il non ha sensation de securitate ni de intimitate.
  6. Le relation non es equalitarie. Il ha oppression, abuso de autoritate e manipulation.
  7. Le adulto non es interessato in le infante como persona, ma solmente como objecto sexual sporadic.
  8. Il ha poc interesses commun. Le infante se isola del alteres, includente le companiones de su etate. Le adulto pretende posseder le infante.
  9. Il non ha un communication aperte. Tote expression emotional es reprimite.
  10. In le vita quotidian del infante, le amor e le attention es insufficiente. In iste casos existe risco de fixation con le sexualitate adulte.
  11. Le infante ha sentimentos de timor e de aversion. Es evidente que le infante cerca adjuta.
  1. Spontaneitate e amicitate que on gaude insimul.
  2. Le infante pote retirar se del relation in qualcunque momento, secundo su desiro. Le adulto respecta le voluntate del infante e non le culpa pro su decision.
  3. Interaction a scala personal e (eventualmente) sexual. Le activitate sexual, si existe, es adaptate al nivello psycho-sexual del infante. Le adulto participa del sexualitate del infante.
  4. On prova attinger le plus grande apertura possibile, considerante le moral e le ambiente. Le benesser de ambe partes es expressate de maniera verbal e non verbal durante le relation.
  5. On tenta crear un atmosphera que forni le plus grande sensation de securitate possibile.
  6. Le scopo es crear un relation de equalitate. In caso de un relation durabile, illo se transforma in amicitate.
  7. Le adulto manifesta interesse pro le mundo del infante. Il ha interesses commun, mesmo in le caso de un incontro unic.
  8. Il ha loco pro le cultura juvenil e le contacto con le alteres. Le interesses es compartite.
  9. Il ha loco pro le expression de sentimentos. Le poter es equilibrate. Le infante e le adulto comparti le poter.
  10. Le adulto ha un interesse real in le sentimentos (anque sexual) del infante. Ille desira poner se al nivello del infante. Le amicitate es un complemento de valor de altere aspectos del vita del infante.
  11. Le sentimento predominante in le infante es le allegressa, ben que a vices ille pote sentir se insecur a causa del moral del societate. Nonobstante isto, ille prova expressar sentimentos positive in su ambiente.

Le DPA appunctava anque que on debe «presumer le existentia de un ample 'zona gris' inter le duo situationes opponite describite» in iste 11 punctos.

In 1998, le psychologo Frans Gieles, del Societate Nederlandese pro le Reforma Sexual (NVSH, secundo su sigla in nederlandese), proponeva quatro regulas ethyic basic que on deberea tener in mente in tote relation adulto-infante[24]:

  • Consentimento, tanto del infante como del adulto.
  • Apertura al parentes del infante.
  • Libertate pro le infante de retirar se del relation in qualcunque momento.
  • Harmonia con le disveloppamento del infante.

De altere parte, multe pedophilos affirma que le sexo non es le principal ration de esser de lor relationes con infantes. Edward Brongersma, in su studio "Boy-Lovers and Their Influence on Boys", ubi ille presenta le resultatos de recercas realisate con adultos qui ha habite relationes sexual con infantes, affirma: «In un relation, le sexo sole esser un elemento secundari, ben que illo pote esser importante pro le instruction e le education sexual» (ille cita studios de Hass, 1979; Righton, 1981; Berkel, 1978; Ingram, 1977; Pieterse, 1982; e Sandfort, 1982)[25].

Criticos e detractores del activismo pedophile nega, basante se super le opiniones del psychiatria official, le possibilitate que le infantes, mesmo le adolescentes, pote haber le capacitate pro prestar lor consentimento quando il se tracta de haber relationes sexual con adultos. Desde iste perspectiva, illes sustene que le definition de consentimento defendite per le activistas pedophile esserea construite super argumentos fallace e les accusa de justificar le abuso sexual de minores[26][2]

Bases scientific[modificar | modificar fonte]

Sigmund Freud revolutionava le concepto occidental del infantia in esser le prime a sustener, super bases scientific, le existentia del sexualitate infantil.

Desde su initio, le theoricos del movimento pedophile ha prendite como referentia le studios de recercatores como Sigmund Freud, Wilhelm Reich e Alfred Kinsey super le sexualitate infantil e plus tarde de alteres como Floyd Martinson, Alayne Yates o William Masters, le quales ha negate o relativisate le consequentias negative que le psychiatria official e le societate sole attribuer al relationes sexual inter adultos e minores, pro defender scientificamente lor theses, que se fundamenta anque super eventos cultural e historic que permitteva le acceptation social del pederastia, mesmo regulate, como in le Grecia Antique[27]. Al mesme tempore, illes sustene que le studios super le relationes pederastic sole esser distorque pro le prejudicios del recercatores concernente le pedophilia e illes postula un accostamento plus objective[28].

Sigmund Freud[modificar | modificar fonte]

In fines del seculo XIX, Sigmund Freud revolutionava le concepto occidental del infantia con su theoria psychoanalytic in esser le prime a sustener, super bases scientific, le existentia del sexualitate infantil. Freud describe le disveloppamento psychosexual del infante in 5 phases: oral, anal e phallic, que culminarea con le resolution del conflicto de Edipo in le puero e del conflicto de Electra in le puera. Il existerea postea un phase de latentia usque al phase genital del pubertate. Le these basic freudian es que le sexualitate del infante es «polimorphicamente perverse» e que ille disveloppa forte impulsos al incesto. Le infante se trovarea obligate a profitar e sublimar iste desiro a fin de disveloppar un sexualitate san in le etate adulte. Freud formalisarea su theses in respecto in le obra Tres essayos super theoria sexual, publicate in 1905[29].

Wilhelm Reich[modificar | modificar fonte]

Le psychiatro austriac Wilhelm Reich, alumno de Freud, qui provava combinar le theoria politic marxistic con le defensa del education sexual e del libertate, attribueva le repression del sexualitate infantil e le consequente repression del sexualitate adulte a un imposition moral millennari que se manifestarea in le systema capitalista per medio del familia burgese e patriarcal, le qual agerea como representante e reproductor del repression politic del stato. Utilisante le religion como dispositivo, le familia conservator realisarea le function de preservar le modello familiar existente mediante le perpetuation de institutiones como le matrimonio indissolubile e de principios moral como le fidelitate conjugal[30]. Secundo Reich, le inhibition infantil pote causar fixation in stadios pregenital, con le consequentia de formationes sexual pathologic[31]. In obras como Psychologia de massas del fascismo (1933)[32], Reich susteneva que le repression del sexualitate infantil produce individuos intimidate ante le vita e temerose del autoritate, lo que favoriria le perpetuation de dirigentes qui impone lor voluntate al massas.

Alfred Kinsey[modificar | modificar fonte]

Inter 1937 e 1948, le scientista statunitense Alfred Kinsey realisava un del studios le plus importante super sexualitate human usque al presente, cognoscite hodie como Reporto Kinsey, que esserea publicate in duo volumines, Conducta sexual del homine (1948)[33] e Conducta sexual del femina (1953)[34]. Pro su elaboration ille succedeva reunir le historia sexual de circa 18.000 personas, inter illes centos de infantes, de 2 menses a 15 annos de etate. Kinsey affirmava que non existe relationes sexual anormal, ma normas social que los conditiona e regula. Secundo Kinsey, si le relationes sexual inter adultos e infantes se disveloppa in circumstantias adequate, si le adulto senti affecto pro le infante e non lo cosifica, illos pote esser un experientia salutabile pro le infante. Iste solmente restarea traumatisate si le autoritates public o le parentes le face creder que iste conducta es immoral o incorrecte. In su concepto de «alleviation sexual», que includeva masturbation, pollutiones nocturne, caressas heterosexual, relationes homosexual e relationes con animales, Kinsey propugnava le permissivismo del relationes inter adultos e infantes[35].

Theo Sandfort[modificar | modificar fonte]

Psychologo social nederlandese, recercator scientific del Centro VIH pro Studios Clinic e Conductual e Professor Adjuncte de Scientias Clinic Sociomedical (in Psychiatria) in le Universitate de Columbia, Theo Sandfort[36] effectuava numerose recercas empiric basic e applicate in le campo del sexualitate, alcunes dedicate al studio del sexualitate infantil e del effectos del contactos sexual super minores in le quadro del relationes pederastic. In 1981, essente professor de psychologia in le Universitate de Utrecht, Sandfort publicava le resultatos de su studio super 25 pueros inter 10 e 16 annos de etate qui manteneva relationes pederastic con homines adulte in le momento del studio. Ille concludeva que «pro practicamente tote le pueros… le contacto sexual in se ipse esseva experientiate positivemente e habeva nulle effecto negative super le maniera como le juvene se sentiva in general»[37]. Sandfort anque determinava que le pueros non percipeva abuso de poter per le adulto. Su obra le plus popular, Boys on their contacts with men ("Pueros in lor contactos con homines")[38], publicate in 1987, es citate frequentemente como exemplo de recerca objective per le defensores del relationes intergenerational[28].

Bruce Rind[modificar | modificar fonte]

Searchtool-80%.png
Articulo principal: Controversia de Rind et al.

In 1998, le psychologos Bruce Rind, Philip Tromovitch e Robert Bauserman publicava in le Psychological Bulletin del Association American de Psychologia un articulo titulate Studio metanalytic super le supponite proprietates del abuso sexual infantil usante monstras universitari, ubi illes provava verificar si le affirmationes emanate del medios de communication e le litteratura specialisate que assere que tote le relationes sexual es traumatic pro le minores e que le abuso sexual causa un damno psychologic grave, durabile e generalisate super pueros e pueras in modo equivalente, es compatibile con le maniera como es vivite iste experientias. Le autores analysa e compara resultatos de 59 studios realisate a partir de monstras non clinic de ambe sexos qui habeva habite relationes sexual con adultos durante le infantia o le adolescentia e illes affirma que circa 70% del juvenes analysate considera que tal experientias esseva positive o non habeva consequentias. Illes relativisa e attribue a altere causas, como le ambiente familiar, le consequentias negative referite per le resto e arriva al conclusion que le credentias del societate concernente le pretendite consequentias negative intrinsec del sexo super infantes e adolescentes es exaggerate e non se sustene[39].

Precedentes[modificar | modificar fonte]

John Henry Mackay, predecessor del activismo pedophile.

Il existe precedentes del activismo pedophile in le obra del scriptor german de origine scotese John Henry Mackay[40]. Mackay, qui recognosceva su pedophilia, interprendeva un campania litterari sub le pseudonymo Sagitta con le scopo que on acceptarea le relationes pederastic[41]. Su plan esseva publicar plure libros in differente stilos, ma le projecto se frustrava quando su obras esseva confiscate e su editor denunciate, ben que iste nunquam revelava qui se occultava detra le pseudonymo Sagitta. Depost un judicio, le libros esseva declarate obscene in 1909 e lor editor mulctate. Mackay, totevia, continuava su cruciata e in 1913 ille publicava altere obras con le mesme scopo. Le plus distaccate de iste serie esseva le roman autobiographic Fenny Skaller[42]. In 1926 ille publicava Der Puppenjunge[43], un historia super infantes prostituite in Berlin. In le Republica de Weimar su libros poteva esser vendite, ma quando le nazis arrivava al poter illos esseva prohibite. Solmente in 1979 on sapeva que detra Sagitta se occultava iste autor.

On pote trovar altere precedente del activismo pedophile in le scriptor francese André Gide, qui inter 1911 e 1920 publicava, in un edition anonyme private, su essayo Corydon, in le qual ille analysava aspectos como le cultura del amor o le forma como le homoerotismo ha essite tractate durante le historia, proponente le existentia de un "pederastia normal", i.e. ni pathologic ni criminal, prendente como referentia le mundo grecoroman, in particular le Grecia Antique. Le prime edition complete in francese, ja con le nomine del autor, esseva publicate in 1924[44]. Gide ipse considerava Corydon su libro le plus importante.

Prime movimentos (1940–1969)[modificar | modificar fonte]

In 1940, Frits Bernard establiva contacto con le advocato Jacob A. Schorer, presidente del branca nederlandese del Committee Scientific Humanitari german (Wissenschaftlich-humanitäres Komitee, WhK), le prime organisation de defensa del homosexuales e transexuales, e a traverso ille con le doctor Benno Premsela, cognoscite anque como le prime sexologo de Nederland. Bernard era conscie que le WhK, junctemente con su organisation international, le Instituto de Recerca Sexual, habeva publicate articulos super le relationes pederastic usque a 1933[45]. Con le declaration de guerra del alliatos al Germania Nazi e le victoria de isto in le prime phase del contention in Europa, le campanias de legitimation del pedophilia habeva essite prohibite e qualcunque banalisation super le thema fortemente penalisate, pois que le articulo 176 del Verordnungsblatt nro 81 del legislation german, concernente le relationes pederastic, debeva esser includite in le legislation nederlandese per ordine de Adolf Hitler. Le Instituto de Recerca Sexual habeva essite litteralmente destruite depost le arrivata del nationalsocialismo al governo de Germania in 1933 e su membros Arent von Santhorst e Bob Angelo habeva destruite tote le documentation del sede nederlandese a fin de impedir le investigationes del nazis.

In le annos 1950, a partir del restos del branca nederlandese del WhK, Frits Bernard e alteres fundava in Le Haga le association Enklave Kring (Circulo Enclave)[nota 5], dedicate al studio scientific del pedophilia. Considerate como le prime organisation del activismo pedophile, le gruppo se va installarea postea in Rotterdam[46][47]. Su scopos esseva «rumper le prejudicios sur le questiones concernente al contactos erotic e relationes inter minores e adultos (...), forninte information e assessoramento (...), [e] initiar un programma de assistentia directe [pro avantiar] verso un revision del codice penal»[48]. In 1958 Bernard fundava un editorial con le mesme nomine a fin de diffunder le ideas del association. Disveloppate con le idea de devenir un organisation international, Enclave Kring obteneva appoio in Europa Occidental, New York, Japon e Hong Kong, locos ubi, in alcun casos, Bernard ipse habeva date conferentias. Fructo de su effortios, le association recipeva un responsa favorabile super le activismo pedophile de parte de diverse publicationes independente, como le nederlandese Vriendschap (publicate desde 1859), le german Der Weg zu Freundschaft und Toleranz, le danese Amigo e le nederlandese Verstandig Ouderschap in le annos 1960. Le NVSH, vanguarda del movimento pro le liberation sexual, habeva alora, in parolas de Bernard, un attitude multo critic verso le pedophilia[48].

Ante le poc quantitate de studios dedicate al phenomeno del pedophilia e con le desiro de combatter le stigmatisation social, Frits Bernard e Edward Brongersma scriberea, de 1959 a 1964, diverse articulos presentante le pedophilia desde un puncto de vista favorabile, que esserea publicate in Vriendschap, revista de Cultuur en Ontspanningscentrum (Centro de Cultura e Otio, COC; hodie COC Nederland)[49]), association de defensa del homosexuales que illes pertineva, ben que illes non attingerea le creation de un gruppo interne de travalio.

Inter 1966 e 1969, Frits Bernard remaneva occupate in altere projectos e le activitates de Enclave Kring diminueva. Le disveloppamento de un secunde phase in le activismo pedophile se concretarea solmente in 1970[48].

Avantiamento transitori (1970–1981)[modificar | modificar fonte]

In le contexto del 'revolution sexual' initiate in fines del annos 1960 se disveloppava un activismo reivindicative que provava attraher le attention del medios pro facer avantiar su causa. Le activistas defiava le opinion public e comenciava a demandar le acceptation social del pedophilia, su disclassification del listas official de infermitates e disordines mental e le suppression del etate de consentimento.

Le movimento experientiava un avantiamento verso su scopos que se manifestava in le apparition, a partir del medio del annos 1970, de un grande numero de gruppos specificamente pedophile in multe paises, ultra le associationes homosexual e le pensatores isolate. Numerose intellectuales e activistas politic appoiava le ideas del activismo pedophile. Ben que le pedophilia non esseva ancora acceptate, ultra le attitude tolerante de alcun gruppos minoritari, iste radicalisation presentarea al pedophilos le opportunitate de reunir se e intercambiar ideas.

In le medio del annos 1970, le nucleo del activismo se displaciava durante un curte periodo de tempore al Regno Unite e le Statos Unite. In iste paises, le movimento esseva objecto de forte attaccos de parte del pressa e gruppos de pression. Frits Bernard attribueva le forte opposition al activismo pedophile in le paises anglophone a su attitude radical e fortemente agressive foras de Europa continental, facie al ignorantia generalisate del societate concernente themas sexual[50].

Nederland[modificar | modificar fonte]

Al initio del annos 1970, le majoritate del articulos in defensa del pedophilia, le major parte provante definir le influentia a curte e longe termino del contactos sexual inter adultos e infantes super istes ultime, esserea scribite in Nederland, tanto desde perspectivas theoric como practic, per Frits Bernard, Edward Brongersma, Frans Gieles e Theo Sandfort. Le datos utilisate proveniva del analyse directe de pedophilos e de juvenes e adultos qui, durante le infantia o adolescentia, habeva habite relationes sexual con adultos.

In continuitate con le vias aperite in le annos 1950 per Frits Bernard, le activismo pedophile tendeva a coincider con un studio plus general super le sexualitate, le familia e le infantia. Le attitude de NVSH cambiava debite al evolution social e al radicalisation de alcun discursos politic e intellectual e on creava, sub le impulso principal de Frits Bernard e Edward Brongersma, Stiching Studiegroep Pedofilie (Fundation Gruppo de Studio super le Pedophilia, SSP), gruppo specific del association, formate per specialistas infantil, psychiatros e advocatos, que realisava un importante labor informative. Le gruppo, que habeva como membros Frits Bernard, Edward Brongersma, Ids Haagsma, Wijnand Sengers e Peter van Eeten[45], organisava reuniones septimanal e colectava information super le pedophilia, que esseva archivate in un centro de documentation situate in Hasselt.

In 1972, le SSP publicava le libro Sex met kinderen ("Sexo con infantes")[51], scribite per Frits Bernard in collaboration con Edward Brongersma, Wijnand Sengers, Peter van Eeten e Ids Haagsma. Le obra, que describeva le historia de Enklave Kring e del recerca international super le relationes pederastic, in parte stimulate per Enklave Kring e in parte independente, usque ille momento, aperirea le debatto super le pedophilia in Nederland[52] e prepararea le fundamentos pro le activismo pedophile del annos 1970 in Europa occidental[nota 6][45].

In 1973 il habeva loco in Breda le prime incontro international de pedophilos, organisate per le NVSH, que le mesme anno formalisarea su section sur pedophilia, Hoofdbestuurscommissie Pedofilie, le qual in 1976 prenderea le nomine Emancipatie van Oudere-Jongere-relaties (Gruppo de Travalio pro le Emancipation del Relationes Intergenerational), e in 1979 passarea a appellar se Landelijke Werkgroep Jeugdemancipatie (Gruppo National de Travalio pro le Emancipation del Infantes). In 1974 on organisava in Utrecht, sub le motto «Pedophilia e Societate», le prime incontro del section super pedophilia del NVSH. On reivindicava in illo le dispenalisation del pederastia e le derecto del infantes de «expressar lor sentimentos e necessitates».

Usque al initio del annos 1980, le activistas pedophile se monstrava satisfacte con le avantiamentos de lor causa in Nederland. In 1980, COC declarava publicamente que le pedophilia esseva un question gay e que le liberation del homosexuales nunquam esserea complete sin le liberation del infantes e del pedophilos[50]. Inter 1979 e 1981, le ultime avantiamento significative del activismo pedophile in le mundo occidental eveniva in 1981, quando le Protestantse Stichting voor Verantwoorde Gezinsvorming (Fundation Protestante Nederlandese pro Disveloppamento Familiar Responsabile, PSVG), distribueva in le scholas primari decenas mille de copias de un brochure illustrate titulate Paedophilia[53], con le scopo de informar le infantes super le pedophilia[54]. In ille momento, plus e plus organisationes feministic, mesmo unitates del Policia Juvenil, se monstrava favorabile al dispenalisation del pederastia[55]. Ancora in 1984, Edward Brongersma affirmarea: «In Nederland, on debatte objectivemente super le pedophilia durante le cursos de instruction del academias de policia. Hic, como in le universitates, on tenta poner fin al prejudicios».

Petition de 1979 contra le etate de consentimento[modificar | modificar fonte]

Le 22 de junio 1979 NVSH, le Liga Coornhert pro le Reforma del Legislation Penal, le Confederation Humanitari e le prestre Alje Klamer inviava un petition, junctemente con un littera con contento simile, al ministro de justitia nederlandese e, simultaneemente, al Parlamento nederlandese. Ambes demandava le dispenalisation del relationes sexual consentite inter minores e adultos.

Le petition esseva signate per diverse organisationes public de benesser social e salute mental, inter le quales esseva le sequentes[54]:

  • Association General pro le Libertate Provisional.
  • Association Nederlandese pro le Integration del Homosexualitate (COC).
  • Association Feministic Nederlandese official.
  • Per unanimitate, le committee executive del Partito del Travalio (le partito con le plus grande quantitate de membros).
  • Per unanimitate, le committees executive de quatro partitos politic minor alora con representation in le camera inferior nederlandese (Partito Democratic Socialistic, Partito Socialistic Pacifistic, Partito Democratic e Partito Radical).

Alarmate pro le successo del petition, le section de psychiatria infantil e juvenil del Societate Nederlandese de Psychiatria se opponeva publicamente al demandas de dispenalisation, affirmante que illo debilitarea le autoritate parental[56].

Belgica[modificar | modificar fonte]

Logo del association belge Stiekum.

Il esseva in Flandra, depost un conferentia organisate in Antwerpen per le Stiching Studiegroep Pedofilie del NVSH in april 1973, que on creava le prime gruppo pedophile europee foras de Nederland, le Studiegroep Pedofilie (Gruppo de Studio super le Pedophilia). In 1981 il se adderea Stiekum, plus radical (brochures, interventiones in le medio institutional, in le radio, etc.). Iste gruppos, ancora assatis informal, essera a partir de 1984 objecto de persecution e attaccos de parte de partitos politic del dextra, inter illos le Vlaams Blok, que los accusara de «accostumar le gente al phenomeno del pedophilia», demandara lor prohibition desde su publicationes e desde le pressa national e organisara protestos in celebrar se in Flandra conferentias e debattos super le pedophilia[57][58].

Francia[modificar | modificar fonte]

In maio 1968 appareva collate super le muros del Sorbonne octo affiches in nomine de un Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire (Committee de Action Pederastic Revolutionari, CAPR), que lanceava un appello al minorias sexual («pederastas[nota 7], lesbianas, etc.») a prender conscientia de «[lor] derecto a expressar liberemente [lor] optiones o [lor] particularitates amorose e a promover con [lor] exemplo un veritabile liberation sexual». Le die sequente illos esseva distachate per activistas del sinistra qui considerava que illos maculava le causa del Revolution. On editava alora un tirage de 500 exemplares del texto[nota 8], que esseva distribuite in Odéon e le Sorbonne. Le autores del action esseva le activistas homosexual Guy Chevalier e Pierre Hahn, alora studentes de litteras moderne, qui decideva redactar le pamphleto in constatar le ignorantia del question homosexual per le movimentos de maio del 68.

Desde 1968, le defensa del pedophilia deveniva multo polemic in le sino del gruppos del extreme sinistra e del medios de sinistra. Le dissolution in 1971 del gruppo maoistic/libertari Vive le Révolution, dirigite per Roland Castro, se debeva in parte al debattos interne super le thema. In le mesme epocha, le redaction del revista Politique-Hebdo refusava, secundo le testimonio de su redactor in chef adjuncte de alora, Hervé Hamon, de publicar un interview con René Schérer a causa del «positiones propedophile» de iste. Tankonalasanté, revista critic del institution medic, cessava de publicar se depost que un currente favorabile al pedophilia tentava utilisar lo como vector de su ideas.

Le status special del intellectuales in Francia, que habeva permittite a scriptores como Henry de Montherlant o André Gide de recognoscer comodemente lor preferentia pro le minores, o como Roger Peyrefitte de obtener un successo scandalose[59][60], possibilitava a alteres, como Tony Duvert e Gabriel Matzneff, de mantener desde le fin del annos 1960 discursos aperite favorabile al pedophilia. Duvert, qui in 1967 publicava su prime roman, Récidive, e in 1973 ganiava le Premio Médicis con le obra Paysage de fantaisie, se declara pedophilo apertemente. In 1974 ille publicava Le Bon Sexe illustré, essayo ubi ille critica le education sexual e le familia e defende que «on debe recognoscer al minores, infantes e adolescentes, le derecto a facer amor». In 1975 ille disveloppava su ideas in profunditate in un nove essayo, L'Enfant au masculin, ubi ille affirma haber habite companiones sexual de sex annos. Matzneff, qui parlara profusemente in su libros de su preferentia pro le adolescentes de ambe sexos sin esser attaccate per le medios, al mesme vice que ille collaborara in jornales como Le Monde, publicava le mesme anno Les Moins de seize ans, opusculo ubi ille exalta le amor al adolescentes[61]. Le philosopho René Schérer, professor in le Centro Universitari Experimental de Vincennes, publica, ancora in 1974, Émile perverti, essayo que questiona que le relationes sexual sia nocive pro le infantes e lamenta que le education contemporanee denega e exclude le «relationes pederastic inter maestros e alumnos»>Schérer, René. Émile perverti. Laurence Viallet-Éditions du Rocher: Paris, 2006, pp. 145-146.</ref>. In 1976, Schérer e le romancero Guy Hocquenghem dirigerea un numero del revista Recherches super infantia e education, con le appoio, inter alteres, de Michel Foucault e François Châtelet, que marcarea le apogeo de iste typo de discurso intellectual super le pedophilia e le hebephilia[62]. Iste typo de obras esserea appoiate generalmente per editores qui adhereva a un perspectiva revolutionari ample ante que al defensa de un preferentia sexual special. Illos evidentiava, secundo editores e jornalistas, un strategia global de questionamento del societate e illos esseva reivindicate, ante toto, in nomine del libertate de expression[59].

In iste epocha, le discursos a favor del liberation sexual del infantes prenderea posto al umbra de movimentos alternative como le antipsychiatria e le activismo homosexual. Alcun gruppos informal del socialismo radical, como le Committees Communistic pro le Autogestion[nota 9], e altere organisationes plus importante, como le Liga Communistic Revolutionari[63], appoiarea le liberation del pedophilos[64]. Le defensa de istes, assi como le discursos ambigue super le sexualitate infantil, appareva como un defia al prohibitiones[nota 10]. Desde le Fronte Homosexual de Action Revolutionari, create in 1971, o le revista Le Gai Pied, lanceate in februario 1979, usque a philosophos como Michel Foucault, qui denunciava le separation sexual inter infantes e adultos como un «nove regime de controlo del sexualitate», omnes demandarea le recognoscentia del «sexualitates peripheric»[3]. Alcun medios, como le jornales del sinistra Le Monde e Libération[65][66], contribuerea al diffusion de iste ideas publicante petitiones super le thema, litteras aperte e interviews con pedophilos qui explicarea lor experientia[nota 11][67][68].

In maio 1977, le jornal Libération, addicte al theses del 'revolution sexual' disveloppate apertemente desde maio del 68, publicava un articulo (que esserea publicate novemente le prime de martio 1979[69]) titulate "Naissance du «front de libération des pédophiles»", appellante a participar in un reunion pro crear le Front de Libération des Pédophiles (Fronte de Liberation del Pedophilos, FLIP). Le prime reunion de FLIP habeva loco le 2 de april in le campus de Jussieu e in illo participava un trentena de personas[nota 12]. FLIP non superviverea a causa del divergentias surgite inter le participantes, ma alcunos del plus radical fundarea, in le medio de 1977, le Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente (Fronte de Action e Recerca pro un Infantia Differente, FRED), que in decembre del mesme anno definirea un programma, publicarea alcun textos in 1978 e finalmente disparerea al initio de 1979 pro manco de organisation e a causa de dissensiones inter su membros[70].

In julio 1979 on fundava le Groupe de Recherche pour une Enfance Différente (Gruppo de Recerca pro un Infantia Differente, GRED)[71], que devenirea le prime association pedophile durabile de Francia. Membro del Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle (Committee de Urgentia Antirepression Homosexual, CUARH), e del Association International de Gays, GRED manifestarea in su bulletin Le Petit Gredin le voluntate de «extender su publico al 'professionales' del infantia, al parentes ipse, al judices e al educatores. E al infantes!»[72], con le scopo de devenir un instrumento de debatto, ultra le activismo, attitude que illo adoptarea anque in le conferentias e tabulas ronde in le quales illo participarea como invitato. Illo disparera bruscamente in 1987.

Petitiones contra le etate de consentimento[modificar | modificar fonte]

Inter 1977 e 1979, durante que on discuteva un reforma del codice penal in le Parlamento francese, numerose intellectuales francese signava petitiones e litteras aperte demandante le dispenalisation de tote le relationes consentite inter adultos e minores sub 15 annos (etate de consentimento in Francia), sin limite de etate. Le plus notabile, publicate in le jornal Le Monde le 26 de januario 1977 e reproducite anque per Libération, se titulava Littera aperte super le revision del lege super le delictos sexual concernente le minores e esseva scribite in appoio de tres citatanos francese qui habeva comparite ante le Tribunal de Versailles sub le accusation de «attentato al pudor sin violentia super minores de minus de 15 annos» e de haber photographiate lor companiones durante lor jocos sexual. Duo de illes esseva in prision preventive desde 1973, facto que le littera qualificava de «scandalose». Le texto affirmava que le infantes habeva subite «nulle violentia» e que le relationes habeva essite «consentite», e illo adjungeva: «Si un puera de 13 annos ha le derecto al pilula [anticonceptive], proque se suppone que es?» e «tres annos pro un basios e un caressas, basta!»[73].

Le petition, que esserea inviate al Parlamento, esseva signate per 69 personalitates, inter illes le philosophos Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre e André Glucksmann, le philosopho e semiologo Roland Barthes, le romancero e activista pro le derectos del homosexuales Guy Hocquenghem, le advocato e professor de derecto Jean Danet, le scriptor e cineasta Alain Robbe-Grillet (eligite membro del Academia Francese in 2004), le scriptores Louis Aragon, Catherine Millet e Philippe Sollers e le pediatra e psychoanalista infantil Françoise Dolto[nota 13].

Le 4 de april 1978 on emitteva per le radio de Paris un debatto in profunditate inter Michel Foucault, Jean Danet e Guy Hocquenghem, in le qual istes explicava lor rationes in favor del suppression del etate de consentimento. Iste conversation esserea publicate in francese con le titulo La Loi de la pudeur[74][75][76].

In 1979, Libération publicava un littera simile in appoio de Gérard R., un citatano francese accusate de un «delicto sexual super minores», in expectativa de judicio desde 18 menses. Illo esseva signate per 63 personas, inter illes Pascal Bruckner, Georges Moustaki e Christiane Rochefort. Le littera informava que Gérard viveva con pueras de 6 a 12 annos, «cuje aspecto resplendente monstra al oculos de omnes, inclusive de lor parentes, le felicitate que illas trova [in Gérard]»[nota 14].

Regno Unite[modificar | modificar fonte]

In 1974, sub le egida de Scottish Minorities Group, on creava in Scotia le organisation Paedophile Information Exchange (PIE). Su membros fundator esseva Michael Hanson, studente homosexual[77], e Ian Campbell Dunn, activista pro le derectos del homosexuales non-pedophile. Le assemblea inaugural habeva loco in martio 1975 e in julio on installava le sede in London, unde proveniva le majoritate del interessatos. Keith Hose, ligate al Gay Liberation Front (GLF), deveniva su presidente[78]. In novembre, PIE submitteva al Committee de Revision del Codice Penal un reporto de 17 paginas con su proprie propositiones concernente le relationes pederastic, sin successo[77].

Le gruppo deciderea facer se cognoscer melio per le grande publico, malgrado le riscos que isto representava. In 1975 Hose dava in le congresso annual del association Campaign for Homosexual Equality un longe discurso super le pedophilia del qual se facerea echo le jornal The Guardian. In april 1976 le PIE lanceava le revista Understanding Paedophilia, que publicarea numerose studios sur le pedophilia e le prime statisticas super le preferentias del pedophilos[78].

In 1977, con circa 250 membros, PIE assimilava lo que restava de Paedophile Action for Liberation (PAL), gruppo proveniente de un scission del GLF de London-Sud que habeva essite objecto de attaccos de parte del pressa[78]. Le mesme anno, PIE attingeva un certe relevantie public depost le celebration de un incontro aperite in London e le participation de su nove presidente, Tom O'Carroll[79], in un congresso in Swansea del Societate Britannic de Psychologia super le thema «Amor e attraction». Iste duo manifestationes public discatenarea un agressive campania de pressa contra le ideas defendite per PIE[77].

In 1978 le PIE deveniva membro del Consilio National de Libertates Civil (hodie cognoscite como Liberty)[80]. Durante su affiliation, le association facerea campania contra le tractamento informative del pressa verso le gruppos pedophile e a favor del reforma del etate de consentimento, e se opponerea al propositiones pro prohibir le pornographia infantil[81].

In 1978, un articulo super le assemblea annual de PIE publicate in le tabloide News of the World duceva le policia a facer un perquisition presso le activistas cuje nomines habeva essite revelate in su paginas. Cinque membros del committee executive del association, inter illes Tom O'Carroll, esserea accusate de «conspiration pro corromper le moral public» a causa del servicio de correspondentia inter membros del association, e le editores de Understanding Paedophilia esserea accusate de «obscenitate»[nota 15][77]. Le activitates de PIE esseva fortemente affectate e plure membros decideva abandonar le organisation. Il pare que le gruppo habeva essite infiltrate per un membro del MI6.

In 1983 le pressa suggereva alcun typo de connexion inter le association e le violation, multo mediatisate, de un puero de six annos in Brighton. Ante isto, duo membros de PIE dava un interview pro negar le rumores. Malgrado isto, le die sequente le pressa publicava titulares sensationalistic que presentava le association como un gruppo de corruptores e abusatores: «Le terribile veritate super PIE: le pervertitores de infantes nos dice como illes age» (Daily Express) o «'Como nos age', per le membros londonan de PIE: le pervertitores de infantes confessa» (Evening Standard). Le communitate gay a pena reageva, excepte del Gay Youth Movement[82].

In 1984, isolate e objecto de disapprobation general, PIE decideva annunciar le cessation de su activitates.

Germania[modificar | modificar fonte]

In Germania esseva multo active inter le fin del annos 1970 e le initio del annos 1980 Indianerkommune, un auto-denominate «communa de liberation del infantes»[71]. Al initio del annos 1980 existeva Arbeitskreis Päderastie-Pädophilie (AKP), un parve gruppo de reflexion formate in 1979, que appoiava le pedophilos heterosexual[71]. A partir de 1979, in Germania Occidental, le Deutsche Studien und Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (Societate German de Studio e Travalio super le Pedophilia, DSAP), integrava plure gruppos local e editava le bulletin Befreite Beziehung, postea Die Zeitung. In le fin de 1981, le disaccordos interne inter su 200 membros resultava in le dissolution effective del collectivo. AKP deveniva alora le principal association germanic. Del dissolution de DSAP nascera Kinderfrühling, que reprendera le edition de Befreite Beziehung[83].

Le pedophilos german venira conseguir, specialmente in le annos 1980, appoios politic intra le Partito Verde, argumentante que le contactos sexual inter infantes e adultos non solmente non es nocive pro le infantes, ma es anque necessari pro lor evolution psychosocial. Durante plure annos, le pedophilos va se beneficiar de appoios politic, presentante lor sexualitate como le ultime bastion «pro abatter in le quadro del liberation sexual»[84].

Statos Unite[modificar | modificar fonte]

Depost le Rebellion de Stonewall, alcun organisationes del movimento gay del Statos Unite e del Canada, como National Gay Rights Coalition e Gay Alliance Toward Equality[85], demandarea publicamente le suppression del etate de consentimento. In 1972, le Gay Activists Alliance de Chicago e New York, gruppo scindite del GLF, organisava un conferentia que reuniva militantes homosexual de 85 organisationes. Su demandas includeva le suppression del etate de consentimento[86][87][88].

In 1975, un sequitor de Wilhelm Reich e travaliator social retirate, Valida Davila, creava in San Diego (California) le Childhood Sensuality Circle (CSC), un "circulo de documentation e reflexion" que defendeva le suppression del etate de consentimento e veniva a publicar alcun pamphletos, como Porno for Children e A Child's Sexual Bill of Rights[nota 16]. Illo functionarea usque al medio del annos 1980, ma su influentia esserea multo limitate, pois que illo non provarea facer se cognoscer[71].

Campanias de 1977 contra le homosexuales[modificar | modificar fonte]

In 1976 Robin Lloyd, correspondente del NBC, publicava le libro For Money or Love: Boy Prostitution in America[89]. In le obra, cuje introduction esseva scribite per un senator del Statos Unite, Lloyd affirmava que il existeva un immense rete de prostitution que involveva plus de 300 000 infantes. Le idea que detra le pornographia infantil il ha un grande negotio occulte basate super le exploitation de minores comenciava con iste libro. Totevia, in nulle parte del obra il habeva ulle base empiric pro le numero de 300 000; Lloyd ipse recognosceva que illo esseva solmente un hypothese de travalio que ille habeva suggerite a diverse expertos pro poner a prova lor reactiones[90].

Isto non impediva a Judianne Densen-Gerber, directrice de Odyssey House, un catena de clinicas de tractamento residential pro toxicomanos, de se appropiar del cifra como si illo representava un statistica confidibile e de initiar, in 1977, un campania pro movilisar le opinion public in contra del pornographia infantil, accusante le homosexuales de producer lo e distribuer lo a grande scala. De su parte, le miss e cantatrice Anita Bryant initiava altere campania sub le motto Save Our Children, al servicio de un coalition politic con le mesme nomine fundate per gruppos fundamentalistic christian contra le derectos del homosexuales, cuje strategia consisteva principalmente in presentar le homosexuales como corruptores de minores e como un periculo pro istes, affirmante que «[illes] necessita recrutar nostre infantes pro assecurar lor superviventia e le diffusion de lor movimento». Le 7 de julio 1977 le coalition ganiava un referendum que le permitteva de revocar un statuto local que prohibiva le discrmination pro motivos de orientation sexual in le contato de Dade (Florida).

Le medios de communication sequeva in detalio le historias super exploitation infantil. Durante 1977 le jornales national publicava novem articulos in respecto[91]. The New York Times, jornal cognoscite pro evitar le sensationalismo, publicava 27 articulos ille anno, in comparation con un in le duo annos anterior. Quando in maio 1977 le popular programma de television 60 Minutes dedicava un edition al pornographia infantil se discatenava un unda de litteras al politicos. Ille primavera, un subcommittee del Committee de Affaires Judicial del Camera de Representantes celebrava un serie de audientias super le thema que se prolongava usque al autumno, mantenente assi le pornographia infantil in le novas del Statos Unite[92]. On creava un platteforma contra le pornographia infantil, cuje appellos pro implantar mesuras plus sever contra isto recipeva un vaste appoio politic in le climate de panico moral regnante[93].

Le mesme anno, le governo promulgava le Lege super Exploitation Sexual Infantil[94], que prohibiva le utilisation de minores de etate in le realisation de pornographia, le transporto de infantes a traverso le frontieras statal, le prisa de imagines pornographic de minores e le production e diffusion de publicitate super pornographia infantil[nota 17].

Fundation de NAMBLA[modificar | modificar fonte]

In decembre 1977 le policia assaltava un casa particular de Revere (Massachussetts) e arrestava 24 homines, qui esserea investigate e accusate de plus de un centena de presumpte casos de corruption de minores. Le operation reciperea un grande copertura mediatic e le jornales local publicarea photos e datos personal del arrestatos. Le fiscal de districto, Garrett Byrne, declarava que illes esseva solmente «le puncta del iceberg»[95].

Le membros del equipo de redaction del revista gay Fag Rag attribueva motivationes politic al operation. Tanto illes como altere membros del communitate homosexual de Boston lo assimilava a un «cacia al magas contra le homosexuales» e le 9 de decembre illes crearea le Committee Boston-Boise, que organisarea manifestationes, recoltarea fundos pro le defensa del imputatos e provarea sensibilisar le opinion public mediante actiones como le distribution de foliettos. Byrne perdeva le sequente electiones e su successor declarava que nemo deberea timer ir in prision pro haber relationes sexual con adolescentes durante que istos esserea consentite. Tote le inquestas esseva annullate e le poc accusatos qui ja habeva essite condemnate esseva ponite in libertate[79].

Le 2 de decembre 1978 Tom Reeves, del Committee Boston-Boise, convocava un reunion sub le motto «Le amor homine-infante e le etate de consentimento», in le qual participarea circa 150 personas. In finir, un trentena de homines e juvenes decideva crear un association por le defensa del pedophilos, le qual iva appellar se North American Man/Boy Love Association (NAMBLA). Isto organisarea conferentias public, ponerea in marcha un programma de assistentia al pedophilos incarcerate e a lor familias, publicarea libros e revistas como NAMBLA Bulletin[96] e devenirea assi le organisation pedophile le plus numerose e importante del movimento. Al initio del annos 1980 illo haberea plus de 300 membros e reciperea le appoio de personalitates como le poeta Allen Ginsberg[97].

Le indiferentia del opinion public ante le reivindicationes in favor del suppression del etate de consentimento de parte del organisationes gay se tornava in hostilitate con le proliferation del stereotypos super le homosexuales, reguardate como violatores de pueros e productores de pornographia infantil. In consequentia, le question del etate de consentimento deveniva un thema multo debattite intra le movimento gay, inter illes qui se opponeva, le majoritate ligate a NAMBLA, e illes qui videva in illo un mal necessari pro le superviventia del movimento e le obtention de su scopos[nota 18][98][99].

Logotypo de NAMBLA. Le M majuscule e le b minuscule symbolisa un homine e un puero.

Le disaccordos deveniva evidente in le conferentia organisative del prime parada del Orgolio Gay de Washington, in 1979, quando un gruppo de lesbianas menaciava non participar si on non retirava formalmente un proposition de Gay Youth Caucus, Gruppo Gay Juvenil, approbate anteriormente, que demandava «libertate juridic total pro le juvenes homosexual depost un revision del leges super etate de consentimento». Le frase que reimplaciava le original, approbate depost un sondage postal per le majoritate del delegatos, esseva: «[on debe] proteger le juvenes gay e lesbian de qualqunque lege que pretende discriminar les, oprimir les o molestar les, in casa, in le schola e in le medio social e professional»[100]. In 1980, le gruppo Lesbian Caucus distribueva foliettos que invitava le feminas non participar in le parada gay annual de New York pro un supposite control de NAMBLA super le committee organisative. In le annos sequente plus e plus organisationes gay procurara impedir le participation de NAMBLA in le paradas del Orgolio Gay.

In 1982 un membro de NAMBLA essera relationate falsemente con le disparition in 1979 del puero Etan Patz. Ben que le accusationes esseva sin fundamento, le publicitate negative que recipeva le organisation esseva disastrose pro isto[101][102]. In le medio del annos 1980, NAMBLA se trovara politicamente isolate, mesmo intra le movimento gay[103].

Altere paises[modificar | modificar fonte]

In altere paises de Europa surgeva parve gruppos como Schweizerische Arbeitsgemeinschaft Pädophilie (SAP) in Suissa, Paedofilia Arbeitsgruppen (PAG) in Svedia o Norwegian Pedophile Group (NAFP) in Norvegia, que veniva a esser inscribite in le federation de associationes national homosexual e, depost esser expulsate deveniva clandestin[71]. Tote illos, ben que se faceva publicitate reciproc in lor publicationes, esseva totevia poco numerose, poco influente e super toto poco coordinate, malgrado que on realisarea alcun tentativas de regruppamento, a vices a scala national.

Reculamento[modificar | modificar fonte]

Al initio del annos 1980, le attingimentos del activismo pedophile europee (estranier al campanias de 1977 contra le homosexuales in le Statos Unite) comenciava a recular a causa de un cambio moral drastic verso le pedophilia[59]. Le censura se intensificava[nota 19] e le pedophilos comenciava a esser reguardate per le opinion public como le criminal le plus abjecte[104]. Specialistas como Frits Bernard e Bruce Rind ha qualificate de «hysteria» le attitude collective surgite in iste decade verso le pedophilia[48][39].

Ma es le annos 1990 que marcava un authentic cambio de attitude in Europa[59]. Le exclusion del organisationes pedophile del Association International de Gays e Lesbianas (ILGA) in 1994 lassarea le movimento politicamente isolate. Le popularisation de internet forniva al movimento nove canales de expression e offereva al pedophilos le oportunitate de sortir del isolamento, ma illo aperiva al mesme tempore nove vias de persecution.

In 1996, le 'affaire Dutroux' in Belgica habeva un grande repercussion international e exerceva un considerabile influentia super le opinion public concernente le pedophilia, aperinte cammino a lo que alcun autores qualifica de «panico moral»[105][106], alimentate per le media[107].

Cambio moral (1982–1989)[modificar | modificar fonte]

In le annos 1980, le idea que qualcunque contacto sexual inter adultos e infantes provoca sequelas psychologic grave super istes ultime deveniva un opinion multo extendite in Europa[108]. Le pressa cessarea de parlar del movimento e se centrarea plus e plus super le casos de abuso sexual infantil[nota 20]. Le figuras public qui se habeva distaccate como voces dissidente in le annos anterior se affundeva poco a poco in le silentio[nota 21][3][109]. In Nederland, le discursos favorabile al pedophilia experientiava un reculamento[110]. Durante le mesme periodo, le moral public concernente questiones sexual esseva affectate negativemente per le irruption del sida e in consequentia reculava le successos del 'revolution sexual' del annos 60 e 70.

Pressa pedophile
Durante le annos 1980, in parallelo con le bulletines del associationes pedophile, on publicava in Europa diverse revistas plus o minus relationate con le activismo pedophile, como Pan: A Magazine About Boy-Love (1979-1985)[111], Palestra[112] o Gaie France (1986-1993), magazine homosexual proxime al Nove Dextra francese, fundate per Michel Caignet. On publicava anque numerose revistas photographic: Backside (1983-1985)[113], Beach Boys (1985-1986), Eklat (1985), Jean's[114], (1985) e Photokid (1986).

In 1987 on lanceava in Nederland Paidika: The Journal of Paedophilia, un revista academic dedicate al studio del pedophilia desde un perspectiva positive e normalisator[115]. Inter le membros de su consilio de redaction, alcunos apertemente favorabile al activismo pedophile, il habeva specialistas como Frits Bernard, Edward Brongersma, Vern L. Bullough e Donald H. Mader. A causa de su character activista, le publication, editate usque a 1995, esserea attaccate e dispreciate como «revista pedophile» per su detractores[5][116].

Nonobstante isto, in iste decade on creava alcunes del organisationes pedophile le plus distaccate in Europa. In 1982 se registrava officialmente in le Camera de Commercio de Nederland le association Martijn, que devenira le organisation europee le plus importante e durabile del activismo pedophile e usque 1994 facera parte del Association International de Gays e Lesbianas[117]. Anque in 1982[118], Philippe Carpentier creava in Belgica le Centre de Recherche et d'Information sur l'Enfance et la Sexualité (CRIES)[119][120], que disparera bruscamente in 1988 post que Philippe Carpentier e altere membros essera condemnate pro production de pornographia infantil[121]. In Danmark, in 1985, on creava le Association Pedophile Danese[122], aperite a pedophilos, sympathisantes e professionales diverse[123][124].

In 1985, le congresso del Partito Verde german in le stato de Rhenania del Nord - Westfalia appoiava le discriminalisation del pedophilia. Le mesme anno, le committee del partito approbava un declaration que demandava le «abolition de tote le limites de etate pro le relationes sexual mutuemente consentite», argumentante que istos non respecta «le derecto al autodetermination e cerca del felicitate del infantes». Le partito, in ille tempore leader del 'revolution sexual' in Germania, includeva inter le propositiones de su programma politic le suppression del etate de consentimento, affirmante que «le relationes sexual con infantes es edificante pro ambe partes [infantes e adultos]». Iste postura suscitava un protesto e multe votantes habitual del partito transfereva lor votos al Partito Socialdemocrata[nota 22][125].

Le dies 5 e 6 de julio 1986 habeva loco in Copenhagen (Danmark) un incontro international inter le representantes del associationes pedophile statunitense (NAMBLA), suisse (SAP), australian, svedese, norvegian e danese, a fin de «establir le bases pro un intercambio regular de information inter le diverse gruppos e delinear un reflexion commun super le strategia a sequer in lor lucta»[126]. Illes cercarea le maniera de reintegrar le lucta pro le acceptation del pedophilia in le movimentos de liberation sexual e suggererea continuar a luctar junctemente con le homosexuales, recognoscente un forte hostilitate del sector feministic. Iste incontro, que eveniva quando le movimento perdeva fortia, habeva nulle effecto practic.

Le 5 de februario 1987, Frits Bernard, retirate desde 1985 de su travalio como psychologo e como teste experte e de su functiones in organisationes international[127], appareva como invitato special in le programma in vivo de Phil Donahue in NBC The Phil Donahue Show (transmittite per 250 canales de television del Statos Unite e le Canada) e defendeva apertemente le pedophilia, durante un hora sin interruptiones, con le appoio de un juvene de 23 annos qui durante su infantia habeva habite relationes sexual con adultos[128]. Iste facto revesti un grande importantia, pois que in 1987 le activismo pedophile ja confrontava un hostilitate social plus e plus grande in comparation con le situation del annos 1970.

In Nederland, le cambios in le poter comenciava a prender forma. Le policia nederlandese e le membros del agentias de securitate habeva comenciate a esser maestrate in le Statos Unite super le methodos del FBI pro sequer le pista del productores e collectionistas de pornographia infantil. In 1989, le ministro de justitia nederlandese, Frits K. Altes, declarava que on habeva tenite reuniones septimanal super iste questiones con le FBI e le governo britannic desde 1985. Desde 1984, le Congresso e le Senato del Statos Unite habeva accusate in modo continuate (a traverso le Subcommittee Permanente de Investigationes e le Committee de Affaires Governamental -dirigite alora per le republican William Roth-, que soleva elaborar e diffunder iste typo de accusationes per le pressa national e international) Nederland de esser «[un del] principal exportatores de pornographia infantil al Statos Unite», affirmante que in Amsterdam on auctionava infantes publicamente pro le prostitution e le pornographia, extremo que se demonstrava «insustenibile» mediante le reporto final del Gruppo de Travalio super le Pornographia Infantil (publicate in augusto 1986), dirigite per le ministro de justitia ipse[54][93].

In le fin del annos 1980[129] on creava in Nederland International Pedophile and Child Emancipation (IPCE), organisation nascite con le scopo de preparar le gruppos pedophile del Association International de Gays e Lesbianas. Depost le expulsion del organisationes pedophile per ILGA in 1994 (Vide section «Exclusion del activismo del minorias sexual») IPCE continuava su labor, primo como coordinator del gruppos pedophile a scala international e postea como collectivo private[130]. Sin character activistic, in nostre dies Ipce[nota 23] gere un sito web con un vaste archivo documental de obras academic super pedophilia e themas relationate. Le sito allogia anque un foro private de discussion super iste typo de litteratura e super le maniera de promover le debatto academic super le pedophilia[131][132].

In 1989 on creava in Italia le Gruppo P[71], dedicate al debatto e le reflexion super le relationes consentite inter adultos e minores. Un de su fundatores esseva Francesco Vallini, redactor del revista gay Babilonia. Malgrado le character legal del association, su membros esseva arrestate per le policia in 1993 sub accusationes de «association criminal» e de haber habite supponite relationes sexual con minores. Francisco Vallini passava tres annos in prision, accusate de association criminal super le base de su travalio como coordinator del Gruppo P e de su scriptos in le bulletin del association, Il Corriere dei Pedofili[nota 24][133][134].

Declino e isolamento (1990–2000)[modificar | modificar fonte]

In 1993, Dieter Gieseking creava in Düsseldorf (Germania) Krumme 13[135][136], un gruppo de appoio e autoadjuta pro pedophilos. Illo offereva assessoramento juridic al pedophilos incarcerate, demandava le dispenalisation del pederastia e le legalisation del pornographia infantil e animava le pedophilos a «sortir del armario». In 2001 K13 deveniva centro de attention mediatic pro le detention de duo de su membros post que illes publicava in le web del association un narration erotic de character pederastic. In 2002 habeva loco un manifestation de neonazis contra K13, que confrontava gruppos de contramanifestantes e finiva con intervention del policia. In 2003, K13 se dissolveva officialmente ante le pression mediatic e social, ma Dieter Gieseking decideva mantener aperite su sito web, active usque a nostre dies (2013)[137]. K13 esseva anque criticate per le gruppos pedophile Pädo e IPCE, le quales assecurava que illos confideva ni in su leader incarcerate ni in le association, affirmante que istos esseva prejudicial pro le movimiento pedophile[138].

In iste decade, le popularisation de internet forniva al activismo pedophile nove canales de expression pro le diffusion de su ideario e offereva al pedophilos le oportunitate de sortir del isolamento a traverso le contacto directe. In 1995 on creava BoyChat, le prime communitate virtual pro pedophilos homosexual, que ducerea al creation in 1997 del gruppo Free Spirits, le qual nascerea con le scopo de facilitar ressources virtual secure in plure idiomas. A partir de 1998, pedophilos heterosexual crearea ressources simile. Desde alora on ha disveloppate in le rete multe sitos e communitates sequente le mesme modello[139][140].

In 1996 explodeva in Belgica le affaire del belga Marc Dutroux. Le evenimento habeva un grande reperscussion international e apreriva cammino a illo que alcun autores qualifica de «panico moral»[105][106], alimentate per le media. Isto significava un influentia multo negative super le opinion public concernente le pedophilia. Tote le associationes pedophile del pais, como Dokumentatiedienst Pedofilie, Studiegroep Pedofilie o Stiekum, esseva claudite o restava al umbra[107]. In Nederland, le relative tolerantia que ancora poteva existir verso le pedophilia dispareva finalmente.

Edward Brongersma, qui habeva essite objecto de molestation de parte de su vicinos e de agressiones in le via public a causa de su activismo in favor del acceptation del pedophilia, immerse in un profunde depression decideva poner fin a su vita in 1998 mediante le euthanasia, in favor del qual ille se habeva manifestate durante su ultime annos[141]. Depost su morte, su archivos personal e su bibliotheca esseva transferite al Instituto International de Historia Social de Amsterdam. Un parte de su collection de imagines esseva confiscate per le policia, que lo considerava pornographia infantil[142].

In 1998, le psychologos Bruce Rind, Philip Tromovitch e Robert Bauserman publicava in le Psychological Bulletin del Association American de Psychologia lor Studio metanalytic super le supponite proprietates del abuso sexual infantil usante monstras universitari (Vide section «Bases scientific»)[39]. In 1999 NAMBLA publicava in su sito web un resume del studio con le titulo «Un bon nova super le amor homine-puero»[143], ubi illo se congratulava proque, in su opinion, isto "demonstra que le actual guerra contra le boylovers ha nulle base scientific"[143]. Le travalio dava loco a un grande controversia in le Statos Unite, que comenciava con le criticas de alcun conservatores social e fundamentalistas religiose, assi como alcun psychiatros e psychotherapeutas, e arribava usque al Congresso. Isto se monstrava preoccupate pro le consequentias que poterea haber le publication del resultatos super le paradigmas official quanto al pedophilia e le 12 de julio 1999 illo approbava un resolution (per 355 votos in favor, 0 contra e 13 abstentiones) que condemnava le studio e declarava que le relationes sexual inter adultos e minores es abusive e prejudicial in tote le casos[144]. Le condemnation de un studio scientific per le congresso esseva in ille momento un facto sin precedentes[145].

In 1999, le scriptor pedophile canadese John R. Sharpe deveniva popular pro haber succedite cambiar, sin representation juridic, alcun articulos del legislation canadese in haber presentate un recurso de inconstitutionalitate in le qual ille allegava que le leges super pornographia infantil del Canada (ubi es prohibite mesmo le representation de relationes sexual ficticie inter personages minor de 18 annos) vulnerava le derecto al libertate de expression e de pensamento. Sharpe interponeva su recurso depost esser arrestate in 1995 sub accusationes de possession e distribution de pornographia infantil, super le base de alcun photographias de adolescentes habente relationes sexual e de diarios e manuscriptos que describeva relationes sexual inter personages adolescente, trovate durante un perquisition policial realisate in retornar de un incontro con Edward Brongersma in Amsterdam[146][147]. In januario 1999, Sharpe esseva absolvite del accusationes de possession de pornographia infantil per le Tribunal Supreme, e in maio le Tribunal de Appellationes ratificava le verdicto per 2 votos a favor e 1 contra, manifestante que le leges super pornographia infantil "[es] vermente a un passo de criminalisar simplemente pro haber pensamentos offensive". Poco tempore postea, totevia, le procura appellava ante le Tribunal Supreme, le qual ratificava in 2001, per medio de un resolution, le majoritate del leges super pornographia infantil como un limitation valide del derecto al libertate de expression, ben que illo establiva que le citatanos non poteva esser persequite pro crear obras de lor proprie imagination pro uso private[nota 25].

Exclusion del activismo del minorias sexual[modificar | modificar fonte]

Plure organisationes del activismo pedophile integrava le Association International de Gays e Lesbianas desde su fundation. Assi, in 1985 ILGA approbava un resolution ubi illo declara que «le juvenes ha le derecto de decider per se ipse super lor vita sexual e social [e que] le leges super le etate de consentimento tende plus a opprimer les que a proteger les». Secundo un declaration de NAMBLA de 1994, isto contribueva al redaction del constitution del ILGA[148][149].

In 1993, ILGA obteneva un status consultive como ONG in le Consilio Economic e Social del Nationes Unite. Desde alora, diverse organisationes, le majoritate religiose, manifestarea publicamente lor repudiation. Organisationes gay demandava al ILGA de suspender tote relation con le activismo pedophile. Tanto le delegatos del Statos Unite como del Regno Unite affirmava que, al momento de votar, illes ignorava le participation de associationes del activismo pedophile in le ILGA. Le mission del Statos Unite in le ONU inviava un littera pro exiger que NAMBLA, Martijn e le gruppo german Project Truth sia expulsate de su rangos. In novembre 1993, le committee executive del ILGA demandava a iste gruppos lor renunctiation voluntari. Non solmente renunctiava nulle de illos, ma NAMBLA publicava le mesme mense un communicato de pressa ubi illo reaffirmava su condition de membro de ILGA.

In januaro de 1994, le Senato del Statos Unite approbava un retention de 119 milliones de dollares del contributiones del Statos Unite al UN «durante que le presidente non certifica[rea] que nulle agentia de Nationes Unite concede[rea] ulle typo de status, accreditation o recognoscentia official a ulle organisation que promove, tolera o cerca le legalisation del pedophilia, i.e. del abuso sexual infantil». Le projecto esseva approbate per unanimitate per le Congresso del Statos Unite e le lege esseva promulgate in april 1994 per le presidente Bill Clinton[149].

In su 6e Conferentia Mundial, celebrate in New York in junio 1994, ILGA approbava le expulsion del NAMBLA, Martijn e Project Truth per 214 votos a favor e 30 contra e approbava un resolution pro permitter in le futuro nulle typo de gruppo o association pedophile. In le fin del annos 1990, le 'revolution sexual' se habeva disembarassate de su passato pedophile[nota 26][150][149].

Movimento pedophile hodie (2001–actualitate)[modificar | modificar fonte]

A causa del contexto social e legislative actual, multe poc personas osa expressar publicamente lor appoio al movimento pedophile in nostre dies. Le defensa del pedophilia es excludite del debatto public e le poc activistas qui travalia apertemente in defensa del pedophilos es anglophone, germanos e nederlandeses, como Tom O'Carroll, Dieter Gieseking, Frans Gieles e Ad van den Berg[151]. Extra le activismo organisate, de tempore in tempore surge in internet alcun initiativas personal, in forma de blogs, foros o paginas web, que secunda su postulatos.

In 2003 on fundava in Maryland (Statos Unite) B4U-ACT, un organisation sin scopo lucrative formate per professionales accreditate del salute mental, alcunos de illes auto-identificate como pedophilos[152], con le scopo de adjutar psychologicamente le personas attrahite sexual- e affectivemente verso infantes e combatter le prejudicios social concernente le pedophilia[153].

In 2004, Lindsay Ashford, un citatano statunitense radicate in Europa, deveniva popular per testimoniar publicamente de su pedophilia in un reportage publicate in le jornal The Express-Times de New Jersey[154]. Postea ille dava un interview pro le programma de BBC 2 Am I Normal?, ubi ille denunciava que le parola pedophilia habeva essite deformate per le medios de communication usque a perder su significato original de amor al infantes e affirmava que le relationes sexual inter adultos e infantes es possibile sin que istes ultime sia prejudicate[155].

In 2004, le Association Pedophile Danese decideva dissolver se e clauder su sito web durante le disrolamento de un investigation super le activitates del association initiate per le Procura General de Danmark e ante le forte attaccos de alcun jornalistas. Un gruppo scindite de membros disconforme con le decision, appellate DPA Gruppo 04, decideva alora reaperir le sito del association[122]. In un communicato publicate in le mesme sito, DPA Gruppo 04 explicava que su membros se negava a «esser dominate per le pression injuste de jornalistas antidemocratic, politicos e gruppos non minus fanatic de Danmark e del estraniero», expressava le voluntate de «poter utilisar le libertate constitutional de expression que corresponde a tote le citatanos» e affirmava que le dissolution del association e le claudimento de su sito web equivaleva a ceder ante le terrorismo. Le gruppo accusava altere gruppos de haber utilisate o menaciate utilisar medios illegal contra DPA, mentionante expressemente le association Stop Pædofili Nu, que menaciava robar e publicar le lista de membros del organisation[156]. In decembre 2005, le DPA esseva exonerate per le Committee Investigative del Ministerio pro Justitia del Governo Danese, que considerava que le association esseva legal in virtute del libertate de expression[157][158].

In 2006, tres activistas pedophile, inter illes Ad van den Berg, presidente del association Martijn, fundava in Nederland le Partito del Caritate, Libertate e Diversitate (PNVD, secundo su sigla in nederlandese)[159][160]. Desde su initio, le PNVD esseva centro de un polemica mundial a causa de alcun propositiones de su programma politic, como le reduction progressive del etate de consentimento e le legalisation del possession de pornographia infantil. Illo non succedeva participar in le electiones de 2006, pois que illo non recoltava le numero minime de signaturas exigite per le legislation electoral nederlandese pro poter presentar candidatos[161]. Finalmente, le partito se dissolveva in 2010[162]. In nostre dies, le Partito Communistic de Grande Britannia (CCP) es le sol partito politic que defende in Europa le suppression del etate de consentimento[163][164].

Inter 2006 e 2010 le svedo Karl Andersson editava Destroyer[165], un revista gay impresse e publicate officialmente in le Republica Chec e distribuite internationalmente a traverso su sito web. Differentemente del majoritate de revistas gay, Destroyer se centrava exclusivemente super le infantes e adolescentes[166]. Con un designo simile al de revistas como Playboy, le revista includeva photographias, essayos, interviews, recensiones, reportages, articulos super cultura e narrationes. Illo recipeva multe criticas del medios e de sectores antipedophile pro, suppositemente, «sexualisar» le infantia[167], ma Andersson se levava rapidemente in defensa de su publication e dava interviews pro argumentar contra su detractores.

Le 27 de junio 2012 le tribunal de Assen (Nederland) illegalisava le association Martijn. Ben que illo se manteneva sempre intra le legalitate in vigor, le procura argumentava que «[le] activitates e ideas del association es contrarie al ordine public e le moral»[168]. Le association se dissolveva immediatemente e claudeva su sito web[169]. Postea illo presentava un recurso de appellation e le 2 de april 2013 le tribunal de Leeuwarden anullava su illegalisation. Isto fundamentava su decision in le derecto al libertate de association e in le facto que le activitates de Martijn non poteva esser considerate como illegal[170].

In 2012 on creava in internet Virtuous Pedophiles, un gruppo de appoio in lingua anglese pro personas qui recognosce sentir se sexualmente attrahite al infantes[171][172]. Su membros comparti le credentia que le relationes sexual inter adultos e infantes es inadequate. Illes se appoia mutuemente in le tentativa de portar un vita normal sin ingagiar se in relationes sexual con infantes e essaya adjutar altere pedophilos a facer lo mesmo. Le gruppo labora anque pro mitigar le stigma social que involve le pedophilos.

Die International del Amor al Pueros[modificar | modificar fonte]

Desde 1998, pedophilos homosexual celebra le Die International del Amor al Pueros, un convocation popular surgite in internet pro exhortar al acceptation social del pedophilia[173]. Iste die, pedophilos de tote le mundo accende discretemente in public un candela blau, que ha devenite le symbolo del convocation. Le data fixate es le prime sabbato depost le solstitio de estate. Considerante le duo hemispherios, le celebration se realisa duo vices per anno.

Pedophilos heterosexual instaurava postea le Die de Alicia. Le data del convocation es le 25 de april, die in que Lewis Carroll cognosceva in 1856 Alice Liddell, le puera que le inspirava su celebre romance Alicia in le pais del meravilias.

Usque ora le organisatores de iste evenimentos nunquam ha celebrate officialmente ulle typo de convocation physic[nota 27].

Symbologia[modificar | modificar fonte]

Triangulo spiralisate utilisate como symbolo per le boylovers.

Il existe un symbologia proprie del movimento, utilisate per alcun organisationes pedophile in lor publicationes e sitos web:

  • Un triangulo blau spiralisate, o BLogo, symbolisa un puero (triangulo parve) circumdate per un homine (triangulo grande). Illo esseva designate per un pedophilo con le pseudonymo Kalos in 1997.
  • Un symbolo simile, un corde intra un corde, o GLogo, esseva disveloppate postea per pedophilos heterosexual pro symbolisar un «ligamine de amor» inter adultos e pueras.
  • Un tertie symbolo in forma de papilion symbolisa le pedophilia in modo generic. Illo es formate per quatro cordes: un grande e blau pro le homine, un grande e rosate pro le femina, un parve e blau pro le puero e un parve e rosate pro le puera.

Iste symbolos ha essite utilisate anque pro confectionar diverse joieles e parve ornamentos, como anellos e pendentes[174].

Notas[modificar | modificar fonte]

  1. In su essayo L'Enfant au masculin, Tony Duvert sustene que le contacto sexual inter un infante e un homine solmente significa pro le infante un simple relation sexual, que pote esser compatibile con su orientation sexual, e que reprimir le pedophilia equivale a persequer le homosexualitate.
  2. Le Partito del Caritate, Libertate e Diversitate de Nederland considerava censura le prohibition de posseder pornographia infantil e proponeva in su programma le libertate de participar in productiones pornographic a partir del etate legal de consentimento:
    « (anglese) The private possession of child pornography will be allowed. This was the case in the Netherlands until 1998. Most politicians did not want to unleash a witch-hunt. A witch-hunt, however, is clearly what has ensued, and it is pointless. The prohibition of the possession of child pornography is censorship. It also creates all sorts of illegal, uncontrollable circuits. Making money through (barter) trade will remain punishable for the time being. (interlingua) On permittera le possession private de pornographia infantil. Iste esseva le caso in Nederland usque a 1998. Le majoritate del politicos non voleva discatenar un cacia al magas. Un cacia al magas, totevia, es clarmente lo que se ha discatenate, e il ha nulle ration pro isto. Le prohibition de posseder pornographia infantil es censura. Isto crea in plus tote typo de retes illegal e incontrolabile. Ganiar moneta (troco) per su commercio remanera punibile pro le momento. »
    « (interlingua) From the age of sixteen on, people can appear in pornographic productions. In the long run, the PNVD wants to allow young people to appear in pornographic productions if they so desire from the age at which they can legally have sexual relations. (anglese) On potera apparer in productiones pornographic a partir del etate de 16 annos. Le PNVD vole que, al lungo, le juvenes pote apparer in productiones pornographic, si illes lo desira, a partir del etate in que illes pote haber legalmente relationes sexual. »
    Programma del PNVD 2008

    Equalmente, le association german Krumme 13 demandava le derogation del articulo 184 del codice penal german que prohibe le distribution de pornographia infantil.

  3. Le etate de consentimento, e dunque le jurisprudentia derivate super illo que es considerate o non abuso sexual infantil, varia notabilemente inter paises. Totevia, e per definition, le differente legislationes intende que es absolute (juris et de jure) le presumption de violentia in qualcunque relation sexual con minores sub iste etate, ponderante que, etsi eventualmente pote existir minores qui attinge conscientia sexual plus tosto, le grande majoritate, ante de arrivar a iste etate, non ha disveloppamento psychologic sufficiente pro comprender le consequentias de lor actos (lo que on appella innocentia consilii, i.e. le supponite insconscientia complete quanto al actos sexual, in modo que lor consentimento ha nulle valor juridic), e que le etate del minor face parte del typo penal ipse. Le attitude social verso le relationes sexual o de copula inter adultos e infantes o adolescentes varia multo anque secundo paises, culturas e periodos historic. Assi, in Grecia antique, le pederastia esseva considerate un expression natural del sexualitate human, cognoscite e acceptate socialmente e regulate per le stato como un institution educative e moral. Secundo alcun historicos, le etate del ephebos grec soleva esser inter 12 e 16 annos. In le Etate Medie, le nuptias inter adultos e pueras o adolescentes esseva habitual, e isto se reflecte in le litteratura del epocha: le Beatrice de Dante ha 14 annos, le Melibea de Fernando de Rojas 14 e le Carmesina de Joanot Martorell a pena 13. Usque entrate le seculo XX, quando eveni un cambio de attitude moral verso le sexualitate marcate per le politicas puritan, iste typo de nuptias non esseva estranie in le mundo occidental; on pote trovar casos celebre como illo del scriptor statunitense Edgar Allan Poe, qui se maritava con su prima Virginia Clemm in 1825 quando ille habeva 27 annos e illa 13, o illo del poeta espaniol Antonio Machado, qui in 1909, al etate de 36 annos, se sposava con Leonor Izquierdo quando ista habeva 15. Iste costumes influe anque super le leges concernente le etate de consentimento, que usque al initio del seculo XX soleva ir de 10 a 12 annos, descendente in alcun casos, como in le stato american de Delaware, usque a 7 annos (The New York Times, 1895-10-15). Al presente, in Asia, in le paises del antique Union Sovietic e in alcun paises de America Latin existe, specialmente inter alcun gruppos ethnic, un tolerantia social relativemente plus grande verso le relationes inter adultos e adolescentes in comparation con le paises europee e nord-american. In Africa, le practica del pederastia, tanto in su forma heterosexual como homosexual, es considerate normal per tribos como le nandis, kerakis, siwas ou kiwais, ubi illo face parte del ritos de initiation in le mundo adulte (López-Ibor, Juan José, Libro de la vida sexual, 1968). In le mundo arabic es acceptate le nuptias inter adultos e pueras o adolescentes, etsi qualcunque relation de typo homosexual es prohibite e fortemente castigate in le majoritate de paises. Le propheta Mahomet ipse, secundo registros historic, se maritava con su secunde sposa, Aicha, quando ista habeva 14 annos e ille cerca 50; al initio de lor fidantiamento, Aicha haberea a pena six annos. (Vide: Differentia de etate in le relationes sexual)
  4. Le declaration de principios expressate per le NAMBLA in le pagina editorial de su NAMBLA Bulletin es categoric in iste senso:
    « (anglese) NAMBLA condemns sexual abuse and all forms of coercion. We insists there is a distinction between coercive and consesual sex. Laws that focus only on the age of the participants fail to capture that distinction, for they ignore the quality of the relationship. Differences in age do not preclude mutual, loving interaction between persons any more than differences in race or class.

    Some existing laws criminalize sexual relationships that are loving and fully consensual. These laws are ill-conceived and morally repugnant. As is our right, we advocate their repeal.

    (interlingua) NAMBLA condemna le abuso sexual e omne forma de coaction. Nos insiste que il ha differentia inter relationes sexual fortiate e consentite. Le leges focate solmente sur le etate del participantes non considera iste differentia, proque illos claude le oculos al natura del relation. Le differentia de etate non impedi le relationes mutuemente consentite e amorose inter personas, tal como non lo impedi le differentias de racia o de classe.

    Alcun leges in vigor criminalisa relationes sexual que es amorose e plenmente consentite. Iste leges es mal concipite e moralmente repugnante. Como es nostre derecto, nos defende lor revocation.

    »
    NAMBLA Bulletin, Vol. XXV, nro 3
  5. Le nomine Enklave esseva selegite pro recordar le situation sociologic del pedophilos in le societates occidental.
  6. Junctemente con altere fontes super le influentia de Sex met kinderen, vide Edward Brongersma (1988, ibidem) e le studio criminologic de Michael C. Baurmann (1983), publicate per le Bureau del Policia Criminal Federal German
  7. Un reguardo retrospective hastive poterea inducer in error quanto al significato concedite al termino pederastia per le autores del texto. In realitate, le parola es utilisate como synonymo de homosexualitate in le senso ample, inglobante le pederastia propriemente dicite, ma non limitante se a illo.
  8. Texto del pamphleto:
    « (francese) Émus et profondément bouleversés par la répression civile et policière qui s’exerce à l’endroit de toutes les minorités érotiques (homosexuels, voyeurs, maso., partouzes), le Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire dénonce la restriction des possibilités amoureuses qui sévit en Occident depuis l’avènement du judéo-christianisme. Les exemples de cette répression odieuse ne manquent pas ; vous les avez sous les yeux à chaque instant ; les inscriptions et les dessins dans les chiottes de la Sorbonne et autres ; les passages à tabac d’homosexuels par la police ou par des civils rétrogrades ; la mise en fiche policière, en général, l’attitude de soumission, les yeux de chiens battus, le genre rase-les-murs de l’homosexuel type ; les carrières brisées, l’isolement et la mise au secret qui sont le lot de toutes les minorités érotiques. Pour un glorieux Jean Genet, cent mille pédérastes honteux, condamnés au malheur.

    Le C.A.P.R. lance un appel pour que vous, pédérastes, lesbiennes, etc..., preniez conscience de votre droit à exprimer en toute liberté vos options ou vos particularités amoureuses et à promouvoir par votre exemple une véritable libération sexuelle dont les prétendues majorités sexuelles ont tout autant besoin que nous (…).

    (Un homme sur 20 est pd ; sur 4 milliards de la population mondiale, ça fait 200 millions de pd).

    NON PAS L’AMOUR ET LA MORT. MAIS L’AMOUR ET LA LIBERTÉ.

    (interlingua) Commovite e profundemente disconcertate pro le repression civil e policiar exercite super tote le minorias erotic (homosexuales, voyeurs, masochistas, libertinos), le Committee de Action Pederastic Revolutionari denuncia le restriction de oportunitates amorose que castiga cruelmente Occidente desde le advenimento del judeochristianismo. Le exemplos de iste repression odiose non manca; vos los ha ante le oculos a cata instante; le inscriptiones e le designos in le cacatorios del Sorbonne e altere universitates; le battimentos de homosexuales per le policia o per civiles retrograde; le registration in le cartothecas policiari, in general, le attitude de submission, le reguardos triste, le affectation dissimulate del homosexual typic; le carrieras ruinate, le isolamento e le confinamento solitari que es le fato de tote le minorias erotic. Pro un gloriose Jean Genet, cento mille pederastas vergoniose, condemnate al infelicitate.

    Le CAPR lancea un appello a fin que vos, pederastas, lesbianas, etc..., prende conscientia de vostre derecto de expressar liberemente vostre optiones o vostre particularitates amorose e a promover con vostre exemplo un veritabile liberation sexual, que nos necessita tanto como le pretendite majoritates sexual (…).

    (Un homine cata 20 es pederasta; inter 4 milliardos del population mundial, illo face 200 milliones de pederastas).

    NON LE AMOR E LE MORTE. MA LE AMOR E LE LIBERTATE.

    »
    Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire
  9. Le Committees Communistic pro le Autogestion publicava in 1978 un brochure titulate "Homosexualité et Pédophilie", lassante un dozena de paginas al pedophilos a fin que illes exponeva lor reivindicationes (FRED, 1978).
  10. In 1975 Daniel Cohn-Bendit publicava le libro Le Grand Bazar, in un capitulo del qual, titulate "Little big men", ille evocarea su experientias como educator in un camera del infantes «alternative» de Frankfurt. Alcun passages del obra tractava super le evelia sexual del infantes de un a sex annos e parlava super experientias physic ambigue que le autor haberea habite con illes. In iste senso ille scribeva: «A vices me ha evenite que alcun infantes me ha aperite le braguetta e ha comenciate a titillar me. Io reageva de maniera differente secundo le circumstantias, ma lor desiro esseva un problema. Io les demandava: "Proque vos non joca inter vos, proque vos me ha elegite a me, e non a altere infantes?". Ma si illes insisteva, io les caressava malgrado toto». E anque: «Io habeva le necessitate de esser inconditionalmente acceptate per illes. Io voleva que le infantes me desirava e io faceva tote le possibile a fin que illes dependeva de me» (Le Grand Bazar. Paris: Belfond, 1975). Cohn-Bendit parlarea anque super su experientias, in maniera provocatori, in le programma litterari de television Apostrophes, dirigite per Bernard Pivot, correspondente al 23 de april 1982. Durante iste emission, titulate "Quelles valeurs pour demain?", ubi ille presentava le libro de Ingolf Diener e Eckard Supp Ils vivent autrement (Stock, 1982), ille declararea, inter alia: «Io arriva al nove del matino pro reunir me con mi octo infantes de 16 menses a 2 annos. Io les nettar le culo, io les face… titillar, illes me face titillar, nos caressa a nos (…). Le sexualitate de un infante es absolutemente phantastic (…). Quando un puera de cinque annos comencia a desnudar se, illo es phantastic! Illo es phantastic proque illo es un joco absolutemente erotico-maniac».
  11. In januario 1979, Jacques Dugué, un pedophilo accusate de «abuso sexual» e «proxenetismo pedophile», publicava durante duo dies, in Libération, un tribuna libere ubi ille defendeva le pedophilia e demandava «que on cessa de persequer illes qui ama le infantes, mesmo si illes les ama anque con lor corpore». In le judicio a Dugué, René Schérer e Gabriel Matzneff testimoniava in su favor. Le mesme anno, Libération publicava un interview con Tony Duvert, realisate per Guy Hocquenghem, in le qual le scriptor reaffirmava su pedophilia e defendeva le derecto del infantes al libertate sexual. Le 20 de junio 1981, Libération publicava un articulo titulate "Câlins enfantins", que presentava de modo condescendente le testimonio de un pedophilo super su relationes sexual con un puera de cinque annos.
  12. Le «programma reivindicative» de FLIP create in iste reunion decideva le punctos sequente:
    1. Combatter le injustitia penal e proponer un reflexion critic super le familia e le schola, basate super un analyse politic del sexualitate inter minores e adultos.
    2. Associar se al lucta del infantes qui vole cambiar lor modo de vita e de tote gruppo politic que cerca construir un societate radicalmente nove ubi le pederastia existera liberemente.
    3. Disveloppar un cultura del pederastia que se expressa per un nove modo de vita e le emergentia de un arte nove.
    4. Prender le parola in le organos de information que les offerera le medios e per le vias imponite.
    5. Manifestar su solidaritate con le pedophilos incarcerate o victimas del psychiatria official.
    Fontes: Françoise Guillaume. L'enfant : petit homme ou petit d'homme?. Paris: L'Harmattan, 2008, p. 192. ISBN 2296198228.
  13. Foucault, Hocquenghem e Danet es mentionate plure vices como signatoros del petition in le texto de Michel Foucault Le lege del pudor (Cfr. version in anglese). Françoise Dolto e le expression «personas pertinente a diverse tendentias politic» es mentionate in le pagina 273 (Cfr. version in anglese). Jacques Derrida, Louis Althusser e André Glucksmann es mentionate in le sito Dignaction.org (in francese). Finalmente, le philosophos Simone de Beauvoir, Roland Barthes e Jean-Paul Sartre, assi como le scriptores Alain Robbe-Grillet e Philippe Sollers, es mentionate in le sito Denistouret.net (anque in francese).
  14. Iste littera esserea reproducite per le jornal L’Express le 7 de martio 2001.
  15. Un «barrister» (advocato britannic) del accusation de conspiration, Peter Thornton, postea Consiliero del Regina e judice decan de districto, scribeva super isto le anno sequente in Rights, le jornal del Consilio National pro Libertates Civil. Thornton criticava le accusationes, que in su opinion «esseva multo lontan de qualcunque contravention tangibile», e affirmava que O'Carroll habeva essite condemnate sub indicios insufficiente (Fontes: Peter Thornton, "Unacceptable charges exposed in recent trials". Rights, Vol. VI, nro 2, 1982).
  16. Le pamphleto A Child's Sexual Bill of Rights del CSC contene le sequente lista de «derectos sexual del infantes»:
    • Le derecto de experientiar placeres sensual sin vergonia ni culpa.
    • Le derecto de apprender a facer amor si tosto que ille o illa pote comprender.
    • Le derecto a relationes amorose, includite relationes sexual, con parentes, fratres o altere adultos e infantes.
    • Le derecto a un vita sexual basate super le desiros natural sin regardo al tradition.
    Fontes: Ronald Holmes; Stephen Holmes. Sex Crimes: Patterns and Behavior New York: SAGE, 2002, p. 109. ISBN 0761924175.
  17. In 1980, le governos de Danmark e Svedia implantarea mesuras simile. Nederland lo facerea in 1984. Iste tres paises habeva essite usque ille momento le principal productores de pornographia infantil in un epocha in le qual illo esseva ancora legal e alcun inscenatores commercial, como Color Climax Corporation, includeva apertemente filmes e revistas de iste typo in lor catalogos. Fontes: Philip Jenkins, Beyond Tolerance: Child Pornography on the Internet. New York: NYU Press, 2001. pp. 31-32. ISBN 0-8147-4263-7
  18. Le associationes de defensa del homosexuales dava como ration de lor opposition a NAMBLA le rejection social generalisate verso le pedophilia. Iste gruppos disassociava lor lucta pro le liberation sexual de illo del pedophilos e affirmava que le discurso de NAMBLA esseva solmente un pretexto pro le «activitates real» de su membros. Pat Califia, figura distaccate del movimento de liberation sexual in le annos 1970, affirmava que le rejection a NAMBLA de parte de altere organisationes homosexual se debeva fundamentalmente a motivationes politic. In su opinion, le grande organisationes gay solmente rejectava le pedophilos quando le opponentes al derectos del homosexuales habeva comenciate a utilisar les pro assimilar tote le gays con le abusatores de minores. Le declarationes de Steve Endean, militante gay opponite a NAMBLA, esseva in le senso de iste theoria quando ille diceva: «Lo que face NAMBLA es solmente rumper le movimento. Si on relationa le reivindicationes del boylovers con le derectos del homosexuales, istes nunquam va haber derectos». Edmund White, scriptor e activista gay, faceva le mesme observation in su libro States of Desire: «Il se tracta de egoismo. Nostre movimento non pote restar ligate al boylove. Nos non vole saper qui ha le ration: illo es solmente un question de realismo politic».
  19. Le artistas contemporanee qui, sin esser pedophilos, representava scenas de relationes sexual consentite inter infantes e adultos o creava obras sufficientemente ambigue pro esser interpretate per alcunos in iste senso, esserea motivo de scandalo e censura. Ben que autores como Matzneff esseva ancora ben riguardate per alcun medios, on non audiva ja parlar tanto de illes.
  20. In octobre 1982 explodeva in Francia le 'affaire del Coral', super presumpte abusos sexual commisse in un centro de reception que seque le principios del antipsychiatria. Diverse personalitates public, como René Schérer e Gabriel Matzneff, remaneva imputate durante un tempore. Le Monde dispensava iste ultime immediatemente depost su imputation. Ben que illes essera absolvite e le condemnas imponite a alcunos del implicatos, pro relationes consentite con adolescentes, essera finalmente multo basse, le affaire habera un grande repercussion mediatic que contribuera a attraher le atention super le centros de reception e a questionar le antipsychiatria.
  21. Le historica Anne-Claude Ambroise-Rendu estima que in Francia «solmente Gabriel Matzneff osa ancora, in 1990, surrider ante Bernard Pivot pro le pueras de 12 annos que ille mette in su lecto».
  22. A partir del annos novanta, le influentia del pedophilos in le partito commenciava a evaporar se. Totevia, ancian sympathisantes de tal ideas continuava a occupar cargas importante in le partito. In maio 2013, depost un controversia concernente le supponite pedophilia del eurodiputato e dirigente del formation Daniel Cohn-Bendit, le Partido Verde ipse incargava al politologo Franz Walter, del Instituto pro le Recerca super le Democratia, le coordination de un studio super le rolo del gruppos propedophilia durante le prime phases de formation del partito in le annos octanta. In su travalio, Franz Walter appuncta que, in plus del Partito Verde, anque le Partito Democratic Liberal esseva influentiate in le passato per le reivindicationes del pedophilos. Fontes: Accusations de pédophilie: le candidat vert Jürgen Trittin en mauvaise posture, Slate, 2013-09-16; Les Verts allemands au centre d'une nouvelle polémique sur la pédophilie, Le Monde, 2013-09-17; Die Welt, 1985-03-20.
  23. In 1998 le organisation discuteva cambiar su nomine eliminante le 'P' pro considerar que le uso del termino 'pedophile' esseva disastrose «desde un puncto de vista de relationes public e communicationes». Finalmente on arribava a un accordo que consisteva in conservar le nomine, ma como substantivo (Ipce) vice como abbreviation (IPCE), sin explicar le significato original. Fontes: O'Donnell, Ian; Milner, Claire. Child Pornography: Crime, Computers and Society, London: Routledge, 2012, ISBN 1135846359.
  24. Le redaction de Babilonia protestava fortemente e definiva Vallini como «prisionero politic». Finalmente, depost un anno de prision preventive in le carcere milanese de San Vittore, in conditiones insalubre e de amassamento, Vallini initiava un exopero del fame e debeva esser hospitalisate. Depost duo annos de prision ille esseva judicate e absolvite del accusationes de abuso sexual, ma condemnate a tres annos sub le accusation de association criminal pro su activitates de coordination del Gruppo P e su scriptos in le bulletin del association, Il Corriere dei Pedofili. Vallini apellava le sententia pro association criminal e in le estate de 1995 ille obteneva le libertate conditional. Quando un tribunal superior ratificava le sententia e ordinava su retorno in prision, Vallini decidiva exiliar se de Italia. Le Committee pro le Protection del Jornalistas (CPJ), gruppo con sede in New York que documenta le abusos contra le derectos human super membros del pressa a scala international, protestava contra le incarceramento de Vallini in le redaction de un reporto preparate in 1995. Totevia, le CPJ poneva a un latere le caso de Vallini in le ultime version de su reporte. Jeanne Sahadi, portavoce del CPJ, diceva: «Su tractamento de parte del tribunales italian esseva multo injuste (...). Ma [le caso] non satisface nostre criterios in le mesura que nos necessita». Secundo le historico statunitense William A. Percy, «le caso de Vallini esseva victima del diffidentia habitual del gruppos de derectos human concernente le affaires homossexual». Le Commission International de Derectos Human de Gays e Lesbianas, fundate pro contrariar iste diffidentia, nunquam criticava le incarceramento de Vallini.
  25. Puncto 129 e Punctos 241 e 242 del conclusiones del Tribunal:
    « (anglese) I would uphold s. 163.1(4) on the basis that the definition of “child pornography” in s. 163.1 should be read as though it contained an exception for: (1) any written material or visual representation created by the accused alone, and held by the accused alone, exclusively for his or her own personal use; and (2) any visual recording, created by or depicting the accused, provided it does not depict unlawful sexual activity and is held by the accused exclusively for private use. (interlingua) Io volerea defender le art. 163.1(4) super le base que le definition de "pornographia infantil" in le art. 163.1 debe leger se como si illo conteneva un exception pro: (1) qualcunque material scribite o representation visual create unicamente per le accusato, e unicamente in possession del accusato, exclusivemente pro su proprie uso personal; e (2) que non representa un activitate sexual illegal e sia in possession del accusato exclusivemente pro su uso private. »
    « (anglese) When children are depicted in pornographic representations, the camera captures their abuse and creates a permanent record of it. This constitutes an extreme violation of their privacy interests. By criminalizing the possession of such materials, Parliament has created an incentive to destroy those pornographic representations which already exist. In our view, this beneficial effect on the privacy interests of children is proportional to the detrimental effects on the privacy of those who possess child pornography (...). When the effects of the provision are examined in their overall context, the benefits of the legislation far outweigh any harms to freedom of expression and the interests of privacy. The legislation hinders the self-fulfilment of a few, but this form of self-fulfilment is at a base and prurient level. Those who possess child pornography are self-fulfilled to the detriment of the rights of all children. The prohibition of the possession of such materials is thus consistent with our Charter values. It fosters and supports the dignity of children and sends the message that they are to be accorded equal respect with other members of the community. In our view, Parliament has enacted a law which is reasonable, and which is justified in a free and democratic society. (interlingua) Quando le infantes es exhibite in le representationes pornographic, le camera capta lor abuso e crea un registro permanente de isto. Illo constitue un violation extreme de lor interesses de intimitate. Penalisante le possession de iste material, le Parlamento ha create un incentivo pro destruer le representationes ja existente. In nostre opinion, iste consequentia beneficiente super le intimitate del infantes es proportional al consequentias prejudicial super le intimitate de illes qui possede pornographia infantil (...). Quando le consequentias del disposition es examinate in lor contexto general, le beneficios del legislation es multo superior a qualqunque damno al libertate de expression e le interesses de intimitate. Le legislation impede le satisfaction del desiros le plus intime de alcunos, ma iste forma de satisfaction se trova in un nivello basic e lascive. Illes qui possede pornographia infantil satisface lor desiros in detrimento del derectos de tote le infantes. Le prohibition del possession de tal materiales es dunque compatibile con le valores de nostre Constitution. Illo favori e appoia le dignitate del infantes e invia le message que on concede le mesme respecto al altere membros del societate. In nostre opinion, le Parlamento ha approbate un lege rationabile e justificate in un societate libere e democratic. »
  26. In 1997, Gregory King, de Human Rights Campaign, declarava: «NAMBLA non es un organisation gay... Illes non face parte de nostre communitate e nos rejecta totalmente lor tentativas de insinuar que le pedophilia es un affaire relationate con le derectos civil del gays e lesbianas». NAMBLA respondeva que, «per definition, le amor homine-puero es homosexual», que «le boylovers face parte del movimento gay e es un parte fundamental de su historia e de su cultura» e que «le homosexuales qui dice que sentir se attrahite per pueros adolescente "non es gay" es tanto ridicule como le heterosexuales qui dice que sentir se attrahite per pueras adolescente "non es heterosexual"»
  27. In 2008, in Espania, le Defensor del Populo in ille momento, Enrique Múgica, exhortava le Procura General del Stato a initiar un processo pro blocar le sito web official del Die International del Amor al Pueros. Ante le agitation mediatic discatenate, le procurator general del stato, Cándido Conde-Pumpido, incargava un informe al Guarda Civil pro concretar le entitate juridicopenal del convocation. Finalmente, le Gruppo de Delictos Telematic del instituto armate adressava un reporto al procurator in le qual illo explicava que on non habeva trovate indicios de delicto in le sito e que illo esseva allogiate in un servitor del Statos Unite. Le reporto explicava anque que le pedophilia non caracterisa un delicto per se ipse, pois que illo se refere a un preferentia sexual, ma non a su consummation, que es le pederastia. Totevia, le ministro pro affaires interne, Alfredo Pérez Rubalcaba, advertiva que le institution sub su responsabilitate travaliava pro impedir que paginas de iste typo se reproduce in Espania. Fontes: El País, 25 de junio 2008.

Referentias[modificar | modificar fonte]

  1. Fonseca, Suheyla. "Um olhar crítico sobre o ativismo pedófilo (in portugese). Revista da Faculdade de Direito de Campos, nro 10 (junio 2007)
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. IV, nro 12 (1988). pp. 583-591
  3. 3,0 3,1 3,2 Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "La pédophilie entre les lignes" (in francese). Médias, nro 178
  4. Convention on Consent to Marriage, Minimum Age for Marriage and Registration of Marriages. Bureau del Alte Comissariato del Nationes Unite pro le Derectos Human
  5. 5,0 5,1 Dallam, Stephanie. "Science or Propaganda? An examination of Rind, Tromovitch & Bauserman". Journal of Child Sexual Abuse, Vol. IX, nro 3/4 (2002). pp. 109-134
  6. Ames, Ashley; Houston, David. "Legal, social, and biological definitions of pedophilia", Archives of Sexual Behavior. Universitate de Indiana, Vol. XIX (1990). pp. 333-342
  7. Liddell, Henry G.; Scott, Robert. Intermediate Greek-English Lexicon, 1959. ISBN 0-19-910206-6
  8. Krafft-Ebing, Richard. Psychopathia Sexualis, 1886.
  9. 9,0 9,1 Classification International de Infermitates, CII-10, version 2010 - Vide codice F65.4
  10. DSM-IV-TR: Paedophilia, codice 302.2
  11. Geraci, Joseph. "Interview: Gilbert Herdt". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. III, nro 2, 1994. pp. 2-17
  12. Rencken, Robert; Grubb, Jeff. Brief and Extended Interventions in Sexual Abuse, 2e ed., Alexandria: American Counseling Association, 2000
  13. Santiago, Pablo, op.cit., 2004, p. 235
  14. Bernard, Frits. Paedophilia: A Factual Report. Rotterdam: Enclave, 1985. ISBN 90-71179-02-8
  15. Riegel, David. Understanding loved boys and boylovers. Philadelphia: SafeHaven Foundation Press, 2000
  16. Hocquenghem, Guy; Voline, Marc. "Non à l'enfant poupée". Libération, april 1979
  17. Who we are. nambla.org
  18. Santiago, Pablo, op.cit., 2004, p. 195
  19. "SEXUALITÄT: Unter der Gürtellinie". Der Spiegel, 2001-12-03.
  20. Walters, Gregory J. Human Rights in an Information Age: A Philosophical Analysis. Toronto: University of Toronto Press, 2002, p. 76
  21. "Interview with Dr. Frits Bernard, a pioneer emancipator". Koinos, Vol. IV, nro 48, 2005
  22. Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives. London-New York: Haworth Press, 1991, pp. 275-295. ISBN 978-0-918393-78-4.
  23. Two differents worlds. Association Pedophile Danese.
  24. "I didn't know how to deal with it": Young people speak out about their sexual contacts with adults. Bibliotheca Ipce
  25. Brongersma, Edward. "Boy-lovers and their influence on boys: Distorted research and anecdotal observations". Journal of Homosexuality, nro 20 (1990). pp. 145-173
  26. Whitfield, Charles; Silberg, Joyanna; Fink, Paul. Misinformation concerning child sexual abuse and adult survivors, New York: Haworth Maltreatment & Trauma Press, 2001. ISBN 0789019019
  27. Licht, Hans. Sexual Life in Ancient Greece. New York: Barnes & Noble, 1962
  28. 28,0 28,1 Whitfield, Charles L.; Joyanna, Jay; Fink, Paul. Misinformation concerning child sexual abuse and adult survivors. London: Routledge, 2001, p. 123
  29. Freud, Sigmund. Drei Abhandlungen zur Sexualtheorie. Frankfurt: Fischer Taschenbuch, 2000. ISBN 3-596-10440-8
  30. Reich, Wilhelm. Der Einbruch der sexuellen Zwangsmoral. Colonia: Kiepenheuer und Witsch, 1995. ISBN 978-3-462-02471-5
  31. Reich, Wilhelm. The Function of the Orgasm: Discovery of the Orgone. New York: Farrar, Straus & Giroux, 1986
  32. Reich, Wilhelm. Massenpsychologie des Faschismus. Colonia: Anaconda Verlag, 2011. ISBN 3866476663
  33. Kinsey, Alfred. Sexual Behavior in the Human Male. Indiana: Indiana University Press, 1998. ISBN 0-253-33412-8
  34. Kinsey, Alfred. Sexual Behavior in the Human Female. Indiana: Indiana University Press, 1953. ISBN 0-253-33411-X
  35. Santiago, Pablo. "La pedofilia como fenómeno psiquiátrico". In: Alicia en el lado oscuro. Madrid: Imagine, 2004, pp. 192-193
  36. Theodorus Sandfort, CPRC, Universitate de Columbia
  37. Objectivity and Ideology Criticism of Theo Sandfort’s Research on Man-Boy Sexual Relations. Bibliotheca Ipce
  38. Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships. MHAMic
  39. 39,0 39,1 39,2 Rind, Bruce ; Tromovitch, Phillip ; Bauserman, Robert. A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples. Psychological Bulletin, Contato de Arlington, Association American de Psychologia, Vol. CXXIV, nro 1 (julio 1998), pp. 22-53. Texto complete. Ligamine DOI.
  40. Kennedy, Hubert C. Anarchist of love: the secret life of John Henry Mackay. New York: NAMBLA, 1996.
  41. Santiago, Pablo. "Personajes históricos sospechosos de pedofilia". In: Alicia en el lado oscuro. Madrid: Imagine, 2004. pp. 135-136
  42. Mackay, John Henry. Fenny Skaller. Amsterdam: Southernwood Press, 1988. ISBN 90-72450-02-7
  43. Mackay, John Henry. Der Puppenjunge. Hamburgo: Männerschwarm. ISBN 3-86149-069-2
  44. Ahlstedt, Eva. André Gide et le débat sur l'homosexualité. Göteborg: Acta universitatis Gothoburgensis, 1994. ISBN 9173462721
  45. 45,0 45,1 45,2 Brongersma, Edward. "Schutzalter 12 Jahre?: Sex mit Kindern in der niederländischen Gesetzgebung". In: Leopardi, Angelo. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurt: Foerster Verlag, 1988. p. 212. ISBN 3-922257-66-6.
  46. Sandfort, Theo; Brongersma, Edward; Alex, Van Naerssen. Male Intergenerational Intimacy: Historical, Socio-Psychological, and Legal Perspectives. New York-London: Haworth Press, 1991. ISBN 978-0-918393-78-4.
  47. Dares To Speak. Historical and Contemporary Perspective on Boy-Love. Norfolk: The Gay Men's Press. 1997, pp. 34-39.
  48. 48,0 48,1 48,2 48,3 Bernard, Frits. "The Dutch Paedophile Emancipation Movement". Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. I, nro 2, 1987. pp. 35-45.
  49. COC Nederland. Sito official.
  50. 50,0 50,1 Sandfort, Theo. "Boy Relationships: Different Concepts for a Diversity of Phenomena". Journal of Homosexuality, nro 20 (1990)
  51. Bernard, Frits; Brongersma, Edward; Sengers, Wijnand; Van Eeten, Peter; Haagsma, Ids. Sex met kinderen. Le Haga: NVSH, 1972.
  52. The Dutch Paedophile Emancipation Movement. Paidika: The Journal of Paedophilia, Vol. I, nro 2 (autumno 1987). pp. 35-45
  53. PSVG. Pedophilia. [s.n.]: Bibliotheca Ipce.
  54. 54,0 54,1 54,2 Leopardi, Angelo. "Verständnis für unsere Gegner? - Aids und die Unterdrückung der Pädophilie". In: Der pädosexuelle Komplex. Frankfurt: Foerster Verlag, 1988, p. 202. ISBN 3-922257-83-6
  55. Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurt: Foerster Verlag, 1997. p. 36. ISBN 3-922257-83-6.
  56. Schuijer, Jan. "Tolerance at arm's length: The Dutch experience". Journal of Homosexuality, nro 20, 1990
  57. Carpentier, Philippe. "Et en Flandre?". L'Espoir, CRIES, nro 6 (junio-julio 1983).
  58. Carpentier, Philippe. "Le cancer de l'Occident chrétien", L'Espoir, CRIES, nro 27 (septembre-octobre) 1986.
  59. 59,0 59,1 59,2 59,3 Ambroise-Rendu, Anne-Claude. "Un siècle de pédophilie dans la presse (1880-2000)" (archivo) (in francese). Le Temps des médias, nro 1, 2003
  60. Ambroise-Rendu, Anne-Claude, 1988.
  61. Martel, Fréderic. Le rose et le noir: les homosexuels en France depuis 1968. Paris: Seuil, 2000, p. 248
  62. Droit, Roger-Pol, 2001
  63. Choub. "La petite différence et sa grande conséquence". L'Étincelle, LCR, nro 114 (februario 1981)
  64. Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Paris: Seuil, 1998. pp. 22-25
  65. "Jacques Dugué s'explique". Libération, 1979-01-21/22. Bureau audiovisuel francophone
  66. Chalandon, Sorj. "«Libé» en écho d'un vertige commun". Libération, 2001-02-23
  67. "L'Archange aux pieds nus", interview de Gabriel Matzneff. Le Gai Pied, 1979-01-01.
  68. "Non à l'enfant poupée", interview realisate per Guy Hocquenghem e Marc Voline. Libération, 1979-04-10
  69. Naissance du «front de libération des pédophiles»"
  70. Duraz, Serge. Le Mouvement pédophile en France". Le Petit Gredin, GRED, nro 0 (1981)
  71. 71,0 71,1 71,2 71,3 71,4 71,5 Santiago, Pablo. "La pedofilia en el universo Internet". In: Alicia en el lado oscuro. Madrid: Imagine, 2004, pp. 387-391
  72. Michaël, François. "Une enquête sur la presse pédophile". Gai Pied Hebdo, nro 230-231 (augusto 1996)
  73. Texto del petition. Bibliotheca Ipce
  74. "Fous d'enfance: Qui a peur des pédophiles?" (in francese). Recherches, nro 37, april 1979, pp. 69-82
  75. Foucault, Michel. Dits et écrits 1976-1979 - Tomo III. Paris: Gallimard, 1994, pp. 766-776.
  76. "Sexual Morality and the Law". In: Politics, Philosophy, Culture – Interviews and Other Writings 1977-1984. New York-London, 1988. p. 275. ISBN 0-415-90149-9
  77. 77,0 77,1 77,2 77,3 Kolia, Philippe, "PIE : petite chronologie portative (1ère partie)". Le Petit Gredin, nro 8, GRED (hiberno 1986).
  78. 78,0 78,1 78,2 O'Carroll, Tom. "The Beginnings of Radical Paedophilia in Britain". In: Paedophilia: The Radical Case. London: Peter Owen, 1980. ISBN 0-7206-0546-6
  79. 79,0 79,1 O'Carroll, Tom. Paedophilia: The Radical Case. London: Peter Owen, 1980.
  80. Wolmar, Christian. Looking back to the great British paedophile infiltration campaign of the 1970s, The Independent, 2014-2-27
  81. Beckford, Martin (2009-03-09). Harriet Harman under attack over bid to water down child pornography law. Telegraph. Recuperate le 2012-10-28.
  82. Philippe e Bruno. "Chez nos amis d'outre-Manche". L'Espoir, nro 9, CRIES (novembre 1983)
  83. Duraz, Serge. "En Allemagne". Le Petit Gredin, GRED, nro 3 (estate 1983)
  84. Accusations de pédophilie: les Verts allemands de Cohn-Bendit face à leur passé, Slate, 2013-05-19
  85. Smith, Miriam Catherine. Lesbian and Gay Rights in Canada. Toronto: Universitate de Toronto, 1999, pp. 60-61.
  86. Warner, Tom. Never Going Back. Toronto: Universitate de Toronto, 2002, p. 120
  87. Texto del Gay Rights Platform.
  88. Armstrong, Elizabeth. Forging Gay Identities. Chicago: Universitate de Chicago, 2002. p. 100
  89. Lloyd, Robin. For Money or Love: Boy Prostitution in America. New York: Vanguard Press. On publicava anque un edition de iste libro pro le Regno Unite con le titulo: PIayland: A study of Boy Prostitution. London: Blond & Briggs, 1976.
  90. Op.cit., p. 226
  91. The Readers' Guide to Periodical Literature. Le computo es realisate a partir del articulos registrate sub le categorias de pornographia infantil e abuso sexual infantil, introducite in 1974.
  92. Exploitation Sexual Infantil, audientias ante le Subcommittee super le Crimine del Committee Judicial, Camera de Representantes, 95e Congresso, 1e Session, 23 e 25 de maio, 10 de junio e 20 de septembre 1977. Serie nro 12, pagina 194.
  93. 93,0 93,1 Schuijer, Jan; Rossen, Benjamin. "The Trade in Child Pornography", IPT Journal, Vol. IV, 1992
  94. Lege super Exploitation Sexual Infantil (18 U.S.C. 2251-2253).
  95. Steve Trinward, Pedophilia 3 – The Revere Ring. Freemarketnews.com, 2006-01-16
  96. Haggerty, George E. Gay histories and cultures: an encyclopedia. London: Taylor & Francis, 2000.
  97. Jacobs, Andreas. "Allen Ginsberg's advocacy of pedophilia debated in community". Intermountain Jewish News, 2006-06-21
  98. Califia, Pat. The Culture of Radical Sex. New York: Cleis Press, 1994. ISBN 1573440965
  99. White, Edmund. States of Desire. Bel Air: Plume, 1991. ISBN 0452266890
  100. Thorstad, David. "Man/Boy Love and the American Gay Movement". Journal of Homosexuality, nro 20, 1990. pp. 251-274.
  101. Jenkins, Philip. Moral Panic: Changing Concepts of the Child Molester in Modern America (in anglese). Yale: Yale University Press, 2004. ISBN 978-0-300-10963-4
  102. Kennedy, Hubert. "A Witch-hunt foiled: The FBI vs. NAMBLA". The Advocate, nro 446 (1986-05-13), p. 54
  103. Johnson, Matthew D. NAMBLA, in le sito del 'Encyclopedia of Gay, Lesbian, Bisexual, Transgender, and Queer Culture, 2004
  104. Bastide, Boris. "Le pédophile, figure moderne de l'effroi". 20 minutes, 2010-10-14
  105. 105,0 105,1 Christine Machiels e David Niguet, Protection de l'enfance et paniques morales (francese).
  106. 106,0 106,1 André, Serge, La Signification de la pédophilie (1999)], in le sito Oedipe.org.
  107. 107,0 107,1 Santiago, Pablo, op.cit., 2004, p. 389.
  108. Vigarello, Georges. "La certitude d'un irrémédiable trauma" (in francese), 2004, pp. 275-281.
  109. Guillebaud, Jean-Claude. "Droit d'inventaire : trois remarques". L'Humanité, 2001-02-24
  110. Bernard, Frits. The Dutch Paedophile Emancipation Movement (1887), nota 14
  111. Sandfort, Theo. "Pedophilia and the Gay Movement". Journal of Homosexuality, Vol. XIII, nro 2-3, 1987.
  112. "Sommaire". Palestra, 1995.
  113. Marceau, Willy. "Backside". Le Petit Gredin, GRED, nro 6 (primavera 1985)
  114. "Livres et revues". Le Petit Gredin, GRED, nro 6 (primavera 1985)
  115. Bullough, Vern L. "Review of Paidika: The Journal of Paedophilia". Journal of Homosexuality, Vol. XX, nro 1/2 (1990), pp. 319-320
  116. York, Frank; Knight, Robert. Homosexual Behavior&Pedophilia [documento in linea]
  117. Carpentier, Philippe. "Du côté des revues". L'Espoir, CRIES, nro 26 (julio-augusto 1986).
  118. "Six ans d'existence". L'Espoir, CRIES, nro 21, 1986.
  119. Michaël, François. "Une enquête sur la presse pédophile". Gai Pied Hebdo, nro 230/231 (augusto 1986), pp. 56-58
  120. "Vers de nouveaux espoirs". L'Espoir, CRIES, nro 20 (novembre-decembre 1985)
  121. Les réseaux pédo-criminels en Belgique avant l’affaire Dutroux. Françoise Van De Moortel.
  122. 122,0 122,1 Sex offenders without Borders, 2009, p. 8. Save the Children.
  123. What is Danish Pedophile Association?. DPA.
  124. Santiago, Pablo, 2004, op.cit., pp. 388-389
  125. Die Welt, 1985-03-20
  126. Carpentier, Philippe. "Les rencontres de Copenhague". L'Espoir, CRIES, nro 21 (septembre-octobre 1885)
  127. Leopardi, Angelo, op.cit., 1988
  128. Sandfort, Theo. "Boy Relationships: Different Concepts for a Diversity of Phenomena". Journal of Homosexuality, nro 20 (1990).
  129. Ipce's Newsletters and Meetings - Overview, Ipce.info
  130. Ipce, articulo in BoyWiki
  131. Charles Whitfield et al., op.cit., p. 129, nota 10
  132. Pedophiles campaign to change classification of mental disorder, CNN, 2012-05-20
  133. Andriette, Bill. "Human Rights Wrongs". The Guide, julio 1998.
  134. "Il " gruppo P " reclutava i bambini". Corriere della Sera, 1993-07-15
  135. "Pädophile wollen mit Vereinsgründung noch warten". Die Welt, 2002-02-03.
  136. "Polizei soll Pädophilen-Gruppe stärker überwachen". Die Welt, 2003-10-01
  137. K13-Online
  138. A proposal about a German group. Bibliotheca Ipce
  139. Eichenwald, Kurt. From Their Own Online World, Pedophiles Extend Their Reach. The New York Times, 2006-08-21
  140. Free speech or crime?. The Gazette, 2007-08-10
  141. Cohen-Almagor, Raphael. Euthanasia in the Netherlands: the policy and practice of mercy killing. New York: Springer-Verlag, 2004, p. 165.
  142. "Child porn charges laid on Toronto nudist". Toronto Sun, 2010-10-03
  143. 143,0 143,1 The Good News About Man/Boy Love. Bibliotheca Ipce.
  144. Congresso del Statos Unite. "Whereas no segment of our society is more critical to the future of human survival than our children". 106e Congresso, Resolution 107
  145. Rind, Bruce. 163-193 Advances in social & organizational psychology: a tribute to Ralph Rosnow. In: "Meta Analysis, Moral Panic, Congressional Condemnation, and Science: A Personal Journey". p. 163-193. New York: Taylor & Francis/Psychology Press, 2006. ISBN 0-8058-5590-4
  146. The Pornography laws, CBC.ca
  147. The Supreme Court and child porn. CBC News
  148. Replies to ILGA Secretariat. NAMBLA, 1994
  149. 149,0 149,1 149,2 Documentos sobre pornografía infantil en internet (in espaniol), Instituto Interamericano del Niño, la Niña y Adolescentes
  150. Gamson, Joshua. "Messages of Exclusion: Gender, Movements, and Symbolic Boundaries". Gender and Society, Vol. XI, nro 2 (april 1997). pp. 178-199
  151. Ad van den Berg vóór de PNVD (PDF) (in nederlandese). PNVD.
  152. Goode, Sarah. Understanding and Addressing Adult Sexual Attraction to Children: A Study of Paedophiles in Contemporary Society. London: Taylor & Francis, 2009. p. 186. ISBN 0415446260.
  153. B4U-ACT, Sito official (in anglese)
  154. Flanagan, Russ. "'I'm tired of being forced into the shadows by society'". The Express-Times, 2004-02-22.
  155. Our culture makes a sexual fetish of youth, innocence and beauty. The Independent, 2008-05-11
  156. PRESSEMEDDELELSE: Pædofilgruppens hjemmeside genopstår - foreningen er fortsat lukket. DPA.
  157. Dutch court outlaws pedophile association. UT San Diego, 2012-06-27.
  158. Resumé af Rigsadvokatens redegørelse om muligheden for at søge Pædofilgruppen og DPA-Gruppe 04 opløst ved dom i henhold til grundlovens § 78, RA-2004-609-0028, 2005. DPA
  159. "Dutch will allow paedophile group". BBC News, 2006-07-17.
  160. "Politieke partij voor pedofielen" (in nederlandese). Eindhovens Dagblad, 2006-05-30.
  161. "Un parti pédophile néerlandais autorisé par les tribunaux". Le Figaro, 15-10-2007.
  162. Pedopartij ontbonden. Nu.nl, 2010-03-15.
  163. "Third programme of the Communist Party of Great Britain" (in anglese). Cpgb.org.uk, 2012-02-11. Recuperate 2013-01-01.
  164. "Hands off Roman Polanski!". Workers Hammer, nro 209 (hiberno 2009-2010).
  165. Destroyer. I love mags
  166. Andersson, Karl. Gay Man's Worst Friend - The Story of Destroyer Magazine. Entartetes Leben, 2011. ISBN 91-633-6899-4
  167. The Beautiful Boy, The Destroyer: Sexradikalers förhandlingar om tidskriften Destroyer – en intervjustudie om anständiga bögar, fula gubbar och sexualiserade barn (in sevedese). Universitate de Stockholm
  168. Rechter verbiedt pedoclub Martijn. Volkskrant.nl, 2012-06-27.
  169. Illegale vereniging moet 'activiteiten' staken. BNR, 2012-06-27.
  170. Hof verwerpt verbod pedovereniging. NOS. Recuperate le 2013-04-02.
  171. Clarke-Flory, Tracy (30 de junio 2012). "Meet pedophiles who mean well: The men behind VirtuousPedophiles.com are attracted to children but devoted to denying their desires". 
  172. Noise, Denise (31 de decembre 2012). "Treating Pedophiles: Reasons for Cautious Optimism". 
  173. Sito official del Die International del Amor al Pueros (in anglese e espaniol).
  174. Documento del FBI super le symbolos utilisate per le pedophilos (in anglese). Wikileaks

Vide anque[modificar | modificar fonte]

Bibliographia[modificar | modificar fonte]

Essayo[modificar | modificar fonte]

  • (anglese) Andersson, Karl. Gay Man's Worst Friend - the Story of Destroyer Magazine. Berlin-Neukölln: Entartetes Leben, 2011
  • (hollandese) Bernard, Frits [et al.]. Sex met kinderen. Le Haga: NVSH, 1972
  • (anglese) Bernard, Frits. Paedophilia: A factual Report. Rotterdam: Enclave, 1985. Edition digital, Bibliotheca Ipce
  • (german) Bernard, Frits. Pädophilie ohne Grenzen. Frankfurt: Foerster, 1997
  • (francese) Boulin, Bertrand [et al.]. La charte des enfants. Paris: Stock, 1977
  • (francese) Duvert, Tony. Le Bon Sexe illustré. Paris: Minuit, 1974
  • (francese) Duvert, Tony. L'Enfant au masculin. Paris: Minuit, 1980
  • (anglese) Goode, Sarah. Understanding and addressing adult sexual attraction to children. London: Routledge, 2009
  • (francese) Guillebaud, Jean-Claude. La tyrannie du plaisir. Paris: Seuil, 1988
  • (anglese) Jenkins, Philip. Moral Panic: Changing Concepts of the Child Molester in Modern America. New Haven: Yale University Press, 2004. Edition digital, Google Libros
  • (german) Hohmann, Joachim. Pädophilie heute. Frankfurt: Foerster, 1982
  • (german) Leopardi, Angelo (sub le cura de); con articulos e collaborationes de Edward Brongersma, Volker Beck, Bruno Bendig, Peter Mangold, Volkmar Sigusch, A. Siegel, W. Vogel e Frits Bernard. Der pädosexuelle Komplex. Frankfurt: Foerster, 1988
  • (anglese) Levine, Judith. Harmful to Minors. Minnesota: University of Minnesota Press, 2002.
  • (francese) Matzneff, Gabriel. Les Moins de seize ans. Paris: Juillard, 1974
  • (anglese) O' Carroll, Tom. Paedophilia: The Radical Case. London: Peter Owen, 1980. Edition digital, Bibliotheca Ipce
  • (francese) Pinard-Legry, Jean-Luc; Lapouge. Benoît. L'enfant et le pédéraste. Paris: Seuil, 1980.
  • (francese) Raffy, Alex. La pédofilie, de l'infantilisme des grandes personnes. Bruxelles: De Boeck Université, 2004
  • (francese) Rochefort, Christiane. Les enfants d'abord. Paris: Grasset, 1976
  • (anglese) Sandfort, Theo. Boys on their contacts with men: A study of sexually expressed friendships. New York: Global Academic Publishers, 1987. Edition digital, Bibliotheca Ipce
  • (espaniol) Santiago, Pablo. Alicia en el lado oscuro. Madrid: Imagine, 2004. pp. 387-391.
  • (francese) Schérer, René. Émile perverti. Paris: Laffont, 1974
  • (anglese) Thorstad, David. A Witchhunt Foiled: The FBI vs. NAMBLA. New York: NAMBLA, 1985
  • (francese) Verdrager, Pierre. L'Enfant interdit. Paris: Armand Colin, 2013

Collective e revistas:

  • (francese) "Co-ire: album systématique de l’enfance". Recherches, nro 22 (1977)
  • (francese) Le fou parle, nro 7 (julio-augusto 1978)
  • (francese) "Fous d'enfance". Recherches, nro 37 (1979)

Articulos[modificar | modificar fonte]

Articulos relationate con le movimento pedophile o con su historia:

Altere articulos utilisate como referentia:

  • (anglese) Rind, Bruce ; Tromovitch, Phillip ; Bauserman, Robert. "A Meta-Analytic Examination of Assumed Properties of Child Sexual Abuse Using College Samples". Psychological Bulletin, Contato de Arlington, Association American de Psychologia, Vol. CXXIV, nro 1 (julio 1998). pp. 22-53. Texto complete (in anglese). Ligamine DOI
  • (anglese) Young, Mary. "The indignant page: techniques of neutralization in the publications of pedophile organizations". Child Abuse & Neglect, Vol. IV, nro 12 (1988)

Ressources in linea[modificar | modificar fonte]

Documentos audiovisual[modificar | modificar fonte]